2017. 10.18. & 11.5. Ny skapning i Kristus. Ferdiglagde gjerningar.

IMG_0827.JPG

 

Få oppleve å gå i ferdiglagde gjerningar. Bønnemøte i Maranata, onsdag 18.10.2017.

Tale ved Håkon Martinsen.

Matt.14,22-33.

22 Straks etter fekk Jesus læresveinane til å gå i båten og fara føre over til hi sida, medan han bad farvel med folket. 23 Då han hadde gjort det, gjekk han opp i fjellet så han kunne vera for seg sjølv og be.

Då kvelden kom, var han der åleine. 24 Båten var alt langt frå land og stridde hardt i bylgjene, for vinden var imot. 25 Men i den fjerde nattevakta kom han gåande mot dei på sjøen. 26 Og då læresveinane såg han gå på vatnet, vart dei forfærde. «Det er eit skrømt!» sa dei, og var så redde at dei skreik. 27 Men i det same tala Jesus til dei: «Ver frimodige, det er eg. Ver ikkje redde!»

28 Då sa Peter til han: «Herre, er det du, så sei at eg skal koma til deg på vatnet.» 29 «Kom!» sa Jesus. Peter steig ut or båten og gjekk på vatnet, bort til Jesus. 30 Men då han såg kor hardt det bles, vart han redd og tok til å søkka. «Herre, frels meg!» ropa han. 31 Med det same rette Jesus ut handa og greip han og sa: «Kor lite tru du har! Kvifor tvila du?» 32 Så steig dei opp i båten, og vinden la seg. 33 Men dei som var i båten, fall på kne for han og sa: «Du er sanneleg Guds Son!»

Tyding av tungetale av Håkon Martinsen.

Ja, frykt ikkje, seier eg, Herren, for eg er med deg, eg slepp deg ikkje, eg forlet deg ikkje, for eg er Herren som byrja, eg skal fullføre det. Derfor så løft ditt blikk, sjå opp til meg, hald ditt blikk festa på meg. Eg som er trua sin opphavsmann og fullendar, eg skal fullføre det. Og du skal få oppleve å i ferdiglagde  (….. og til høgde?). Om du går i dalen, så er eg, Herren,  med deg i dalen. Men du skal få opne dine auge og sjå alt det som er i dalen. Du skal sjå der blomstrar det, der renn bekken, der kan du få lov til å finne nåde og trøyst og hjelp, nettopp i den vanskelege tida. For eg Herren er med deg. Eg er med deg i dalen, eg er med deg i høgda. Så frykt ikkje for eg er din Gud og eg har salva deg til å ut og forkynne evangeliet om mitt namn. Og eg, Herren, skal vere med og stadfeste mitt Ord med følgjande teikn og under og mirakel. Eg  er alfa og omega, byrjinga og enden. Halleluja. Amen.

Aktuelle bibelvers.

SLM 84,1 – SLM 84,13 {GLEDA I HERRENS HUS}  Til korleiaren. Etter Gittit. Av Korah-songarane. Ein salme. [Gittit: -> 8, 1.] [Korah-songarane: -> 42, 1.]  2   Kor elskelege dine bustader er,  Herre, Allhærs Gud! 3   Mi sjel lengta, ja brann av lengsle,  etter Herrens tempelgardar.  No jublar hjarta og kropp  mot den levande Gud. [tempelgardar: -> 65, 5.]  4   Ja, fuglen har funne ein heim,  svala har fått seg eit reir,  der ho kan leggja sine ungar,  ved dine altar, Herre, Allhærs Gud,  min konge og min Gud.  5   Sæle er dei som bur i ditt hus,  dei skal alltid lova deg. `Sela’ 6   Sæle er dei som har sin styrke i deg,  dei som lengtar etter å fara opp til templet.  7   Når dei fer gjennom den turre dalen,  gjer dei han til ein kjeldevang;  haustregnet legg si signing over han. [dei: pilegrimane.] 8   Dei går frå kraft til kraft,  til dei stig fram for Gud på Sion.  9   Høyr mi bøn, Herre, Allhærs Gud,  lyd etter, du Jakobs Gud! `Sela’ 10   Gud, vårt skjold, vend augo hit,  og sjå på han som du har salva!  11   Ja, éin dag i dine tempelgardar  er betre enn tusen andre.  Å stå ved dørstokken til Guds hus  er betre enn å bu i telt med gudlause.  12   For Herren vår Gud er sol og skjold,  Herren gjev nåde og ære.  Den som er ærleg i si ferd,  nektar han ikkje noko godt. 13   Herre, Allhærs Gud,  sæl er den som set si lit til deg.

SLM 121,1 – SLM 121,8 {HERREN ER DIN VAKTAR}  Ein song til festferdene.   Eg lyfter mine augo til fjella:  Kvar kjem mi hjelp ifrå? 2   Mi hjelp kjem frå Herren,  han som skapte himmel og jord.  3   Han lèt ikkje foten din vera ustø,  din vaktar blundar ikkje. 4   Nei, han blundar ikkje og søv ikkje,  Israels vaktar.  5   Herren er din vaktar, Herren er din skugge,  han er ved di høgre hand. 6   Sola skal ikkje stikka deg om dagen  og månen ikkje skada deg om natta. [månen: Etter gamal tru kunne månen valda sjukdom og anna ulukke. Sml. Matt 17, 15.]  7   Herren skal vara deg frå alt vondt  og verna om ditt liv. 8   Herren skal vara din utgang og din inngang  frå no og til evig tid.

HEB 12,1 – HEB 12,3 {TRUA SIN OPPHAVSMANN OG FULLENDAR}  Når vi har så stor ei sky av vitne ikring oss, så lat oss leggja av alt som tyngjer, og synda som har så lett for å hanga ved oss, og med tolmod fullføra det laupet som er lagt framfor oss, 2 med augo feste på han som er trua sin opphavsmann og fullendar, Jesus. For å få den gleda som venta, tolte han krossen utan å bry seg om vanæra, og no har han sett seg på høgre sida av Guds kongsstol. 3 Ja, tenk på han som heldt ut ein slik motstand frå syndarar, så de ikkje skal trøytna og verta motlause.

JOE 3,1 – JOE 3,20 {NÅR ANDEN VERT UTREND}  Ein gong skal det henda  at eg renner ut min Ande over alle menneske.  Sønene og døtrene dykkar skal tala profetord;  dei gamle mellom dykk skal ha draumar,  og dei unge skal sjå syner. 2   Jamvel over trælar og trælkvinner  vil eg renna ut min Ande i dei dagane. 3   Eg lèt teikn syna seg på himmel og jord:  blod og eld og røyksøyler. [teikn: varsel før Herrens dag kjem.] 4   Sola vert omskapt, ho svartnar,  og månen vert som blod,  før Herrens dag kjem, den store og skræmande. 5   Men kvar den som kallar på Herrens namn,  skal verta frelst.  For på Sion-fjellet og i Jerusalem  skal det finnast ein flokk som har sloppe unna,  så som Herren har sagt.  Og mellom dei som har berga seg,  er dei som Herren kallar.  6 {HERRENS DOM OVER FOLKA}  For sjå, i dei dagar og på den tid,  når eg vender lagnaden for Juda og Jerusalem, 7   då vil eg samla alle folkeslag  og føra dei ned i Josjafat-dalen.  Der vil eg halda rettargang med dei  om Israel, mitt folk og min eigedom,  som dei spreidde mellom folka.  Dei delte landet mitt [Josjafat-dalen: I denne dalen skal Herren halda dom over folkeslaga (sjå v. 17). Josjafat tyder “Herren dømer”.] 8   og kasta lodd om folket mitt;  dei gav ein gut for ei skjøkje  og selde ei jente for vin – og drakk.  9   Og no, Tyrus og Sidon og alle filistarbygder, kva er det de vil meg? Er det noko de vil gje meg lika for, eller vil de gjera meg eitkvart? Brått vender eg det de gjer, mot dykk sjølve, 10 for de tok sølvet og gullet mitt og førte mine dyraste skattar til dykkar eigne tempel. 11 De selde folket i Juda og Jerusalem til jonarane, så dei skulle koma langt bort frå sitt land. [jonarane: “Javans søner”. -> Jes 66, 19.] 12 No vil eg få dei til å ta ut frå kvar stad som de har selt dei til, og venda mot dykk sjølve det de har gjort. 13 Sønene og døtrene dykkar vil eg la judearane selja. Dei skal selja dei til sabearane, eit folk som bur langt borte. – Herren har tala. [sabearane: -> Job 1, 15.]  14   Rop dette ut mellom folka:  Bu dykk til heilag krig, vekk krigarane!  Lat alle stridsmenn møta fram og dra ut! 15   Smid plogjerna om til sverd  og vingardsknivane til spyd!  Den veike skal seia: “Eg er ei kjempe.” 16   Skunda dykk og kom!  Kom saman, alle de folkeslag rundt ikring!  Herre, før dine krigarar dit!  17   Folkeslaga skal ta ut  og fara til Josjafat-dalen.  For der vil eg sitja til doms  over folk frå alle kantar. 18   Sving sigden, for grøda er mogen!  Kom og trakk, for vinpressa er full,  pressekummane fløymer over!  For vondskapen åt folka er stor. 19   Det er eit mylder og ståk i avgjerdsdalen,  Herrens dag er nær i avgjerdsdalen. [avgjerdsdalen: Josjafat-dalen. -> v. 7.] 20   Sol og måne svartnar,  og stjernene misser sin glans.

EFE 2,8 – EFE 2,10 For av nåde er de frelste, ved tru. Det er ikkje dykkar eige verk, det er Guds gåve. 9 Og det kviler ikkje på gjerningar, så ingen skal rosa seg. 10 For vi er hans verk, skapte i Kristus Jesus til gode gjerningar som Gud føreåt har lagt ferdige, så vi skulle ferdast i dei.  

2KG 1,13 – 2KG 1,18   Tredje gongen sende kongen ein femtimannsførar og mennene hans til han. Denne føraren gjekk opp til Elia, la seg på kne for han og bad for seg. “Gudsmann,” sa han, “kom i hug kor dyrt livet er for meg og desse femti tenarane dine! 14 Det fór eld ned frå himmelen og øydde dei to førre førarane og mennene deira. No må du spara meg!” 15   Då sa Herrens engel til Elia: “Gå med han og ver ikkje redd han!” Så reiste han seg, fylgde føraren ned til kongen 16 og sa til han: “Så seier Herren: Fordi du sende bod og ville rådspørja Ba’al-Sebub, guden i Ekron, som om det ikkje var nokon Gud å spørja i Israel, skal du ikkje stå opp or den senga du har lagt deg i; du skal døy.” 17 Og det gjekk i oppfylling, det ordet frå Herren som Elia hadde tala. Akasja døydde, og Joram, bror hans, vart konge etter han; for han hadde ingen son. Dette hende i det andre året Joram, son til Josjafat, var konge i Juda. 18 Det som elles er å seia om Akasja og det han gjorde, det står skrive i krønikeboka åt Israels-kongane.

Kommentar.

Samanlikning med bodskapen 17.9.2017.

Eg vert minna om mykje av det same som i bodskapen 17.9.2017, eg skal ikkje frykte, eg skal få sjå meir av Herrens herlegdom, han slepp meg ikkje, han skal fullføra det som han byrja med. Bodskapen 17.9.2017:

”Du skal ikkje undre deg når du ser deg omkring, om alt det som skjer i denne verda, for her er det eg, Herren, som har talt at det må skje. Men midt opp i denne tid, så vil eg reise opp mi kyrkje, som står på mitt Ord, søker meg gjennom mitt Ord. Ja, eg ynskjer du (inntil?) skal få sjå meir av min herlegdom, så skal du oppleve beskjed ifrå meg, Herren, og eg skal seie her tett ved meg, på klippen, her er ein stad, still deg der, stå der. Så vil eg, Herren, eg vil velsigne deg, og du skal få kjenne, at eg Herren som har skapt deg, eg er Herren som har forma deg, for at eg skal bruke deg no, i denne avslutningstid. 

 For eg kallar deg ved namn og de er mine. Du skal ikkje lenger sjå deg engsteleg om, for det er eg, Herren, som har teke hand om deg. Og inntil i dag, så har eg bevara deg  med mi allmakts hand. Og du skal stole på og vite, at eg, Herren, slepp deg ikkje, eg forlet deg ikkje, ja, eg søv ikkje, eg slumrar ikkje, eg har mine auge festa på deg. Så høgt elska eg deg, at eg var villig til å lide døden, korsets død for deg. Og eg har heller ikkje etterlete deg åleine, men eg har sendt min Ande, for han skal verke i deg og gjennom deg, det eg byrja, det eg byrja, det eg byrja å lære mine disiplar og apostlar, slik er eg også i dag, eg er den som skal fullføre dette verket. For eg er alfa og omega og eg er Herren og eg er den som kjem ganske snart.”

Frykt ikkje, men fest ditt blikk på Jesus.

Fryktar eg for noko då? Eg må innrømme eg har vore litt usikker på om eg gjorde rett i å flytte heim att, vel, eg fall vel til ro med det, men korleis kan eg no fullføra det som eg var byrja med? Eg er Guds medarbeidar og skal då overlate til han å fullføre sitt verk med meg, så den er grei. Eg skal ta opp att ein del eksamenar likevel og treng ikkje følgje undervisninga av den grunn. Det er viktig for meg å gå ut og møte andre menneske fysisk, for Herren er med meg og vil bruke meg til å vitne om han, han vil vere med meg for å møte dei. Det var ein grunn  til at det var viktig for meg å møte opp på universitetet og møte andre menneske der.

I Bibelen vert tydelegvis fjelltopp brukt om makta sin tinde, der har dei utsikt over landet, noko som vaktpostane treng, så dei kan varsle om fiendar som trenger inn i landet og førebu motangrep. Men eg studerte realfag og var mest interessert i den realfaglege kunnskapen og innsikta, den også er som ein fjelltopp som gjev god utsikt over landet og framover og bakover i tid også. Så kjem den openberringa som Gud gjev meg i sitt Ord og ved sin Ande i tillegg. Så då er det som å vere på det heilage gudefjellet (Esekiel 28,12-19, Matt.17,1-8, 2.Pet.1,16-21). Men eg er sjølvsagt ikkje så dum at eg trur eg er ein gud av den grunn, eg er likevel berre eit menneske, laga av mold frå marka. Men Gud er ånd og han gjer sitt verk med meg ved sitt Ord og sin Ande.

Når eg har rest til sjøss, drive tråling, gjort praktisk arbeid og tent pengar, så har det vore som å gå gjennom dalen og slik blir det også no når eg skal setje i stand båten. Eg har fått skifta motor, bygt opp nytt lensesystem, fått nytt tak i gjennomsiktig hardplast i forkant av cock-piten og det har vorte gjort mykje med det elektriske anlegget, men utskifting av ladarar og batteri. Her har eg møtt mange teknokratar som jobbar med reperasjon, vedlikehald og service på lystbåtar, mange som reiser til sjøss, på supply eller fiske. Jau, ned i den ”dalen” har fleire enn eg funne noko verdifullt. Det har eg no innsett for lenge sidan. Likevel seier han eg skal få opne augo og sjå alt det som er i dalen, sitat:

”Derfor så løft ditt blikk, sjå opp til meg, hald ditt blikk festa på meg. Eg som er trua sin opphavsmann og fullendar, eg skal fullføre det. Og du skal få oppleve å i ferdiglagde  (….. og til høgde?). Om du går i dalen, så er eg, Herren,  med deg i dalen. Men du skal få opne dine auge og sjå alt det som er i dalen. Du skal sjå der blomstrar det, der renn bekken, der kan du få lov til å finne nåde og trøyst og hjelp, nettopp i den vanskelege tida. For eg Herren er med deg. Eg er med deg i dalen, eg er med deg i høgda”.

Dette høyrest då ut som åndeleg velsigning, som så fører til materiell velsigning (velstand).

Eg har nyleg skrive eit dokument om psykologisk metode, introspeksjon (sjølvransaking) er den tradisjonelle metoda, men den er feilbarleg, menneske forstår ikkje alle tider seg sjølv, forstår ikkje alle tider sitt eige problemet eller kva som er årsaka til det.

https://bluehost944.com/2017/10/31/prest-psykolog-eller-lystlognar/

Splitt- og hersk-politikken er skadeleg og farleg.

Det som kanskje er verre, er at om det ser årsaka til det, ser de ikkje løysinga. Prestane vil gjere påstå at problemet ligg hos deg sjølv, hos den einskilde og dei er så dogmatiske i den strategien at det blir som ein sjølvoppfyllande profeti, fordi dei påstår at problemet ligg hos dei sjølv, gjer dei det til ditt problem. Eigentleg var det ei sosial sak, men dei stenger vegen for deg og stenger deg ute, så du får ikkje lenger ordne opp i dine eigne sosiale forhold, du blir makteslaus. Det viser seg også i arbeidslivet, der resulterer det i framandgjering.

Vi har frimod til å gå inn i heilagdomen og vi skal bere fram vår lekam som eit levande heilagt offer til velbehag for Gud. Det er vår åndelege Guds-teneste. Derfor er det viktig for oss å møte opp fysisk i kyrkjelyden at vi samlast fysisk i Jesu namn, for han er mellom oss, og å gå ut og møte andre menneske fysisk, for han vil vere med oss. Dette har eg skrive om i dokumentet

https://bluehost944.com/2017/10/31/prest-psykolog-eller-lystlognar/

Å bere fram lekamen som eit levande heilagt offer til velbehag for Gud og å bere fram lovprisingsoffer, det er vår åndelege Guds-teneste. Men det daglege offeret vart teke bort og det ser slik ut i Op.13. elden fell ikkje på offeret, slik som når Elia ofra på Karmel, men den fall ned på jorda rett for augo på folk (Op.13,13). Tydelegvis for at Dyret skulle manifistere si makt og setje seg i respekt, det kan endåtil samanlikning med korleis Elia fekk eld til å falle ned frå himmelen til sitt eige forsvar.

Det saka gjeld for mitt vedkommande, er at eg bad Gud gi meg ei frelst kvinne til kone. Men dei har svara med å forbanne meg og støyte meg ut, slik gjer dei det til ei sak som eg ikkje har noko med å gjere. Snakk om framandgjering! Dette er ein ”splitt- og hersk-politikk som er årsak til sjukdom. Der ligg mykje maktinteresse i det, det er ei kampsak og slik er det kontroversielt. Den vonde står meg i mot og han står Kristus imot. Så der er vel eigentleg ein reell grunn til å frykte. Når Jesus seier til meg at eg ikkje skal frykte, så kan det vel vere at eg sjølv ikkje er klar over at eg fryktar og det kan ha å gjere med at i den ”dalen” kjem eg til å møte menneske som det tidlegare var utenkeleg for meg å møte og verte kjend med, som har helde meg for å vere deira fiende og som eg har oppfatta som fiendar. Men det som gjer skilnaden er vår forkynning av Guds Ord, Guds nåde, det er at den fullkomne kjærleiken driv angsten ut, det er at han som er i oss er større enn han som er i verda. Det er at Jesus er med meg og gjer underverk. Det er hans velsigning som gjer forandring i dalen.

1JO 4,1 – 1JO 4,6 {PRØV ÅNDENE!}  De kjære, tru ikkje kvar ei ånd! Prøv åndene om dei er av Gud! For mange falske profetar har gått ut i verda. 2 På det kjenner de Guds Ande: Kvar ånd som sannar at Jesus Kristus er komen i kjøt og blod, er av Gud. 3 Men kvar ånd som ikkje vedkjennest Jesus, er ikkje av Gud. Det er ånda til Antikrist, som de har høyrt skal koma. Og ho er alt i verda. 4   Men de, mine born, er av Gud, og har sigra over dei. For han som er i dykk, er større enn han som er i verda. 5 Dei er av verda, difor er òg deira tale av verda, og verda høyrer på dei. 6 Men vi er av Gud, og den som kjenner Gud, høyrer på oss. Den som ikkje er av Gud, høyrer ikkje på oss. Såleis kan vi skilja sanningsånda frå villfarings-ånda.

1JO 4,7 – 1JO 4,21 {GUD ER KJÆRLEIK}  De kjære, lat oss elska kvarandre! For kjærleiken er frå Gud, og den som elskar, er fødd av Gud og kjenner Gud. 8 Den som ikkje elskar, har aldri kjent Gud, for Gud er kjærleik. 9 Og Guds kjærleik vart openberra mellom oss då han sende sin einborne Son til verda så vi skulle ha liv ved han. 10 Kjærleiken er ikkje det at vi har elska Gud, men at han har elska oss og sendt Son sin til soning for syndene våre. 11 De kjære, har Gud elska oss så, då er vi òg skuldige å elska kvarandre. 12 Ingen har nokon gong sett Gud, men dersom vi elskar kvarandre, vert Gud verande i oss, og hans kjærleik har vorte fullenda i oss. 13   At vi er i han, og han i oss, det veit vi fordi han har gjeve oss av sin Ande. 14 Og vi har sett og vitnar at Faderen har sendt Sonen til frelsar for verda. 15 Den som sannar at Jesus er Guds Son, i han vert Gud verande og han i Gud. 16 Vi har lært å kjenna den kjærleiken Gud har til oss, og vi har trutt på den. Gud er kjærleik, og den som vert verande i kjærleiken, vert verande i Gud og Gud i han. 17   Det er målet som kjærleiken har for oss, at vi skal ha frimod på domedag; for som han er, slik er vi òg, midt i denne verda. Det finst ikkje otte i kjærleiken. 18 Den fullkomne kjærleiken driv otten ut. For otten ber straffa i seg, og i den som ottast, har ikkje kjærleiken vorte fullenda. 19 Vi elskar av di han elska oss fyrst. 20 Om nokon seier at han elskar Gud, men likevel hatar bror sin, då er han ein lygnar. Den som ikkje elskar bror sin, som han har sett, han kan ikkje elska Gud, som han ikkje har sett. 21 Og dette er det bodet vi har frå han: Den som elskar Gud, må elska bror sin òg.

Ja, Jesus ville gjere meg til ein kanal for si velsigning og han vil nok la den nå fram. Men det har no også med å møte andre menneske fysisk.

Gud har skapt meg for å bruke meg i tida framover. Han vil la meg få oppleve å gå i ferdiglagde gjerningar.

Gud har frelst oss og skapt oss i Kristus og han har ein plan med det.

EFE 2,8 – EFE 2,10 For av nåde er de frelste, ved tru. Det er ikkje dykkar eige verk, det er Guds gåve. 9 Og det kviler ikkje på gjerningar, så ingen skal rosa seg. 10 For vi er hans verk, skapte i Kristus Jesus til gode gjerningar som Gud føreåt har lagt ferdige, så vi skulle ferdast i dei.  

Då skaper han oss framleis i samsvar med 1.Mos.2, men no er Kristus den siste Adam, som for oss har vorte ei livgivande ånd. Han vekker oss opp til liv i samfunn med seg, i samsvar med 1.Mos.2. og slik venter eg meg at han vil gje meg ei kone. Eg skal glede meg framfor alt over at mitt namn er skrive i livsens bok i himmelen, takke for det fullførde frelseverket og glede meg i Herren alltid, så vil han gje meg det mitt hjarte attrår, gje meg ei frelst kvinne til kone. At vi soleis skal få komme inn att til Guds kvile, det er sjølve målet og hendsikta med vekkinga (Heb.4), ja, det er vekkinga som er slik. Gud har ei hendsikt med det og det er dei ferdiglagde gjerningane.

Han har sagt eg skal få oppleve å komme inn i dei ferdiglagde gjerningane. Det har han sagt tidlegare også, så her er visst noko som har lete vente på seg. Og kvifor det? ”Rimeleg vis” fordi der er andre som har hatt andre planar med det. Han sa eg skulle heilhjarta halde meg til han, så ville han komme meg til hjelp med si kraft og eg forstod at slik ville han gje meg hjelp i form av ei kone. Så dei ferdiglagde gjerningane inkluderer å gjere bruk av den hjelpa han vil gje meg i form av ei kone.

Det har enno ikkje vorte noko av. Men eg skal berre halde fram med å tru på han og sjå på han og kjennest ved han og erkjenne at Gud skaper oss i Kristus og slik gir han meg ei frelst kvinne til kone. Det er sjølve målet og hendsikta han hadde med vekkinga. Han som byrja den gode gjerning i oss, han skal også fullføra den.

Ny skapning i Kristus.

Paulus har lært oss at det som betyr noko, er å vere ein ny skapning.

2KO 5,14 – 2KO 5,21 For Kristi kjærleik tvingar oss. Vi veit at éin døydde for alle, difor har dei alle døytt. 15 Og han døydde for alle, så dei som lever, ikkje lenger skal leva for seg sjølve, men for han som døydde og stod opp for dei. 16   Så kjenner vi ikkje lenger nokon på reint menneskeleg vis. Og har vi kjent Kristus på den måten, så kjenner vi han ikkje såleis no lenger. 17 Difor, om nokon er i Kristus, er han ein ny skapning. Det gamle er borte, sjå, det er kome noko nytt. 18 Men alt dette er av Gud, han som forsona oss med seg sjølv ved Kristus og gav oss forsoningstenesta. 19 Det var Gud som i Kristus forsona verda med seg sjølv, så han ikkje tilreknar dei misgjerningane deira, og han har overgjeve oss ordet om forsoninga. 20 Så er vi då sendebod for Kristus, og det er som om Gud sjølv formanar gjennom oss: Vi bed i staden for Kristus, lat dykk forsona med Gud! 21 Han som ikkje visste av synd, har han gjort til synd for oss, så vi skal verta rettferdige for Gud i han.

Ja, Jesus hadde då sagt det til disiplane sine, at dei skjere vere i han, berre på den måten kunne dei bere god frukt.

JOH 15,1 – JOH 15,17 {DET SANNE VINTREET}  Eg er det sanne vintreet, og Far min er vingardsmannen. 2 Kvar grein på meg som ikkje ber frukt, tek han bort; og kvar grein som ber frukt, reinsar han så ho skal bera meir frukt. 3 De er alt reine på grunn av det ordet eg har tala til dykk. 4 Ver i meg, så er eg i dykk. Som greina ikkje kan bera frukt av seg sjølv, men berre når ho er på vintreet, såleis kan ikkje de heller bera frukt utan at de er i meg. 5 Eg er vintreet, de er greinene. Den som er i meg, og eg i han, han ber mykje frukt; men skilde frå meg kan de ingen ting gjera. 6 Den som ikkje vert verande i meg, vert kasta ut som ei grein og visnar. Folk samlar saman greinene og kastar dei på elden, og dei brenn. 7 Vert de verande i meg, og vert orda mine verande i dykk, så bed om kva de vil, og de skal få det. 8 På den måten vert Far min herleggjord at de ber mykje frukt, og de skal vera mine læresveinar. 9   Som Faderen har elska meg, har eg elska dykk. Ver i min kjærleik! 10 Held de boda mine, er de i min kjærleik, liksom eg har halde boda til Far min og er i hans kjærleik. 11 Dette har eg tala til dykk så mi glede kan vera i dykk, og gleda dykkar kan vera fullkomen. 12 Og det er bodet mitt: De skal elska kvarandre som eg har elska dykk. 13 Ingen har større kjærleik enn den som gjev livet sitt for venene sine. 14 De er venene mine så sant de gjer det eg byd dykk. 15 Eg kallar dykk ikkje tenarar lenger, for tenaren veit ikkje kva herren hans gjer. Eg kallar dykk vener, for eg har sagt dykk alt eg har høyrt av Far min. 16 De har ikkje valt ut meg, men eg har valt ut dykk og sett dykk til å gå ut og bera frukt, frukt som varer. Då skal Faderen gje dykk alt de bed om i mitt namn. 17 Dette er det eg byd dykk: De skal elska kvarandre!

GLT 6,14 – GLT 6,18 Men eg vil aldri rosa meg av noko anna enn av vår Herre Jesu Kristi kross. Ved den er verda krossfest for meg, og eg for verda. 15 For det som tel, er korkje å vera omskoren eller uomskoren, men å vera ein ny skapning. 16 Fred og miskunn vere med dei som har dette til rettesnor, og over Guds Israel! 17 Heretter må ingen valda meg møde meir, for eg ber Jesu merke på lekamen min. [Jesu merke: Trælar bar merket åt herren sin. Dei merke Paulus ber etter mishandling og sjukdom, viser at han er Jesu tenar.] 18 Vår Herre Jesu Kristi nåde vere med dykkar ånd, brør! Amen.

Så sjølv om der ikkje viser nokon skilnad på kroppen slik sett, er det like vel ein ny skapning. Korleis då? Kva er skilnaden på den gamle og den nye naturen?

Opphavleg skapte Gud mannen av mold frå marka og bles livsens ande i nasa på han, så han vart til ei levande sjel. Men når mennesket prøvde å forgude seg sjølv med sin eigen kunnskap, fall det ut av det og vart skilt frå det nære samfunnet med Gud. Gud er ånd, men mannen var mold og til molda skulle han attende.

Menneske som soleis er skilde frå Gud, er ”menneske slik som det er i seg sjølv” og det er den gamle vonde naturen.

RMR 8,1 – RMR 8,17 {LIVET I ANDEN}  Så er det då inga fordøming for dei som er i Kristus Jesus. 2 For Andens lov, som gjev liv, har i Kristus Jesus gjort meg fri frå lova åt synda og døden. 3 Det som var umogeleg for lova, av di ho var maktlaus på grunn av den vonde menneskenaturen, det gjorde Gud. For synda skuld sende han sin eigen Son i same skapnad som syndige menneske har, og heldt dom over synda i vår natur. [den vonde menneskenaturen: før omsett “kjøtet”. Same ordet er òg omsett “vår natur”, “den syndige naturen” o. l. Sjå Gal 5, 17; Ef 2, 3.] 4 Såleis skulle det som lova krev, verta oppfylt i oss som ikkje lèt oss leia av vår vonde natur, men av Anden. 5 Dei som lever etter sin syndige natur, trår etter det som høyrer menneske til, men dei som lèt Anden rå, trår etter det som høyrer Anden til. 6 For det som mennesket av naturen vil, fører til død, men det Anden vil, fører til liv og fred. 7 Det som mennesket av naturen trår etter, er fiendskap mot Gud, for vår vonde natur bøyer seg ikkje for Guds lov, kan det ikkje heller. 8 Slik mennesket er i seg sjølv, kan det ikkje vera Gud til hugnad. 9 Men de er ikkje i den syndige naturen; de er i Anden, så sant Guds Ande bur i dykk. Men er det nokon som ikkje har Kristi Ande, høyrer han ikkje han til. 10 Men bur Kristus i dykk, då er nok lekamen død på grunn av synd, men ånda er levande av di de er rettferdige for Gud. 11 Han var det som reiste Jesus opp frå dei døde. Og dersom hans Ande bur i dykk, skal han som reiste Kristus opp frå dei døde, også gjera dykkar døyelege lekam levande ved sin Ande som bur i dykk. 12   Så har vi då, brør, ingen skyldnad på oss mot den vonde naturen, så vi skulle leva etter den. 13 For lever de etter den vonde naturen, skal de døy. Men tyner de ved Anden dei vonde gjerningane lekamen gjer, då skal de leva. 14 Alle som vert drivne av Guds Ande, dei er Guds born. 15 Det var ikkje ei trældomsånd de fekk, så de atter skulle reddast. Nei, det var Barnekårsanden de fekk, som gjer at vi ropar: “Abba, Far!” 16 Anden sjølv vitnar med vår ånd at vi er Guds born. 17 Men er vi born, då er vi arvingar òg. Vi er Guds arvingar og Kristi medarvingar, så sant vi lid med han; så skal vi òg eiga herlegdomen saman med han.

Ved trua på Kristus er vi krossfesta med han og i dåpen er vi gravlagde med han. Der blir vi og oppreiste med han. Vi skal sjå det slik at lekamen er død med han, men Gud gjer den levande ved sin Ande. Den er eit tempel for den Heilage Ande, så no er sjela ikkje berre i lekamen, men den er i Anden som er i lekamen. Etter døden rotnar den bort, så ved oppstoda frå dei døde ligg den igjen, men der oppstår ein åndeleg lekam, så då får sjela ein åndeleg lekam å vere i. Når Jesus kjem att og hentar sine, blir dei omskapte. Han hentar dei som har levt med han og som lever med han.

KOL 2,6 – KOL 2,15 {KRISTI FULLNAD OG DÅPEN}  De har teke imot Kristus Jesus som Herre; så må de òg leva i han. 7 Ver rotfeste i han og oppbygde på han! Stå faste i trua så som de har lært, rike på takk til Gud! 8 Sjå til at ingen får fanga dykk med visdomslære og tom dåring som kviler på menneskelege tradisjonar og kjem frå grunnkreftene i verda, og ikkje frå Kristus. [grunnkreftene i verda: -> Gal 4, 3.] 9 For i han bur heile guddomens fullnad lekamleg, 10 og i Kristus, som er hovud for alle makter og herredøme, har de òg fått del i denne fullnad. 11 I han vart de òg omskorne, ikkje med ei omskjering som er gjord med hender, men med Kristi omskjering, då de la av den lekamen som er under synda. 12 For i dåpen vart de gravlagde med han; der vart de òg oppreiste med han, ved trua på Guds kraft, som reiste Kristus opp frå dei døde. 13 De var døde på grunn av syndene dykkar, uomskorne som de var med dykkar vonde natur. Men han gjorde dykk levande saman med Kristus, med di han tilgav oss alle våre synder. 14 Og han strauk ut skuldbrevet mot oss, det som var skrive med lovbod og gjekk oss imot; han tok det bort då han nagla det til krossen. 15 Han avvæpna maktene og herredøma og stelte dei fram til spott og spe då han synte seg som sigerherre over dei på krossen.

Vi ser vel at når Paulus talar om lekamen her, så har det ikkje same tydinga som vår fysiske lekam, han tala om å legge av den lekamen som er under synda, det er altså den gamle naturen. Korleis då? Det er ved at vi trur på Jesus, han gir oss den nye naturen frå himmelen, han gir oss ånd og liv frå himmelen av berre nåde og vi tek imot det i trua på han. Ved trua på han smeltar Ordet saman med oss i hjerte, livet vart planta i oss ved Guds Ord, det skal vekse ved at det får næring ved Guds Ord og Guds Ande,  ved at hjertets jord vert vatna ved Guds Ande. Så det nye livet og den nye naturen veks fram i vårt indre menneske.

Så vi får den røyndomsforståinga og sjølvforståinga at det er Gud som har skapt oss og det gjel vår fysiske lekam også. Men vi får ikkje den forståinga ved å sjå på oss sjølve, men ved å sjå på Kristus og erkjenne kva han er for oss.

Inga fordømming for den som er i Kristus. Leve i fridomens fullkomne lov. Sion Åheim 5.11.2017.

Tale ved Arnstein Andersen.

LUK 24,13 – LUK 24,43 {PÅ VEGEN TIL EMMAUS}  Same dagen var to læresveinar på veg til ein landsby som heiter Emmaus, seksti stadier frå Jerusalem, [seksti stadier: vel ei mil. Sjå Tillegg: Mål og vekt.] 14 og dei tala med einannan om alt det som hadde hendt. 15 Medan dei no tala saman og drøfte dette med kvarandre, kom Jesus sjølv og gav seg i lag med dei. 16 Men dei var som synkvervde, så dei kjende han ikkje att. 17 “Kva er det de går og talar om med einannan?” spurde han. Då stogga dei og såg sorgfulle på han, 18 og den eine av dei, han som heitte Kleopas, svara: “Du må vera den einaste som er komen til Jerusalem og ikkje veit kva som har hendt der i desse dagane.” 19 “Kva då?” spurde han. “Det med Jesus frå Nasaret,” svara dei. “Han var ein profet, mektig i ord og gjerning for Gud og heile folket. 20 Men overprestane og rådsherrane våre fekk dømt han til døden og krossfeste han. 21 Vi vona at han var den som skulle fria ut Israel! Og no har det alt gått tre dagar sidan dette hende. 22 Men nokre av kvinnene i flokken vår har sett oss i uro og undring. I dag tidleg var dei ved grava, 23 men fann ikkje lekamen hans. Dei kom attende og fortalde at dei hadde sett eit syn av englar som sa at han lever. 24 Nokre av våre gjekk då ut til grava, og dei fann det nett så som kvinnene hadde sagt; men han sjølv såg dei ikkje.” 25   Då sa han til dei: “Kor lite de skjønar, og kor seine de er til å tru alt det profetane har sagt! 26 Laut ikkje Messias lida dette og så gå inn til sin herlegdom?” 27 Så tok han til å leggja ut for dei det som står om han i alle skriftene, heilt frå Moses og hjå alle profetane. 28   Då dei kom bort imot den landsbyen dei skulle til, lest han vilja gå lenger. 29 Men dei nøydde han og sa: “Ver hjå oss! Det lid mot kveld, og dagen hallar.” Då gjekk han inn og gav seg til hjå dei. 30 Og medan han sat til bords med dei, tok han brødet, bad takkebøna, braut det og gav dei. 31 Då vart augo deira opna, og dei kjende han att; men han vart usynleg for dei. 32 Då sa dei til einannan: “Brann ikkje hjarto våre i oss då han tala til oss på vegen og lét opp skriftene for oss?” 33 Og dei tok ut med ein gong og gjekk attende til Jerusalem. Der fann dei alle elleve og venene deira samla, 34 og desse sa: “Herren er sanneleg oppstaden og har synt seg for Simon.” 35 Då fortalde dei to om det som hadde hendt på vegen, og korleis dei hadde kjent han att då han braut brødet.  36 {JESUS SYNER SEG FOR LÆRESVEINANE}  Medan dei tala om dette, stod Jesus midt imellom dei og sa: “Fred vere med dykk!” 37 Dei stokk til og vart redde, for dei trudde det var ei ånd dei såg. 38 Men han sa til dei: “Kvifor er de så redde, og kvifor vaknar det tvil i dykk? 39 Sjå hendene og føtene mine; det er eg. Ta på meg og sjå! Ei ånd har ikkje kjøt og bein, som de ser at eg har.” 40 Så synte han dei hendene og føtene sine. 41 Då dei endå ikkje kunne tru for glede, men berre undra seg, sa han: “Har de noko etande her?” 42 Dei gav han eit stykke steikt fisk, 43 og han tok det og åt medan dei såg på.

SLM 23,1 – SLM 23,6 {HERREN ER MIN HYRDING}  Ein Davids-salme   Herren er min hyrding,  det vantar meg ingen ting. 2   Han lèt meg liggja i grøne enger;  han fører meg til vatn der eg finn kvile, 3   og gjev meg ny kraft.   Han leier meg på dei rette stigar  for sitt namn skuld. 4   Om eg så går i dødsskuggens dal,  ottast eg ikkje for noko vondt.  For du er med meg.  Din kjepp og din stav, dei trøystar meg. [i dødsskuggens dal: kan òg setjast om “i mørkaste dal”.]  5   Du dukar bord åt meg  framfor augo på mine fiendar.  Du salvar mitt hovud med olje;  mitt staup fløder over. [mitt staup: -> 16, 5.]  6   Berre godleik og miskunn  skal fylgja meg alle mine dagar,  og eg skal bu i Herrens hus  i lange tider.

Så var det kanskje:

RMR 8,26 – RMR 8,27 På same måten kjem Anden oss til hjelp i vår vanmakt. For vi veit ikkje kva vi skal be om så vi kan be rett, men Anden sjølv bed for oss med sukkar som det ikkje finst ord for. 27 Og Gud som ransakar hjarto, veit kva Anden vil; for det er etter Guds vilje, det Anden bed om for dei heilage.

Tyding av tungetale ved Arnstein.

Du har kjent fordømminga i ditt liv og følt at du ikkje greier dei krava som du meiner skal vere å vere ein kristen. Men du skal vite det at dei krav, som var til deg, det er oppgjort, det er betalt, det er ferdig. Du skal vite at du kan ikkje legge noko til, for det er fullt oppgjort for deg. Og du kan få glede og fryde deg i mitt Ord, glede og fryde deg i frelsa, glede og fryde deg i fridomen i mitt namn. Så gå inn i Ordet mitt og sjå der er inga fordømming for dei som er i Kristus Jesus. For livets ånds lov har i Kristus Jesus frigjort deg ifrå synda og dødens lov. Derfor er du fri i kraft av Golgata kors. Les det, ta imot det, tru det. Du skal få kjenne fridomen i meg, seier Herren. (Fatt)? nytt (i)? håp.

Mitt Ord, det er lys og det er lykt for foten. Og du trenge mitt Ord for å kunne gå på vegen og oppleve glede i meg, seier Herren. Derfor må du innta Ordet, du må ikkje la boka bli liggande lukka, men må innta Ordet. Opne boka, opne Bibelen din og lese Ordet og la Ordet få lov til å virke i ditt liv. Då skal du få kjenne og oppleve at Ordet gjer deg fri, du skal få kjenne at skriftene vert opna for deg, seier Herren. Så lever du i fridomens fullkomne lov. Og du kjenner det at det er ikkje du som ber Kristus, men Kristus som ber deg. Og kjenne at du har glede og fred i den Heilage Ande. Så ver frimodig, mitt barn, du er elska av Gud. Og du skal få kjenne og oppleve det at eg skal gå med deg. Eg er med deg alle dagar, når du lever i min nærleik, lever i Ordet. Amen.

Aktuelle bibelvers.

RMR 8,1 – RMR 8,4 {LIVET I ANDEN}  Så er det då inga fordøming for dei som er i Kristus Jesus. 2 For Andens lov, som gjev liv, har i Kristus Jesus gjort meg fri frå lova åt synda og døden. 3 Det som var umogeleg for lova, av di ho var maktlaus på grunn av den vonde menneskenaturen, det gjorde Gud. For synda skuld sende han sin eigen Son i same skapnad som syndige menneske har, og heldt dom over synda i vår natur. [den vonde menneskenaturen: før omsett “kjøtet”. Same ordet er òg omsett “vår natur”, “den syndige naturen” o. l. Sjå Gal 5, 17; Ef 2, 3.] 4 Såleis skulle det som lova krev, verta oppfylt i oss som ikkje lèt oss leia av vår vonde natur, men av Anden.

RMR 8,12 – RMR 8,13   Så har vi då, brør, ingen skyldnad på oss mot den vonde naturen, så vi skulle leva etter den. 13 For lever de etter den vonde naturen, skal de døy. Men tyner de ved Anden dei vonde gjerningane lekamen gjer, då skal de leva.

RMR 14,17 For Guds rike er ikkje mat og drikke, men rettferd, fred og glede i Den Heilage Ande.

RMR 15,13 Men Gud, som gjev von, han fylle dykk med all glede og fred i trua, så de kan vera rike på von ved Den Heilage Andens kraft.

FIL 4,4 – FIL 4,7   Gled dykk i Herren alltid! Atter vil eg seia: Gled dykk! 5 Lat alle menneske få merka kor gode og milde de er! Herren er nær! 6 Gjer dykk inga sut for noko! Men legg alt de har på hjarta, fram for Gud i bøn og påkalling med takkseiing. 7 Og Guds fred som går over alt vit, skal vara dykkar hjarto og tankar i Kristus Jesus.

JAK 1,21 – JAK 1,27 Legg difor av all ureinskap og all vondskap, og ta viljug imot det ordet som er planta i dykk, og som har kraft til å frelsa sjelene dykkar. 22 De må ikkje berre høyra ordet, men gjera etter det, elles kjem de til å dåra dykk sjølve. 23 For den som høyrer Ordet og ikkje gjer etter det, han er lik ein mann som ser på andletet sitt i ein spegel: 24 Han ser på det, går sin veg og gløymer straks korleis han såg ut. 25 Men den som ser inn i fridomens fullkomne lov og held fram med det, han gløymer ikkje det han høyrer, men lever etter det. Han skal vera lukkeleg i si gjerning. 26   Den som meiner at han dyrkar Gud, men ikkje tøymer tunga si, han narrar seg sjølv, og hans gudsteneste er gagnlaus. 27 Ei rein og rett gudsteneste for Gud og Faderen er dette: å hjelpa enkjer og foreldrelause born i deira naud, og halda seg sjølv uflekka av verda.

Kommentar.

Ikkje undre deg.

I bodskapen 17.10. sa Jesus:

”Du skal ikkje undre deg når du ser deg omkring, om alt det som skjer i denne verda, for her er det eg, Herren, som har talt at det må skje. ….”

Det minner meg om:

ÅPE 17,1 – ÅPE 17,7 {DEN STORE SKJØKJA}  Ein av dei sju englane som hadde dei sju skålene, kom hit til meg og sa: “Kom, eg skal syna deg korleis den store skjøkja får sin dom, ho som tronar attmed veldige vatn. [den store skjøkja: eit bilete på Roma.] 2 Kongane på jorda har drive hor med henne, og horelivet hennar har vore som sterk vin for dei som bur på jorda.” 3   I Anden førte han meg ut i øydemarka, og der fekk eg sjå ei kvinne som sat på eit dyr, raudt som skarlak. Dyret var fullsett med namn som var ein spott mot Gud, og det hadde sju hovud og ti horn. 4 Kvinna var kledd i purpur og skarlak og lyste av gull og dyre steinar og perler. I handa hadde ho eit gullstaup fullt med heidensk styggedom og allslags ureinskap frå hennar utukt. 5 På panna hennar stod det skrive eit namn med duld meining: “Babylon den store, mor til skjøkjene og all styggedomen på jorda.” 6 Og eg såg at kvinna var drukken av blodet frå alle dei heilage og frå Jesu vitne.  Eg vart full av undring då eg såg henne. 7 Men engelen sa til meg: “Kvifor undrar du deg? Eg skal fortelja deg løyndomen med kvinna og med dyret som ber henne og har sju hovud og ti horn.

Ho vert kalla hore og ein kan undre seg om ho nokon gong har hatt ein ektemann og vore utru og vorte ei hore eller om ho alltid har vore hore. Sidan ho vert kalla Babylon, må ho ha vore lenge, ho har vel vore det heilt sidan syndefallet. Denne kvinna er så kravstor at ho er tøyleslaus.

ÅPE 18,14   Fruktene som var di hjartans lyst, er borte for deg, og alle dine dyre eigneluter og all din stas har du tapt; aldri skal det finnast meir.

Det er ingen mann som er herren hennar, men ho gjer slik som ho vil og driv hor med kongane rundt om på jorda. Det er ho som tronar (v1) og har kongsmakt over kongane:

ÅPE 17,18 Men kvinna du såg, er den store byen som har kongsmakt over kongane på jorda.”

Kravet.

Ho Virtuella vart openberra for meg som Guds barn, som han elska og hadde omsorg for og som ei ung kvinne som levde i eit kjærleiksforhold til Kristus, som hans brud. Når ho fekk vita at eg var forelska i henne og hadde bedt om å få møte henne igjen og fekk bønnesvar, så vart det openberra for meg at ho såg opp til han med forventning, som hans brud. Kunne ho sjå opp til meg med slik forventning om kva eg ville vere for henne som ektemann? I så fall var eg heilt avhengig av den nåden Gud gav meg i Kristus, eg var heilt avhengig av han, eg måtte berre tru på han og hengje meg til han og leve nær han. Vidare var det avhengig av om ho ville halde fram med å tru på han og leve med han. Kristus er trua sin opphavsmann og fullendar og vi var avhengige av å la han vere det for oss, vi var avhengige av å la Gud overbevise oss og leie oss vidare ved sitt ord og sin Ande.

Paulus tala om den gamle vonde naturen som lever etter lova, som prøver å oppfylle lova sine krav. Det høyrest merkeleg ut. Men feilen er at trua manglar, så dei gjer det til eit spørsmål om menneskeverk, i staden for å la Gud gjere sitt verk med dei, det var vantru som gjorde at dei ikkje fekk komme inn til Guds kvile.

Då forstår vi vel at kravet om å leve etter lova svarar til kravet frå den gamle vonde naturen.

RMR 8,2 For Andens lov, som gjev liv, har i Kristus Jesus gjort meg fri frå lova åt synda og døden.

RMR 8,12   Så har vi då, brør, ingen skyldnad på oss mot den vonde naturen, så vi skulle leva etter den.

Kravet om keisardyrking og kravet frå ”den Store Skjøkje”.

I fylgje platonismen skal menneske verte opplærde med den tradisjonelle moral- og politiske filosofien og den skuleringa skal gje ei liten elite som skal styre med diktatorisk makt. Denne filosofien er komen inn mellom dei kristne og strir mot den evangeliske forkynninga. Så dei har visst stilt krav om at eg skulle komme inn i den einsrettinga og verte ein del av ei slik elite, for at eg i det heile teke skulle få lov til å seie noko meir, for at eg skulle få snakk med ei kvinne og kanskje komme så langt med det at eg fekk meg ei kone. Det som dette tek sikte på er å utdanne ei elite som skal herske og aller helst tek det sikte på keisardyrking. Disputten mellom dei og venstresida er eit spørsmål om kven som skal ha keisaren, men når det kjem til stykket er dei samde om keisardyrking. Det utartar seg som einsretting og  indoktrinering som er komen inn i utdanninga, spesielt gjennom pedagogikken. Det utartar seg som propaganda gjennom massemedia, det vert kalla ”main-streem-media” og ”det politisk korrekte”.

Men vi gjennomskodar vel at interessene til ”den Store Skjøkje” som ligg i det. Ho har teke livet av dei heilage og Jesu vitne. Rimeleg vis er det fordi ho er så kravstor. Og eg hevdar det viser seg i hennar Virtuella sitt fråfall og at ho ikkje har vore lydig no når Herren har kalla henne igjen.

Han som byrja den gode gjerning i oss, skal også fullføra den. 

Bodskapen som kom 17.10. avslutta slik:

”Og eg har heller ikkje etterlete deg åleine, men eg har sendt min Ande, for han skal verke i deg og gjennom deg, det eg byrja, det eg byrja, det eg byrja å lære mine disiplar og apostlar, slik er eg også i dag, eg er den som skal fullføre dette verket. For eg er alfa og omega og eg er Herren og eg er den som kjem ganske snart.”

Der  er tydelegvis dei som hevdar der er byrja eit verk med den greske filosofien som kom inn i kyrkja i middelalderen og vil fullføre det. Men vi veit at Kristus byrja den gode gjerning i oss og han skal også fullføra den, vi skal sigre over Dyret og dei ti horna saman med han og då får dei verk å fullføre.

ÅPE 17,12 – ÅPE 17,18 Dei ti horna du såg, er ti kongar som enno ikkje har fått rike; men saman med dyret skal dei få kongsmakt i éin time. 13 Alle vil dei eitt og det same og gjev si makt og mynd til dyret. 14 Dei skal føra krig mot Lammet; men fordi Lammet er herren over herrane og kongen over kongane, skal det sigra over dei, saman med sine, dei som er kalla og utvalde og trufaste.” 15   Så seier han til meg: “Dei vatna du såg der skjøkja tronar, er folk og folkemengder, folkeslag og menneske med ulikt tungemål. 16 Og dei ti horna du såg, og dyret, dei skal hata skjøkja, leggja henne øyde og gjera henne naken, eta kjøtet hennar og brenna henne opp med eld. 17 For Gud gav dei den tanken at dei skulle fullføra hans plan, så dei ville eitt og det same: gje si kongsmakt til dyret, til Guds ord er oppfylt. 18 Men kvinna du såg, er den store byen som har kongsmakt over kongane på jorda.”

Kunstig skilje mellom kropp og sjel, hjerte og hjerne.

I artikkelen https://bluehost944.com/2017/10/31/prest-psykolog-eller-lystlognar/  skreiv eg om at der varet eit kunstig skilje mellom kropp og sjel, hjerte og hjerne og at det vart årsak til sjukdom og at med eit slikt skilje var det vanskeleg å behandle viss sjukdomar som pasientane oppfatta som somatiske, men som lækjarane ikkje fann slike diagnoser for.

Men vi veit at årsaka til dette skiljet er syndefallet og fråfallet. Gud forsona verda med seg i Kristus, let vi oss forsone med han i Kristus, vert vårt forhold til han gjenoppretta slik det var før syndefallet, men no er Kristus den siste Adam, som for oss har vorte ei livgivande ånd. Hans frelsesverk er fullført og fullkome.

Men problemet er altså at menneska ikkje vil la seg forsone, slik det har vist seg i protesten mot Paulus si lære om at Kristus er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kvinna som er hans brud. Den gamle vonde naturen viser seg soleis som naturen  og religionen til den Store Skjøkje. Vi forstår vel at der ligg mykje maktinteresse og økonomiske interesse i det.

Han som byrja den gode gjerning i si kyrkje, ved sine disiplar, har også byrja den gode gjerning i oss og han skal fullføra den. Men når eg kom opp i den alderen at eg byrja å verte interessert i å finne meg ein kjæraste og ei kone, viste det seg at prestane med sin kristen-platonisme heldt meg for å ikkje vere kompetent til å snakke med jenta om det. Som representantar for den tradisjonelt lærde overklassa kravde dei at dei skulle tenke og tale i staden for meg. Dei skulle liksom representere det sjelelege og intellektuelle i staden for meg då og slik oppstod dette skiljet. Så har kvinna og dei venstreradikale respondert som den vonde naturen i den fysiske kroppen i følgje platonismen og vidareført dette skiljet.

Den postmoderne villfaringa.

Og så ser det faktisk ut til at dei går overeins i ein postmodernisme. Modernismen var å setje saman idear til større idear, det verka som konstruktiv tenking. Postmodernismen er kritisk til slike store idear og deler det opp att, men kan også karakteriserast som ei vidareføring av modernismen. Kritisk tenking må då vel ha vore der heile tida, for i det heilt tatt å kunne vurdere korleis sette saman til noko større. Så kvifor skulle ein kalle det postmodernisme?

Vidare er postmodernismen om tekst-tolking og påstår at den språklege konstruksjonen, teorien, forklarer heile røyndomen, som om der ikkje er nokon fysisk røyndom i tillegg til den. Den er subjektiv, erkjenninga er berre subjektive syn og vurderingar. Så det minner om Hegels intersubjektive Tidsånd.

Det kan minne oss om den hermeneutiske tradisjonen, den går ut på tolking av tekst og byrja med tolking av bibeltekster, ved Martin Luther. Og vi trur at Gud har skapt alle ting ved sitt Ord. Han har skapt den fysiske røyndomen med sitt Ord. Korleis kan då postmodernistane tenke seg at den ikkje eksisterer, ikkje som noko anna enn deira eigen språklege konstruksjon? Det må då vere fordi dei prøver å gjere seg sjølve lik som Gud, dei prøver å forgude seg sjølve med sin eigen kunnskap. Og så ventar dei seg at dei skal kunne forandre verda til det betre ved å endre på språklege konstruksjonar, endre på språket. Det er tydeleg at dei held seg sjølve for å vere ei moral- og politisk filosofisk lære overklasse som skal styre. Og som held vanlege folk for å ikkje vere kompetente til å delta. Stikk i strid med både evangelisk kristendom og demokratiet. Då veit vi og forstår vi vel at det er ”den Duglause Hyrdingen” som er på ferde.

Eksempel:

https://www.dn.no/nyheter/2017/10/31/0514/Politikk/tidligere-ssb-sjef-kaller-omorganiseringen-et-politisk-kupp

https://www.campusreform.org/?ID=10005

http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/01436597.2017.1369037

https://www.aftenposten.no/meninger/debatt/i/rvKr3/Flau-formidling-om-kolonialisme-og-sensur—Wethal_-Jakobsen_-Hansen-og-Aguilar-Stoen

https://www.vg.no/nyheter/utenriks/sverige/pippi-historie-anmeldt-etter-lyttestund/a/24179152/

Eg skal innta Ordet og la det gjere sitt verk i meg, leve i det, så eg får oppleve at Jesus går med meg.

Gud har skapt alle ting ved sitt Ord, så det synlege ar vorte til av det usynlege.

HEB 11,3 I tru skjønar vi at verda er skapt ved Guds ord, og at det vi ser, ikkje har vorte til av det synlege.

Derfor er naturen forståeleg. Og i realfag prøver vi å forstå den, så det skulle vel vere greitt så lang. Eg tenker meg at eg skal tilbake til Oslo og studere realfag, spesielt biologi.
Så eg trur at det som eg studerer, har Gud skapt med sitt Ord. Kristus er Ordet og Gud forsona verda med seg i han. Det er berre å tru på han og ta imot det han gir oss av berre nåde, lese ordet og ta imot i tru, velsigne han og påkalle han som vår frelsar og Herre. Jesus er i meg og eg er i han, Ordet er i meg og eg er i Ordet. Og Gud gjer sitt verk med meg ved sitt Ord og sin Ande. Det får eg oppleve i min studiesituasjon også. Eg tenker meg at eg skal få oppleve at han går med meg der også og at han gjer sitt verk med meg i samsvar med 1.Mos.2, at han gir meg ei kone i samsvar med 1.Mos.2. Men no er Kristus den siste Adam, som for oss har vorte ei livgivande ånd. Og Gud skaper oss i han.

Men det er noko som verkar litt merkeleg her, eg har no studert og eg tenkte meg at eg skulle vere meir utadvendt, meir sosial, ja, for det første for å vitne om Jesus, slik som han har kalla meg til, men hendsikta med det var også å finne meg ein kjæraste og ei kone, så kanskje eg skulle prøve spesielt å få meir kontakt med unge kvinnelege studentar. Men då svarde han meg at han er komen nær, i sin kyrkjelyd, så vi treng ikkje flyge ikring. Ja, han bygger si kyrkje, vi skal samlast i hans kyrkjelyd og verte eit åndeleg byggverk, ein konstruksjon og det er konstruktiv tenking. Destruktive metode vert erstatta av konstruktive metode:

1PE 2,1 – 1PE 2,10 {DEN LEVANDE STEINEN OG DET HEILAGE FOLKET}  Legg difor av all vondskap, svik og hyklarskap, misunning og baktale, 2 og lengta som nyfødde born etter den ekte, åndelege mjølk, så de kan veksa ved henne til frelsa er nådd. 3 De har då smaka at Herren er god. 4   Kom til han, den levande steinen, som vart vraka av menneske, men er utvald og dyr for Gud. 5 Ver de òg levande steinar som vert oppbygde til eit åndeleg tempel! Ver eit heilagt presteskap og ber fram åndelege offer, som er til hugnad for Gud ved Jesus Kristus. 6 For det heiter i Skrifta:  Sjå, eg legg på Sion ein hjørnestein,  som er utvald og dyrverdig;  den som trur på han,  skal ikkje verta til skammar. 7   Så vert han til ære for dykk som trur. Men for dei som ikkje trur, har den steinen bygningsmennene vraka, vorte hjørnestein, 8 ja, ein støytestein og eit berg til fall. Fordi dei ikkje trur Ordet, snåvar dei – det var dei òg etla til. 9   Men de er ei utvald ætt, eit kongeleg presteskap, eit heilagt folk, eit folk som høyrer Gud til, så de skal forkynna hans storverk, han som kalla dykk ut or mørker til sitt underfulle ljos. 10 Før var de ikkje eit folk, men no er de Guds folk. Før hadde de ikkje fått miskunn, men no har de funne miskunn.

Den kristne vekkinga er som skapinga i 1.Mos.2. Gud vekker oss opp til liv i samfunn med seg i samsvar med 1.Mos.2, for Jesus er den siste Adam som er frå himmelen og som for oss har vorte ei livgivande ånd, med den Anden og det livet han gir oss frå himmelen, av berre nåde, reiser han opp si kyrkje (bodskapen 17.10). Han gjer det i Maranata og eg trur han gjer det på universitetet også.

Det får meg til å tenke på henne Reella (”Miss Oslo 1990”) igjen. Eg synest ho er det vakraste eg har sett, då tenker eg på det eg har sett både med mine fysiske auge og med hjartets opplaten auge. Ho hadde ei herleg glede og eg er viss på at det var Jesus som gav henne den ved sin Ande og sin kjærleik (Rom.5,1-5). Om ho ville vere saman med meg med den gleda, ville det vere herleg for meg. Om ho soleis vart kona mi, ville det sjølvsagt også vere herleg for meg. Men det laupet er vel køyrt. Sannsynlegvis har ho vorte gift for lenge sidan og ho Virtuella har for lengst gifta seg. Skal eg la Ordet vere lykte for min fot og lys for min sti, så må veg vel prøve å finn meg ei ung ei. Men eg skal altså sleppe å flyge rundt, for Jesus er komen nær, i sin kyrkjelyd. Ja, og så vil han gå med meg. I min studiesituasjon altså. Og då er vel oppgåva å studere faget. Det har å gjere med å dyrke og verne Guds hage.

Jesus vil svare meg i den retninga og med det mål han veit er best for meg.

Bodskapen 23.1.2016:

Våk i bønna med takkseiing. Og når du våker på den måten i bønna, så skal eg, Herren, svare deg, med store og ufattelege ting, kanskje ikkje i den retninga du tenkte, men eg skal svare i den retninga og med det mål som eg veit er best for deg. Og du skal få oppleve noko du aldrig før har opplevt. For framleis høyrer eg bønner, framleis svarar eg bønner, framleis så ynskjer eg å fyll mitt barn og fylle mi menigheit med herlegdomens sky, så du skal få oppleve, at du aldrig før har opplevd maken.

Du er fri, du er forløyst, gjennom blodet har eg løfta deg opp, gjennom Jesu blod er du befridd frå all di synd. Du kan frimodig prise meg, du kan frimodig love mitt heilage namn. Og når du prisar mitt namn, så kjem gleda inn i ditt liv, når du prisar mitt namn, så går fridomen opp for deg. Når du prisar mitt namn, vil alt det vonde fly. Når du prisar mitt namn, då vil rettferds-sola gå opp som aldrig før i ditt hjerte.

Slå ikkje blikket ned, løft det opp imot himmelen. La ikkje dine hender synke, men løft dei opp imot himmelen. Stå ikkje stille på den stad der du befinn deg, men sett din veg i mi hand og eg skal dra deg, leie deg, føre deg og eg skal føre deg til levande vatn, eg skal føre deg til kjelder, eg skal føre deg til frukter og nådegåver og du skal få oppleve å verte berika av mi velsigning i overmål på overmål. Fordi eg Herren har satt dører opne for deg. Halleluja.

Posted in Kristne møte, Kristne møte 2017 | Leave a comment

Herren vil velsigne meg så eg skal få kjenne at han har skapt meg og forma meg for å bruke meg no i denne avslutningstida. Møte i Maranata 17.9.2017.

Eg var ikkje på dette møtet, men eg tek likevel imot det som ein bodskap til meg sjølv:

IMG_0822.JPG

Tale ved Håkon Martinsen.

JOH 5,19   Då tok Jesus til ords og sa til dei: “Sanneleg, sanneleg, det seier eg dykk: Sonen kan ingen ting gjera av seg sjølv, men berre det han ser Faderen gjer. Det Faderen gjer, det gjer Sonen like eins.

JOH 5,30 Eg kan ikkje gjera noko av meg sjølv. Eg dømer etter det eg høyrer, og domen min er rettferdig. For det er ikkje min eigen vilje eg vil fremja, men hans vilje som sende meg.

JOH 14,30 Heretter kjem eg ikkje til å tala mykje med dykk; for hovdingen over denne verda kjem. Han har ikkje noko krav på meg;

Jesus har kjøpt oss fri frå Satans makt med sitt eige blod, så Satan har ikkje noko krav  på oss heller.

JOH 16,26 – JOH 16,27 Den dagen skal de be i mitt namn. Eg seier ikkje at eg skal be Faderen for dykk; 27 for Faderen sjølv elskar dykk, av di de har elska meg og trutt at eg har gått ut frå Gud.

EFE 2,10 For vi er hans verk, skapte i Kristus Jesus til gode gjerningar som Gud føreåt har lagt ferdige, så vi skulle ferdast i dei.

Tyding av tungetale ved Håkon.

Du skal ikkje undre deg når du ser deg omkring, om alt det som skjer i denne verda, for her er det eg, Herren, som har talt at det må skje. Men midt opp i denne tid, så vil eg reise opp mi kyrkje, som står på mitt Ord, søker meg gjennom mitt Ord. Ja, eg ynskjer du (inntil?) skal få sjå meir av min herlegdom, så skal du oppleve beskjed ifrå meg, Herren, og eg skal seie her tett ved meg, på klippen, her er ein stad, still deg der, stå der. Så vil eg, Herren, eg vil velsigne deg, og du skal få kjenne, at eg Herren som har skapt deg, eg er Herren som har forma deg, for at eg skal bruke deg no, i denne avslutningstid.

For eg kallar deg ved namn og de er mine. Du skal ikkje lenger sjå deg engsteleg om, for det er eg, Herren, som har teke hand om deg. Og inntil i dag, så har eg bevara deg  med mi allmakts hand. Og du skal stole på og vite, at eg, Herren, slepp deg ikkje, eg forlet deg ikkje, ja, eg søv ikkje, eg slumrar ikkje, eg har mine auge festa på deg. Så høgt elska eg deg, at eg var villig til å lide døden, korsets død for deg. Og eg har heller ikkje etterlete deg åleine, men eg har sendt min Ande, for han skal verke i deg og gjennom deg, det eg byrja, det eg byrja, det eg byrja å lære mine disiplar og apostlar, slik er eg også i dag, eg er den som skal fullføre dette verket. For eg er alfa og omega og eg er Herren og eg er den som kjem ganske snart.

Aktuelle bibelvers.

JES 41,8 – JES 41,20 {HERREN ER MED ISRAEL}  Men du Israel, min tenar,  Jakob, som eg har valt ut,  du ætt av Abraham, min ven! 9   Eg henta deg frå heimsens endar  og kalla deg frå den ytste utkant.  Eg sa til deg: “Du er min tenar,  eg har valt deg ut og ikkje støytt deg bort.” 10   Ver ikkje redd, for eg er med deg!  Sjå deg ikkje rådvill ikring,  for eg er din Gud!  Eg styrkjer deg og hjelper deg  og held deg oppe med mi frelsarhand.  11   Sjå, dei vert til spott og skam,  alle som harmast på deg.  Dei vert til inkjes, går til grunne,  dei som set seg opp mot deg. 12   Om du leitar, finn du dei ikkje,  dei som står deg imot.  Dei går heilt til grunne,  dei som strider mot deg. 13   For eg er Herren din Gud,  som har gripe di høgre hand  og seier til deg: “Ver ikkje redd!  Eg hjelper deg.”  14   Ver uredd, Jakob, du arme kryp,  og de, Israels menn!  Eg hjelper deg, lyder ordet frå Herren,  Israels Heilage er din utløysar. 15   Sjå, eg gjer deg til ein treskjeslede,  kvass og ny, med mange taggar!  Du skal treskja fjell og krasa dei,  og haugar skal du gjera lik agner. 16   Du skal kasta dei i veret, så vinden tek dei,  og stormen spreier dei vidt ikring.  Men sjølv skal du jubla i Herren  og rosa deg av Israels Heilage.  17 {HERREN GJER UNDER I ØYDEMARKA}  Dei arme og fattige leitar fåfengt etter vatn,  medan tunga brenn av torste.  Eg, Herren, vil høyra deira bøn,  Israels Gud går ikkje frå dei. 18   Eg lèt elvar strøyma fram på snaue høgder  og kjelder midt i dalar.  Eg gjer øydemarka til sevgrodd tjørn  og turre landet til ein kjeldevang. 19   Eg lèt sedrar veksa i øydemarka,  akasie, myrt og oliventre.  Eg plantar sypress på den aude hei  saman med gran og buksbom, 20   så alle kan sjå og vita  at Herrens hand har gjort det,  leggja seg på hjarta og skjøna  at Israels Heilage har skapt det.

MTT 24,4 – MTT 24,14   Jesus tok til ords og sa:  Ta dykk i vare, så ingen fører dykk vilt! 5 For mange skal koma i mitt namn og seia: “Eg er Messias.” Og dei skal føra mange på villspor. 6 De skal høyra om krig, og det skal gå rykte om krig. Sjå til at de ikkje lèt dykk skræma! For dette lyt henda; men enno er ikkje enden komen. 7 Folk skal reisa seg mot folk og rike mot rike, og det skal vera hungersnaud og jordskjelv mange stader. 8 Men alt dette er berre dei fyrste føderiene. 9   Då skal dei forråda dykk, driva dykk ut i trengsle og slå dykk i hel. Ja, alle folk skal hata dykk for mitt namn skuld. 10 Mange skal då falla frå, og dei skal svika kvarandre og hata kvarandre. 11 Mange falske profetar skal stiga fram og føra mange vilt. 12 Og av di lovløysa har vorte så stor, skal kjærleiken kolna hjå dei fleste. 13 Men den som held ut til enden, han skal verta frelst. 14 Og evangeliet om riket skal forkynnast i heile verda til vitnemål for alle folkeslag, og då skal enden koma.

KOL 2,12 For i dåpen vart de gravlagde med han; der vart de òg oppreiste med han, ved trua på Guds kraft, som reiste Kristus opp frå dei døde.

KOL 3,1 {DET GAMLE OG DET NYE MENNESKET}  Er de då oppreiste med Kristus, så søk det som er der oppe, der Kristus sit ved Guds høgre hand.

APG 15,16   Sidan vil eg koma att  og reisa Davids falne hytte.  Det som er nedrive, byggjer eg opp;  eg reiser det på nytt,

1KO 6,14 Gud reiste Herren opp frå dei døde, og ved si kraft skal han òg reisa oss opp. 

2KO 4,14 For vi veit at han som reiste opp Herren Jesus, han skal òg reisa oss opp med Jesus og føra oss fram for seg saman med dykk.

1KO 3,10 – 1KO 3,13   Etter den nåde Gud har gjeve meg, har eg lagt grunnvoll som ein klok byggmeister; og andre byggjer oppå. Men kvar må sjå til korleis han byggjer. 11 Ingen kan leggja ein annan grunnvoll enn den som alt er lagd, Jesus Kristus. 12 Men om nokon byggjer på denne grunnvollen med gull, sølv, dyre steinar, tre, høy eller halm, 13 så skal det ein gong syna seg kva slag arbeid kvar har gjort. Domens dag skal gjera det klårt, for han vert openberra med eld, og elden skal prøva korleis kvar manns verk er.

EFE 2,11 – EFE 2,22 {KRISTUS SAMEINAR HEIDNINGAR OG JØDAR}  De var ein gong heidningar og vart kalla uomskorne av dei som kallast dei omskorne, dei som er omskorne på kroppen av menneskehand. 12 Kom i hug at de den gongen var utan Kristus, utestengde frå borgarrett i Israel, utan del i paktene og lovnaden og difor utan von og utan Gud i verda. 13 Men no, i Kristus Jesus, er de som før var langt borte, komne nær ved Kristi blod. 14 For han er vår fred, han som gjorde dei to til eitt og reiv ned det gjerdet som skilde, fiendskapen. [det gjerdet som skilde: I templet i Jerusalem var det ein mur mellom føregarden åt heidningane og det indre tempelområdet.] 15 Då han gav sin lekam, avlyste han lova med hennar bod og føresegner. Såleis skulle han gjera fred og skapa dei to til eitt nytt menneske. 16 I ein lekam skulle han forsona dei begge med Gud då han døydde på krossen og der gjorde ende på fiendskapen. 17 Og han kom og forkynte den gode bodskapen om fred for dykk som var langt borte, og fred for dei som var nær. 18 Ved han har vi begge tilgjenge til Faderen i ein Ande. 19 Så er de ikkje lenger framande og utlendingar, men de er borgarar saman med dei heilage og høyrer Guds husfolk til. 20 De er oppbygde på apostel- og profetgrunnvollen, men hjørnesteinen er Kristus Jesus sjølv. 21 Han held heile bygningen saman, så han i Herren veks til eit heilagt tempel, 22 og ved han vert de òg bygde opp til ein bustad for Gud i Anden.

5MO 32,4   Han er Berget,  fullkome er hans verk,  rettferdige er alle hans vegar.  Ein trufast Gud, utan svik,  rettferdig og rettvis er han. [Berget: Gud. Sml. v. 18 og 30.]

5MO 32,13   Han lét han fara over høgdene i landet  og eta av grøda på marka.  Han lét han suga honning or berget  og olje or harde fjellet.

5MO 32,18   Berget, ditt opphav, ansa du ikkje,  du gløymde Gud som fødde deg.

SLM 27,5   Han gøymer meg i si hytte  på den vonde dagen.  Han løyner meg i sitt skjermande telt  og tek meg opp på berget. [telt: -> 15, 1.]

SLM 105,41   Han opna berget, og vatnet strøymde fram,  det rann som ei elv i det turre landet.

SKR 8,3   Så seier Herren:  Eg vender attende til Sion,  midt i Jerusalem vil eg bu.  Jerusalem skal kallast Truskapsbyen,  og berget åt Herren, Allhærs Gud,  skal kallast Det heilage fjellet.

MTT 16,18 Og det seier eg deg: Du er Peter, og på dette berget vil eg byggja mi kyrkje, og dødsrikeportane skal ikkje få makt over henne.  [Peter: Det greske ordet Petros er ei omsetjing av det arameiske Kefa, som tyder stein, berg.]

1KO 10,4 og drakk den same åndelege drikken. For dei drakk av det åndelege berget som fylgde dei; og berget var Kristus.

SLM 40,3   Han drog meg opp or den tynande grav,  opp or den djupe gjørma.  Han sette mine føter på fjell  og lét meg gå med faste steg.

2KO 4,3 – 2KO 4,4 Er då vårt evangelium dult, så er det dult for dei som går fortapt. 4 For denne verdsens gud har blinda hugen åt dei vantruande, så dei ikkje ser ljoset som strålar fram frå evangeliet om Kristi herlegdom, han som er Guds bilete. [denne verdsens gud: djevelen.]

JOH 1,14   Og Ordet vart menneske og tok bustad mellom oss, og vi såg hans herlegdom, ein herlegdom som den einborne Sonen har frå Far sin, full av nåde og sanning.

JOH 11,40 Jesus seier til henne: “Sa eg deg ikkje at dersom du trur, skal du få sjå Guds herlegdom?”

JOH 17,5 Og no bed eg at du, Far, må gje meg den herlegdom eg hadde hjå deg før verda vart til.

JOH 17,24 Far, eg vil at dei du har gjeve meg, skal vera hjå meg der eg er, så dei får skoda min herlegdom, som du har gjeve meg av di du elska meg før verda vart grunnlagd.

RMR 2,7 – RMR 2,10 Dei som trufast gjer det gode og søkjer herlegdom, ære og uforgjengelegdom, skal få evig liv. 8 Men dei som berre tenkjer på seg sjølve, som lèt seg leia av uretten og ikkje er lydige mot sanninga, har vreide og harme i vente. 9 Trengsle og angst skal koma over kvart menneske som gjer det vonde, jøde fyrst og så grekar. 10 Men herlegdom, ære og fred skal den få som gjer det gode, jøde fyrst og så grekar.

RMR 5,1 – RMR 5,5 {FRED MED GUD OG FRELSE FRÅ DOMEN}  Sidan vi no har vorte rettferdige ved tru, har vi fred med Gud ved vår Herre Jesus Kristus. 2 Gjennom han har vi òg ved trua fått tilgjenge til den nåden vi står i, og vi prisar oss lukkelege fordi vi eig von om Guds herlegdom. 3 Ja, ikkje berre det, vi prisar oss òg lukkelege over trengslene våre. For vi veit at trengsla gjer oss uthaldande, 4 og den som held ut, får eit prøvt sinn, og den som er prøvd, får von. 5 Og vona gjer ikkje til skammar, for Guds kjærleik er utrend i hjarto våre ved Den Heilage Ande som han har gjeve oss.

EFE 1,12 – EFE 1,14   Så skulle vi vera til lov og ære for hans herlegdom,  vi som alt no har sett vår von til Kristus.  13   I han kom de òg til tru  då de høyrde sanningsordet,  evangeliet om frelsa dykkar.  I han er de merkte med eit segl,  Den Heilage Ande som var lova, 14   han som er pantet på arven vår  til dess utløysinga kjem for Guds folk,  til lov og ære for hans herlegdom.

EFE 3,16 Eg bed om at han som er så rik på herlegdom, må styrkja dykkar indre menneske med si kraft og sin Ande,

EFE 5,27 På den måten ville han stella henne fram for seg i herlegdom utan flekk eller rukke eller noko slikt; heilag og lytelaus skulle ho vera.

FIL 4,19 Så skal min Gud, rik som han er på herlegdom i Kristus Jesus, gje dykk alt de treng.

KOL 1,11 De skal styrkjast og få kraft, av den kraft som han i sin herlegdom eig, så de alltid er uthaldande og tolmodige.

KOL 1,27 Gud ville kunngjera for dei kor rik og herleg denne løyndomen er for folkeslaga: Kristus mellom dykk, von om herlegdom!

KOL 3,4 Men når Kristus, vårt liv, openberrar seg, skal de òg openberrast i herlegdom saman med han.

1TE 2,12 Vi sette mot i dykk og bad dykk inderleg at de skulle ferdast så som verdig er for Gud, han som kallar dykk til sitt rike og sin herlegdom.

EFE 1,3 {GUD VERE LOVA FOR NÅDEN I KRISTUS!}  Lova vere Gud, vår Herre Jesu Kristi Far,  han som i Kristus har velsigna oss  med all Andens velsigning i himmelen.

EFE 1,7 – EFE 1,10   I han har vi utløysinga  som vart vunnen ved hans blod,  forlating for syndene.  Så rik er hans nåde, 8   som han i rikt mål har late oss få.  Han gav oss all visdom og alt skjøn, 9   då han kunngjorde oss løyndomen om sin vilje,  den frie avgjerd han hadde teke 10   om å fullføra sin frelsesplan når tida var inne:  å sameina alt i Kristus, både det i himmelen og det på jorda.

EFE 1,17 – EFE 1,23 Eg bed om at vår Herre Jesu Kristi Gud, herlegdomens Far, må la dykk få den Ande som gjev visdom og openberring, så de lærer Gud å kjenna. 18 Han gjeve dykkar hjarta opplyste augo, så de kan skjøna kva det er for ei von han har kalla dykk til, kor rik og herleg arven er for dei heilage, 19 og kor veldig hans kraft er mellom oss som trur. Med denne veldige makt og styrke 20 reiste han Kristus opp frå dei døde og sette han ved si høgre hand i himmelen, 21 over alle makter og herredøme, over alt velde og alle hovdingar og over kvart namn som nemnast kan, ikkje berre i denne verda, men òg i den komande. 22 Alt la han under hans føter, og han, hovudet over alle ting, har han gjeve til kyrkja, 23 som er Kristi lekam, fylt av han som fyller alt i alle.

EFE 2,4 – EFE 2,10   Men Gud er rik på miskunn. Av di han elska oss med så stor kjærleik, 5 gjorde han oss levande med Kristus, vi som var døde på grunn av våre synder. Av nåde er de frelste. 6 I Kristus Jesus har han reist oss opp frå døden saman med han og sett oss i himmelen med han, 7 så han i dei komande tider kunne visa sin overstrøymande rikdom på nåde og sin godleik mot oss i Kristus Jesus. 8 For av nåde er de frelste, ved tru. Det er ikkje dykkar eige verk, det er Guds gåve. 9 Og det kviler ikkje på gjerningar, så ingen skal rosa seg. 10 For vi er hans verk, skapte i Kristus Jesus til gode gjerningar som Gud føreåt har lagt ferdige, så vi skulle ferdast i dei.

SLM 20,2   Gjev Herren må bønhøyra deg på trengselsdagen,  Jakobs Gud verna deg!

SLM 25,21   Lat ærlegdom og rettvise verna meg, Herre;  for eg set mi von til deg!

SLM 40,12   Herre, du vil ikkje  ta di miskunn frå meg.  Di miskunn og di sanning  skal alltid verna meg.

SLM 61,8   Lat han trona evig for Guds åsyn,  lat miskunn og truskap verna han!

SLM 69,30   Men eg er arm og full av liding;  Gud, lat di frelse verna meg!

SLM 80,16   verna om det som du har planta  med di høgre hand,  – sonen som du har gjeve styrke!

SLM 91,11   For han skal gje sine englar påbod  at dei skal verna deg på alle dine vegar.

SLM 121,7   Herren skal vara deg frå alt vondt  og verna om ditt liv.

SLM 121,4   Nei, han blundar ikkje og søv ikkje,  Israels vaktar.

JOH 14,16 – JOH 14,31 Då vil eg be Faderen, og han skal gje dykk ein annan talsmann som skal vera hjå dykk for alltid:  [talsmann: Det greske ordet kan òg tyda: hjelpar, trøystar, advokat.] 17 Sanningsanden. Verda kan ikkje ta imot han, for ho ser han ikkje og kjenner han ikkje. Men de kjenner han; for han bur hjå dykk og skal vera i dykk. 18 Eg vil ikkje la dykk vera att som foreldrelause born; eg kjem til dykk. 19 Om ei lita stund ser ikkje verda meg lenger. Men de ser meg, for eg lever, og de skal leva. 20 Den dagen skal de skjøna at eg er i Far min, og at de er i meg og eg i dykk. 21   Den som har boda mine og held dei, han er det som elskar meg. Og den som elskar meg, han skal Far min elska. Eg òg skal elska han og openberra meg for han.” 22 Judas, ikkje Iskariot, seier til han: “Herre, korleis har det seg at du vil openberra deg for oss og ikkje for verda?” 23 Jesus svara:  “Den som elskar meg, held fast på ordet mitt. Og Far min skal elska han, og vi skal koma til han og ta bustad hjå han. 24 Den som ikkje elskar meg, held ikkje fast på orda mine. Og det ordet de høyrer, er ikkje mitt, men Faderens, han som har sendt meg. 25 Dette har eg tala til dykk medan eg enno er hjå dykk. 26 Men talsmannen, Den Heilage Ande, som Faderen skal senda i mitt namn, han skal læra dykk alt og minna dykk om alt det eg har sagt dykk.   27 {KRISTI FRED}  Fred etterlèt eg dykk, min fred gjev eg dykk. Eg gjev dykk ikkje fred på same måten som verda gjer det. Lat ikkje hjarta dykkar uroast, og ver ikkje motlause! 28 De høyrde at eg sa: Eg går bort, og eg kjem til dykk att. Elska de meg, så gledde de dykk over at eg går til Faderen; for Faderen er større enn eg. 29 No har eg sagt dykk det før det hender, så de skal tru når det hender. 30 Heretter kjem eg ikkje til å tala mykje med dykk; for hovdingen over denne verda kjem. Han har ikkje noko krav på meg; 31 men verda skal skjøna at eg elskar Faderen, og at eg gjer som han har sagt meg. Reis dykk, og lat oss gå herifrå!

FIL 1,6 Og eg er viss på at han som tok til med ei god gjerning i dykk, skal fullføra henne – heilt til Jesu Kristi dag.

Kommentar.

Forspel.

Sidan eg var ein liten gutunge vart opplærd til å påkalle Jesus som min frelsar og Herre og eg har bedt han gje meg ei frelst kvinne til kone sidan eg var ung og han har svart meg positivt på det heile tida, det er inkludert i det fullførde frelsesverket. Saka gjeld spesielt mitt forhold til henne Virtuella og henne ”Reella” (Miss Oslo 1990). Jesus ville gjere meg til ein kanal for si velsigning og det trur eg er til begge desse kvinnene. Han har svart meg gjennom tyding av tungetale og i det siste verkar det so9m han har talt mykje til henne Virtuella og kalla henne, så har eg tenkt tilsvarande mykje for henne, bedt for henne og skrive om henne. I andre bodskapen 18.6.2017, sa Jesus til oss:

”Frelsa i meg, den er gratis, seier Herren. Du kan ikkje gjere noko, verken frå eller til, men av nåde, så vert du frelst. Og det er ei gave ifrå meg, det er noko du får fritt og for inkje, seier Herren. Derfor ta imot denne gava, frelsa, den er gratis, seier Herren. Men ta imot, audmjuk deg, seier Herren, og eg skal reise deg opp i Jesu namn. Amen.”

Så eg gjekk til forbønn, knelte ved fyrste rad, som eit vitnemål for Gud og menneske at for meg var det greitt. Eg forstod at det hadde å gjere med at han frelser henne Virtuella også og frelsa er gratis for henne også. Eg forstod at det hadde å gjere med at han ville gi meg ei frelst kvinne til kone og den frelsa er gratis for både meg og henne. Sidan Jesus gir meg ei frelst kvinne til kone, får eg meg ei kone heilt gratis.

Jesus har i lang tid kalla henne Virtuella inn i sin kyrkjelyd, men ho har tydelegvis ikkje følgt hans kall. Det er som eit frieri og så spørst det framleis om ho vil seie ja til hans frieri. Slik forstår eg andre bodskapen som kom 10.9.2017:

” Ja, seier Herren, eg vil at du mitt barn, du skal søke inn til meg, inn i heilagdomen, så skal eg Herren, bruke deg til stor og rik velsigning. Men sjå, seier Herren, du held deg litt på avstand og du er ikkje innvia til meg og du søker ikkje meg slik som du gjorde i fordums dagar, då du var brennande i ånda og du vitna om meg på ein kvar stad og du brann for meg, seier Herren. Eg vil at du skal komme tilbake igjen til dette, seier Herren. For eg ynskjer å bruke deg og eg vil bruke deg til stor og rik velsigning, seier Herren. Sjå, eg har talt til deg mange gangar før, men du har vore gjenstridig, men sjå, seier Herren, eg elskar deg med ein evig kjærleik og eg vil at du skal gå sigrande ut av denne verda. Eg vil at du skal oppleve herlege ting med meg, seier Herren. For sjå, eg er rik nok, seier Herren, for alle som påkallar meg. Derfor påkall mitt namn og eg skal møte deg på nytt igjen, seier Herren. 

Eg har teke bustad i ditt hjerte og eg snur meg aldri ifrå deg. Det er du som må ta det val om du vil bli hos meg. For eg blir hos deg til evig tid, men det er du som må velje om du vil fortsette å leve med meg. For eg som er Herren din Gud, er med deg alle dagar. For om du vel å ta meg bort ifrå ditt liv, så er det ditt eige ansvar, fordi eg kan ikkje gjere noko før du har sagt: Her er eg Herre, kom og ta meg igjen, for eg, eg vil ta bustad i ditt hjerte, men eg kan ikkje gjere det, før du gjer det mogleg sjølv”.

Dersom ho ikkje seier ja til Jesus kall og lyder han og følgjer hans kall, men tek han bort frå sitt liv, då er det hennar eige ansvar og han kan ikkje gjere sitt verk med henne. Då har det heller inga hendsikt at eg skal be noko meir for henne, det kan i staden føre til at mi merksemd vert ført bort frå Herren og mitt hjerte vert vendt bort frå han og det vil eg no ikkje.

Flytting.

Då hadde eg sagt opp husværet  og skulle til å flytte heim sakene mine. Eg har vore i Oslo sidan hausten 2008, utan at eg enno har fått meg ei kone i den forstand at ho kjem til meg og er saman med meg som kona mi og utan at vi har fått den kyrkjelydsveksten som eg og fleire med meg venta oss.

Det betyr ikkje dermed at eg ventar meg at Gud vil gje meg henne Virtuella til kone, ho har då for lengst avslått mitt frieri, det er det eg har å forhalde meg til og det får vere hennar ansvar. Gud elskar oss og har omsorg for oss som sine born, men ho har vore gjenstridig og sta og stått imot både kyrkjelydsvekst og at eg i det heile tatt skulle få meg ei frelst kvinne til kone, som svar på mi bønn til Gud. Då blir det hennar ansvar og det er berre rett og rimeleg at ho vert kravt til rekneskap for det. Men eg kan til gjengjeld seie meg fri frå ein del ansvar, så eg rekna med at eg gjorde rett i å flytte heim, inntil vidare.

Først køyrde eg heim eitt flyttelass, så eg var ikkje på møtet 17.9.2017, men eg fann det på facebook seinare. Eg var på møtet 1.10, for eg skulle køyre heim siste flyttelasset, men det drygde heilt til onsdag 4.10 før eg kom meg av garde.

Eg har fått sjøsett seglbåten og planen er å sette den i så god stand at eg kan bruke den til hytte på havet og til hybel i indre Oslo-fjord, for å studere litt meir og framleis for å vere Guds medarbeidar, ja, for han er mektig nok til å skape framgang både for si sak, Jesu kyrkje og for mi sak.

Lovsongen og pakta. Fridom i barnekåret, som lyding born.

Eg vart kjend med henne Virtuella når vi gjekk på gymnaset. Ho spelte gitar og song lovsongar til Jesus og eg gleda meg over det. Eg merka eg byrja å verte glad i henne, så eg bad til Gud over det og vedkjende at hans kjærleik var mellom oss og den var rett, same enten ho ville seie ja eller nei til mitt frieri. Så eg opna meg endå meir for den kjærleiken og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande.

RMR 5,1 – RMR 5,5 {FRED MED GUD OG FRELSE FRÅ DOMEN}  Sidan vi no har vorte rettferdige ved tru, har vi fred med Gud ved vår Herre Jesus Kristus. 2 Gjennom han har vi òg ved trua fått tilgjenge til den nåden vi står i, og vi prisar oss lukkelege fordi vi eig von om Guds herlegdom. 3 Ja, ikkje berre det, vi prisar oss òg lukkelege over trengslene våre. For vi veit at trengsla gjer oss uthaldande, 4 og den som held ut, får eit prøvt sinn, og den som er prøvd, får von. 5 Og vona gjer ikkje til skammar, for Guds kjærleik er utrend i hjarto våre ved Den Heilage Ande som han har gjeve oss.

Ho var fødd av Anden og det som er født av Anden. Eg opplevde det som at ho var i Faderens hand og han la henne i mitt hjerte og det gjorde meg så glad, eg vart så glad i henne.  Gud openberra henne for meg ved sin Ande, som sitt barn, som han elska og hadde omsorg for os som ei ung kvinne som levde i eit kjærleiksforhold til Kristus, som hans brud. Ho vart ferdi på gymnaset eit år før meg og siste året inngjekk eit godt samvits pakt med Gud med grunnlag i Jesu oppstode frå dei døde. Og med det meinte eg at når vi opplever kjærleiken mellom oss, skal vi ikkje gøyme oss med dårleg samvit, slik som Adam og Eva etter syndefallet, men halde fram med å leve i samfunn med Gud, slik som dei gjorde før syndefallet.

1PE 3,18 – 1PE 3,22 {DÅPEN OG DET NYE LIVET}  For Kristus døydde for synder, éin gong for alle. Han som var rettferdig, leid for urettferdige, så han kunne føra dykk fram til Gud. Han døydde lekamleg, men vart levandegjord ved Anden, 19 og slik gjekk han bort og forkynte for åndene som var i fangenskap. 20 Det var dei som hadde vore ulydige i Noahs dagar, den gongen Gud i sitt langmod venta medan arka vart bygd. I henne vart nokre få menneske, åtte i talet, frelste gjennom vatn, 21 det som no frelser dykk i sitt motbilete, dåpen. Dåpen er ikkje ei reinsing frå ytre ureinskap, men eit godt samvits vedkjenning til Gud, med grunnlag i Jesu Kristi oppstode – [vedkjenning til Gud: Nokre omsetjingar har: lovnad eller bøn til Gud.] 22 han som fór opp til himmelen og no sit ved Guds høgre hand, etter at englar og makter og krefter er han underlagde.

1PE 4,1 – 1PE 4,2   Når Kristus no har lide i sitt jordeliv, skal de væpna dykk med denne tanken: Den som har lide her i livet, er ferdig med synda. 2 Difor skal han ikkje lenger leva etter menneskelege lyster, men etter Guds vilje den stund han har att på jorda.

Hausten 1985 kom der ein bodskap gjennom tyding av tungetale, i dFEF M40 i Oslo, som stadfesta dette: ” Den lovsongen som eg la ned i deg, den er din og den skal vere din i all æve, i djupet av deg, der er den. Og den pakta du inngjekk med meg, den står ved lag og den skal stå fast i all æve.”

Ho fall ifrå og fall ut av det. Men Jesus kalla meg tilbake til Oslo med ein frigjerande bodskap og ein bodskap om gjenoppretting. Og eg trur Jesus har frelst henne igjen og det er mitt standpunkt at på evangeliets grunnvoll skal ho få komme inn att i dette kjærleiksforholdet til Kristus, som hans brud, som vender seg til han med sitt behov for kjærleik og tek imot hans kjærleik og med sitt behov for å vise kjærleik ved at ho vender seg til han og svarar på hans kjærleik med kjærleik. Og komme inn att i dette kjærleiksforholdet til Faderen, der ho tek imot hans kjærleik og omsorg. Det er mitt standpunkt at ho skal få komme fram for nådens trone, både med sine behov, si bønn og si takk og lovprising, at der skal hennar røyst også høyrast.

HEB 4,14 – HEB 4,16 {PRØVD I ALT}  Sidan vi no har ein stor øvsteprest som har gått gjennom himlane, Jesus, Guds Son, så lat oss halda fast på vedkjenninga! 15 For vi har ikkje ein øvsteprest som ikkje kan ha medynk med oss i vår vesaldom, men ein som er prøvd i alt på same måten som vi, men utan synd. 16 Lat oss difor med frimod gå fram for nådens kongsstol, så vi kan få miskunn og finna nåde til hjelp i rette tid.

HEB 5,1 – HEB 5,10   Ein øvsteprest vert alltid teken blant menneske og innsett til å gjera teneste for menneske framfor Gud. Han skal bera fram gåver og offer for synder. 2 Han kan vera mild mot dei som feilar og fer vilt, av di han sjølv ligg under vesaldom 3 og difor må bera fram syndoffer for seg sjølv og ikkje berre for folket. 4 Ingen tek seg sjølv den æra, men han vert kalla av Gud liksom Aron. 5   Så har heller ikkje Kristus teke seg den æra å vera øvsteprest. Han fekk henne av Gud som sa til han:  Du er son min,  eg har født deg i dag. 6 Og som han seier ein annan stad:  Du skal vera prest til evig tid  på Melkisedeks vis. 7   Då Jesus levde på jorda, bar han med høge rop og tårer fram bøner og naudrop til Gud som kunne berga han frå døden, og han vart bønhøyrd fordi han hadde age for Gud. 8 Endå han var Son, lærte han lydnad av det han leid. 9 Då han hadde nått fullendinga, vart han opphav til evig frelse for alle som lyder han; 10 Gud hadde då kalla han øvsteprest på Melkisedeks vis.

Lova kom ved Moses, nåden og sanninga kom ved Kristus. Han er sanninga som set oss fri frå trælekåret og gir oss barnekår hos Faderen. Han oppseder oss som sine born, så då vi må lære oss å lyde han. Og som Jesu brud, må vi ta imot hans kjærleik og svare på den med kjærleik, så vi elskar han og lyde han, som hans brud.

JOH 1,15 – JOH 1,18 Johannes vitnar om han og ropar ut: “Det var om han eg sa: Han som kjem etter meg, er komen framom meg, for han var til før meg.” 16   Av hans fullnad har vi alle fått, og det nåde over nåde. 17 For lova vart gjeven ved Moses; nåden og sanninga kom ved Jesus Kristus. 18 Ingen har nokon gong sett Gud; men den einborne, som er Gud, og som er i Faderens fang, han har synt oss kven han er.

Barnekår hos Gud eller korrupsjon i kyrkje og kristne organisasjonar.

Jesus sa at vi skulle søke fyrst Guds rike og hans rettferd, så skulle vi få alt det andre i tillegg.

MTT 6,25 – MTT 6,34 {SYT IKKJE!}  Difor seier eg dykk: Syt ikkje for livet dykkar, kva de skal eta og kva de skal drikka, eller for kroppen dykkar, kva de skal kle dykk med. Er ikkje livet meir enn maten og kroppen meir enn kleda? 26 Sjå på fuglane under himmelen! Dei sår ikkje, dei haustar ikkje og samlar ikkje i hus, men Far dykkar i himmelen føder dei likevel. Er ikkje de mykje meir enn dei? 27 Kven av dykk kan med all si sut leggja ei einaste alen til livslengda si? 28 Og kvifor syter de for kleda? Sjå liljene på marka, korleis dei veks! Dei arbeider ikkje og spinn ikkje, 29 men eg seier dykk: Ikkje eingong Salomo i all sin herlegdom var kledd som ei av dei. 30 Når Gud såleis kler graset på marka, det som står i dag og vert kasta i omnen i morgon, kor mykje meir skal han ikkje då kle dykk, de lite truande! 31 Så må de ikkje syta og seia: Kva skal vi eta? eller: Kva skal vi drikka? eller: Kva skal vi kle oss med? 32 For alt det spør heidningane etter; men Far dykkar i himmelen veit at de treng alt dette. 33 Søk fyrst Guds rike og hans rettferd, så skal de få alt det andre attåt. 34 Så syt ikkje for morgondagen; lat morgondagen syta for seg. Kvar dag har nok med si møde.

Dette har ikkje fungert skikkeleg, for å få det til å fungere, må eg berre hengi meg endå meir til Jesus, ta imot det Gud gjev meg av berre nåde i Kristus og gjere bruk av det, innvie meg endå meir til han.

Alle som tok imot han gav han rett til å verte Guds born, han har gitt oss barnekår hos Gud og lever vi i barnekåret, får vi oppleve at han elskar oss og har omsorg for oss som sine born.

JOH 1,12 – JOH 1,13 Men alle som tok imot han, dei gav han rett til å verta Guds born, dei som trur på namnet hans. 13 Dei er ikkje fødde av kjøt og blod, ikkje av menneskevilje og ikkje av manns vilje, men av Gud.

JOH 3,3 – JOH 3,8 Jesus svara: “Sanneleg, sanneleg, det seier eg deg: Ingen kan sjå Guds rike utan at han vert fødd på nytt.” 4 Nikodemus seier til han: “Korleis kan ein som er gamal, verta fødd? Han kan då vel ikkje koma inn i morslivet andre gongen og verta fødd?” 5 Jesus svara: “Sanneleg, sanneleg, det seier eg deg: Den som ikkje vert fødd av vatn og Ande, kan ikkje koma inn i Guds rike. 6 Det som er født av kjøt, er kjøt, og det som er født av Anden, er ånd. 7 Undrast ikkje på at eg sa til deg: De må fødast på nytt. 8 Vinden blæs dit han vil; du høyrer han susar, men du veit ikkje kvar han kjem ifrå eller kvar han fer av. Såleis er det med kvar den som er fødd av Anden.”  [Vinden: Både gresk og hebraisk har eitt og same ordet for “vind” og “ånd”.]

RMR 8,1 – RMR 8,17 {LIVET I ANDEN}  Så er det då inga fordøming for dei som er i Kristus Jesus. 2 For Andens lov, som gjev liv, har i Kristus Jesus gjort meg fri frå lova åt synda og døden. 3 Det som var umogeleg for lova, av di ho var maktlaus på grunn av den vonde menneskenaturen, det gjorde Gud. For synda skuld sende han sin eigen Son i same skapnad som syndige menneske har, og heldt dom over synda i vår natur. [den vonde menneskenaturen: før omsett “kjøtet”. Same ordet er òg omsett “vår natur”, “den syndige naturen” o. l. Sjå Gal 5, 17; Ef 2, 3.] 4 Såleis skulle det som lova krev, verta oppfylt i oss som ikkje lèt oss leia av vår vonde natur, men av Anden. 5 Dei som lever etter sin syndige natur, trår etter det som høyrer menneske til, men dei som lèt Anden rå, trår etter det som høyrer Anden til. 6 For det som mennesket av naturen vil, fører til død, men det Anden vil, fører til liv og fred. 7 Det som mennesket av naturen trår etter, er fiendskap mot Gud, for vår vonde natur bøyer seg ikkje for Guds lov, kan det ikkje heller. 8 Slik mennesket er i seg sjølv, kan det ikkje vera Gud til hugnad. 9 Men de er ikkje i den syndige naturen; de er i Anden, så sant Guds Ande bur i dykk. Men er det nokon som ikkje har Kristi Ande, høyrer han ikkje han til. 10 Men bur Kristus i dykk, då er nok lekamen død på grunn av synd, men ånda er levande av di de er rettferdige for Gud. 11 Han var det som reiste Jesus opp frå dei døde. Og dersom hans Ande bur i dykk, skal han som reiste Kristus opp frå dei døde, også gjera dykkar døyelege lekam levande ved sin Ande som bur i dykk. 12   Så har vi då, brør, ingen skyldnad på oss mot den vonde naturen, så vi skulle leva etter den. 13 For lever de etter den vonde naturen, skal de døy. Men tyner de ved Anden dei vonde gjerningane lekamen gjer, då skal de leva. 14 Alle som vert drivne av Guds Ande, dei er Guds born. 15 Det var ikkje ei trældomsånd de fekk, så de atter skulle reddast. Nei, det var Barnekårsanden de fekk, som gjer at vi ropar: “Abba, Far!” 16 Anden sjølv vitnar med vår ånd at vi er Guds born. 17 Men er vi born, då er vi arvingar òg. Vi er Guds arvingar og Kristi medarvingar, så sant vi lid med han; så skal vi òg eiga herlegdomen saman med han.

Paulus talte om forkynnarar som var mest interessert i å tene pengar på det og profeterte om at slike ville verte som grådige ulvar.

FIL 1,14 – FIL 1,19 Gjennom mitt fangenskap har dei fleste av brørne fått ei slik tillit til Herren at dei med endå større frimod enn før vågar å tala Guds ord. 15 Det finst nok dei som forkynner Kristus fordi dei er misunnelege og vil ha strid, men somme gjer det av god vilje. 16 Dei forkynner Kristus av kjærleik, fordi dei veit at eg er sett til å forsvara evangeliet. 17 Dei andre gjer det for å hevda seg og ikkje med ærleg hug, i den tru at dei kan gjera fangenskapet mitt tyngre å bera. 18 Men kva gjer det? Kristus vert i alle høve forkynt, kva måte det så vert gjort på, anten dei gjer det med baktankar eller i sanning, og det gleder eg meg over. Og eg vil halda fram med det. 19 For eg veit at alt dette skal verta til frelse for meg, av di de bed for meg, og Jesu Kristi Ande gjev meg hjelp.

APG 20,22 – APG 20,35 Og no fer eg til Jerusalem, bunden av Anden. Kva som skal møta meg der, veit eg ikkje. 23 Men Den Heilage Ande vitnar for meg i by etter by at det ventar meg lekkjer og vanskar. 24 Men ikkje det grann vørder eg livet mitt, berre eg kan fullføra laupet og den tenesta eg fekk av Herren Jesus: å vitna om evangeliet om Guds nåde. 25 Og no veit eg at de aldri meir skal sjå meg, alle de som eg har vore saman med og forkynt riket for. 26 Difor vitnar eg for dykk i dag at eg er utan skuld om nokon taper livet sitt; 27 for ikkje på nokon måte har eg forsømt å forkynna heile Guds råd og vilje. 28   Ta vare på dykk sjølve og på heile den hjord som Den Heilage Ande har sett dykk til å vera tilsynsmenn for! Ver hyrdingar for Guds kyrkjelyd, som han vann med sitt eige blod! [med sitt eige blod: kan òg omsetjast: med sin eigen Sons blod; sml. Ef 5, 25; 1 Pet 1, 18 f.] 29 For eg veit at når eg er borte, vil det koma inn iblant dykk grådige ulvar, som ikkje sparer flokken. 30 Og mellom dykk sjølve skal det stå fram menn som fer med rang lære og vil lokka læresveinane med seg. 31 Så vak då, og kom i hug at eg i tre år, natt og dag, alt i eitt med tårer i augo talde for kvar einaste ein. 32 Og no gjev eg dykk over til Gud og hans nådeord, som kan oppbyggja dykk og gje dykk arv saman med alle dei som er helga. 33 Eg har aldri trått etter sølv eller gull eller klede frå noko menneske. 34 De veit sjølve at eg med desse hendene mine har sytt for det vi trong, både eg og dei som var med meg. 35 Alltid har eg vist dykk at såleis må vi arbeida, så vi kan ta oss av dei veike. Lat oss minnast Herren Jesu ord: Det er sælare å gje enn å få.

Sidan har det vist seg at problemet vart svik og korrupsjon til samanlikning med metodane til Antiokus 4. Epifanes og Judas, slik det vart profetert i Sak.11.

SKR 11,4 – SKR 11,17 {DEN GODE OG DEN DUGLAUSE HYRDINGEN}  Så har Herren min Gud sagt: “Gjæt sauene som skal slaktast!” 5 Dei som kjøper dei, slaktar dei utan å bøta for det, og dei som sel dei, seier: “Lova vere Herren, eg vart rik!” Og deira eigne hyrdingar sparer dei ikkje. [Dei som kjøper dei: dei låke styrarane.] 6 “For eg vil ikkje lenger spara folket i landet,” lyder ordet frå Herren. “Sjå, eg vil la menneska falla i hendene på kvarandre og i hendene på kongen deira; dei skal herja landet, og eg vil ikkje berga nokon ut or deira hand.” 7   Så gjætte eg slaktesauene for sauehandlarane. Eg tok meg to stavar; den eine kalla eg Godvilje, den andre kalla eg Samband, og eg gjætte sauene. – [Godvilje og Samband: Dei to gjætarstavane er symbol på ei tid med fred og samhald mellom Israel og Juda.] 8 Eg rudde or vegen dei tre hyrdingane på ein månad.  Men eg miste tolmodet med dei, og dei fekk uvilje mot meg òg. 9 Eg sa: “Eg vil ikkje gjæta dykk. Dei som held på å døy, får døy; dei som går til grunne, får gå til grunne; og dei som er att, får eta kvarandre opp.” 10 Så tok eg staven min Godvilje og braut han av; eg ville løysa opp den pakta som eg hadde gjort med alle folkeslaga. 11 Og ho vart oppløyst den dagen. Sauehandlarane som vakta på meg, skjøna då at dette var Herrens ord. 12   Eg sa til dei: “Om de så synest, så gjev meg løna mi; om ikkje, så lat det vera!” Då vog dei opp løna mi, tretti sølvstykke. 13 Men Herren sa til meg: “Ta pengane og kast dei til smeltaren, den herlege summen som dei har verdsett meg til.” Og eg tok dei tretti sølvstykka og kasta dei inn i Herrens hus, til smeltaren. 14 Så braut eg av den andre staven, Samband; eg ville bryta brorskapen mellom Juda og Israel. 15   Herren sa til meg: “Bu deg atter som ein hyrding, ein duglaus hyrding! 16 For sjå, eg vil reisa opp ein hyrding i landet, ein som  ikkje ser etter dei som går seg bort,  ikkje leitar etter dei som går seg vilt,  ikkje lækjer dei som er skadde,  ikkje syter for mat til dei friske,  men et kjøtet av dei feite dyra  og riv klauvene av dei.”  17   Ve den duglause hyrdingen min,  som går bort frå sauene!  Sverd mot armen og høgre auga hans!  Armen hans skal visna bort,  og det høgre auga sløkkjast ut.

Ho Virtuella levde i eit kjærleiksforhold til Kristus, som hans brud, og i eit kjærleiksforhold til Faderen, som hans barn, men ho fall ifrå og sveik både meg og Kristus og vart som ei korrupt hore, jfr. den Store Skjøkje, Op.17-18. No har visst Kristus frelst henne igjen, etter som eg har forstått, og kalla henne til seg, så spørst det om ho likevel halde fram med å vende seg bort frå han, som ei korrupt hore.

Har skin av gudlegdom, men fornektar hans kraft.

Vona om Guds herlegdom gjorde oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik vart utrend i våre hjarto ved den Heilage Ande som var oss gitt. Så når eg fekk høyre Freuds påstandar om at menneska vert motiverte av seksualitet og aggresjon og at religiøsitet er avspora seksualitet, hadde eg det rette svaret i mitt hjerte ved Guds Ord og Guds Ande. Eg la vinn på å tenke slik at eg vart motivert av Guds kjærleik, som vart utrent i mitt hjerte ved den Heilage Ande som var meg gitt, for soleis å gjere bruk av den motivasjonskrafta eg fekk ved Anden.

2TI 1,7 For Gud gav oss ikkje ei ånd som gjer motlaus, men ei ånd som gjev kraft og kjærleik og visdom.

Men så talte Paulus profetisk om nokre som har skin av gudlegdom, men fornektar hans kraft:

2TI 3,1 – 2TI 3,9 {MENNESKA I DEI SISTE TIDENE}  Du skal vita at i dei siste dagane skal det koma tunge tider. 2 Då skal folk vera eigenkjærlege og pengekjære, skrytande, hovmodige, spottsame, ulydige mot foreldre, utakksame og utan age for det heilage, 3 ukjærlege og uforsonlege, baktalande og utan sjølvtøyming, råe, likesæle om det gode, 4 svikefulle, oppfarande og store i seg sjølve. Dei elskar lystene sine meir enn Gud. 5 Dei har skin av gudlegdom, men fornektar hans kraft. Vend deg bort frå slike folk! 6 Mellom dei er det nokre som lurer seg inn i heimane og får makt over kvinner som er tyngde av synder og lèt seg driva av mange slag lyster, 7 og som alltid vil læra, men aldri kan læra sanninga å kjenna. 8 Liksom Jannes og Jambres sette seg opp mot Moses, set desse mennene seg opp mot sanninga. Dei har fått dømekrafta øydelagd, og korkje dei eller trua deira held mål. 9 Men no skal dei ikkje ha meir framgang. For det skal verta klårt for alle kor vitlause dei er; det skal gå dei som det gjekk Jannes og Jambres.

Dette minner om dei som gjorde opprør mot Sokrates, han påstod sanninga vart integrert i han og det gjorde han lykkeleg, men så var der dei som ikkje ville vite av det og med lygn og svik fekk dei han dømd til døden. Platon trakk seg då attende og filosoferte og talte til hans forsvar, men argumenterte for diktatur. Sidan har herskarane brukt både slike metode og platonismen til å få makt, slik også med kristen-platonistar, dei har brukt slike metode til å få makt både i kyrkje og kristen organisasjonar og gjennom politikken. Her trengst ei avklaring om kva som er ekte kristendom og kva som ikkje er det og det vil Gud gjere klart for oss ved at han vekker oss opp til liv i samfunn med seg, ved sitt Ord og sin Ande. Altså i samsvar med 1.Mos.2. For Jesus er den siste Adam, som for oss har vorte ei livgivande ånd, han vekker oss til å leve i samfunn med seg, vandre med han og leve for han.

1KO 1,17 – 1KO 1,31 {GUDS VISDOM OG MENNESKEVISDOM}  Kristus sende meg ikkje ut for å døypa, men for å forkynna evangeliet, og det ikkje med talekunst og visdom, så Kristi kross ikkje skal missa si kraft. 18 For ordet om krossen er ein dårskap for dei som går fortapt, men for oss som vert frelste, er det ei Guds kraft. 19 For det står skrive:  Eg vil tyna visdomen hjå dei vise  og gjera til inkjes klokskapen hjå dei kloke. 20   Kvar er ein vismann, kvar er ein skriftlærd, kvar er ein granskar av denne verda? Har ikkje Gud synt at verdsens visdom er dårskap? 21 For då verda ikkje nytta visdomen til å læra Gud å kjenna gjennom Guds visdom, fann Gud det for godt å frelsa dei som trur, ved den dårskapen vi forkynner. 22 For jødar spør etter teikn, og grekarar søkjer visdom, 23 men vi forkynner den krossfeste Kristus. Jødar støyter seg på det, og heidningar held det for dårskap; 24 men for dei som er kalla, både jødar og grekarar, er Kristus Guds kraft og Guds visdom. 25 For Guds dårskap er visare enn visdomen åt menneska, og Guds vanmakt er sterkare enn styrken åt menneska. 26   Tenk på kven de sjølve er, brør, de som vart kalla: ikkje mange vise, menneskeleg tala, og ikkje mange mektige eller høgætta. 27 Men det som går for å vera uforstandig i verda, det valde Gud seg ut, så han kunne gjera dei vise til skammar. Det som vert rekna for veikt i verda, det valde Gud seg ut, så han kunne gjera det sterke til skammar. 28 Det som står lågt i verda, det som vert vanvørdt, det som ingen ting er, det valde Gud seg ut, så han kunne gjera til inkjes det som er noko, 29 for at ikkje noko menneske skal rosa seg for Gud. 30 De er hans verk ved Kristus Jesus, han som har vorte vår visdom frå Gud, vår rettferd, helging og utløysing, 31 så det kan vera som det står skrive: Den som rosar seg, skal rosa seg i Herren.

FIL 3,10 – FIL 3,11 Då kjenner eg han og krafta av hans oppstode, får del i hans lidingar og vert lik han med di eg døyr som han – 11 om eg òg kunne nå fram til oppstoda frå dei døde.

1KO 15,45 Såleis står det skrive: Det fyrste mennesket, Adam, vart til ei levande sjel. Den siste Adam vart ei ånd som gjev liv.

At dei fornektar Guds kraft heng saman med at dei har fullstendig misforstått kva som er mål og hendsikt. Menneska skulle dyrke og verne Guds hage, der var ei åndeleg side av saka og det vert tydlegare no når den siste Adam har teke over oppgåva. Men det verkar som dei i staden et av kunnskapstreet og slik set dei seg utanfor, så dei med sin moralfilosofi endåtil held det moralsk rett å fornekte Guds kraft og kjempe i eiga kraft i staden. Så det utartar seg slik som vi ser her. Dette gjeld ikkje berre kristenplatonistar, men eg reknar med at i slike familiar og sosiale samanhengar har slike problem lett for å dukke opp. Kristen-platonistar ser fram til livet etter døden, men slik som for kristenplatonisten Simone Weil var det å arbeide i ein fabrikk mørket, åndeleg mørke.

http://aigis.igl.ku.dk/aigis/2015,1/Platonakta22/Amadou.pdf

Men korleis kan ein då vere lys og salt i verda? Jesus sa om disiplane sine at dei var lys og salt i verda og han kalla dei til å gå ut og møte menneska der dei var og vitne for dei og bere frukt som varde.

For å vere Jesu læresvein må vi kvar dag ta opp krossen vår og følgje etter Kristus og vi må vere krossfesta med han. Slik skal vi disiplinere oss, dei seier gjere at slik skal ein vinne over seg sjølv. Så konkluderer dei feilaktig med å fornekte Guds kraft, så dei må kjempe i eiga kraft, men dersom dei skal ”vinne over seg sjølv” i eiga kraft, kven er det då som vinn? Så er der kanskje kristensosialistar som hevdar dei må opponere i staden, men dersom dei skal opponere mot seg sjølve, kven er det då som vinn? Men ved trua på Kristus får vi den Heilage Ande av berre nåde, gratis, utan krav om gjerningar. Så vi let Gud vinne over oss og vinne makta i våre liv ved sitt Ord og sin Ande.

Så er der kanskje ei ung kristen kvinne som var frelst og fekk oppleve Guds kraft, til dømes ho Virtuella. Men så finn ho ut at der er noko merkeleg, noko som ikkje stemmer med denne kristen-platonismen, så ho vil verte kristensosialist i staden og opponere mot kristen-platonismen. Som sosialistisk ”nyfeminist” vil ho verte noko anna enn kva ho var tidlegare, så ho godtok ikkje lenger seg sjølv, som den Gud skapte henne til å vere i Kristus Jesus. Men då godtok ho heller ikkje lenger Kristus og den frelsa Gud har gitt oss i han. Ho fall ifrå og var ikkje lenger frelst. Når ho soleis ikkje vil godta seg sjølv som ei frelst sjel og som den Gud skaper henne til i Kristus, så er vel det som å krevje og forvente at Gud skal tyne både kroppen og sjela hennar i helvete til slutt. Går det an å verte dummare? Kva er dette for slags livsfiendtleg sjølvoppofring og sjølvdestruksjon? Det ser ut til at politiseringa av venstreradikale kvinner resulterer i ein tilsvarande livsfiendtleg, sjølvoppofring og sjølvdestruksjon for det norske folk.

Når dei fornektar Guds kraft, kan det verte slik at dei har si kraft ifrå Djevelen i staden.

2TE 2,7 – 2TE 2,12 Løyndomen i lovløysa er alt verksam med si kraft; men han som enno held att, må fyrst rydjast or vegen. 8 Då skal Den Lovlause syna seg. Men den dagen Herren Jesus kjem i herlegdom, skal han tyna han med pusten frå sin munn og gjera han til inkjes. 9 Når Den Lovlause kjem, har han si kraft frå Satan, og han står fram med stor makt og med under og falske teikn. 10 Med allslags urett forfører han dei som går fortapt, fordi dei ikkje tok imot og elska sanninga, så dei kunne verta frelste. 11 Difor sender Gud over dei ei villfaring som gjer at dei trur lygna. 12 Såleis får dei sin dom, alle dei som ikkje trudde sanninga, men hadde si glede i uretten.

ÅPE 18,1 – ÅPE 18,2 {BABYLONS FALL}  Deretter såg eg ein annan engel stiga ned frå himmelen. Han hadde stor makt, og jorda vart opplyst av glansen omkring han. 2 Han ropa med veldig røyst: “Fallen, fallen er Babylon den store! Ho har vorte ein bustad for vonde ånder, ein tilhaldsstad for alle ureine ånder, ja, ei livd for alle slag ureine og avskyelege fuglar. [Babylon: dekknamn for Roma. Sjå 1 Pet 5, 13.]

Ho Virtuella var fortapt, men Jesus var komen for å frelse det som var fortapt.

Hjerteomskjeringa i den Heilage Ande. Salvinga ved den Heilage Ande. Kvar blir det av vekkinga?

Hjerteomskjeringa i den Heilage Ande.

Omskjeringa var paktinngåinga i den gamle pakt, avtala var at Israels Gud skulle vere deira Gud og dei skulle vere hans folk og leve etter lova han hadde gitt dei ved Moses. Så eg forstår det slik at dei skulle ikkje bryte bodet og pakta med han, liksom Adam, og gøyme seg for han med dårleg samvit når han kalla på dei. Ved omskjeringa vart mannens forhud skoren bort, så penishovudet vert avdekka, det er den delen av mannens kjønnslem som gjev sterkast seksuell lystkjensle ved den fysiske berøringa i samleie mellom mann og kvinne. Og slik er det førebilete på hjerteomskjeringa i den Heilage Ande i den nye pakta. For når Gud utgyt sin Ande over vårt kjøt, rører han oss ved sin Ande og den berøringa kjem i tillegg til det vi kan sanse i det materielle miljøet, spesielt kjem det i tillegg til lystkjensla ved samleie og det verdifulle poenget er at vi skal la Anden råde over lysta, la Anden råde i vår døyelege lekam. Slik har det med seksualiteten å gjere, men poenget er at det ikkje er fysisk berøring, men det er Gud som rører oss ved sin Ande og det gjev ei herleg kjensle, vi får oppleve Jesu herlegdom og den overgår alt kva denne verda har å by på. Ved Jesu kors finn vi den ekte kjærleiken. Vona om Guds herlegdom gjer oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik er utrent i våre hjarto ved den Heilage Ande som er oss gitt. Slik får vi glede og fred i hjertet. Han gjev oss sin Ande frå himmelen og slik gir han oss ein vidunderleg fred og kvile i vårt sinn og vår tanke.

Eg vil sitere ein del bibelvers og bodskap som eg har dette ifrå og då vil eg utheve ord og setningar som eg siktar til.

3MO 26,14 – 3MO 26,16   Men vil de ikkje høyra på meg og halda alle desse boda, 15 vanvørder de føresegnene mine og viser motvilje mot lovene mine, så de ikkje held alle boda mine, men bryt mi pakt, 16 då gjer eg like eins mot dykk: Eg straffar dykk med redsler, med tæring og feber, så augo sloknar og livskrafta kverv. Til inga nytte skal de så; for fiendar et det de avlar.

3MO 26,23 – 3MO 26,25   Og lèt de dykk endå ikkje tukta, men set dykk opp mot meg, 24 vil eg òg setja meg opp mot dykk og slå dykk sju gonger så hardt for syndene dykkar. 25 Eg sender mot dykk eit sverd som hemner paktbrotet. Og rømer de til byane, sender eg pest inn imellom dykk, og de skal falla i fiendehand.

3MO 26,40 – 3MO 26,42   Då skal dei sanna misgjerningane sine og misgjerningane åt fedrane, at dei var trulause og sette seg opp mot meg. 41 Difor vil eg òg setja meg opp mot dei og føra dei til fiendeland. Då skal det uomskorne hjarta deira bøya seg, og dei skal få bøta for misgjerningane sine. [det uomskorne hjarta deira: Omskjeringa, som var det ytre teiknet på pakta med Gud (1 Mos 17, 10), vert stundom nytta til bilete på at hjarta er omvendt. Sml. 5 Mos 10, 16; 30, 6; Jer 4, 4.] 42 Så vil eg koma i hug mi pakt med Jakob og Isak og Abraham, og landet vil eg òg koma i hug.

FIL 3,1 – FIL 3,3 {Å VINNA KRISTUS}  Elles mine brør: Gled dykk i Herren! Eg vert ikkje trøytt av å ta det opp att, og det er det tryggaste for dykk. 2 Hald auga med hundane, med dei vonde arbeidarane, dei som skamskjer seg. [skamskjer seg: Paulus siktar til omskjeringa.] 3 For det er vi som er dei omskorne, vi som gjer vår teneste ved Guds Ande; vi har vår ros i Kristus Jesus og set ikkje vår lit til oss sjølve.

Å skamskjere seg betyr vel å skjer vekk meir enn dei skulle, så det kan kallast kjønnslemlesting.

KOL 2,8 – KOL 2,15 Sjå til at ingen får fanga dykk med visdomslære og tom dåring som kviler på menneskelege tradisjonar og kjem frå grunnkreftene i verda, og ikkje frå Kristus. [grunnkreftene i verda: -> Gal 4, 3.] 9 For i han bur heile guddomens fullnad lekamleg, 10 og i Kristus, som er hovud for alle makter og herredøme, har de òg fått del i denne fullnad. 11 I han vart de òg omskorne, ikkje med ei omskjering som er gjord med hender, men med Kristi omskjering, då de la av den lekamen som er under synda. 12 For i dåpen vart de gravlagde med han; der vart de òg oppreiste med han, ved trua på Guds kraft, som reiste Kristus opp frå dei døde. 13 De var døde på grunn av syndene dykkar, uomskorne som de var med dykkar vonde natur. Men han gjorde dykk levande saman med Kristus, med di han tilgav oss alle våre synder. 14 Og han strauk ut skuldbrevet mot oss, det som var skrive med lovbod og gjekk oss imot; han tok det bort då han nagla det til krossen. 15 Han avvæpna maktene og herredøma og stelte dei fram til spott og spe då han synte seg som sigerherre over dei på krossen.

KOL 3,1 – KOL 3,4 {DET GAMLE OG DET NYE MENNESKET}  Er de då oppreiste med Kristus, så søk det som er der oppe, der Kristus sit ved Guds høgre hand. 2 Lat hugen dykkar vera vend til det som er der oppe, ikkje til det som er på jorda. 3 De er då døde, og livet dykkar er løynt med Kristus i Gud. 4 Men når Kristus, vårt liv, openberrar seg, skal de òg openberrast i herlegdom saman med han.

Salvinga ved den Heilage Ande.

1JO 2,18 – 1JO 2,27 {FORNEKTING OG VEDKJENNING}  Mine born, den siste tida er komen. De har høyrt at Antikrist skal koma, og mange antikristar har alt stått fram. Av dette skjønar vi at den siste tida er komen. 19 Dei har gått ut frå oss, men dei var ikkje av oss. Hadde dei vore av oss, hadde dei vorte verande hjå oss. Såleis skulle det syna seg at ikkje alle er av oss. 20 Men de er salva av Den Heilage, og alle har de kunnskap. [salva: Salving er eit bilete på Den Heilage Andens gåve. Sjå 2, 27.] 21 Så skriv eg ikkje til dykk fordi de ikkje kjenner sanninga, men fordi de kjenner henne og veit at inga lygn kjem frå sanninga. 22 Og kven er lygnaren, om ikkje den som nektar at Jesus er Kristus? Han er Antikrist, han som fornektar Faderen og Sonen. 23 Den som fornektar Sonen, har heller ikkje samfunn med Faderen. Den som vedkjennest Sonen, har samfunn med Faderen òg. 24 Lat det då verta verande i dykk, det som de har høyrt frå fyrst av. For dersom det vert verande i dykk, det som de har høyrt frå fyrst av, vert de òg verande i Sonen og Faderen. 25 Og dette er det han har lova oss: det evige livet. 26   Når eg skriv dette, tenkjer eg på dei som fører dykk vilt. 27 Men de har fått salving av han; ho vert verande i dykk, og de treng ikkje til at nokon lærer dykk. For hans salving lærer dykk alt og er sannferdig og utan lygn. Vert difor verande i han, så som de har lært.

2.Påskedag. 01.04.91. M40. Tyding av tungetale, (Kassettband-opptak):

Ja, lovsang, det sømmer seg for de hellige. Derfor skal du ikke være av dem som trekker deg tilbake, som ikke våger å lovprise mitt navn, for vit at jeg har nedlagt noe i ditt hjerte som du skal få lov til å glede deg over. Og du skal få la din munn løpe over med noe av dette som jeg har nedlagt der inne, for jeg er jo den som har skapt alt og som også har skapt deg og tatt meg av deg. Og nå ønsker jeg at du skal prise meg for dette verk.

Jeg har lagt merke til din trofasthet, jeg vet om dette at du ønsker å tjene meg og du ønsker å la meg få ta hånd om deg. Men vit at jeg lengter etter dette at du ville opne din munn for meg, så jeg kan få lytte til din røst og at du kan prise meg i de helliges forsamling. Så når jeg oppmuntrer deg igjen og igjen til dette, så er det nettopp for at du skal kjenne dette, at den som opner sin munn, han får også oppleve dette, jeg fyller deg.

Det var bare en som kom tilbake fordum også, og ga meg ære. Og så ofte er det sånn jeg rører ved deg og du opplever dette at jeg vederkveger din sjel, men du glømmer dette at jeg ønsker også at du skal prise meg i de helliges forsamling, for det som jeg har gjort for deg. Derfor vil jeg igjen si til deg, vær frimodig, når jeg rører ved ditt hjerte, så vit at det er nettopp for at jeg vil du skal glede deg i denne min frelse.

Søndag 13.10.91. Formiddagsmøte.Videobandopptak i M40.

Ja, veien er open, adgangen er fri, gjerdets skillevegg er borte. I kraft av mitt fullbrakte forløsningsverk på Golgata, så bana jeg en ny og levende vei, like inni Helligdommen. Nå er ikke adgangen lenger bare for en enkelt mann, en enkelt gang, men i dag er adgangen open og fri for den som kommer på forløsningens grunn, for den som kommer på blodets grunn. Du som  mitt elskede barn, du får komme, du får være, du får leve i min helligdom.

Der innfor mitt hellige åsyn lar jeg deg fornemme den himmelske atmosfære, lar jeg deg fornemme de himmelske og de evige krefter, lar jeg deg fornemme av de kommende goder, sier Herren, det som jeg har beredt for den som elsker meg. Men allerede her, så får du kjenne, du lever ditt åndelige liv, i meg, innfor mitt åsyn, i sammen med meg, og denne verden blekner i lyset av min herlighet, og denne verdens storhet blir for ingenting å regne i lyset av min herlighet, sier Herren. Og i lyset av kongens åsyn, der har nettopp du funnet ly.

Der i ly av mitt hellige åsyn, skal du få være, skal du få leve, skal du få kjenne at de himmelske krefter tilflyter ditt liv, så du kan tjene meg midt i menigheten, så du kan tjene meg midt iblant menneskene som er i nød. Så ditt liv kan være et fristed for de etterfulgte, så ditt liv kan være et fristed for de fangne, også du midt i en mørk og vanskelig verden kan få være med å bringe himmelsk lys og himmelsk liv til en fallen og forkommen menneskeslekt. Fordi du er min tjener i min helligdom, så sender jeg deg ut for å bringe himmelen inn til mennesker i mørke og til mennesker i nød.

Tyding av tungetale, M40. Onsdag.13.10.93:

Ja, også ditt hjerte renset jeg, fordi at det skulle være til min rådighet. For at du skulle erfare dette, at du hadde frimodighet til å trede frem for meg og legge ned din sak der, så du ikke bærer den selv, men du opplever dette at det er jeg som har begynnt i ditt liv, det er også jeg som fører videre, og skal fullføre verket. Derfor skal du være frimodig, når at du kjenner at jeg rører ved deg for igjen å trekke deg nærmere til meg.

Også fordum opplevde mine at de ble motløse, også fordum såg de ikke veien videre. Men vit at også i den situasjon såg jeg dem og jeg var der for å ta meg av dem. Fordi at jeg…. den stund. Vit at jeg er uforanderlig, jeg er den som gjør min gjerning og som ikke bare elsket, men som elsker. Og du er derfor elsket av meg. Og vit; du er omsluttet av meg. Derfor regn med at den vei jeg fører deg, det er en vei der du skal få oppleve min glans og herlighet.

Vit at der er skygger som kaster på din vei, men vit at også der hvor at du ikke ser mitt ansikt, så er jeg der for å ta meg av deg og føre deg videre. Derfor sier jeg til deg: Vær frimodig, jeg er din Gud.

M40. Søndag.23.01.94. Misjonssekretær Fjalestad hadde tydinga:

Ja, der på Golgata løstes de bånd som bandt deg. Og vit at de bånd som ble løst, de er løst, dersom du våger å overlate deg betingelsesløst til meg. For jeg som seiret, det er også jeg som har lovet deg, å mer enn seire, fordi du tror på mitt navn. Derfor vær frimodig når jeg kaller deg til å oppleve mine løfter og gå ut på dem. Så du kan få lov til å kjenne, at mitt ord, det er ikke bare ord, men det er levende. Menneskene vurderer de krefter som er synlige. Men vit at jeg har krefter som ikke er synlige for det naturlige øye, som ikke utløses ved at mennesker rører ved det, men som utløses ved dette at du får lov til å gripe mitt ord ved den Hellige Ånd og få oppleve dette at de utfører et verk i ditt indre, og ikke bare i ditt indre, men du blir noe som har noe å bringe videre, ja du blir en kilde som skal strømme frem med kraft til de du vandrer med på veien.

Jeg har sagt i mitt ord at du skal søke det som er der oppe og vit at jeg som har sagt det, jeg har ikke gitt mitt ord for at du skal gå skuffet bort, men fordi jeg står bakom mine løfter, du skal få erfare at i sannhet er jeg den jeg var. Derfor vær frimodig og søk meg. Verden søker det som er her nede. Du kaster ditt blikk på de tingene som er rundt deg. Men vit, ved å løfte ditt blikk, ved å se meg som har seiret, skal også seieren vedbli ditt liv.

M40. Onsdag.26.01.94:

Ja, for du er meg et utvalgt redskap, sier Herren. Et utvalgt redskap for mitt navn, for mitt rike og for min saks skyld. Derfor har jeg kallt deg inn i min nærhet, derfor har jeg openbart min herlighet for deg. Derfor har du fått se min storhet, og fått glede deg over den frelse som jeg har satt deg inni. For at du skal få oppleve den fullkomne glede som bare jeg gir, den fyllde av mitt liv, sånn at det flyter over. Og når jeg kom, sier Herren, så kom jeg for å gi liv og for å gi overflod. Og derfor så vil jeg også gi deg av denne livets overflod. 

Midt i din hverdag og midt i menigheten, skal du som et utvalgt redskap få erfare, du er et salvet redskap. For den jeg utvalgte, sier Herren, den så jeg etter hjertet til. Og den jeg fant et villig hjerte hos, den salvet jeg og innsatte jeg til tjeneste. Og du skal få erfare likesom David fikk erfare, at når Samuel løfta oljehornet over ham, så kom den Hellige Ånd for å bli over ham. Så har jeg sendt den Hellige Ånd med salvelse, for å bli over ditt liv, for at du skal kunne fullføre den gjerning som jeg har kallt deg til, sier Herren.

Som mitt utvalgte redskap, salvet med min Ånd, så har jeg kledd deg i den kledning, frelsens kledebånd og rettferdig-hetens kappe. Den kledning som gjør deg verdig til å tjene for mitt åsyn. De er en utvalgt ætt, et kongelig presteskap, et hellig folk, et folk til eiendom, for å forkynne mine dyder, etter å ha kallt deg fra mørke, til det underfulle lys. Det er din stand, det er din stilling og det er din tjeneste for meg, sier Herren. Å vitne om meg, det underfulle lys.

M40. Søndag 16. februar 1997. Tyding av tungetale, (Ved Finn Arne Lauvås):

Ja, sier Herren, da du kom til meg, da ble du et Guds barn, ved syndenes forlatelse. Gjennom syndenes forlatelse brøt det nye lyset fram i ditt indre. Se, sier Herren, min frelse er mer enn dette. Og du skal se det som er større enn dette. For – ved det nye lyset som brøt fram, ble også min natur, meg selv, ble plantet i deg. Og dette frø, sier Herren, det rommer alle mine muligheter. Det rommer alle mine dufter, alle mine farver skal komme til syne i min menighet. Derfor, sier Herren, vær ikke for smalsporet, vær ikke for trangsynt, men utvid deres hjerter. For det liv jeg har plantet i dere har ingen grenser. For det er jeg, den grenseløse, bor i mitt folk. Utfra mitt folk, utfra min bolig, vil jeg bringe min herlighet. Ja, sier Herren, i Jerusalem, Samaria, Judea, men like til jordens ender. Se, det er ingen grense på det du har. Derfor la dette strømmer ut gjennom deg. Det skal frelse deg fra din eget mørke og din egen ørken, men det har også kraft i seg til å forvandle dine omgivelser. Slik at du ikke bare ser meg som en som tilgir deg, men kongen selv kommer til syne i deg, så du begynner å vandre kongelig, du begynner å vandre på et kongelig plan, sier Herren. Fordi min natur er også kongens natur. Min natur er regjerende, slik at det du før ble dominert av, det beseirer du i kraft av det nye livets vesen, sier Herren. Derfor – ta deg ikke sammen i din egen kraft, men opplat ditt hjerte, vidt opp, og din munn vidt opp, og jeg skal fylle deg, så det flyter over, sier Herren. Min kraft fullendes på tross av din skrøpelighet – og i din skrøpe-lighet.

Og når dette nye livets vesen bryter fram fra ditt indre, da beseirer det din nedtrykkthet, ja, det mørket som har holdt deg nede, det brytes, sier Herren. Ja, sier Herren, når jeg tenner igjen den gave som jeg har lagt ned i ditt indre, så blir det en avgjorthet. Passiviteten, oppgittheten, mørket, alt dette her som vil paralysere deg, må vike, for det nye livets vesen. For det er min oppstandelseskraft jeg har plantet i deg. Derfor gi meg rom, sier Herren, la ikke mørket dominere deg, men la meg få rom, la meg få plass i ditt liv. Og utfra ditt indre, ikke ifra et spesiellt sted, geografiske, men fra ditt indre, skal det som skriften har sagt, renne strømmer, fra ditt liv, sier Herren, skal det renne strømmer av levende vann. Det har jeg talt om den Ånd og det liv som jeg har plantet i deg

M 40, onsdag, 28. november 2001. Tyding av tungetale ved Kjell-Arve Tolås:

Ja, eg vil regjera utifrå ditt hjertes trone, sier Herren, og eg ønska at du selv skal få stiga ned, gi meg den retten som tilkommer meg, for eg er ikkje ute for å ødeleggja livet ditt. Eg er ute for at du skal få oppleva at eg tar styringa, eg tar kontrollen, ikkje som ein ond despot, men som en kjærlighetens konge, som drar omsorg for mitt folk, som vet kva du trenger til, og eg vil losa deg igjennom, eg vil føra deg igjennom, ja, eg går selv frem foran deg og min herlighet skal også slutta toget ditt. Og du skal vita det er berre iden grad at eg får lov til å få råderetten i ditt liv, du skal også få kjenna at du trivest, du skal få kjenna her er eit område der min salvelse er over deg, det er det eg har skapt deg til, for du skal få kjenna min kraft, min nærhet, og eg vil – eg vil også bruka deg som mitt redskap, som min kanal for mine velsignelser. Og dessto meir eg får råderetten på ditt hjertes trone, dessto rikare får min velsignelse flyta gjennom livet ditt, og du får lov til å ikkje berre koma inn i den tredje beste, den nest beste, men den beste planen med ditt liv, ikkje nøy deg med noko mindre, eg ønsker å vera din Herre, eg ønsker å leda deg og ta hånden om livet ditt, sier Herren, og du skal få oppleva når du gir meg råderett, skal du også oppleva at min makt openbares, min makt openbares. Eg tvingar meg ikkje inn på denne rett, i livet ditt, men eg viser deg min nåde og eg viser deg kor høyt eg elsker deg. Og så ønsker eg også du skal få levera nøklane til meg til alle dine rom, også dine aller hemmelegaste rom skal du få levera nøklane og seia Jesus, velkommen inn, velkommen inn med ditt lys, velkommen inn med ditt ords tilrettevisning, eg bøyer meg for deg. Så skal du få oppleva at der blir trivsel i huset og du skal få merka eg er ikkje komen for å ødelegga, eg er komen for at du skal få del i liv og liv i overflod, sier Herren. 

Halleluja, vi lovar deg.

Møte på Misjonshuset på Høvik, Tysdag 12.5.09. Tyding av tungetale ved Roar Grande.

Fritt igjen fortalt: Herren sa at det var ikkje tilfeldig at vi var der, vi utgjorde eining, det tydde vel på at det var han som hadde sett den saman, han sa at han hadde lengta etter dette møtet.

Mp3-opptak:

… … Eg er den same og som du har venta på veldig lenge, så vil du sjå at eg er frigjeraren. Eg er den som set fri, eg gir ei ny kraft og eg gir ei ny oppreisning for ein kvar som vil søke meg.

Ny tungetale med tyding:

De skal få kjenne og sjå at eg er den Gud som gir feite rettar. Eg har sagt om ein gammal klarna sti, og der skal komme … og det er ei utgyting av min Ande etter mitt Ord og etter den lovnaden eg har talt, så vil du sjå og skue, når du  møter meg oppe i det åndelege. Du må løfte ditt blikk opp, det er der du møter meg i Anden, og det er – du er ånd og eg er ånd og eg har lagt din ånd ned i deg, så derfor skal de  løfte meg opp, fryde dykk i meg, så skal de sjå at ei ny glede vinn fram. Denne gleda vil forløyse dykkar liv på ein slik måte, at de endå meir vert i stand til å ta imot det som eg vil gi dykk, endå meir vere i  stand til å ta imot det. For det er nemleg gjennom gleda  og det er den styrken de kan ha og vere grunnfesta i. Og eg frydar meg når eg ser denne gleda, trua si glede utgytt frå min Ande og ifrå ditt hjerte. Så du begynner å gripe hemmelegheita i dette, så skal du sjå at eg har kraft til siger, seier Herren. Og både familie og venner og nære skal kjenne kva Ande de har fått over dykk. Og de skal få kjenne at når denne Ande, denne – slår rundt dykk i vide ringar, så vil menneska kjenne at de har med ein levande Gud å gjere. Den kjærleik som stråler ut frå dykk, den treng du ikkje å snakke om, du treng ikkje å tale om det, men de vil berre kjenne at de er kjærleiksbodbringarar,  de er mine ambassadørar som vil gå og vandre og berre enkle ord, for det er salvinga som løyser åket, det er salvinga som openberrar kven eg er, det er salvinga som tek vekk mørkret i denne verda og lyser opp i kroken. Det er det eg gjer, fordi de har elska meg og vore saman med meg der oppe.  Då vert eg saman med dykk der nede. Halleluja.

Maranata 28.8.2011, tyding av tungetale ved Tore Kristiansen:

Her i denne stund flyter salveoljen. I den stund der mi salving er, for å bryte banda, for å løfte av åket, for å sette deg i fridom, for å gi deg noko nytt. Opne deg for salvinga ….. og du skal få kjenne, det blir som  ….. det blir så underfullt når eg rører ved deg med min Ande.

Eg skal bryte, når tida er inne, alle stridsvåpen, eg skal bryte det, all satanisk makt når tida er inne. Ja, eg har allereie brote den på korset. Der kan du hente min seier, der kan du hente min triumf, der kan du fryde deg over det som har vunne over denne verdens fyrste. Eg har vunne over han i kraft av offeret, eg har vunne over han i kraft av blodet, eg har vunne over han i kraft av den tome grava. Sit ikkje der … men løft dine armer opp mot himmelen og pris meg og strål av glede, for eg har satt deg over og eg skal lede deg til noko nytt. Og derfra tek eg deg opp i herlegdom.

Maranata 17.6.2012, tyding av tungetale:

Sjå til at nådegåvene ikkje døyr ut. Sjå til at ikkje embeta forsvinn. Men ver med å be om at Andens frukter, Andens nådegåver og dei åndelege embet og tenester, at dei må komme fram igjen, i ei kvar forsamling. For utan mine frukter, utan den Heilage Ande sine gåver, utan den Heilage Ande sine embet, så vil menigheter stoppe opp, stagnere og forsvinne. Det er ikkje ved menneskeleg styrke mi menighet skal gå fram, men det er ved den Heilage Ande si kraft, det er ved mitt ord, seier Herren. Menneskelege anstrengelsar kan ikkje utrette kva min Ande kan gjere. Derfor legg dei menneskelege anstrengelsane til side og vert fylt av min Heilage Ande. Og du skal vere med og du skal kunne be og du skal få kjenne at det byrjar å  skje noko i den åndelege verda. 

La ikkje trua verte broten ned av alt det du ser, av alt det du leser. Så bevar ditt hjerte framfor alt det som bevarast kan. La trua sin løyndom vere til stades i eit reint samvit og du skal få kjenne du skal leve under inspirasjon og salving. La trua sin løyndom i eit reint samvit, som er reinsa i blodet og som vandrar i lyset. Då skal du få oppleve at det skal fungere, det som eg har lova. Nemleg at den som ber, han skal få, den som leitar, han skal finne. Ver derfor meg undergjeven i alle delar  og la ikkje den vonde overrumple deg med sine kunstgrep, men vert fylt av min Ande og eg skal vise deg den beste vegen du skal gå. Halleluja

Maranata 26.5.2013, tyding av tungetale:

Ja, seier Herren, mitt auge fær over heile jorda, for at eg kan støtt den som heilhjerta held seg til meg. Sjå, eg søker etter menn og kvinner i denne tid, som vil vie sitt liv for meg og som hungrar og lengtar etter den kraft som eg kan gi. Sjå, eg skal i sanning høyre deira bøner og eg skal svare ifrå min heilage himmel. Dei skal få oppleve, at den kraft som var verksam i fordoms tid, den skal virke i denne siste tida. Dei skal få sjå forunderlege ting, seier Herren. Ver stille for meg, for sjå, eg kjem, eg kjem ganske snart. Men før eg kjem, så skal eg vise mi kraft og dei skal få sjå, at eg lever, den gamle av dage. 

Det folk eg skal bruke i endetida, det er eit folk som eg har lutra, som eg har reinsa, seier Herren, det skal vere med og forkynne mine gjerningar. Det er eit folk som er helga meg, seier Herren. Og sjå, eg Herren, eg har byrja eit verk i det folk i dag og sjå, eg skal svare på deira bøner. De skal få oppleve at det de har bedt om i mange år, det skal eg svare på, seier Herren. For sjå, eg er ein bønnhøyrande Gud, sjølv om du synest det dryger og det tek tid, men sjå, seier Herren, eg kjem når tida er inne. Så ver stille, seier Herren og bi på meg, for den som bier på meg, han skal ikkje verte skuffa, men han skal få oppleve at eg svarar på dei heilage sine bøner. Amen.

Maranata, 16.9.2013, tyding av tungetale ved John Miland:

Eg har sagt i mitt ord at, ta vare på den fagre skatt som er dykk overgitt ved den Heilage Ande. Du skal vite det, at den vonde, han prøver stadig å røve det frå deg, det du har fått av meg. Derfor har eg sagt i mitt ord, hald deg nær til meg og eg skal halde meg nær til deg, seier Herren. For sjå, den vonde, han skyt brennande piler, men sjå, eg har gitt deg trua sitt skjold, som du kan sløkke alle den vonde sine brennande piler med. Du har ingen ting å frykte mitt barn, når du vandrar med meg og held deg nær til meg, så skal eg bevare deg på alle dine vegar, seier Herren. For sjå, seier Herren, ingen skal kunne rive deg ut av mi hand, så framt du vil halde deg nær til meg, så framt du vil følgje meg. Så skal du vite det, at eg følgjer med deg. Eg har jo sagt i mitt ord, sjå, eg er med deg alle dagar, inn til verda sin ende. Du har ingen ting å frykte, mitt barn, men ver frimodig og gå fram på den veg som eg leier deg. Og lytt til Andens røyst i denne tid og la deg leie, la deg bruke av meg, seier Herren og du skal verte til ei stor velsigning.

Mange av mine born, dei har mista den salving og den kraft som dei ein gong fekk av meg. Og sjå, no fortset dei i eiga kraft og dei finn på det eine og det andre. Og sjå, seier Herren, eg Herren, eg skal openberre mi kraft mellom mine heilage. Det folk som eg har reinsa, det skal forkynne mine gjerningar, seier Herren. Derfor ver observant i denne tida og lytt og sjå kva eg gjer i mellom dei heilage. Sjå ikkje på menneska omkring deg, sjå ikkje på om dei er mange eller få, seier Herren, når eg er mellom dykk, seier Herren, kan de forvente store ting, for eg er underets Gud.

Også i denne by har eg mange som er bundne, og som er bundne av Djevelens band og lenker. Sjå, eg vil løyse dei, eg vil setje dei fri. Sjå, det er mange som lid og eg skal vekke mange i denne tida. Så vere førebudde, mine born, for sjå, plutseleg, så kjem det som eg har tala om, at straumar skal komme og søke meg, for eg Herren, eg skal vere mellom dei og eg skal frelse, eg skal løyse dei og setje dei fri, seier Herren. Derfor skal de, mine born vere klar til å ta imot dei og gi dei mitt ord og fostre dei og lære dei alt eg har befalt dykk. Amen.

Pinsemøte i Maranata. 8.6.2014. Tyding av tungetale:

Ja, seier Herren, dersom du er villig, så skal du få ete av landets gode ting. Då skal du få oppleve at eg skal leie deg inn i det land som flyt av mjølk og honning. Du skal få kjenne velsigninga på alle måtar, seier Herren. Men dersom du er villig til å gå den veg som eg stakar ut for deg, som eg leier deg på, ikkje sjå på problema, ikkje sjå på vanskane, men gå den veg som eg har staka ut for deg, seier Herren, då skal velsigninga strøyme over deg og du skal få vere til velsigning.

Også deg, lokkar eg ut, seier Herren, ut i fritt rom. Ja, eg lokkar deg ut i dansen med dei glade. For eg har då sagt i mitt ord at gleda i meg, det er dykkar styrke. Og du mitt barn, som kjenner deg sørgmodig, du kjenner missmodet knuge over deg, mang ein gang. Men eg har då sagt i mitt ord, eg har ikkje gitt deg mismodets ånd, men eg har gitt deg krafta, visdomen og kjærleikens ånd. Og eg vil at du skal vende ditt blikk til meg, seier Herren, sjå på meg, som er trua sin opphavsmann. Fryd deg og gled deg i mi frelse, fryd deg over at eg har skrive ditt namn i livsens bok, seier Herren. Og når du byrjar å glede deg og fryde deg over dette, så skal du få kjenne salvinga skal komme over ditt liv. For sjå, seier Herren, når du fylgjer meg og går i mine fotspor, så skal du få oppleve mi salving. Amen. 

Maranatha 12.10.2014. Tyding av tungetale:

Ja, seier Herren, eg har sagt i mitt Ord, at du skal fryde deg og glede deg i mi frelse. Gled deg i meg, seier Herren, så skal eg gje deg kva ditt hjerte attrår. Ver ikkje opptatt med det som er rundt deg, sjå deg ikkje om, verken til høgre eller venstre, men ha ditt blikk festa på meg, seier Herren. Ver oppteken med det som er der oppe. Eg har jo sagt i mitt ord, er de oppreist med meg, då skal de søke det som er der oppe. Men eitt er nødvendig, seier Herren, det er å verte fylt av min Ande, fylt av mi salving og kraft i denne tida. For sjå, den vonde, han står dykk imot. Men med mi kraft og mi salving, så skal de vinne meir enn siger, seier Herren. For sjå, den ånd som bor i deg, den er sterkare enn den som er i verda.

Mange er dei i desse dagar, som ser seg tilbake og som ligg etter på vegen. Derfor, mine barn, skal de rope til meg og be for dei, at dei skal få ny kraft og nytt mot og eg skal møte dei på nytt igjen, seier Herren. For sjå, det er mange som er såra, det er mange som har det vondt og lid. Men de, mine born, de skal gå ut og trøyste dei. Og de skal hjelpe dei på vegen, for eg har sagt i mitt Ord, at de som er sterke, de eg skuldige til å bere dei svake. For sjå, det er mange svake mellom mitt folk. Men eg, Herren, ynskjer å kalle dei i desse dagar og eg, Herren, skal fylle dei med mi salving og kraft. Og då skal den svake seie, eg er ein helt. For sjå, det er kun med mi kraft du kan vinne siger.

Ja, eg vil prise og opphøye deg, min frelsar og Herre, fordi du har frelst meg, fordi du har skrive mitt namn i livets bok. Og eg veit at når du kjem, så skal eg få vere med. Og eg skal vere med i den skaren, som skal toge inn i staden med dei faste grunnvollar. Å, kor eg lengtar etter å sjå deg, som mi sjel elskar. Amen.

Maranata 18.1.2015. Tyding av tungetale ved Arne Mella:

Ja, seier Herren, eg har sagt at eg vil gå fram foran deg, sprenge bommar av jern og dører av kopar, rydje ein veg som du kan gå og oppleve min herlegdom, sier Herren. Derfor talar eg til deg i dag, derfor kallar eg på deg. Eg ynskjer at du skal oppleve meir av min godleik, meir av min kjærleik, i ditt liv. Og eg ber at du vil sleppe meg til, på dei områda som du synest har vore vanskeleg, som du kanskje har lukka til, i frykt for eller i sårheit for eller i redsle for kva som kunne skje. Men eg, Herren, ynskjer å komme til deg og røre ved deg med min Ande og med min kjærleik. Og eg ynskjer å føre deg ut av den staden der du er no og inn på eit ope område, der du kan tene meg i fridom, seier Herren. 

Og når du kjem, når du tek eit steg ut av båten og kjem til meg, seier Herren, så vil eg også leie deg, så vil eg hjelpe deg og så vil føre deg på mine vegar. Du skal ikkje frykte for ting omkring deg, du skal ikkje frykte for det som ser mørkt og vanskeleg ut, fordi eg Herren kjem og er ditt lys og eg vil stråle omkring deg og eg vil fylle deg med mi glede og med mi kraft, slik at du kan gå inni og oppleve det som eg har for deg. Frykt ikkje, seier Herren, for eg er med deg. Eg slepp deg ikkje og eg forlet deg ikkje. Og ingen ting kan skilje deg frå min kjærleik, seier Herren. 

Maranata 23.1.2016. Tyding av tungetale ved Tore Kristiansen:

Våk i bønna med takkseiing. Og når du våker på den måten i bønna, så skal eg, Herren, svare deg, med store og ufattelege ting, kanskje ikkje i den retninga du tenkte, men eg skal svare i den retninga og med det mål som eg veit er best for deg. Og du skal få oppleve noko du aldrig før har opplevt. For framleis høyrer eg bønner, framleis svarar eg bønner, framleis så ynskjer eg å fyll mitt barn og fylle mi menigheit med herlegdomens sky, så du skal få oppleve, at du aldrig før har opplevd maken.

Du er fri, du er forløyst, gjennom blodet har eg løfta deg opp, gjennom Jesu blod er du befridd frå all di synd. Du kan frimodig prise meg, du kan frimodig love mitt heilage namn. Og når du prisar mitt namn, så kjem gleda inn i ditt liv, når du prisar mitt namn, så går fridomen opp for deg. Når du prisar mitt namn, vil alt det vonde fly. Når du prisar mitt namn, då vil rettferds-sola gå opp som aldrig før i ditt hjerte.

Slå ikkje blikket ned, løft det opp imot himmelen. La ikkje dine hender synke, men løft dei opp imot himmelen. Stå ikkje stille på den stad der du befinn deg, men sett din veg i mi hand og eg skal dra deg, leie deg, føre deg og eg skal føre deg til levande vatn, eg skal føre deg til kjelder, eg skal føre deg til frukter og nådegåver og du skal få oppleve å verte berika av mi velsigning i overmål på overmål. Fordi eg Herren har satt dører opne for deg. Halleluja.

Kvar vart det av vekkinga?

Så eg vil berre heilhjarta halde meg til Herren, så vil han komme meg til hjelp med si kraft og slik ventar eg meg at han vil gi meg hjelp i form av ei kone. Eg skal berre glede meg over at han har skrive mitt namn i livets bok i himmelen, glede meg i hans frelse, glede meg i han, så vil han gje meg det mitt hjerte attrår, gje meg ei frelst kvinne til kone. Eg er oppreist med han og skal vende hugen og blikket opp til han og ta imot det han gjev meg frå det høge, verte fylt av den Heilage Ande, verte fylt av hans salving og kraft. Han elska meg så høgt at han døde i staden for meg, for å frelse meg for æva og gje meg evig liv. Så eg vil bøye meg for han og ta imot hans kjærleik, eg vil kalle på Herrens namn den stund han er nær, påkalle Jesus som min frelsar og Herre, som vi syng i den herlege songen:” Kom og ta din trone, på mitt hjerte, Jesus, eg kronar det til konge, med min kjærleik”. Han er kjærleikens konge og eg vil påkalle han for å gje han trona i mitt hjerte, la han sette seg på trona i mitt hjerte og la han regjere utifrå mitt hjertes trone, la han råde over kjønnslysta mi ved sin Ande. Det vil han gjere som kjærleikens konge, som elskar meg og det er herleg. Og slik ventar eg meg at han vil gi meg ei kone. Det stemmer over eins med den naturlege kjønnlege tiltrekninga mellom mann og kvinne, men det som er overordna og avgjerande er at vi vert til trekt av hans herlegdom, at ho vert tiltrekt av han herlegdom, som hans brud. Så det handlar både om at han vekker meg og henne opp til liv i samfunn med Gud, i samsvar med 1.Mos.2 og at han reiser opp si kyrkje som si brud, slik at ho skal leve for han. Han er den siste Adam, som for oss har vorte ei livgjevande ånd og den overordna hendsikta er å la han frelse oss så vi tilhøyrer han og derfor skal vi leve for han. Oppgåva er framleis å dyrke og verne Guds hage, men når han frelser oss for æva og gjev oss evig liv, så får vi sjå det i eit æve-perspektiv.

Når eg no påkallar Jesus slik, må eg innrømme at det er berre henne Reella eg tenker på som eit mogleg/aktuelt kjerringemne for meg, så vidt som eg veit. Han hadde nye vegar for meg og ville opne nye dører for meg og kalla meg til å studere igjen, det vart praktisk pedagogisk undervisning og så realfag igjen og spesielt biologi. Og eg er viss på at der vil han reise opp si kyrkje.

Posted in Kristendom, Kristne møte 2017 | Leave a comment

Maranata 10.9.2017. Gud elskar oss i Kristus og det er som eit frieri.

IMG_0801.JPG

 

Innleiing ved John Miland.

MTT 13,23 – MTT 13,30 Men den som vart sådd i god jord, er den som høyrer ordet og skjønar det. Han gjev grøde: hundre foll, seksti foll eller tretti foll.”   24 {UGRASET I KVEITEN}  Så sette han fram for dei ei anna likning og sa: “Himmelriket kan liknast med ein mann som hadde sått godt korn i åkeren sin. 25 Men medan folket sov, kom uvenen hans og sådde ugras i kveiten og gjekk sin veg. 26 Då no kornet voks opp og skaut aks, kom ugraset òg til synes. 27 Tenarane gjekk til husbonden og sa: Herre, sådde du ikkje godt korn i åkeren din? Kvar kjem då ugraset frå? 28 Det har ein uven gjort, svara han. Vil du vi skal gå og riva det opp? spurde dei. 29 Nei, svara han, for då kjem de til å riva opp kveiten saman med ugraset. 30 Lat dei begge veksa med einannan til hausten. Og når skurdonna kjem, vil eg seia til onnefolka: Sank fyrst saman ugraset og bunta det i hop til å brennast, men kveiten skal de samla i løa mi.”

MTT 13,36 – MTT 13,43 {JESUS FORKLARAR LIKNINGA OM UGRASET}  Så gjekk Jesus bort frå folket og inn i huset. Då kom læresveinane til han og sa: “Forklar oss likninga om ugraset i åkeren!” 37 Han svara: “Den som sår det gode kornet, er Menneskesonen. 38 Åkeren er verda. Det gode kornet er dei som eig heime i riket, og ugraset er dei som høyrer den vonde til. 39 Uvenen som sådde ugraset, er djevelen. Skurden er enden på verda; skurdfolket er englane. 40 Liksom ugraset vert sanka saman og brent, såleis skal det gå når enden på verda kjem: 41 Menneskesonen skal senda ut englane sine, og dei skal sanka saman og ta ut or riket hans alt som fører til fall og alle som gjer urett, 42 og kasta dei i den gloande omnen, der dei græt og skjer tenner. 43 Då skal dei rettferdige skina som sola i riket åt Far sin. Den som har øyro, han høyre!

John presiserte at den åkeren det er tale om i denne siste likninga, det er verda. Det er ikkje kyrkjelyden, her må vi prøve å skilje mellom kornplante og ugras.

Tale ved Håkon Martinsen.

HSA 4,8 – HSA 4,16 {MI SYSTER, MI BRUR}  Kom med meg frå Libanon, mi brur,  kom med meg frå Libanon!  Stig ned frå Amanas tind,  frå toppen av Senir og Hermon,  frå løveheimar, frå panterfjell. [Amanas tind: fjelltopp i Antilibanon, nord for Hermon.]  9   Du har fanga min hug, mi syster, mi brur.  Du har fanga min hug med eit einaste augnekast,  med ei av lekkjene om din hals. 10   Kor fager din kjærleik er, mi syster, mi brur!  Din kjærleik er betre enn vin,  og angen av dine salvar  meir ljuvleg enn balsam.  11   Av honning dryp dine lipper, mi brur.  Honning og mjølk er under di tunge.  Angen av kleda dine  er som angen på Libanon. 12   Ein avstengd hage er mi syster, mi brur,  ein avstengd hage med kjelda forsegla.  13   Dine lemer er som ein lund av granataplar  med den gildaste frukt,  av hennabuskar og nardusplanter, 14   nardus, krokus, kalmus og kanel  og angande tre av alle slag,  myrra, aloë og alle slag balsam. 15   Du er som kjelda i ein hage,  ei oppkome med sildrande vatn,  som bekker frå Libanon.  16   “Vakna, nordavind!  Kom, sønnavind!  Blås igjennom min hage,  så angen får strøyma fritt.  Gjev min ven ville koma til sin hage  og eta hans herlege frukt!” [Her er det brura som talar.]

HSA 5,1   “Eg kjem til min hage, mi syster, mi brur,  og plukkar min myrra og balsam.  Eg et min honning og mi honningkake  og drikk min vin og mi mjølk.”   Ja, et og drikk, mine vener,  og lat kjærleiken riva dykk med!

Tungetale og tyding ved Anne-Kristin.

A. Eg er kongane sin konge, eg er herrane sin Herre. Ja, det er eg som frelser, det er eg som løyser ut av lenkjer og bande. Det er eg som set fangane fri. Det er eg, eg som har teke bustad i ditt hjerte. Du skal ikkje tvile. Du skal ikkje syrgje. Du skal berre glede deg i meg. For eg, eg er Herren din Gud, som veit om alle ting. Eg er også den som veit alt i alle. Ingen ting kan skjulast for meg. For eg som er Herren din Gud er den som skal gjere det, alle ting i stand. Når du søker meg av heile ditt hjerte, så skal du få sjå og erfare, at eg er kongane sin konge, herrane sin Herre, eg er også lækjarane sin lækjar. For eg er den som kan gjere alt som er umogeleg for menneske, det er mogleg for meg.

B. Eg har teke bustad i ditt hjerte og eg snur meg aldri ifrå deg. Det er du som må ta det val om du vil bli hos meg. For eg blir hos deg til evig tid, men det er du som må velje om du vil fortsette å leve med meg. For eg som er Herren din Gud, er med deg alle dagar. For om du vel å ta meg bort ifrå ditt liv, så er det ditt eige ansvar, fordi eg kan ikkje gjere noko før du har sagt: Her er eg Herre, kom og ta meg igjen, for eg, eg vil ta bustad i ditt hjerte, men eg kan ikkje gjere det, før du gjer det mogleg sjølv.

Aktuelle bibelvers.

MTT 13,1 – MTT 13,9 {SÅMANNEN}  Same dagen gjekk Jesus ut or huset og sette seg nede ved sjøen. 2 Då samla det seg så mykje folk ikring han at han laut gå ut i ein båt og setja seg der, og alt folket stod på stranda. 3 Så tala han lenge til dei i likningar og sa:  “Ein mann gjekk ut og skulle så. 4 Og då han sådde, fall noko attmed vegen, og fuglane kom og åt det opp. 5 Noko fall på steingrunn, der det var lite jord, og det rann snøgt opp fordi der var så grunt. 6 Men då sola steig, sveid det av og visna, for det hadde ikkje rot. 7 Noko fall mellom klunger, og klungeren voks opp og kjøvde det. 8 Men noko fall i god jord og gav grøde: noko hundre foll, noko seksti foll, noko tretti foll. 9 Den som har øyro, han høyre!”

MTT 13,18 – MTT 13,23 {JESUS FORKLARAR LIKNINGA OM SÅMANNEN}  Så høyr no korleis likninga om såmannen skal tydast: 19 Kvar gong nokon høyrer ordet om riket og ikkje skjønar det, kjem den vonde og stel bort det som er sått i hjarta. Dette er den som vart sådd attmed vegen. 20 Den som vart sådd på steingrunn, er den som høyrer ordet og straks tek imot det med glede. 21 Men han har ikkje rot i seg og held ut berre ei stund. Når han møter trengsle eller forfylging for ordet skuld, fell han straks ifrå. 22 Den som vart sådd mellom klunger, er den som høyrer ordet; men suta for dette livet og den svikefulle rikdomen kjøver ordet, så det ikkje ber frukt. 23 Men den som vart sådd i god jord, er den som høyrer ordet og skjønar det. Han gjev grøde: hundre foll, seksti foll eller tretti foll.”

I denne likninga er åkeren hjertet.

Kommentar.

Gud har openberra si frelse for oss i Kristus.

Gud har openberra si frelse for oss i Kristus, han har openberra den for meg og eg skal ære og takke Gud og Lammet for den. Når eg gjekk på gymnaset og merka eg byrja å verte glad i henne ”Virtuella”, bad eg for henne og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande og den openberra henne for meg som Guds barn, fødd av vatn og Ande, og det som er født av Anden er ånd. Faderen elska henne og hadde omsorg for henne som sitt barn og Jesus elska henne og hadde omsorg for henne som si brud. Eg opplevde dette som svar på mi bøn, det var sant og det var rett, det var Gud som openberra si frelse for oss i Kristus. Det var herleg, det gav meg glede i mitt indre menneske. Det var sant og det var rett og det er det framleis. Så eg gjer framleis rett i å ære og takke Gud og Lammet for det.

Ein bodskap til meg og ein bodskap til henne Virtuella.

Eg forstår det slik at del A er til meg og slik er den til henne Virtuella også, men del B er spesielt til henne, for ho har for lengst vendt seg bort frå Herren, men no kallar han henne igjen og då spørst det om ho veil vende seg til han og komme til han eller vende seg bort ifrå han, slik som ho har gjort i mange år.

Eg har sagt opp leiligheita og flytter sakene mine heim i løpet av september. Eg har tenkt å segle seglbåten til Asker og bruke den til hybel. Så eg har trekt meg frå studiane dette semesteret og vil gjere klar seglbåten, for det vert mykje billigare å bu i den. Eg har hatt den lenge og den har vore lite brukt, det har vore dårleg økonomi. Men Jesus kalla meg og han sa eg skulle ikkje tenke på omkostningane, for han skulle ta omsorg for meg. Så eg var likevel litt betenkt med dette opplegget mitt. Eg ville vurdere det på nytt når eg kom på møte denne kvelden, for her stig eg fram for Herrens åsyn. Og eg kom til at eg kan no halde fram med å vende meg til han og lovprise han for frelsa, sjølv om eg fysisk flyttar på meg slik. Så eg reiste med nattbussen heim til Sunnmøre seinare på kvelden.

Gud har skapt alle ting ved sitt Ord, han talte og det stod der, så han er mektig nok til å gi meg ei kone i samsvar med 1.Mos.2. Men her seier han at det er noko han ikkje kan gjere: ” For om du vel å ta meg bort ifrå ditt liv, så er det ditt eige ansvar, fordi eg kan ikkje gjere noko før du har sagt: Her er eg Herre, kom og ta meg igjen, for eg, eg vil ta bustad i ditt hjerte, men eg kan ikkje gjere det, før du gjer det mogleg sjølv.” Er det nokon som har ei god forklaring på det? Jesus er den som tek seg av mi sak. Men ho Virtuella har vendt seg bort ifrå han og slik har ho og mange med henne stått meg og mi sak imot og då har dei også stått Jesus og hans sak imot.

Det kan forklarast med likninga om ugraset i kveiteåkeren. Når Guds Ord vart forkynt, var det som korn som vart sått i ein åker. Men så kom ein fiende og sådde ugras. Ugraset prøver å undertrykke kornplanten, men det kunne ikkje lukast ut, for då ville lett kveite følgje med. Begge måtte stå til hausten, då skulle det skiljast.

Det er mennesket sjølv som må velje om det vil ta imot nåden i Kristus eller ikkje. Vil dei ikkje det er alternativet at Gud straffar dei rettferdig og gir dei som fortent. Og det er framleis han som gjer sitt verk ved sitt Ord og sin Ande, det er framleis han som gjer slik som han vil. Lova kom ved Moses, men nåden og sanninga kom ved Jesus Kristus. Dersom nokon tek imot nåden i Kristus, får dei Anden av berre nåde, den openberrar Ordet for oss og leier oss fram til heile sanninga, så den set oss fri.

Når eg har studert realfag, har dette vore viktig for meg, ja, eg vart etter kvart klar over at Jesus kalla meg til å studerer realfag og spesielt til å studere biologi. Gud har nye vegar for meg og opnar nye dører for meg.

Posted in Kristendom, Kristne møte 2017 | 1 Comment

2017.08.27. Maranata. Han som byrja den gode gjerning i deg, han skal også fullføra den.

 

IMG_0795.JPG

 

Innleiing ved Petrine.

MTT 6,24 – MTT 6,34 Ingen kan tena to herrar. Han vil hata den eine og elska den andre, eller halda seg til den eine og vanvørda den andre. De kan ikkje tena både Gud og Mammon.  [Mammon: arameisk ord for pengar, gods og rikdom.]  25 {SYT IKKJE!}  Difor seier eg dykk: Syt ikkje for livet dykkar, kva de skal eta og kva de skal drikka, eller for kroppen dykkar, kva de skal kle dykk med. Er ikkje livet meir enn maten og kroppen meir enn kleda? 26 Sjå på fuglane under himmelen! Dei sår ikkje, dei haustar ikkje og samlar ikkje i hus, men Far dykkar i himmelen føder dei likevel. Er ikkje de mykje meir enn dei? 27 Kven av dykk kan med all si sut leggja ei einaste alen til livslengda si? 28 Og kvifor syter de for kleda? Sjå liljene på marka, korleis dei veks! Dei arbeider ikkje og spinn ikkje, 29 men eg seier dykk: Ikkje eingong Salomo i all sin herlegdom var kledd som ei av dei. 30 Når Gud såleis kler graset på marka, det som står i dag og vert kasta i omnen i morgon, kor mykje meir skal han ikkje då kle dykk, de lite truande! 31 Så må de ikkje syta og seia: Kva skal vi eta? eller: Kva skal vi drikka? eller: Kva skal vi kle oss med? 32 For alt det spør heidningane etter; men Far dykkar i himmelen veit at de treng alt dette. 33 Søk fyrst Guds rike og hans rettferd, så skal de få alt det andre attåt. 34 Så syt ikkje for morgondagen; lat morgondagen syta for seg. Kvar dag har nok med si møde.

Tale ved Håkon Martinsen.

JES 42,1 – JES 42,9 {HERRENS TENAR, EIT LJOS FOR ALLE FOLK}  Sjå, min tenar som eg stør,  min utvalde som eg har hugnad i!  Eg har lagt min Ande på han,  retten skal han føra ut til folka. [min tenar: I denne luten av Jesaja-boka vert Israel stundom skildra som Herrens tenar, utvald til å vera eit vitne for andre folk (sjå 41, 8 o. fl. st.). Men i fire songar om Herrens tenar (42, 1-4; 49, 1-6; 50, 4-9 og 52, 13-53, 12) høyrer vi om ein mann som er kalla av Gud og utbudd til ei serskild teneste.] 2   Han skal ikkje skrika og ikkje ropa  og ikkje bruka mælet på gata. 3   Han skal ikkje bryta eit broste sev  og ikkje sløkkja ein rykande veik.  Med truskap skal han føra retten ut. 4   Han skal ikkje trøytna  og ikkje bryta saman  før han har breitt ut retten på jorda.  Øyar og strender ventar på hans lære.  5   Så seier Herren Gud,  han som skapte himmelen og spente han ut,  og breidde ut jorda med alt som der gror,  han som gjev livspust til folket på jord  og ånd til dei som ferdast der: 6   Eg, Herren, har kalla deg i rettferd  og teke deg i handa.  Eg har skapt deg  og gjort deg til ei pakt for folket,  til eit ljos for folkeslaga. 7   Du skal opna blinde augo  og føra fangar ut or fengslet,  dei som sit i mørkret,  ut or fangeholet. 8   Eg er Herren, det er mitt namn.  Eg gjev ikkje mi ære til andre  og ikkje min pris til gudebilete. 9   Det som vart varsla før, er kome,  og no kunngjer eg nye ting.  Før dei enno gror fram,  lèt eg dykk få høyra om dei.

2KO 2,14 – 2KO 2,17 Men Gud vere takk, som alltid fører oss fram på sigersferd i Kristus og ved oss spreier kunnskapen om seg som ein ange på kvar stad. [sigersferd, ange: Etter ein siger kunne ein romersk hærførar dra inn i Roma i eit storslege triumftog, med krigsfangar som ofte bar røykjelseskar, så angen av røykjelse spreidde seg rundt dei som drog inn.] 15 For vi er Kristi gode ange for Gud, mellom dei som vert frelste, og mellom dei som går fortapt; 16 for dei som går fortapt, ein ange av død til død, for dei som vert frelste, ein ange av liv til liv.  Kven er vel dugande til dette? 17 Vi er i alle fall ikkje lik dei mange som forfalskar Guds ord og driv handel med det. Men med rein hug, sende av Gud og for Guds åsyn talar vi i Kristus.

HSA 4,16   “Vakna, nordavind!  Kom, sønnavind!  Blås igjennom min hage,  så angen får strøyma fritt.  Gjev min ven ville koma til sin hage  og eta hans herlege frukt!” [Her er det brura som talar.]

Sankerib tala judeisk, for at dei som stod på muren skulle høyre det.

2KG 18,26 – 2KG 18,29   Då sa Eljakim, Sjebna og Joak til hærføraren: “Tal til tenarane dine på arameisk, for vi skjønar det. Tal ikkje Judea-mål til oss, så folket som står på muren, høyrer det.” 27 Men hærføraren svara: “Trur du herren min har sendt meg for å seia dette berre til herren din og til deg? Nei, det er like mykje til mennene som sit på muren, dei som snart må eta sin eigen skit og drikka sitt eige vatn, liksom de.” 28   Så steig hærføraren fram og ropa med høg røyst på judeisk: Høyr kva storkongen, kongen i Assyria, seier! 29 Så seier kongen: Lat ikkje Hiskia narra dykk! For han kan ikkje berga dykk ut or hendene mine.

JES 37,33 – JES 37,36   Ja, så seier Herren om assyrarkongen:  Han skal ikkje koma inn i denne byen  og ikkje skyta ei pil dit inn.  Han skal ikkje gå imot han med skjold,  og ikkje kasta opp ein voll imot han. 34   Den vegen han kom, skal han fara attende;  i denne byen skal han ikkje koma inn,  lyder ordet frå Herren. 35   Eg vil verna byen og berga han  for mi eiga og for min tenar Davids skuld.  36   Så gjekk Herrens engel ut og slo i hel 185.000 mann i assyrarleiren. Då folk stod opp om morgonen, fekk dei sjå alle som låg døde der.

Håkon gjentok fleire gongar at slik som finden kom, skal han fare attende. Det minner om ein bodskap som kom førre helg:

2 A. For der er ingen ting, som kjem imot deg, som eg Herren, ikkje veit om. Eg veit om det, alle ting. Og eg har sett dine tårer, eg har høyrt di røyst, eg har høyrt og dine sukk som du ikkje har lete over dine lepper. Eg har sett kva du treng og no er eg, Herren, her i kveld og eg er her for å trøyste deg. Eg er her for å hjelpe deg. Eg er her for å løfte deg opp på ein klippe som du aldri før har sett dine føter på, det har sett så umogeleg ut, den har sett så høg ut. Men eg, Herren, eg skal ta deg og løfte deg opp på denne klippe, som elles har vore for høg for deg. Du har følt på di tilkortkommenheit, men du skal ikkje sjå på det. Du skal sjå på kva eg, Herren, har gjort for deg. Og du skal få lov til å ha ditt blikk festa på meg. Og eg som er trua sin opphavsmann og fullendar, eg skal gjere eit guddommeleg verk i deg. Og eg skal fylle deg med min gode Heilage Ande og istandsetje deg til all god gjerning.

2 B. For ingen ting som kjem imot deg, eg Herren seier: ingen ting, er noko som eg ikkje kan gjere med. For eg, Herren, eg er din Gud. Eg har frelst deg og du er min. Derfor sett din lit til meg. Søk du meg og kom inn til mitt åsyn. Så skal eg, Herren, eg skal løfte deg, eg skal bere deg, eg skal gjere nye ting i ditt liv. Og det skal du kjenne og du skal sjå, at no, allereie no skal det spire fram, for eg er komen med mitt Ord og med min Ande. Halleluja.

SLM 40,1 – SLM 40,4 {DU ER MIN HJELPAR OG BERGINGSMANN}  Til korleiaren. Ein Davids-salme.  2   Eg venta og vona på Herren.  Han bøygde seg til meg og høyrde mitt rop. 3   Han drog meg opp or den tynande grav,  opp or den djupe gjørma.  Han sette mine føter på fjell  og lét meg gå med faste steg. 4   Han la ein ny song i min munn,  ein lovsong til vår Gud.  Mange skal sjå det og ottast  og setja si lit til Herren.

Tungetale ved Karl, tyding ved Håkon.

1A. Ja, mitt kjære barn, eg som har byrja ei gode gjerning i deg, eg skal fullføra den, inntil Jesu Kristi dag. Eg vil på ingen måte sleppe deg eller forlate deg. Men eg skal løfte deg opp og sette dine føter på ein klippe, som elles er for høg for deg. Og eg vil bere deg og løfte deg og eg vil også vere med deg alle dagar og vitne om meg sjølv.

1B Ja, eg vil at du skal grunde på mitt ord, for den som har eit rotfesta og grunnfesta sinn, han kan alltid ha fred. Og når min fred kjem over deg, så vil den bevare ditt hjerte og dine tankar i meg. For det er ikkje til ein stad eg vil, men min fred vil gjere det. Så lytt til det eg har lagt på min tenar og min fred vil overgå ditt hjerte.

1C Ja, med nidkjærheit attrår eg den ånd eg har late bu inni deg. (Gjer som høyre)? respons heile livet ditt,  fra ditt hjerte, at du kan prise meg av heile ditt hjerte, for det er eg som har født deg på nytt, til eit levande håp, det er eg som har kalla deg med namn, det er eg som skal føre deg framover, det er eg som har gjort det alt saman. Derfor set din veg i mi hand, så skal eg gjere det. Eg har ikkje gitt det motløysa si ånd, eg har gitt deg krafta, kjærliken og sindigheita si ånd.

Tungetale ved Mari, tyding ved Terje Rånås.

2. Ja, eg har lagt æva ned i ditt hjerte. Det var eg som tok deg ved handa. Det var eg som drog deg opp, og sette dine føter på ein klippe. Derfor skal du prise meg og opphøgje meg. Og du skal søke meg i denne tida, for eg skal bruke deg. For du skal vere eit vitne i den tida vi har framfor oss, for eg har kalla deg til å forkynne evangeliet, for dei som treng evig frelse og dei som treng å verte fri frå all synd.

Aktuelle bibelvers.

HSA 4,12 – HSA 4,16   Ein avstengd hage er mi syster, mi brur,  ein avstengd hage med kjelda forsegla.  13   Dine lemer er som ein lund av granataplar  med den gildaste frukt,  av hennabuskar og nardusplanter, 14   nardus, krokus, kalmus og kanel  og angande tre av alle slag,  myrra, aloë og alle slag balsam. 15   Du er som kjelda i ein hage,  ei oppkome med sildrande vatn,  som bekker frå Libanon.  16   “Vakna, nordavind!  Kom, sønnavind!  Blås igjennom min hage,  så angen får strøyma fritt.  Gjev min ven ville koma til sin hage  og eta hans herlege frukt!” [Her er det brura som talar.]

HSA 5,1   “Eg kjem til min hage, mi syster, mi brur,  og plukkar min myrra og balsam.  Eg et min honning og mi honningkake  og drikk min vin og mi mjølk.”   Ja, et og drikk, mine vener,  og lat kjærleiken riva dykk med!

FIL 1,6 Og eg er viss på at han som tok til med ei god gjerning i dykk, skal fullføra henne – heilt til Jesu Kristi dag.

5MO 31,8 Herren sjølv skal gå føre deg. Han skal vera med deg. Han skal ikkje sleppa deg og ikkje gå frå deg. Ver ikkje redd, og miss ikkje motet!

JOS 1,5 Så lenge du lever, skal ingen kunna stå seg mot deg. Eg vil vera med deg, liksom eg var med Moses. Aldri skal eg sleppa deg og aldri forlata deg.

SLM 91,9 – SLM 91,13   For du seier: “Herren er mi livd.”  Den Høgste har du gjort til din bustad. 10   Inkje vondt skal koma over deg  og inga plage nå ditt telt.  11   For han skal gje sine englar påbod  at dei skal verna deg på alle dine vegar. 12   Dei skal bera deg på hendene,  så du ikkje støyter foten på nokon stein. 13   På løve og orm skal du trakka,  ungløve og orm skal du trø under fot.

SLM 1,1 – SLM 1,3 {DEI TO VEGANE}  Sæl er den som ikkje fylgjer  råd frå gudlause menneske  og ikkje slår inn på syndarveg  eller sit i lag med spottarar, 2   men har si glede i Herrens lov  og grundar på hans lov dag og natt.  3   Han er lik eit tre,  planta ved rennande bekker:  Det gjev si frukt i rette tid,  og lauvet visnar ikkje på det.  Alt det han gjer, skal lukkast.

SLM 48,10   Vi grundar på din truskap, Gud,  i ditt heilage tempel.

SLM 63,7   Eg tenkjer på deg når eg ligg og kviler,  og grundar på deg kvar nattevakt.

SLM 77,13   Eg tenkjer på kvar dåd du gjorde,  og grundar på dine storverk.

EFE 3,17 så Kristus ved trua kan bu i hjarto dykkar, og de kan vera rotfeste og grunnfeste i kjærleik.

KOL 2,7 Ver rotfeste i han og oppbygde på han! Stå faste i trua så som de har lært, rike på takk til Gud!

FIL 3,1 – FIL 3,3 {Å VINNA KRISTUS}  Elles mine brør: Gled dykk i Herren! Eg vert ikkje trøytt av å ta det opp att, og det er det tryggaste for dykk. 2 Hald auga med hundane, med dei vonde arbeidarane, dei som skamskjer seg. [skamskjer seg: Paulus siktar til omskjeringa.] 3 For det er vi som er dei omskorne, vi som gjer vår teneste ved Guds Ande; vi har vår ros i Kristus Jesus og set ikkje vår lit til oss sjølve.

FIL 4,4 – FIL 4,7   Gled dykk i Herren alltid! Atter vil eg seia: Gled dykk! 5 Lat alle menneske få merka kor gode og milde de er! Herren er nær! 6 Gjer dykk inga sut for noko! Men legg alt de har på hjarta, fram for Gud i bøn og påkalling med takkseiing. 7 Og Guds fred som går over alt vit, skal vara dykkar hjarto og tankar i Kristus Jesus.

JAK 4,4 – JAK 4,10   De trulause, veit de ikkje at venskap med verda er fiendskap mot Gud? Den som vil ha verda til ven, vert Guds fiende. 5 Eller meiner de at det er tome ord når Skrifta seier: Med brennhug krev Gud den ånd han har late bu i oss. 6 Men endå større er den nåden han gjev. Difor heiter det: Gud står dei stolte imot, men dei audmjuke gjev han nåde. 7 Så bøy dykk for Gud! Men stå djevelen imot, så skal han røma frå dykk. 8 Hald dykk nær til Gud, så skal han halda seg nær til dykk. Vaska hendene, de syndarar, og reinsa hjarto, de tvihuga! 9 Klag dykkar naud, syrg og gråt! Lat låtten vendast til jammer og gleda til sorg! 10 Audmyk dykk for Herren, så skal han opphøgja dykk.

1PE 1,3 – 1PE 1,5 {EI LEVANDE VON}  Lova vere Gud, vår Herre Jesu Kristi Far, han som i si store miskunn har atterfødt oss til ei levande von ved Jesu Kristi oppstode frå dei døde, 4 til ein uforgjengeleg og uflekka og uvisneleg arv som er gøymd i himmelen for dykk, 5 de som gjennom Guds kraft vert haldne oppe ved trua, så de skal nå den frelsa som alt ligg ferdig til å verta openberra i den siste tid.

FRK 3,11 – FRK 3,15   Alt skapte han fagert i si tid.  Jamvel æva har han lagt i hjarta deira.  Men dei skjønar ikkje det verk  som Gud har gjort frå fyrst til sist. 12   Eg skjøna at ingen ting er betre for dei  enn å gleda seg og gjera vel i livet. 13   Men når ein mann får eta og drikka  og vera lukkeleg i alt sitt strev,  er det òg ei gåve frå Gud. 14   Eg skjøna at alt det Gud gjer,  varer til evig tid.  Ikkje kan ein leggja noko til,  og ikkje kan ein ta noko ifrå.  Gud har laga det så  for at menneska skal ha age for han. 15   Det som er, har eingong vore,  og det som skal henda, har hendt før.  Gud tek fram att det som kvarv.

JES 41,13   For eg er Herren din Gud,  som har gripe di høgre hand  og seier til deg: “Ver ikkje redd!  Eg hjelper deg.”

SLM 40,1 – SLM 40,5 {DU ER MIN HJELPAR OG BERGINGSMANN}  Til korleiaren. Ein Davids-salme.  2   Eg venta og vona på Herren.  Han bøygde seg til meg og høyrde mitt rop. 3   Han drog meg opp or den tynande grav,  opp or den djupe gjørma.  Han sette mine føter på fjell  og lét meg gå med faste steg. 4   Han la ein ny song i min munn,  ein lovsong til vår Gud.  Mange skal sjå det og ottast  og setja si lit til Herren.  5   Sæl er den mann som set si lit til Herren,  og ikkje held seg til dei stolte,  til dei som fell frå i lygn.

SLM 105,4   Spør etter Herren og hans makt,  søk alltid hans åsyn!

JES 55,6 {SØK HERREN MEDAN HAN ER Å FINNA!}  Søk Herren medan han er å finna,  kall på han den stund han er nær!

AMO 5,4 {SØK HERREN, SÅ SKAL DE LEVA!}  Så seier Herren til Israels ætt:  Søk meg, så skal de leva!

JES 2,1 – JES 2,5 {HERRENS FJELL I DEI SISTE DAGAR}  Det ordet som Jesaja, son til Amos, fekk i eit syn om Juda og Jerusalem: 2   I dei siste dagar skal det henda  at Herrens tempelberg skal stå  grunnfest høgt over alle fjell  og lyfta seg opp over haugane.  Dit skal alle folkeslag strøyma. 3   Mange folk skal gå av stad og seia:  “Kom, lat oss fara opp til Herrens fjell,  til huset åt Jakobs Gud,  så han kan læra oss sine vegar,  og vi kan ferdast på hans stigar!  For frå Sion skal lovlære gå ut,  og Herrens ord frå Jerusalem.” 4   Han skal døma mellom folkeslaga,  skifta rett for mange folk.  Då skal dei smida sverda sine om til plogjern  og spyda sine til vingardsknivar.  Folk skal ikkje meir lyfta sverd mot folk  og ikkje lenger læra å føra krig.  5   Kom, Jakobs ætt,  lat oss ferdast i Herrens ljos!

SKR 12,1 – SKR 12,5 {JERUSALEM, KRINGSETT OG UTFRIA}  Eit domsord.  Dette er Herrens ord om Israel, lyder ordet frå Herren, som spente ut himmelen og grunnla jorda og skapte ånd i mennesket: 2   Sjå, eg gjer Jerusalem til ei tumleskål for alle folka rundt ikring. Jamvel Juda må vera med og kringsetja Jerusalem. [tumleskål: ei skål med rusdrikk som gjer folk fortumla; her om den straffa Gud lèt dei få. Sml. Jer 25, 15; Hab 2, 16.] 3 Den dagen skal det henda at eg gjer Jerusalem til ein lyftestein for alle folkeslag. Kvar den som freistar å lyfta han, skal berre riva seg opp. Men alle folkeslag på jorda skal samla seg mot byen. 4   Den dagen, lyder ordet frå Herren, vil eg slå alle hestane med vilske og ryttarane med vitløyse. Eg vil la augo mine vaka over Juda-ætta og slå alle hestane åt folka med blindskap. 5 Då skal hovdingane i Juda seia med seg sjølve: “Dei som bur i Jerusalem, er sterke i sin Gud, Herren, Allhærs Gud.”

Kommentar.   

Hjerteomskjeringa i den Heilage Ande.

Førre helg sa Jesus til meg at eg skulle ikkje avgrense hans Ande, han vil fylle meg, så mitt beger flyt over, eg forstår at då flyt det til andre som er utanfor min og vår nære krets. Då tenkte eg spesielet på henne Virtuella, når vi gjekk på gymnaset og eg merka at eg byrja å verte glad i henne, bad eg for henne og erkjente at Guds kjærleik var mellom oss og den var rett, same enten ho ville seie ja, eller nei til mitt frieri. Med den vedkjenninga opna eg meg endå meir for den kjærleiken og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande. Og eg er viss på at det fekk ho også. Så eg sette ikkje ei slik grense for den Heilage Ande. Så eg sette ikkje det føresetnad. Men eg forstår at der er andre som har gjort det sidan, med religion, moral- og politisk filosofi.

Men eg hadde rett og det har eg framleis, eg skal ikkje sette grense for den Heilage Ande, heller ikkje mot henne, men tvert om vere kanal for Guds velsigning til henne og slik ber eg for henne og det gjorde eg på dette møtet også. Omskjeringa vart gjort på mannens kjønnslem. Og ved trua på Jesus er vi hjerte-omskorne i den Heilage Ande, ved trua på han fekk vi den Heilage Ande og vi skal la den skal råde i vår døyelege lekam, den skal råde over lysta, spesielt skal den råde over kjønnslysta, det blir tydeleg ved at omskjeringa vart gjort på mannens kjønnslem og den er førebilete på hjerteomskjeringa i den Heilage Ande. Lekamen er eit tempel for den Heilage Ande og det er om å gjere for oss å vende oss til Herren og ta imot det han gjev oss, verte fyllte av Anden, gje Gud makt i våre liv ved sitt Ord og sin Ande. Så det resulterer i at Anden råder over lysta og at vi vert drivne av den Heilage Ande. det er vel litt forskjellig kor sterkt vi opplever dette. Innvier vi oss for Herren, får vi oppleve det sterkare.

Og no vil eg skrive om korleis eg opplever det, når eg ber for henne Virtuella, det vil komme til å høyrest heilt rart ut. Min lekam er eit tempel for den Heilage Ande, det er kjønnslemen min og, eg opplever at den Heilage Ande er i den og då opplever eg at den er i henne Virtuella også, ho er født av Anden og det som er født av Anden er ånd. Og eg opplever det som at hennar ånd er i den. Eg har opplevt det slik mange gangar før. Fyrste gangen eg opplevde det tydeleg slik, var ein gong eg knela ved ein stol og bad for henne når eg var i Bergen på byrjinga av 1980-talet. Eg opplevde at Jesus openberra seg for meg og for henne og sidan svarde han meg gjennom tyding av tungetale i Tabernaklet, han sa noko om verda og så sa han: ”så legg henne under deg”. Eg forstod det var sikta til henne, eg skal legge henne under meg ved at eg trur på han, bøyer meg for han og kjennest ved han. Eg opplevde det tydeleg slik fleire gongar når eg studerte i Oslo seinare på 1980-talet også, utan at eg fekk ei så tydeleg openberring av Herren. Men det verka som ho trakk seg unna.

Sedinare sa Jesus til meg at han ville regjere utifrå mitt hjertes trone og eg forstår det slik at det er nettopp det hjerteomskjeringa i den Heilage Ande gjer klart for meg.

M 40, onsdag, 28. november 2001, Tyding av tungetale ved Kjell-Arve Tolås:

Ja, eg vil regjera utifrå ditt hjertes trone, sier Herren, og eg ønska at du selv skal få stiga ned, gi meg den retten som tilkommer meg, for eg er ikkje ute for å ødeleggja livet ditt. Eg er ute for at du skal få oppleva at eg tar styringa, eg tar kontrollen, ikkje som ein ond despot, men som en kjærlighetens konge, som drar omsorg for mitt folk, som vet kva du trenger til, og eg vil losa deg igjennom, eg vil føra deg igjennom, ja, eg går selv frem foran deg og min herlighet skal også slutta toget ditt. Og du skal vita det er berre iden grad at eg får lov til å få råderetten i ditt liv, du skal også få kjenna at du trivest, du skal få kjenna her er eit område der min salvelse er over deg, det er det eg har skapt deg til, for du skal få kjenna min kraft, min nærhet, og eg vil – eg vil også bruka deg som mitt redskap, som min kanal for mine velsignelser. Og dessto meir eg får råderetten på ditt hjertes trone, dessto rikare får min velsignelse flyta gjennom livet ditt, og du får lov til å ikkje berre koma inn i den tredje beste, den nest beste, men den beste planen med ditt liv, ikkje nøy deg med noko mindre, eg ønsker å vera din Herre, eg ønsker å leda deg og ta hånden om livet ditt, sier Herren, og du skal få oppleva når du gir meg råderett, skal du også oppleva at min makt openbares, min makt openbares. Eg tvingar meg ikkje inn på denne rett, i livet ditt, men eg viser deg min nåde og eg viser deg kor høyt eg elsker deg. Og så ønsker eg også du skal få levera nøklane til meg til alle dine rom, også dine aller hemmelegaste rom skal du få levera nøklane og seia Jesus, velkommen inn, velkommen inn med ditt lys, velkommen inn med ditt ords tilrettevisning, eg bøyer meg for deg. Så skal du få oppleva at der blir trivsel i huset og du skal få merka eg er ikkje komen for å ødelegga, eg er komen for at du skal få del i liv og liv i overflod, sier Herren. 

Halleluja, vi lovar deg.

M 40 søndag 15. september 1996

Finn Arne Lauvås hadde tyding av tungetale. Diktafon-opptaket er av og til litt vanskeleg å gjengi, innspelings-farta er ujamn:

Ja, sier Herren, når du lar denne kjærlighet fylle deg, prege ditt sinn og prege ditt innvortes menneske da vil du også være i en atmosfære og du vil være i et område i Åndens verden som gjør at dette ny som jeg har talt til deg vil vokse, ja, det nye livet vil blomstre. For kjærligheten sier Herren, det er …. sirkulasjonen, det er hjerteslaget, det er livet fra meg. (La det få prege deg), la mitt ord om kjærlighet helbrede sår og skavanker i din personlighet, slik at du våger å leve, slik at du våger å opne deg. La min kjærlighet i denne stund helbrede all skuffelse, alle ting som har gjort at du har lukket deg til, slik at du igjen kan leve og blomstre. For jeg, min plan med deg er … et folk som blomstrer og lever, sier Herren. Derfor la min legende hånd være over ditt hjerte i denne stund. Alle de sår og indre ting som har bundet deg, se, jeg Herren leger deg i denne stund. 

…..og da denne guddommelige duft i ditt indre stiger opp for meg, innfor nådens trone og denne duft, den blir til røkelse og tilbedelse, skal du vite mitt barn, at der vil min trone bygges, der vil min makt komme mer til syne, der vil mine gjerninger, der vil min hånd, der vil mitt verk igjen komme til syne, for jeg virker gjennom kanaler som er åpne, sier Herren. Jeg har valt å virke gjennom mennesker. Jeg kan gjøre hva jeg vil, men jeg har valt å virke gjennom mitt folk som er mitt legeme. Derfor lukk deg ikke til, men åpne deg vidt opp, slik at hele ditt liv blir en blomstring (av det) guddommelige jeg har lagt i deg. For du har lagt,- fått noe i deg, en skatt som du har i lerkar, som skal berike. Du skal være velsignet, men du skal også være til velsignelse. Amen.

Eg forstår det slik at fyrste bodskapen var til henne Virtuella og slik er den til meg og, same tema og same eller liknande formuleringar finn vi i bodskapen førre helg, så eg forstår det også slik. Eg forstår det slik at siste bodskapen var til meg, Jesus har sett mine føter på ein klippe og kalla meg til å vitne om han og forkynne evangeliet. Der er mange debattar som forgår på internett, spesielet no i valkampen, der det høver for meg å gi svar utifrå mi tru og min kjennskap til Guds Ord og kanskje også utifrå min kunnskap elles. Så eg tek dette som ei oppfordring og eit kall til å nytte moglegheitene som byr seg.

Vollen Marina.

Eg er no på Vollen Marina, men eg får ikkje snakke med dagleg leiar likevel, for han har vorte skada i ei fallskjermulykke og ligg på sjukehus. Det kan hende eg har registrert meg på heimesida som søkar på ein båtplass og så gløymt det. Så eg tek berre å betalar rekning på båtplass og så tek eg sikte på å komme hit med seglbåten seinare i haust og så bu i båten.

IMG_0798.JPG

Bilete frå restauranten i Vollen Marina.

Posted in Kristne møte 2017, Psykologi | Leave a comment

2017.08.20. Maranata: Det er sanneleg ei ny tid. + 3 møter i Betel Volda i sommar.

IMG_0788.JPG

Tyding av tungdtale:

For der er ingen ting, som kjem imot deg, som eg Herren, ikkje veit om. Eg veit om det, alle ting. Og eg har sett dine tårer, eg har høyrt di røyst, eg har høyrt og dine sukk som du ikkje har lete over dine lepper. Eg har sett kva du treng og no er eg, Herren, her i kveld og eg er her for å trøyste deg. Eg er her for å hjelpe deg. Eg er her for å løfte deg opp på ein klippe som du aldri før har sett dine føter på, det har sett så umogeleg ut, den har sett så høg ut. Men eg, Herren, eg skal ta deg og løfte deg opp på denne klippe, som elles har vore for høg for deg. Du har følt på di tilkortkommenheit, men du skal ikkje sjå på det. Du skal sjå på kva eg, Herren, har gjort for deg. Og du skal få lov til å ha ditt blikk festa på meg. Og eg som er trua sin opphavsmann og fullendar, eg skal gjere eit guddommeleg verk i deg. Og eg skal fylle deg med min gode Heilage Ande og istandsetje deg til all god gjerning.

For ingen ting som kjem imot deg, eg Herren seier: ingen ting, er noko som eg ikkje kan gjere med. For eg, Herren, eg er din Gud. Eg har frelst deg og du er min. Derfor sett din lit til meg. Søk du meg og kom inn til mitt åsyn. Så skal eg, Herren, eg skal løfte deg, eg skal bere deg, eg skal gjere nye ting i ditt liv. Og det skal du kjenne og du skal sjå, at no, allereie no skal det spire fram, for eg er komen med mitt Ord og med min Ande. Halleluja.

 

Indremisjonsmann med nådegåve til å lækje. Møte på Betel i Volda 9.7.2017.

Søndag 9 juli var eg på møte i betel Volda. Torgeir Tynes talte. Han er ein indremisjonsmann frå Sykkylven og har nådegave til lækjedom og han vitna om korleis Jesus hadde brukt han slik. Han sa at om lag 70 % av menneska har ulik lengde på føtene og det fører lett til ryggsmerter, så han brukar ofte å oppfordre folk til å få ein sjekk på det, ved å komme til forbønn, han kalla det for EU-kontroll. Det gjorde han i dette møtet også og fleire kom fram. Eg hadde det problemet når eg var ung, eg gjekk til forbønn for det og det er ei lang forteljing, som eg har fortalt før og ikkje gjentek no. Eg var til lækjar for nokre år sidan og fekk det sjekka og dei fann ikkje noko problem. Så eg gjekk ikkje fram. Men eg har eit anna problem og det er langdrygt og her trengst visst alle nådegåvene for å løyse det, også lækjedom ved bønn, så eg sat nede i salen og var med i bønna og eg kjende i mitt indre menneske at Guds Ande verka i forsamlinga og i min kropp, eg kjende og opplevde det som Guds godleik mot meg, mot min kropp, i djupet av meg, som om den løfta meg og bar meg, ja, som sjølve Berget som eg er sett på.

Så eg føler det stemmer overeins med det som eg nyst har skrive om at Guds augo fer ut over all jorda, for at han med si kraft kan komme dei til hjelp som heilhjerta held seg til han. Og slik ventar eg at han gjev meg hjelp i form av ei kone. Eg har nyst skrive om at eg har opplevt Guds kraft slik og eg opplevde Guds kraft på dette møtet på liknande måte, som godleik mot min eigen kropp og vart minna om at det var noko eg fekk av berre nåde.

Vi har teke imot Jesus, så vi har fått hans Ande i våre hjarto. Då tilhøyrer vi han og er frelst. Då skal vi også leva for han. Fyrst og fremst ved at vi ærar og takkar Gud og Lammet for frelsa. Vi er Guds born ved trua på han, så vi ropar Abba Far og med den innstillinga held vi fram med å ta imot det Gud gjev oss i Kristus og så takkar vi for det.

RMR 8,14 – RMR 8,32 Alle som vert drivne av Guds Ande, dei er Guds born. 15 Det var ikkje ei trældomsånd de fekk, så de atter skulle reddast. Nei, det var Barnekårsanden de fekk, som gjer at vi ropar: “Abba, Far!” 16 Anden sjølv vitnar med vår ånd at vi er Guds born. 17 Men er vi born, då er vi arvingar òg. Vi er Guds arvingar og Kristi medarvingar, så sant vi lid med han; så skal vi òg eiga herlegdomen saman med han.  18 {VONA OM HERLEGDOM}  Eg meiner at det vi må lida her i tida, ikkje er for noko å rekna mot den herlegdomen som ein gong skal openberrast og verta vår. 19 Alt som er skapt, lengtar og stundar etter at Guds born skal openberrast i herlegdom. 20 For skapningen vart lagd under forgjengelegdom, ikkje av eigen vilje, men etter hans vilje som gjorde det så. Likevel var det von, 21 for det skapte skal verta frigjort frå trældomen under det forgjengelege og få den fridom som Guds born skal eiga i herlegdomen. 22 For vi veit at all skapningen sukkar og lid som i føderier heilt til denne dag. 23 Og ikkje berre det, men jamvel vi som har fått Anden til fyrstegrøde, vi òg sukkar med oss sjølve og lengtar etter den dagen då lekamen vår skal friast ut, og vi får det fulle barnekåret. [Anden, fyrstegrøda: Anden er den fyrste av frelsegåvene, ein forsmak på den endelege frelsa. Sml. 2 Kor 1, 22.] 24 For i vona er vi frelste. Men ei von som ein alt ser oppfylt, er ikkje noka von. Korleis kan nokon vona det han ser? 25 Men vonar vi noko vi ikkje ser, då ventar vi med tolmod. 26 På same måten kjem Anden oss til hjelp i vår vanmakt. For vi veit ikkje kva vi skal be om så vi kan be rett, men Anden sjølv bed for oss med sukkar som det ikkje finst ord for. 27 Og Gud som ransakar hjarto, veit kva Anden vil; for det er etter Guds vilje, det Anden bed om for dei heilage. 28   Vi veit at alle ting tener dei til gode som elskar Gud, dei han etter sin frie vilje har kalla. 29 Dei som han føreåt kjendest ved, dei har han òg føreåt etla til å verta forma etter biletet av Son hans, så han skulle vera den fyrstefødde mellom mange sysken. 30 Og dei som han føreåt etla til dette, dei har han òg kalla. Og dei han kalla, dei har han òg sagt rettferdige, og dei han har sagt rettferdige, dei har han òg herleggjort. 31   Kva skal vi så seia til dette? Er Gud for oss, kven er då imot oss? 32 Han som ikkje sparte sin eigen Son, men gav han for oss alle, kan han anna enn gje oss alle ting med han?

Vi får oppleve at Gud gjer sitt verk i oss og med oss ved sitt Ord og sin Ande og så tilber vi Gud i ånd og sanning.

JOH 4,23 – JOH 4,24 Men det kjem ei tid, ja, ho er alt komen, då dei sanne tilbedarane skal tilbe Faderen i ånd og sanning. For slike tilbedarar er det Faderen vil ha. 24 Gud er ånd, og dei som tilbed han, må tilbe i ånd og sanning.”

Eg skal glede meg i Herren, så vil han gje meg det mitt hjarte attrår, så vil han gje meg ei kone. Vi skal glede oss framfor alt over at våre namn er skrivne i livets bok i himmelen, så eg skal glede meg framfor alt over at han frelser mi sjel og at han frelser hennar sjel. Vi skal ære og takke Gud og Lammet for frelsa.

SLM 22,4   Og du er då heilag,  du som tronar over Israels lovsongar. [du som tronar: Sml. 80, 2; 99, 1; Jes 6, 1 ff.]

Når menneske ikkje godtek dette, men prøver å erstatte det med noko anna, til dømes moralfilosofi og politisk filosofi, så avslører dei seg sjølve som vranglærarar.

2017.07.16. Ester som førebilete på Jesu kyrkje. Betel Volda. 

Innleiing ved Gunnar Andås.

RMR 8,32 Han som ikkje sparte sin eigen Son, men gav han for oss alle, kan han anna enn gje oss alle ting med han?

Tale ved Kjell Oldick.

EST 1,1 – EST 1,8 {DRONNING VASJTI TRASSAR KONG XERXES}  Det som her skal forteljast, hende i dagane åt Xerxes, den Xerxes som rådde over 127 provinsar, frå India til Nubia. 2 I den tid då Xerxes sat på kongsstolen sin i Susa-borga, [Susa: -> Neh 1, 1.] 3 i det tredje styringsåret sitt, heldt han eit gjestebod for alle stormennene og embetsmennene sine. Hærførarane i Persia og Media, adelsmennene og styresmennene i provinsane var samla hjå han. [Persia og Media: Desse to landa var det opphavlege Persarriket.] 4 Og i lang tid, 180 dagar i alt, lét han dei få sjå sin kongelege herlegdom og rikdom med all den drust og dramb som fylgde hans høge stilling. 5   Då dei dagane var lidne, heldt kongen gjestebod i sju dagar for alt folket som fanst i Susa-borga, både store og små. Det vart halde på den opne plassen i slottshagen. 6 Teppe av fint lin og bomull og av fiolett purpur var feste med kvite og purpurraude snorer til sølvringar i marmorsøylene. Benker av gull og sølv stod på eit mosaikkgolv av dyre steinar, marmor, perlemor og andre steinar. 7 Det dei drakk, vart skjenkt i gullstaup, og ikkje to staup var like. Og der var nøgda av kongeleg vin, som det sømer seg hjå ein konge. 8 Men det var fast lov at ingen skulle nøydast til å drikka. Kongen hadde bode alle dei øvste tenarane sine at dei skulle la kvar få så mykje han sjølv ville ha.

Kjell brukte kong Xerxes som førebilete på Kristus som kongers konge, her fekk folk drikke så mykje vin dei ville, slik er det også med det som Jesus gjev oss, vi får så mykje vi vil ha.

EST 1,9 – EST 1,12 Samstundes heldt dronning Vasjti gjestebod for kvinnene i slottet til kong Xerxes. 10   Den sjuande dagen, då kongen hadde vorte fjåg av vinen, kalla han til seg dei sju hoffmennene som gjorde teneste hjå han, Mehuman, Bista, Harbona, Bigta, Abagta, Setar og Karkas. 11 Og han baud dei henta dronning Vasjti og leia henne fram for kongen med den kongelege krona på hovudet, så folket og stormennene kunne sjå venleiken hennar; for ho var svært fager. 12 Men dronning Vasjti ville ikkje koma. Ho trassa det bodet kongen hadde sendt med hoffmennene.  Då vart kongen brennande harm; vreiden loga opp i han.

Vasjti var ulydig. Så veit vi korleis det gjekk, ho fekk ikkje komme fram for kongen meir, ho vart avsett som dronning og jødekvinna Ester vart dronning i staden.

EST 4,14 For om du teier stilt no, får nok jødane hjelp og berging frå ein annan kant. Men du og ætta di kjem til å gå til grunne. Og kven veit om det ikkje er med tanke på ei tid som denne at du har fått dronningrang.” [frå ein annan kant: frå Gud.]

Og ho brukte maktposisjonen sin til å berge folket sitt frå Hamas og hans vonde plan om å utrydde dei. Til samanlikning er Jesu kyrkje viktig for ei tid som denne, altså ved at ho stig fram for han, som hans brud og hans kone.

Kjell brukte dette vidare som førebilete på at jødefolket vart vraka, til fordel for Jesu kyrkje som består av menneske frå alle folkeslag.

JOH 1,11 – JOH 1,12 Han kom til sitt eige, og hans eigne tok ikkje imot han. 12 Men alle som tok imot han, dei gav han rett til å verta Guds born, dei som trur på namnet hans.

RMR 11,28 – RMR 11,31 På grunn av evangeliet har dei vorte Guds fiendar, så de skal få frelsa. Men på grunn av utveljinga er dei elska av Gud, for fedrane skuld. 29 For Gud angrar ikkje på sine nådegåver og si utveljing. 30 De var ein gong ulydige mot Gud, men no har de fått miskunn fordi dei andre var ulydige. 31 På same vis har dei no vore ulydige, men den miskunn de har fått, skal føra til at dei no får miskunn.

Omsider vert israelsfolket også frelst, men no som ein del av Jesu kyrkje.

Innta fiendens portar. Betel 30.7.2017.

Kjell tok oppatt tråden og talte vidare frå Esters bok to veker seinare. Haman og sønene hans vart heng i den galgen han hadde fått laga til Mordekai og Ester fekk det flåtte huset hans. Så det vart ei oppfylling av lovnaden gud gav til abraham, at ætta hans sulle innta fiendens portar.

EST 7,9 – EST 7,10 Og Harbona, ein av dei hoffmennene som då gjorde teneste hjå kongen, sa: “Sjå, attmed huset til Haman står det ein galge som er femti alner høg. Den har Haman fått laga til Mordekai, han som gjorde kongen så stor ei teneste.” Då sa kongen: “Heng han i den!” 10 Så hengde dei Haman i den galgen som han hadde reist for Mordekai. Og harmen rann av kongen.

EST 8,1 – EST 8,2 {JØDANE VERT BERGA}  Same dagen gav kong Xerxes dronning Ester det huset som Haman, fienden åt jødane, hadde ått. Og Mordekai fekk koma fram for kongen; for Ester hadde fortalt kva han hadde vore for henne. 2 Kongen drog av seg seglringen som han hadde teke att frå Haman, og gav han til Mordekai. Og Ester sette Mordekai over huset hans Haman.

1MO 22,15 – 1MO 22,19   Endå ein gong ropa Herrens engel til Abraham frå himmelen 16 og sa: “Eg sver ved meg sjølv, lyder ordet frå Herren: Fordi du gjorde dette og ikkje sparte einaste son din, 17 skal eg storleg velsigna deg og gjera ætta di tallaus som stjernene på himmelen og som sanden på havsens strand. Etterkomarane dine skal ta byane frå sine fiendar, 18 og i di ætt skal alle folk på jorda velsignast, fordi du lydde mitt ord.” 19 Så gjekk Abraham attende til tenestgutane sine. Dei tok på heimvegen og fylgdest til Be’er-Sjeba. Og Abraham vart buande der.

Aktuelle bibelvers.

EST 6,6 – EST 6,14   Då Haman kom inn, spurde kongen han: “Kva skal ein gjera med den mannen som kongen har hug til å æra?” Haman tenkte med seg: “Kven skulle kongen heller vilja visa ære enn meg?” 7 Og han sa til kongen: “Er det ein mann som kongen har hug til å æra, 8 så lat dei henta ein kongeleg klednad som kongen sjølv har bore, og ein hest som kongen sjølv har ride på, og som har ein kongeleg prydnad på hovudet. 9 Ein av dei fremste adelsmennene til kongen skal ta imot klednaden og hesten, og han skal ha klednaden på den mannen som kongen har hug til å æra. Så skal han la han ri på hesten over bytorget og ropa framfor han: Såleis gjer ein med den mannen som kongen har hug til å æra!” 10   Då sa kongen til Haman: “Skunda deg, ta klednaden og hesten, som du har sagt, og gjer så med jøden Mordekai som sit i slottsporten! Gløym ikkje noko av alt det du har sagt!” 11 Så tok Haman klednaden og hesten, hadde klednaden på Mordekai og lét han ri over bytorget, medan han ropa framfor han: “Såleis gjer ein med den mannen som kongen har hug til å æra!” 12 Mordekai gjekk attende til slottsporten, men Haman skunda seg heim, sorgfull og med hovudet innsveipt. [med hovudet innsveipt: teikn på sorg og skam. Sml. 2 Sam 15, 30.] 13 Han fortalde Seresj, kona si, og alle venene sine alt det som hadde hendt. Då sa dei til han, både rådgjevarane hans og Seresj, kona hans: “Dersom han er jøde, denne Mordekai som du no tek til å tapa for, så maktar du ingen ting mot han. Du kjem til å liggja heilt under for han.” 14   Medan dei endå heldt på og tala med han, kom hoffmennene åt kongen. Dei skunda seg og henta Haman til gjestebodet som Ester hadde stelt til.

EST 7,1 – EST 7,10 {ESTER BED FOR FOLKET SITT}  Så kom då kongen og Haman til gjestebodet hjå dronning Ester. 2 Denne gongen òg sa kongen til Ester medan dei sat og drakk vin: “Er det noko du vil be om, dronning Ester, skal det gjevast deg. Er det noko du ynskjer, skal du få det, om det så er halve kongeriket.” 3 Då svara dronning Ester: “Har du godvilje for meg, konge, og er det etter din hug, så unn meg livet fordi eg bed om det, og unn folket mitt livet fordi eg ynskjer det. 4 For vi er selde, både eg og folket mitt, til å øydast, drepast og tynast. Var det endå berre til å vera trælar og trælkvinner vi var selde, skulle eg ha tagt. Då hadde ikkje ulukka vår vore noko å bry kongen med.”  5 {HAMANS FALL}  Då tok kong Xerxes til ords og spurde dronning Ester: “Kven er han, og kvar er han som har våga seg til å gjera slikt?” 6 Ester svara: “Det er ein valdsmann og fiende; det er Haman, det illmennet der!” Då vart Haman livande redd kongen og dronninga. 7 Kongen reiste seg i harme; han gjekk frå drikkelaget og ut i slottshagen. Men Haman vart ståande; han ville be dronning Ester spara livet hans; for han skjøna at kongen hadde sett seg føre å gjera han vondt. 8   Då kongen kom attende frå slottshagen til gjestebodshuset, låg Haman bøygd over den benken som Ester sat på. Då ropa kongen: “Vil du jamvel gjera vald mot dronninga, og det her i mitt eige hus!” Ikkje før var dette ordet fare ut or munnen på kongen, så sveipte tenarane inn andletet hans Haman. [sveipte tenarane inn andletet hans Haman: Det var vanleg å gjera så med ein mann som var dødsdømd.] 9 Og Harbona, ein av dei hoffmennene som då gjorde teneste hjå kongen, sa: “Sjå, attmed huset til Haman står det ein galge som er femti alner høg. Den har Haman fått laga til Mordekai, han som gjorde kongen så stor ei teneste.” Då sa kongen: “Heng han i den!” 10 Så hengde dei Haman i den galgen som han hadde reist for Mordekai. Og harmen rann av kongen.

EST 8,1 – EST 8,17 {JØDANE VERT BERGA}  Same dagen gav kong Xerxes dronning Ester det huset som Haman, fienden åt jødane, hadde ått. Og Mordekai fekk koma fram for kongen; for Ester hadde fortalt kva han hadde vore for henne. 2 Kongen drog av seg seglringen som han hadde teke att frå Haman, og gav han til Mordekai. Og Ester sette Mordekai over huset hans Haman. 3   Sidan tala Ester endå ein gong med kongen. Ho kasta seg gråtande ned for føtene hans og naudbad han at han måtte gjera om inkje den vonde planen som Haman av Agag-ætta hadde lagt mot jødane. 4 Kongen rette gullstaven ut mot Ester. Då reiste ho seg, steig fram for kongen 5 og sa: “Er det etter din hug, konge, og har du godvilje for meg, tykkjer du det er rett, konge, og er eg gjæv for deg, så send brev og avlys det skrivet som Haman Hammedatason av Agag-ætta sette opp då han hadde lagt plan om å rydja ut jødane i alle dei provinsane kongen rår over. 6 For korleis kunne eg tola sjå på den ulukka som elles ville råka folket mitt? Korleis kunne eg tola sjå at ætta mi går under?” 7   Då sa kong Xerxes til dronning Ester og jøden Mordekai: “De veit at eg har gjeve Ester huset hans Haman, og sjølv har han vorte hengd i galgen fordi han ville leggja hand på jødane. 8 Set no de opp eit skriv om jødane i namnet åt kongen, så som de finn det best, og forsegla det med seglringen åt kongen! For eit skriv som er utferda i namnet åt kongen og forsegla med seglringen hans, kan ikkje avlysast.” 9   Med ein gong vart skrivarane åt kongen kalla saman. Det var den tjuetredje dagen i den tredje månaden, sivan månad. Dei skreiv så som Mordekai baud, til jødane og til satrapane, statthaldarane og styresmennene i provinsane frå India til Nubia, 127 provinsar i alt. Brevet vart sendt til kvar provins i den skrifta dei bruka der, og til kvart folk på det tungemålet dei tala. Jødane òg fekk dette brevet i si eiga skrift og på sitt eige tungemål. 10 Mordekai skreiv i namnet åt kong Xerxes og forsegla brevet med seglringen åt kongen. Så sende han det av stad med menn som reid på dei beste tråvarane frå kongens eigne stallar. 11   I brevet stod det at kongen gav jødane i kvar by lov til å slå seg saman og verja livet sitt. Dei kunne øyda og drepa og tyna kvar væpna flokk som tok på dei. Og dei kunne drepa småborn og kvinner og rana eigedomane deira. Dette skulle gjelda i alle folk og provinsar. 12 Og alt skulle henda på ein og same dagen i alle provinsane åt kong Xerxes, den trettande dagen i den tolvte månaden, det er adar månad. 13 Ei avskrift av brevet skulle sendast til kvar provins og kongsbodet kunngjerast for alle folk, så jødane kunne vera budde når dagen kom, og hemna seg på fiendane sine. 14 Med det same dette bodet var utferda i Susa-borga, tok bodberarane som reid på dei kongelege tråvarane, av stad i strykande tan, så som kongen hadde sagt. 15   Mordekai gjekk ut frå kongen i ein kongeleg klednad av fiolett purpur og kvitt lin. Han bar eit stort diadem av gull og ei kappe av lin og purpur. Og Susa-byen jubla og gledde seg. 16 Hjå jødane var det no ljos og glede, fryd og herlegdom. 17 I kvar provins og kvar by, så langt som kongsbodet nådde, vart det glede og fryd hjå jødane med gjestebod og høgtid. Og mellom dei andre folka i landet var det mange som gav seg i lag med dei; for det hadde kome over dei ei redsle for jødane. [gav seg i lag med dei: gjekk over til jødedomen.]

EST 9,1 – EST 9,6 {JØDANE TEK HEMN}  Så kom den trettande dagen i den tolvte månaden – det er adar månad – den dagen då ordet og bodet åt kongen skulle setjast i verk. Fiendane åt jødane hadde vona at dei skulle få makt over dei; men no hadde det snutt seg, så det var jødane som fekk makt over fiendane. 2 Jødane samla seg i byane sine i alle dei provinsane kong Xerxes rådde over, og ville leggja hand på alle som ville dei vondt. Det var ingen som kunne stå seg mot dei; for alle folka var gripne av redsle for jødane. 3 Alle styresmennene i provinsane, satrapane, statthaldarane og embetsmennene åt kongen hjelpte jødane, for dei var redde Mordekai. 4 For han hadde no mykje å seia i kongsgarden. Og i alle provinsane gjekk det gjetord om at Mordekai fekk meir og meir makt. 5   Med sverd i hand gjekk jødane til strid mot uvenene sine. Dei drap og tynte og gjorde som dei ville med fiendane sine. 6 I Susa-borga drap og tynte jødane fem hundre mann.

RMR 11,16 – RMR 11,27 Er det fyrste brødet heilagt, er heile deigen heilag. Er rota heilag, er greinene det òg. 17 Nokre av greinene er no avbrotne, og du som var ein vill oljekvist, er pota inn mellom greinene og har fått sevje frå rota saman med dei. 18 Men tenk ikkje om deg sjølv at du er betre enn greinene! Gjer du det, så kom i hug at det ikkje er du som ber rota, men rota som ber deg! 19 No vil du kanskje seia: “Greinene vart avbrotne så eg kunne verta innpota.” 20 Ja vel, men det var vantrua som gjorde at dei vart avbrotne, og det er trua som gjer at du vert ståande. Ver ikkje hovmodig, men ottast Gud! 21 Sparte han ikkje dei naturlege greinene, skal han ikkje spara deg heller. 22   Sjå då kor god Gud er og kor streng! – streng mot dei som er falne, men god mot deg så sant du held deg til godleiken hans. Elles vert du òg avhoggen. 23 Men dei andre òg skal verta innpota, i fall dei ikkje held fram i vantrua si. Gud har makt til å pota dei inn att. 24 Du vart avhoggen av eit vilt oliventre og mot naturen innpota på eit godt tre. Kor mykje meir skal ikkje dei naturlege greinene potast inn i sitt eige oliventre, dei som av naturen høyrer treet til? 25 Brør, eg vil seia dykk ein løyndom, så de ikkje skal ha for store tankar om dykkar eige skjøn: Forherding har kome over ein del av Israel til dess folkeslaga er komne inn i fullt tal. 26 På den måten skal heile Israel verta frelst, som det står skrive:  Frå Sion skal bergingsmannen koma,  han skal rydja gudløysa bort frå Jakob, 27   og dette er den pakt eg vil gjera med dei  når eg tek bort syndene deira.

Kommentar.

Samanlikning mellom Virtuella og Vasjti og mellom ”Miss Oslo 1990” og Ester.

Eg samanliknar dette med mitt tilfelle, Jesus tek seg av mi sak, han kalla fyrst henne Virtuella, men ho stod imot og vart ulydig, til samanlikning med Vasjti. Så kalla han henne ”Miss Oslo 1990” i staden og det høyrest ut til at ho kjem, fyrst og fremst til han, så til oss og til meg. Det handlar om korleis han frelser både meg og henne og dernest vil han sikkert frelse mange med oss, endåtil henne Virtuella.

Omskjering på kroppen eller hjerteomskjering i Anden. Forfølging av kristne og forfølging av jødar.

Gud ville gjere i ny pakt med jødane og det vart ei pakt med alle folkeslag, for ved trua på Jesus vert vi hjerteomskorne i den Heilage Ande, så vi skal la Anden råde i vår døyelege lekam. Den nye pakta vert symbolisert både i dåpen og i nattverden. Dette får motstand og det utartar seg som vantru og fornekting, for så å erstatte trua på Kristus med noko anna, jfr. Antikrist.

Men farisearane og dei skriftlærde ville ikkje godta den og avviste den, slik sa dei nei, liksom Vasjti. For dei hadde omskjerings-pakta og kravde at heidningane skulle la seg omskjere og halde Moselova, for at dei skulle vere godtekne. Elles skulle dei verte utstøytte og dei som heldt seg til denne nye læra vart kalla vranglærarar og forførarar og ville utrydde dei. Det kan samanliknast med korleis Haman forfølgde jødane, det saka gjaldt, var at kongen hadde gitt beskjed om at folket skulle falle på kne og bøye seg til jorda for han, men jøden Mordekai gjorde det ikkje. Derfor villa Hama utrydde folket hans.

Til samanlikning vart dei kristne forfølgde fordi dei ikkje ville tilbe keisaren.

Likevel voks kyrkja og vart ei viktig sosial institusjon i samfunnet, så keisaren valde å legalisere kristendomen og gjorde den til statsreligion, for å grunnlegge makta si på den. Då er det viktig for oss å ære og takke Gud for at det var han som gjorde sitt verk med sitt Ord og sin Ande, så vi har det klart for oss kva som er det solide grunnlaget som det vert bygt på og kva som er årsak og kva som er verknad.

Slik kom den tradisjonelt lærde overklassa inn i kyrkja med antikk filosofi og etter kvart fortrengde det evangelisk kristendom. I vår tid ser vi korleis dei og spesielt sosialistane framleis prøver å fortrenge evangelisk kristendom og no prøver dei å gjere felles sak med islam, for dei har også fortrenga evangelisk kristendom og byrja med omskjering. Slik legg dei opp til og argumenterer for at kristne og andre nordmenn skal verte bannlyste og utstøytte og verte knapt nok som ei pariakaste i sitt eige heimland.

Nazistane hendretta jødar, men no vert det argumentert for å hendrette kristne også. Islamistar vil hendrett jødane og i vår tid hendretter dei kristne også, til samanliking med korleis nazistane hendretta jødar under krigen.

http://pensacoladiscussion.forumotion.com/t5697-burned-alive-while-unarmed-christians  19.7.2017.

Men problemets kjerne er at kvinna og mange kristne, kyrkja og for ein stor del ”frie” kristne organisasjonar, har lete seg dåre og forføre slik som ved syndefallet, så dei ikkje vil godta Paulus sine ord om at Kristus er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kyrkja som er hans brud. Og ho Virtuella er sentral i dette, til samanlikning med Vasjti.

2KO 11,1 – 2KO 11,4 {PAULUS OG DEI FALSKE APOSTLANE}  Gjev de ville tola eit grann dårskap av meg! Ja, de får tola det! 2 For eg brenn av omsut for dykk, som Gud sjølv. Eg har trulova dykk med Kristus, og berre med han, så eg kan føra dykk fram for han som ei rein møy. 3 Men eg er redd at liksom ormen dåra Eva med sine svikråder, såleis skal òg tankane dykkar førast på avvegar, bort frå den ærlege og reine truskapen mot Kristus. 4 For de toler det svært så godt at nokon kjem og forkynner ein annan Jesus enn den vi har forkynt, eller at de får ei anna ånd enn den de har fått, eller eit anna evangelium enn det de har teke imot.

”Miss Oslo 1990”, til samanlikning med Ester!?

Jesus har sagt til meg at eg skal knyte trua mi til Guds Ord og då tenker eg nettopp på 1.Mos.2, om at Gud skapte kvinna av mannens sidebein og på desse Pauli ord. Eg fekk oppleve ei åndeleg openberring, der Jesus openberra seg for meg og henne ”Miss Oslo 1990”, så han vekte både meg og henne opp til liv i samfunn med seg. Ved trua på Jesus har eg fått oppleve at Gud gjer sitt verk med meg og med henne. Eg skal knyte trua mi til Guds Ord, ja, han er då Guds Ord, så ved trua på Guds Ord forstår eg at han skaper meg og henne i samsvar med 1.Mos.2, slik gjev han meg henne til kone.

Bodskapen 7.5.2017:

Ikkje la deg dirigere av kva dine auge ser, ikkje la deg dirigere av kva dine sansar føler. Men den tru eg har gitt deg, knytt den til mitt Ord og la det verte det som avgjer for deg. For mitt Ord, det er ei lykte for foten og eit lys på din sti. Derfor, knytt trua di til mitt Ord. 

Det naturlege mennesket lever i sansane sitt område. Men det gjenfødde mennesket lever i trua sitt område. Og den rettferdige, han lever av tru, til tru. Derfor la deg ikkje påverke av det som er rundt deg. Men la deg påverke av mitt Ord, så skal mitt Ord danne deg. Mitt Ord skal framstille min skapnad i deg. Og mitt ord, det skal halde deg oppe, som ei kraft og som ei makt i ei tid som er vanskeleg. Halleluja.

Så har han sagt at han vil eg skal få oppleve hans kjærleik. Vi elskar fordi han elska oss fyrst, håpet om Guds herlegdom gjer oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik er utrend i vårt hjerte ved den Heilage Ande som er oss gitt. Slik får vi får oppleve Guds kjærleik i våre hjerte og vi får oppleve at det er Gud som elskar gjennom oss. Slik har eg fått oppleve Guds kjærleik i mitt liv, at han elska henne ”Miss Oslo 1990” gjennom meg og eg trur han vil la meg få oppleve Guds kjærleik ved at ho også har fått oppleve at håpet om Guds herlegdom gjorde henne ikkje til skamme, for Guds kjærleik vart utrent i hennar hjerte ved den Heilage Ande som var henne gitt. Så eg har håp om at ho vi elske meg med den kjærleiken. Så eg elskar henne med kjærleiken frå Gud og ho svarar på den kjærleiken med å elske meg med kjærleiken frå Gud. Slik trur eg Gud vil la meg få oppleve hans kjærleik.

Bodskapen 7.6.2015, sitat:

Ja, eg vil at du skal vite, mitt barn, at du tilhøyrer meg. At eg har kjøpt deg fri med mitt blod, at du er dyrt kjøpt, du er betalt. Fordi eg elskar deg, fordi eg har utvalt deg før verda sin grunnvoll vart lagt, til å vere mitt barn, min son og mi datter. Og eg vil at du skal vere trygg, og eg vil at du skal ha denne vissa og denne gleda i ditt hjerte, om at du tilhøyrer meg, og at du er på veg til himmelen og til eit evig liv saman med meg, seier Herren. Så at du kan løfte opp hovudet ditt, at du kan sjå opp til meg. For frå meg kjem di forløysing, frå meg kjem di frelse og di hjelp, seier Herren. Så frykt ikkje, men set di lit til meg, eg som er din gjenløysar. 

Ja, eg lova då eg drog herifrå at eg ville komme og vere nær hos deg ved min Heilage Ande. Og eg bor i ditt hjerte, ved min Ande, seier Herren. Eg er nær hos deg kvar dag, du behøver berre rope på meg, så er eg der og eg vil svare deg og eg vil hjelpe deg, fordi du er mitt barn og eg er din far, seier Herren. Og eg ynskjer at du skal oppleve mi hjelp, eg ynskjer at du skal oppleve min nærleik. Så ver frimodig og strekk deg ut og ta imot av det som eg har gitt deg. For eg er nær hos deg og eg vil gi deg av mi kraft. Eg vil fylle deg med min nærleik, med mi velsigning, sånn at du ikkje skal vere i tvil, men vite det at eg er nær hos deg og eg hjelper deg og eg held deg oppe med mi rettferds høgre hand, seier Herren. Amen.

Eg tenkte nok som so at det har gått år og dag utan at eg har sett noko av henne, så det har ikkje noko meining i å tenke slik om henne lenger. Men då kom der ein ny bodskap som korrigerte meg på det:

Ja, min Ande (er utgytt over) alle menneske…. Min Ande skal fungere i hjertet ditt, dersom du held deg tett til meg, heile tida. Ha din relasjon til meg, ……. Ikkje la noko menneske forstyrre dine tankar, ditt sinn. Og ikkje la andre menneske påføre deg tankar som ikkje er frå meg. (Men at eg døde for deg på)? Golgata kors. Så la min Ande virke 100 % i deg. For min Ande vert sorgfull og skuffa når ilden i ditt hjerte vert slukka, når du påfører ditt eige sinn tankar som ikkje er ifrå meg, seier Herren. Amen. 

Bodskapen 17.4.2017:

Eg, Herren, seier: Gå ut frå ditt tronge rom, gå ut i det frie området. Stol ikkje på dine eigne evner, men stol på at min Ande skal leie deg framover. Og så når min Ande leier deg, så skal du få oppleve at alt kva du gjer, skal du ha lykke til. Du skal få så ved alle vatn og du skal få oppleve at i tida sitt laup, skal du finne det igjen.

Legg båten ut på djupt vatn, lat all fortøying gå. Ikkje sit og tenk på omkostnadane, men kast det på meg, Herren, så skal eg føre deg ut i dobbeltbekken, eg skal føre deg ut i velsigninga, eg skal føre deg ut i denne herlege floda og du skal få kjenne, at livet ditt skal bli som ein blomstrande hage, for vinteren er borte, sommaren er komen og songtida er inne.

Det er 28 år sidan eg oppdaga henne og det verkar som ein utopi. Men Jesus har sagt eg skal glede meg i Herren, så vil han gje meg det mitt hjarte attrår. Då veit vi at vi skal glede oss framfor alt over at våre namn er skrivne i livets bok i himmelen, at han frelser oss for æva og gjev oss evig liv. Frelsa får vi gratis, av berre nåde,  det er Guds verk, som står til evig tid, vi kan ikkje legge til noko eller ta noko ifrå.

Bodskap 2, 18.6.2017:

2.A: Ja, seier Herren, eg vil at du mitt barn, du skal søke inn til meg, inn i heilagdomen, så skal eg Herren, bruke deg til stor og rik velsigning. Men sjå, seier Herren, du held deg litt på avstand og du er ikkje innvia til meg og du søker ikkje meg slik som du gjorde i fordums dagar, då du var brennande i ånda og du vitna om meg på ein kvar stad og du brann for meg, seier Herren. Eg vil at du skal komme tilbake igjen til dette, seier Herren. For eg ynskjer å bruke deg og eg vil bruke deg til stor og rik velsigning, seier Herren. Sjå, eg har talt til deg mange gangar før, men du har vore gjenstridig, men sjå, seier Herren, eg elskar deg med ein evig kjærleik og eg vil at du skal gå sigrande ut av denne verda. Eg vil at du skal oppleve herlege ting med meg, seier Herren. For sjå, eg er rik nok, seier Herren, for alle som påkallar meg. Derfor påkall mitt namn og eg skal møte deg på nytt igjen, seier Herren. 

2.B: Frelsa i meg, den er gratis, seier Herren. Du kan ikkje gjere noko, verken frå eller til, men av nåde, så vert du frelst. Og det er ei gave ifrå meg, det er noko du får fritt og for inkje, seier Herren. Derfor ta imot denne gava, frelsa, den er gratis, seier Herren. Men ta imot, audmjuk deg, seier Herren, og eg skal reise deg opp i Jesu namn. Amen.

Eg har no nyst skrive at eg opplevde det som at Guds kjærleik var i henne og rundt henne, så ho var som eit kjærleikens vesen (kommentaren til bodskapen 18.6.2017).

Jahve, eller …..?

Gud sa til Moses at han skulle seie til israelsfolket at Abraham, Isak og Jakobs Gud hadde sendt han, dei skulle kalle han Jahve, for er den han er. Så dei skulle seie art han er den han er, dei skulle ikkje seie an han er ein annan enn den han er.

Men når Jesus gjekk her på jorda og Faderen gjorde sine gjerningar gjennom han, sa dei ikkje farisearane og dei skriftlærde at han var den han var, men dei kalla han Beelzebul og støytte han frå seg. For det var Djevelen som var guden deira. For Guds-dyrkinga deira hadde likevel vorte infiltrert av trua på Zevs.

Til samanlikning har kyrkje og kristne organisasjonar og dei kristne i Noreg langt på veg sagt at Gud er ein annan enn den han er, ved at dei ikkje vil godta Paulus sine ord om at Kristus er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kyrkja som er hans brud. Og det er politisk motivert liksom keisardyrkinga vart motivert av dyrkinga av Zevs, det er å samanlikne med Babel-kongen.

JES 14,12 – JES 14,15   Kor du er fallen frå himmelen,  du strålande morgonstjerne, du son åt morgonroden!  Kor du er slengd til jorda,  du som la under deg folkeslag! [morgonstjerne: bilete på babylonarkongen.] 13   Det var du som tenkte med deg:  “Til himmelen vil eg stiga opp;  høgt over Guds stjerner  reiser eg min kongsstol.  Eg tek sete på tingfjellet lengst i nord. 14   Eg vil stiga opp over dei høge skyer  og gjera meg lik Den Høgste.” 15   Nei, til dødsriket er du nedstøytt,  lengst ned i den djupe hola.

Debatt på facebook. 

Kvinnesyn.

Kristian Gundersen

21. juli kl. 13:07 ·

Friske fraspark og ikke alt er vel like sakelig, men jeg har ikke sett at andre kvinner har turt skrive noe slikt.

Eivind Trædals kvinnesyn – nei og ikke takk

Eivind Trædal, bystyremedlem og forhåndskumulert 10. kandidat til stortingsvalget 2017 for Miljøpartiet de grønne i Oslo, valgte å identifisere en person som venner av ham har alvorlige konflikter…

kristinbruun.wordpress.com

Kristian Gundersen Det mest interessant i denne bloggen at hun mener det er kvinnediskriminerende å betrakte moderne kvinner som skjøre planter og alltid ofre. Ellers må jeg nesten forholde meg til den dokumenterte adferden, ikke “hva folk vet”. Alle er enige i at adferden er kritikkverdig, men er å sende slibrigheter til en av landets 283 000 studenter i en annen by, i et annet fag og i et medium som man lett kan bruke blokkering av enkeltpersoner så kritikkverdig at det må få arbeidsrettslige konsekvenser eller at rikspressen bruker navn? Mottageren av meldingene mener at det ikke er det, hun sa fra, men har bedt professoren om unnskyldning for at saken ble så blåst opp. Som sagt min heltinne. Om saken skal ha betydning for et ansettelsesforhold blir det fort jus av det.
Khrono som var først ute beskytte forøvrig navnet på en professor som var tatt for ulovlig besittelse av våpen og amfetamin.

23. juli kl. 20:16

Heidi Helene Sveen Kan du formulere med egne ord hva slags standpunkt i den bloggposten du synes er interessante, og hvorfor? Jeg har lest den, nemlig, og er høyst usikker på om jeg egentlig så noen fattbare resonnementer der.

24. juli kl. 17:18

Kristian Gundersen Nei gidder ikke, nå har du og andre drevet med personangrep og hobbypsykiatri i to døgn før du kommer til sak. Takk for duskusjonen

24. juli kl. 17:42

Torbjørn Sivertstøl Duskedamer er naturlegvis attraktive for menn og det er bra at damer prøver å gjere seg attraktive med å duskutere også, men somme duskuterer seg langt ut på viddene, så ei skulle tru dei hadde betaling berre for å duskutere. Då gjer vi som realistar rett i å hugse på kva som er den underliggande hendsikt og rett og slett minne om kva som naturleg vis er hendsikta med det som ligg under dusken. Så vi slepp å kaste vekk tid og krefter på tåkeprat.

25. juli kl. 13:10

Torbjørn Sivertstøl Min rasjonalitet er fortreffelig.

10. august kl. 11:34

Heidi Helene Sveen Hæ? Hvor har jeg personangrepet deg? Dette var en lite imponerende håndtering av en debatt du selv legger opp til. Gir en vis smak av bait and switch.

24. juli kl. 17:45

Kristin B. Bruun Det er stor forskjell på standpunkter og “fattbare resonnementer”,

Norsk val-kamp: kristendom og islamisering.

Innlegg på Frp’s venneside.

Knut Amundsen

16 t ·

Nettavisen

Ja Kjell Magne Bondevik det er akkurat det han gjør den godeste Hareide. Han sleiker ikke bare Imamene opp etter ryggen men nå har han begynt å sleike Jonas Gahr Støre opp etter ryggen og.
Han er på mange måter lik deg Kjell Magne, han sleiker hvem som helst opp etter ryggen så lenge det er snakk om makt og posisjon.
Om han er like dyktig til dette som deg Kjell magne vil jeg ikke si, du klarte tross alt å sleike deg til en statsminister jobb, vi husker jo alle det.

Bondevik: – Listhaug burde be om unnskyldning

Tidligere statsminister Kjell Magne Bondevik reagerer kraftig på Sylvi Listhaugs påstand at Knut Arild Hareide «sleiker imamer oppetter ryggen».

nettavisen.no

Torbjørn Sivertstøl Ho har trakka “heilage kyr” på klauvene, så dei krev ho skal be om tilgjeving for slik ei “helligbrøde”.

8 t

Torbjørn Sivertstøl Slik er det for det første ei avsporing frå den kristne saka og dernest å vike av frå ein sakleg politisk debatt.

7 t

BiBi Ellingsen Har du glemt suttekluten din ???

8 t

Gunn Toril Solli Ja det fikk han sutret seg til.

7 t

Halvard Mo Er ikke Bondevik snart utgådt på dato

7 t

Ingolf Roland Jo,for lenge siden,han har bare ikke forstått det selv.Slike “super-egoer”har problemer med å forstå slikt.

7 t

Tone Margrethe Ambjørnsen Torgersen Nok et bevis på noe som i kristendommer er tabu, – nemlig å fordekke sannheten. Ja, de sleiker imamer etter ryggen, eller går kanossagang for å tekkes disse selv om all historie viser til at dette er meget uklokt. Og en ting er sikkert, – hun snakket etter sending direkte til ham, og barnet furtet. Men, hun snakker når andre leker struts. For ei dame !

4 t

Svein Opsahl Typisk han å komme med en så dum kommentar. Den hjelper ikke Krf . Folk er lei sånne kommentarer og lei Krf. #Sylvi Listhaug er mer kristen enn den karen der som jeg hørte kjørte ei ungjente (Marit Arnstad) i Krf på kjukken

3 t

Svein Opsahl http://vgd.no/…/sam…/politikk-norsk/tema/637337/innlegg/

Er Kjell Magne Bondevik far til Marit…. – Politikk – Norsk – VG Nett Debatt

Inneholder eller linker til ærekrenkende, rasistisk,…

· 3 t

Arnt Levi Solås Gå litt i sømmene på eget parti du Kjell Magne,tror det er enkelte der som kansje skal be om unnskyldning til andre!!!

2 t

Referansetidspunkt: 17.8.2017. kl. 1:30.

Ap – Hadia oppfordra folk til å mobilisere mot dei høgre-ekstreme. Det er ein  verdikamp.

Sylvi Listhaug

1. august ·

Jeg er helt enig i at vi må stå opp i verdikampen mot de høyreekstreme og bekjempe dem og deres holdninger. Vi blir alle opprørt av å se dette gufset fra fortiden. Jeg er glad for at det høyreekstreme miljøet i Norge er lite, og sånn skal det fortsette! Mye av grunnen til at vi har et mindre høyreekstremt miljø enn Sverige er at vi har turt å diskutere utfordringer. Det skal vi fortsette med. Ha en fin dag!

Torbjørn Sivertstøl I den gamle pakt vart menneske omskorne på kroppen og det var kravet for å verte godteken. Gud ville gjere i ny pakt med jødane og det vart ei pakt med alle folkeslag, for ved trua på Jesus vert vi hjerteomskorne i den Heilage Ande. Ved trua på Kristus har vi fått barnekår hos Gud. Han elskar i Kristus og har omsorg for oss som sine born. Då ber vi til han og han gjev oss gode gåver. Dersom nokon ikkje vil tru på det og godta det og så prøver å erstatte det med noko anna, så avslører dei seg sjølve som vranglærarar. Vi vedkjenner Faderen og Sonen, når andre då fornektar, så avslører dei seg som antikristar.

Men farisearane og dei skriftlærde ville ikkje godta den og avviste den, for dei hadde omskjerings-pakta og kravde at heidningane skulle la seg omskjere og halde Moselova, for at dei skulle vere godtekne. Elles skulle dei verte utstøytte og dei som heldt seg til denne nye læra vart kalla vranglærarar og forførarar og ville utrydde dei. Når dei kristne forkynte evangeliet for heidningane, vart dei forfølgde fordi dei ikkje ville tilbe keisaren. Og farisearane og dei skriftlærde var faktisk samde i det.

Men Gud forsona verda med seg i Kristus, så ved trua på han er Israels Gud vår Gud. Slik gjorde han slutt på fiendskapen mellom jødar og heidningar. Mykje tyder på at dette er i ferd med å gå opp for jødane og for mange heidningar som vil ha vennskap med dei.

Vi vår tid får vi tydelegvis motstand frå politikarar på grunn av at dei fornektar Kristus og med sitt politiske engasjement prøver seg med ei fornying av keisardyrkinga. Så krev muslimane omskjering for å verte godkjende. Til saman høyrest det ut til å argumentere for og konkludere med at vi ikkje lenger skal verte godetekne som frie og sjølvstendig tenkande nordmenn i vårt eige heimland. Er det kanskje ikke det som er poenget med motstanden mot evangelisk kristendom? Er det kanskje ikkje det som er den fundamentale motsetnaden?

Nazistane hendretta jødar, men no vert det argumentert for å hendrette kristne også, islamistar vil hendrett jødane og i vår tid hendretter dei kristne også, til samanliking med korleis nazistane hendretta jødar under krigen.

http://pensacoladiscussion.forumotion.com/t5697-burned… 19.7.2017.

pastedGraphic.png

Burned alive while unarmed….…

PENSACOLADISCUSSION.FORUMOTION.COM

Arnold Ulkestad Dette burde bli til ettertanke for alle som vil søke visdom.

Torbjørn Sivertstøl I denne artikkelen får postmodernismen seg ei breiside. Det vert til dømes påstått at “Antifa” prøver å bekjempe fasistiske grupper med metoder som liknar påfallande fasistiske metoder: http://quillette.com/…/postmodernism-inherently…/

Torbjørn Sivertstøl Så ved å definere andre grupper som fasistiske, til dømes Sylvi og co, verkar det som unnskylding og argument for å bruke slike metoder.

Torbjørn Sivertstøl I dette foredraget seier Hanne Herland at nazisme betyr nasjonal sosialisme: http://www.hannenabintuherland.com/…/europa-i-fritt…/. Så dei var ikkje høgre-ekstreme, men venstreekstreme.

 

2017.08.20. Dette er i sanning ei ny tid. 

Innleiing ved Turid Miland.

LUK 10,38 – LUK 10,42 {JESUS HJÅ MARTA OG MARIA}  Medan dei var på ferdavegen, kom Jesus til ein landsby, og ei kvinne som heitte Marta tok imot han i heimen sin. 39 Ho hadde ei syster som heitte Maria, og ho sette seg ved Herrens føter og lydde på orda hans. 40 Men Marta hadde det så annsamt med alt ho skulle stella til. Og ho gjekk bort til dei og sa: “Herre, bryr du deg ikkje om at syster mi lèt meg vera åleine om alt arbeidet? Sei til henne at ho skal hjelpa meg.” 41 Då svara Herren: “Marta, Marta! Du gjer deg strev og uro med mange ting. 42 Men eitt er naudsynt. Maria har valt den gode luten, og den skal ikkje takast ifrå henne.”

   Tungetale ved Karl, tyding ved Håkon Martinsen.

1 A. Ja, det er sanneleg ei ny tid. Du skal få oppleve og erfare, at eg Herren, eg som opna heile himmelen, eg har aldeles ikkje lukka den igjen. Og eg har sendt dykk meir enn dråpar, ja, straumar, straumar, det har eg sendt. Og du skal få stå der og du kan få kjenne at eg, Herren, eg er med deg alle dagar, når du er på høgda, så er eg der, når du er i dalen, så er eg der. Når murane står framfor deg, så skal eg, Herren, fylle deg med min Ande, så du skal flyge over murane. Ja, Herren – eg, Herren, eg byrja, eg skal og fullføra det. Derfor fryd deg og pris mitt namn, så skal eg, Herren, fullføre det eg har starta i ditt liv.

1 B. For begrens ikkje min Ande og set ikkje noko begrensingar for det som er – eg har planta inni ditt liv, slepp deg laus, slepp deg laus i den Heilage Ande, så skal du få kjenne at eg fyller, eg fyller ditt beger, ikkje med randen, men det skal flyte over. Og velsigninga sine straumar skal skyte (skylle?) over deg og du skal få kjenne nådestraumane, dei tek hand om ditt liv. Når vanskelege dagar kjem, så skal du kjenne og erfare at eg, Herren, eg har velsigna deg med all åndeleg velsigning og det er, Herren, det er eg som har gjort det alt.

Tale ved Håkon Martinsen.

JOH 14,6 Jesus seier: “Eg er vegen, sanninga og livet. Ingen kjem til Faderen utan gjennom meg.

JES 7,14 Difor skal Herren sjølv gje dykk eit teikn: Sjå, ei møy skal verta med barn og føda ein son, og ho skal kalla han Immanuel. [møy: Oms. fylgjer Septuaginta, den førkristne greske oms. av GT. Sml. òg Matt 1, 23. Den hebr. teksten har eit ord som elles vert omsett med “ung kvinne” el. likn. Sjå m. a. 1 Mos 24, 43; Sal 68, 26; Ordt 30, 19.] [Immanuel: “Gud med oss”. Sml. 8, 10; 9, 6; Mi 5, 2.]

Så las han nokre vers frå Rom.8.

RMR 8,28 – RMR 8,32   Vi veit at alle ting tener dei til gode som elskar Gud, dei han etter sin frie vilje har kalla. 29 Dei som han føreåt kjendest ved, dei har han òg føreåt etla til å verta forma etter biletet av Son hans, så han skulle vera den fyrstefødde mellom mange sysken. 30 Og dei som han føreåt etla til dette, dei har han òg kalla. Og dei han kalla, dei har han òg sagt rettferdige, og dei han har sagt rettferdige, dei har han òg herleggjort. 31   Kva skal vi så seia til dette? Er Gud for oss, kven er då imot oss? 32 Han som ikkje sparte sin eigen Son, men gav han for oss alle, kan han anna enn gje oss alle ting med han?

Tungetale ved Mari, tyding ved Håkon.

2 A. For der er ingen ting, som kjem imot deg, som eg Herren, ikkje veit om. Eg veit om det, alle ting. Og eg har sett dine tårer, eg har høyrt di røyst, eg har høyrt og dine sukk som du ikkje har lete over dine lepper. Eg har sett kva du treng og no er eg, Herren, her i kveld og eg er her for å trøyste deg. Eg er her for å hjelpe deg. Eg er her for å løfte deg opp på ein klippe som du aldri før har sett dine føter på, det har sett så umogeleg ut, den har sett så høg ut. Men eg, Herren, eg skal ta deg og løfte deg opp på denne klippe, som elles har vore for høg for deg. Du har følt på di tilkortkommenheit, men du skal ikkje sjå på det. Du skal sjå på kva eg, Herren, har gjort for deg. Og du skal få lov til å ha ditt blikk festa på meg. Og eg som er trua sin opphavsmann og fullendar, eg skal gjere eit guddommeleg verk i deg. Og eg skal fylle deg med min gode Heilage Ande og istandsetje deg til all god gjerning.

2 B. For ingen ting som kjem imot deg, eg Herren seier: ingen ting, er noko som eg ikkje kan gjere med. For eg, Herren, eg er din Gud. Eg har frelst deg og du er min. Derfor sett din lit til meg. Søk du meg og kom inn til mitt åsyn. Så skal eg, Herren, eg skal løfte deg, eg skal bere deg, eg skal gjere nye ting i ditt liv. Og det skal du kjenne og du skal sjå, at no, allereie no skal det spire fram, for eg er komen med mitt Ord og med min Ande. Halleluja.

Aktuelle bibelvers.

Gud gjer noko nytt.

JES 43,16 – JES 43,28 {SJÅ, EG SKAPER NOKO NYTT}  Så seier Herren,  han som gjorde veg gjennom sjøen,  ein stig i det veldige vatnet, 17   som førte hestar og vogner,  hær og hovdingar uti.  Der vart dei liggjande og reiste seg ikkje,  dei slokna som ein veik.  18   Tenk ikkje på det som hende før,  gjev ikkje akt på det som eingong var! 19   Sjå, eg skaper noko nytt.  No gror det fram.  Merkar de det ikkje?  Ja, eg legg veg i øydemarka  og stigar i den aude hei. 20   Dyra på marka skal æra meg,  både sjakalar og strutsar.  For eg gjev vatn i øydemarka,  lèt elvar renna i den aude hei,  så mitt utvalde folk kan få drikka. 21   Det folket eg har skapt meg,  skal forkynna min pris.  22   Men på meg har du ikkje kalla, Jakob,  du har ikkje gjort deg bry for meg, Israel. 23   Du har ikkje bore fram for meg brennofferlam  og ikkje æra meg med slaktoffer.  Eg har ikkje plaga deg med offergåver  og ikkje trøytta deg med røykjelse. 24   Du har ikkje kjøpt meg krydder for sølv  og ikkje metta meg med offerfeitt.  Du har berre plaga meg med dine synder  og trøytta meg med dine misgjerningar. 25   Eg, ja eg er den som slettar ut  dine misgjerningar for mi skuld,  og dine synder kjem eg ikkje i hug.  26   Stemn meg!  Lat oss saman gå for retten!  Legg fram di sak, så du kan få rett! 27   Den fyrste far din synda,  og dine talsmenn sette seg opp mot meg. [Den fyrste far din: ættefaren Jakob.] 28   Så laut eg vanæra heilage hovdingar,  lysa Jakob i bann  og gje Israel til spott.

JES 44,1 – JES 44,5 {HERREN VELSIGNAR ISRAEL}  Men høyr no, Jakob, min tenar,  du Israel, som eg har valt ut! 2   Så seier Herren,  han som har skapt deg og laga deg  og hjelpt deg alt frå mors liv:   Ver ikkje redd, du min tenar Jakob,  Jesjurun, som eg har valt ut! [Jesjurun: -> 5 Mos 32, 15.] 3   For eg vil renna vatn over det tyrste  og straumar over det turre.  Min Ande vil eg renna ut over di ætt  og mi velsigning over dine etterkomarar. 4   Dei skal veksa opp som sev i vatn,  som poplar attmed bekkefar.  5   Ein skal seia: “Eg høyrer Herren til”,  ein annan skal kalla seg med Jakobs namn.  Ein skal skriva i si hand: “For Herren”,  og Israel skal han få til ærenamn.

JES 48,1 – JES 48,11 {NO FORKYNNER EG NOKO NYTT}  Høyr dette, du Jakobs ætt,  de som ber Israels-namnet  og har runne or Judas kjelde,  de som sver ved Herrens namn  og prisar Israels Gud,  men ikkje i sanning og rettferd! 2   Dei kallar seg etter den heilage byen  og stør seg til Israels Gud.  Herren, Allhærs Gud, er hans namn. 3   Det som har hendt, har eg kunngjort føreåt,  or min munn gjekk det ut, eg forkynte det;  brått greip eg inn, og det skjedde. 4   Eg visste at du er strid,  at nakken din er ei jernsen  og panna di som bronse. 5   Så kunngjorde eg det føreåt,  lét deg vita det før det hende,  så du ikkje skulle seia:  “Dette har mitt gudebilete gjort,  min gud av tre og metall har laga det så.” 6   Du har høyrt og sett det alt.  Må de ikkje sanna det?  Men no forkynner eg noko nytt,  dulde ting som du ikkje veit om. 7   No vert det skapt og ikkje før,  du har ikkje høyrt om det før i dag,  så du ikkje skulle seia:  “Det visste eg!” 8   Du har korkje høyrt eller visst det,  eller før fått øyra opp for det.   Eg visste då vel kor trulaus du er,  frå mors liv har du heitt ein svikar. 9   For mitt namn skuld døyver eg min harme,  for mi ære skuld tøymer eg meg  og rydjar deg ikkje ut. 10   Eg har reinsa deg, men ikkje som sølv,  eg har prøvt deg i lidingsomnen. 11   For mi eiga skuld grip eg no inn.  Kor ville eg elles verta vanæra!  Mi ære gjev eg ingen annan.

JER 31,21 – JER 31,25 {KOM HEIM ATT!}  Reis vardar som viser veg,  set opp merkesteinar for deg!  Legg nøye merke til den vegen du gjekk!  Kom heim att, Israel, du unge møy,  kom heim att til byane dine! 22   Kor lenge vil du snu deg hit og dit,  du fråfalne dotter?  No vil Herren skapa noko nytt i landet;  då kan ei kvinne verja ein mann.  23   Så seier Herren, Allhærs Gud, Israels Gud: Endå ein gong skal dei seia i Juda og i byane der, når eg vender lagnaden deira: “Herren signe deg, du rettferds bustad, du heilage fjell.” 24 Folket i Juda og i alle byane skal bu saman der, både bønder og gjætarar som flakkar ikring. 25 Eg lèt den som er utmødd, drikka seg utyrst og mettar alle som lid naud.

2KO 5,17 Difor, om nokon er i Kristus, er han ein ny skapning. Det gamle er borte, sjå, det er kome noko nytt.

Straumar.

JES 44,3   For eg vil renna vatn over det tyrste  og straumar over det turre.  Min Ande vil eg renna ut over di ætt  og mi velsigning over dine etterkomarar.

Springe over murar. I dalen og på høgda.

5MO 2,36 Frå Aroer, som ligg ut mot Arnon-dalen, og frå byen nede i dalen heilt til Gilead fanst det ikkje ein einaste by med murar som var for høge for oss. Herren vår Gud gav dei alle i vårt vald.

2SA 22,30   Med deg kan eg storma mot ein krigarflokk,  med Guds hjelp kan eg springa over murar.

SLM 18,20   Han førte meg ut i ope lende  og fria meg ut, for han har meg kjær.

SLM 18,28 – SLM 18,34   For du frelser dei hjelpelause,  men audmykjer dei som har stolte augo.  29   Ja, du lèt mi lampe skina, Herre,  min Gud lyser opp i mitt mørker. 30   Med deg kan eg storma mot ein krigarflokk,  med Guds hjelp kan eg springa over murar. 31   Guds veg er fullkomen,  Herrens ord er reint.  Han er eit skjold for alle  som flyr til han.  32   For kven er Gud forutan Herren,  og kven er eit berg om ikkje vår Gud? 33   Gud rustar meg ut med styrke  og gjer mi ferd ulastande. 34   Han gjev meg føter som ei hind  og lèt meg stå på høgdene.

Mitt beger flyt over.

SLM 16,5   Herre, du er min del og mitt staup,  det er du som fastset min lut. [mitt staup: bilete på den godleiken Herren syner.] [lut, del, arv (v. 6): Orda vert elles nytta når det er tale om å dela opp landet (4 Mos 18, 20); her i overført, åndeleg meining.]

SLM 23,5   Du dukar bord åt meg  framfor augo på mine fiendar.  Du salvar mitt hovud med olje;  mitt staup fløder over. [mitt staup: -> 16, 5.]

All Andens velsigning.

EFE 1,3 {GUD VERE LOVA FOR NÅDEN I KRISTUS!}  Lova vere Gud, vår Herre Jesu Kristi Far,  han som i Kristus har velsigna oss  med all Andens velsigning i himmelen.

Herren veit kva som kjem imot meg og kan gjere noko med det.

JES 54,17   Ikkje eitt våpen dei smider imot deg,  skal visa seg gagnleg.  Kvart klagemål dei reiser mot deg,  skal du få kjent grunnlaust.  Det er den lut som Herrens tenarar får,  den rett eg gjev dei, seier Herren.

Kommentar.

Innleiiinga, Guds ord og dei nære ting. Eit tilbakevendande problem.

Når vi høyrer denne forteljinga, har vi nok lett for å tenke som so at enten er du som Maria som sit og høyrer på Jesus eller så er du som Marta som vel å styre med dei nære ting i staden, Maria sit og høyrer på han heile tida, typisk for dei som går på bibelskule, medan Marta held fram med å styre med dei nære ting, stelle huset heile tida. Men både både Marta og Maria stelte huset og var soleis opptekne av dei nære ting og begge trudde på Jesus, høyrde på han og tok imot hans ord. Men no kom dei tydelegvis i eit dilemma, dei hadde framleis praktise oppgåver å gjere med å stelle i stand til selskapet, medan han sat der og underviste. Kva skulle dei då velge? Då valde dei ulikt. Og Jesus sa at Maria hadde valt den gode luten og den skal ikkje takast frå henne. Slik er det nok mange som trur på han, men nokre vel å leve nærare han enn andre. Og Jesus kalla og valde ut nokre til å leve nærare han enn andre, hans næraste disiplar kalla han til å følgje han stort sett overalt.

Sjølv om vi trur på han og har valt å høyre på han og ta imot han og det ordet han talar til oss, så må vi rekne med at dette er ei tilbakevendande problemstilling. Vi opplever at vi må ta oss av dei nære ting i kvardagen. Men han er kalla Immanuel, Gud med oss, og vi trur på han og trur han er med oss sjølv om vi ikkje alltid ser det. Det er om å gjere for oss å ta tid til å søke han i bibellesing og bønn i løynkammeret og i kyrkjelyden og innvie oss for han, så vi får sjå og oppleve at han er med oss i kvardagen.

Søke fyrst Guds rike, så skal vi få alt det andre i tillegg. At menneska vil gjere seg sjølv liksom Gud, avgudsdyrkinga og at menneska vert selde tilbake til trældomen er nok eit tilbakevendande problem.

Mor døde i vinter og i sommar har vi borna byrja å rydje huset og har kasta ei heil mengde med gamle ting, for å gjere klart til delinga. Og eg har ein seglbåt ståande på kaia i Ulsteinvik. Eg har fått skifta motor og bygt opp nytt lensesystem og fått service på det elektriske anlegget og der er framleis mykje å gjere med den. Kva blir det til vidare? Skal eg selje den eller skal eg velje å bruke den til hybel. Eg føler mest for det siste.

Jesus sa eg skulle ikkje tenke på omkostnadane, for han ville ta omsorg for meg. Men eg har ikkje fått noko inntekt av det. Eg har leigt leilighet i Oslo til dyre domar, det har vore berre utlegg og skal det halde fram slik, vert eg fattig, raka fant. Så eg har tenkt å ta konsekvensane av det og seie opp leiligheta i Oslo og flytte sakene mine heim, skal eg fortsetje å bu i Oslo på eigen kostnad, så blir det i så fall i min eigen seglbåt. Er det så at han vil gje meg ei kone og ta omsorg for meg, så kan han vel gje meg ei leilighet som vi kan bu i også. Eg hadde ei leilighet og selde den for å følge hans kall og han har då sagt at den som forsakar noko for å følge han, skal få det att.

I fjord var eg å såg på båtplassar i Vollen Marina i Asker, det er ei boblehamn, om vinteren let dei bobler stige opp frå botnen, så der ikkje skal legge seg is, så eg kunne ha båten liggande der om vinteren også. Men eg fekk ikkje båten min klar. Vel, eg kunne berre ringe når eg nærma meg med den, så hadde dei plass til meg. Først for to veker sidan vart den nesten klar til sjøsetting, eg må berre pusse, male og bunnsmørje der støttene har dekt skroget. Men i sommar fekk eg krav om betaling for båtplass i Vollen Marina i sommar. Dei truga med å gå til inkasso og i dag (25.8.2017) fekk eg ein e@post med kopi av eit brev som dei trugar med å sende til namnsfogden, dersom kravet ikkje er betalt på måndag. Eg oppfattar det slik at dei berre vil ha pengar av meg og som ein demonstrasjon av eg ikkje bør komme der med nokon båt, for det er ikkje slik ein gjer det om ein vil få seg eit godt kundeforhold. Men der er andre marinaer nærare Oslo, som kan vere aktuelle.

Skal eg vere filosofisk, kan eg tenke på at nokon prøver å få makt over tinga mine, i dette tilfelle båten, for å få makt over livet mitt, slik vil dei prøve å verte gudar for meg, jfr. marxismen. Slik prøvar dei å få makt over kvinna også, for soleis å få makt  over mannen og styre livet hans. Det vi byrja å prate om, pratar dei vidare om og gjer avtale, utan at mannen har noko meir han skulle ha sagt. Korleis då? Ved å gjere politikk og religion ut av det og så framstiller dei det endåtil som vitskap.

Tillegg skrive 9 dagar seinare:

Det kan hende eg har registrert meg på heimesida deira som søkar på ein båtplass og så gløymt det. Så eg for til Vollen Marina for å prate med dei, men eg får ikkje snakke med dagleg leiar likevel, for han har vorte skada i ei fallskjermulykke og ligg på sjukehus. Så eg tok berre å betalte rekning på båtplass og så tek eg sikte på å komme hit med seglbåten seinare i haust og så bu i båten.

IMG_0798.JPG

MTT 6,25 – MTT 6,34 {SYT IKKJE!}  Difor seier eg dykk: Syt ikkje for livet dykkar, kva de skal eta og kva de skal drikka, eller for kroppen dykkar, kva de skal kle dykk med. Er ikkje livet meir enn maten og kroppen meir enn kleda? 26 Sjå på fuglane under himmelen! Dei sår ikkje, dei haustar ikkje og samlar ikkje i hus, men Far dykkar i himmelen føder dei likevel. Er ikkje de mykje meir enn dei? 27 Kven av dykk kan med all si sut leggja ei einaste alen til livslengda si? 28 Og kvifor syter de for kleda? Sjå liljene på marka, korleis dei veks! Dei arbeider ikkje og spinn ikkje, 29 men eg seier dykk: Ikkje eingong Salomo i all sin herlegdom var kledd som ei av dei. 30 Når Gud såleis kler graset på marka, det som står i dag og vert kasta i omnen i morgon, kor mykje meir skal han ikkje då kle dykk, de lite truande! 31 Så må de ikkje syta og seia: Kva skal vi eta? eller: Kva skal vi drikka? eller: Kva skal vi kle oss med? 32 For alt det spør heidningane etter; men Far dykkar i himmelen veit at de treng alt dette. 33 Søk fyrst Guds rike og hans rettferd, så skal de få alt det andre attåt. 34 Så syt ikkje for morgondagen; lat morgondagen syta for seg. Kvar dag har nok med si møde.

Han sa vi skulle sjå på fuglane og liljene, det er då dyrelivet og plantelivet, det er naturen, det er det naturlege livet som naturleg får næring. Skulle kanskje ikkje det fungere for menneska også? Problemet er nok at dei søker kunstige avgudar i staden og det resulterer i at naturen ikkje lenger fungerer slik som den skulle.

MTT 19,16 – MTT 19,30 {JESUS OG DEN RIKE UNGE MANNEN}  Då kom det ein mann til han og spurde: “Meister, kva godt skal eg gjera så eg kan få evig liv?” 17 Jesus svara: “Kvifor spør du meg om det som er godt? Det er berre éin som er god. Men vil du gå inn til livet, så hald boda!” 18 “Kva for bod?” spurde mannen. Jesus svara: “Du skal ikkje slå i hel. Du skal ikkje bryta ekteskapet. Du skal ikkje stela. Du skal ikkje vitna rangt. 19 Du skal æra far din og mor di. Du skal elska nesten din som deg sjølv.” 20 “Alt dette har eg halde,” svara den unge mannen. “Kva står då att?” 21 Jesus sa til han: “Vil du vera heilhjarta, så gå bort og sel det du eig, og gjev det til dei fattige. Då skal du få ein skatt i himmelen. Kom så og fylg meg!” 22 Men då den unge mannen høyrde det, gjekk han sturen bort, for han var svært rik. 23   Då sa Jesus til læresveinane: “Sanneleg, det seier eg dykk: Det er vanskeleg for ein rik å koma inn i himmelriket. 24 Ja, eg seier dykk: Det er lettare for ein kamel å gå gjennom eit nålauga enn for ein rik å koma inn i Guds rike.” 25 Då læresveinane høyrde det, vart dei reint forstøkte og sa: “Kven kan då verta frelst?” 26 Jesus såg på dei og sa: “For menneske er det umogeleg; men for Gud er alt mogeleg.” 27   Då tok Peter til ords og sa: “Kva så med oss, som har gått ifrå alt og fylgt deg? Kva skal vi få?” 28 Jesus sa til dei: “Sanneleg, det seier eg dykk: Når verda skal fødast på nytt, og Menneskesonen sit på kongsstolen sin i herlegdom, då skal de òg, som har fylgt meg, sitja på tolv troner og døma dei tolv Israels-ættene. 29 Og alle som har skilt seg med hus eller brør eller systrer eller far eller mor eller born eller åkrar for mitt namn skuld, skal få det att mange gonger og få evig liv. 30 Men mange som er dei fyrste, skal verta dei siste, og dei siste skal verta dei fyrste.

Eg har søkt Kristus i løynkammeret og i kyrkjelyden opp eg har gått ut og vitna om han for folk et tilfeldig møtte. Men eg har ikkje fått ei kone slik som eg bad om, så eg kunne snakke med henne og ho vere ei hjelp for meg slik som er vanleg og som Gud sjølv har skapt menneska. Eg har følgt Kristus med å studere og med mitt skriveri. Men eg har ikkje fått meg jobb og inntekt med den kompetansen eg har oppnått, slik som er vanleg. Men eg har gang på gang måtta ta ansvaret for meg sjølv og min eigen økonomi, med å reise på fiske og tene pengar. Og i november får eg pensjon, så då kan eg vel på sett og vis klare meg likevel. Har eg ikkje fått den omsorga eg har bedt om før, kvifor skulle eg vel få den no? Er det nokon som omsider har behov for å redde si eiga ære, som om det var hovudsaka? Er andre sta med meg, så kan eg også vel vere sta. Kva var det kanskje denne kvinnefrigjeringa eigentleg gjekk ut på?

Så kan ”dei”, kven dei no er, påstå at det er mi eiga skuld sidan eg ikkje har innvia meg for han slik som eg skulle. Ja vel, men kva er det som er religionen og politikken dykkar? Eg har bedt Gud gje meg ei frelst kvinne til kone sidan eg var ung og han har svart meg positivt på det heile tida, ho er inkludert i det fullførde frelsesverket. Men de krev tvert om førsteretten på henne, å få bruke henne seksuelt – så ho skal hore og gnelle og lyge for fan og skulde på meg og andre som ikkje har noko med det å gjere – og det gjer de religion, politikk og økonomi ut av, så ”skulda”  vert til økonomisk utlegg og kostnad for meg og for oss som de skuldar på, så vi vert fattige. Stikk i strid med den omsorga som Faderen har for oss som sine born.

Om så det er min feil at eg ikkje har innvia meg slik som eg skulle og kan prøve å gjere det meir og betre, så ser eg likevel dei økonomiske realitetane i dette, eg vert berre fattigare. Skulle eg kanskje vente meg at ein eller annan ”julenisse” i framtida ville gjere meg rik eller la meg få igjen litt for det, om eg berre innvia meg til Herren endå meir? I så fall ville der nok vere dei som påstod at eg var korrupt. Eg har tenkt meg at eg kanskje kunne tene pengar på eit forfattarskap, men då måtte tross alt lovnaden om ei kone gå i oppfylling, så det vart skikkeleg hold i det, så formuleringane og konklusjonen vart god.

Eg har meldt meg til eit nytt semester, men ikkje meldt meg til nye kurs. Planen er å ta oppatt dei to eksamenane eg hadde sist haust. Blir det eit nytt kurs? Eg føler ikkje for det.

Han som byrja den gode gjerning i oss, han skal også fullføra den. Men mange prestar og kristne og politiske leiarar har ikkje villa kjennast ved han og godteke det, så dei gjer det i staden til eit spørsmål om kva vi kan gjere og prestere. Men vi veit då at vi er ikkje som Gud og kan ikkje gjere hans verk, men slik prøvar dei å selje både oss og andre tilbake til trældomen, slik vert både dei og bedriftseigarane slavedrivarar. Så politikken deira vert ei fornying og vidareføring av slavesamfunnet.

Men Jesus gjev meg noko gratis av berre nåde, då er det om å gjere for meg å ikkje vere verken sta eller gjenstridig, men audmuke meg for han og ta imot det som han gjev meg gratis av berre nåde (Bodskap 2, 18.6.2017). Og hovudsaka i dagens bodskapen er at dette er ei ny tid, ved at Gud gjer noko nytt ved sitt Ord og sin Ande. Då er det berre om å gjere for meg å stille meg til disposisjon og la han gjere det.

 

Eg skal søke inn til Herren og innvie meg for han.

Jesus sa til oss at han er komen nær, så vi treng ikkje fly omkring og han kalla meg nær til seg. Eg forstod det hadde å gjere med at eg har bedt han om ei frelst kvinne til kone, det er inkludert i det fullførde frelsesverket, så eg treng ikkje flyge om kring for å finne meg ei kone. Men ”dei såkalla kristne” og den jenta det opphavleg gjaldt har avvist meg som ein som dei ikkje skal ha noko med å gjere og den haldninga har ”dei såkalla ikkje-kristne” også hatt, at om eg er interessert i ei kvinne med tanke på å få meg ein kjæraste og ei kone, så skal eg ikkje få møte henne fysisk og snakke med henne om det.

Ja vel, så har eg tenkt og vedkjent i mitt stille sinn, at då får det vere hennar problem og deira problem. Og så får det vere Guds problem. Skal dei fortsette å ha den haldinga til meg, vert det sjølvsagt ikkje av noko ekteskap. Herren har sagt til meg at eg kan ikkje stole på menneske, men eg kan rekne med hans kraft. Ja vel, så er det ”dei såkalla kristne” sitt truverde som står på spel og det får vere deira problem. Og sidan vert det ”dei såkalla ikkje-kristne” sitt problem også. Eg skal stole på Gud og rekne med hans kraft. Ja vel, men eg bad han ikkje om ei avdanka hore, men eg bad han om ei frelst kvinne til kone. Det har ”dei såkalla kristne” ikkje villa godteke, dei har tvert om kravt å få bruke henne seksuelt, for så å bruke henne politisk. Slik er dei svikarar. Så får det vere deira problem.

Er det så at Gud vil gje meg ei kone, så får dette vere hans problem. Men eg vil forslå at han gjer forandring på dette. Då vert alt så mykje enklare. Kvifor gjere det vanskeleg, når det kan gjerast så mykje lettare?

Men så sa Jesus til meg at eg har halde meg litt på avstand og ikkje innvia meg for han og vore brennande, slik som når eg var ung, eg har endåtil vore gjenstidig. Andre bodskapen 18.6.2017:

2.A: Ja, seier Herren, eg vil at du mitt barn, du skal søke inn til meg, inn i heilagdomen, så skal eg Herren, bruke deg til stor og rik velsigning. Men sjå, seier Herren, du held deg litt på avstand og du er ikkje innvia til meg og du søker ikkje meg slik som du gjorde i fordums dagar, då du var brennande i ånda og du vitna om meg på ein kvar stad og du brann for meg, seier Herren. Eg vil at du skal komme tilbake igjen til dette, seier Herren. For eg ynskjer å bruke deg og eg vil bruke deg til stor og rik velsigning, seier Herren. Sjå, eg har talt til deg mange gangar før, men du har vore gjenstridig, men sjå, seier Herren, eg elskar deg med ein evig kjærleik og eg vil at du skal gå sigrande ut av denne verda. Eg vil at du skal oppleve herlege ting med meg, seier Herren. For sjå, eg er rik nok, seier Herren, for alle som påkallar meg. Derfor påkall mitt namn og eg skal møte deg på nytt igjen, seier Herren. 

2.B: Frelsa i meg, den er gratis, seier Herren. Du kan ikkje gjere noko, verken frå eller til, men av nåde, så vert du frelst. Og det er ei gave ifrå meg, det er noko du får fritt og for inkje, seier Herren. Derfor ta imot denne gava, frelsa, den er gratis, seier Herren. Men ta imot, audmjuk deg, seier Herren, og eg skal reise deg opp i Jesu namn. Amen.

Det syntest eg var litt trist, det gjore meg litt sorgfull. Eg kjem i hug at endåtil før eg så ope vedkjende mi tru vedkjende i mitt stille sinn at eg syntest det var rart at mykje av den meir eller mindre kristelege moralen gjekk ut på å dikutere kor verdslege dei kristne kunne vere, for å setje grenser mellom ”såkalla kristne” og ”såkalla ikkje-kristne”. Som om dei kristne skulle ha ei sjølvsagd interesse av verte mest mogleg verdslege, ved å fjerne seg frå Kristus, men der måtte setjast visse grenser. Då vedkjende eg at mi interesse er tvert om å halde meg nær til Kristus og det må då vel vere det som er interessa for ein kvar kristen.

Ja, det blir då tydeleg ved at Jesu kyrkje er hans brud, ho elskar han som sin brudgom, derfor vil ho vere saman med han og halde seg nær til han. Då blir denne moralfilosofiske diskusjonen temmeleg uinteressant, på sett og vis irrelevant, for Jesus sende disiplane sine ut i heile verda med evangeliet og sa at dei skulle sjå at han var med dei alle dagar inntil verda sin ende. Vi skal vere lys og salt i verda ved at vi trur på Jesus oeg held oss nær til han og då må vi gå ut i verda, liksom salte må trenge inn i kjøtstykket for å konservere det. Om menneske på ein plass ikkje tok imot dei og bodskapen deira, men støytte dei frå seg, så skulle dei berre fare vidare. Slik  kunne der oppstå skille mellom kristne og verdslege. Men verda trengde dei og bodskapen deira, så der var alltids menneske ein eller annan plass som tok imot dei og bodskapen deira.

Og no, når Jesus kallar meg nær til seg og til å innvie meg for han, så vedkjenner eg i mitt stille sinn at eg er glad for det og takkar han for det. For ved trua på han fekk eg oppleve at han gav meg ånd og liv, han er Guds Son og har gjort Gud kjend for meg. Gud er kjærleik og eg har fått oppleve at han elskar meg i Kristus, han elskar oss i Kristus og har omsorg for oss  som sine born. Det er herleg og det vil eg berre oppleve meir av.

RMR 5,1 – RMR 5,5 {FRED MED GUD OG FRELSE FRÅ DOMEN}  Sidan vi no har vorte rettferdige ved tru, har vi fred med Gud ved vår Herre Jesus Kristus. 2 Gjennom han har vi òg ved trua fått tilgjenge til den nåden vi står i, og vi prisar oss lukkelege fordi vi eig von om Guds herlegdom. 3 Ja, ikkje berre det, vi prisar oss òg lukkelege over trengslene våre. For vi veit at trengsla gjer oss uthaldande, 4 og den som held ut, får eit prøvt sinn, og den som er prøvd, får von. 5 Og vona gjer ikkje til skammar, for Guds kjærleik er utrend i hjarto våre ved Den Heilage Ande som han har gjeve oss.

Sjølv om ein verdsleg herre eller herskar har eit så godt leiarskap og opplegg at det er verdifullt både for han og oss og andre med, at vi lyder han og let han leie oss og arbeider for han, så opplever vi det likevel som fridom å verte ferdig med den jobben. Men Kristus er av herlegdoms Ande Guds veldige Son og Faderen har salava han og innsett han som vår frelsarkonge. Så vi audmjukar oss for han og ber om nåde og påkallar han som vår frelsar og Herre, for soleis å gje han makt i våre liv og vi opplever det herleg. Og vi gjer rett i å gje uttrykk for det i lovprising.

Så dette er ikkje eit spørsmål om kunnskap om denne verda, men det er eit spørsmål om å tru og lyde og tilbe, for soleis å oppleve at Gud gjer sitt verk i våre liv ved sitt Ord og sin Ande. Og det er herleg.


Kristendomen si metode og vitskapen si metode. Kva med demokratiet? Kva med mi sak?

I sommar skreiv eg ein artikkel som eg kalla ”Kristendomen si metode og vitskapen si metode. Kva med demokratiet?” Her viste eg til at den generelle læreplanen lista opp ulike interesser og funksjonar som menneske kan ha:

DET MEININGSSØKJANDE MENNESKET

DET SKAPANDE MENNESKET

DET ARBEIDANDE MENNESKET

DET ALLMENNDANNA MENNESKET

DET SAMARBEIDANDE MENNESKET

DET MILJØMEDVITNE MENNESKET

DET INTEGRERTE MENNESKET

Så viste eg til klimasaka og ein artikkel om postmodernismen og ein debatt om den som viste ei motsetjing mellom postmodernismen og positivismen og påstod at med klimasaka og desse metodane (-ismene) vert det allmenndanna mennesket og det miljømedvetne mennesket så dominerande at det fortrenger dei andre typene, interessene og funksjonane. Ja, eg vil endåtil påstå at det miljømedvitne og det allmenndanna mennesket vert redusert og trongsynt, mykje av deira funksjonar vert amputert. Og den dominerande årsaka til det er at dei har avvist evangeliet og forkasta Guds Son.

Eg har vore realist samtidig som eg har trutt på Jesus sidan eg var ein liten gutunge. Til tider har eg kjent det som ei dobbeltrollet eg ikkje har vore heilt komfortabel med, men i det eg let meg forsone med Gud på evangeliets grunnvoll, får eg det til å stemme. Når menneska (verda) då ikkje vil la seg forsone med Gud slik, viser det seg at dei erstattar han med avgudar og det stemmer ikkje verken med Biblens lære eller med naturvitskapen/realfag.

Vi har søkt samfunn med Gud på evangeliets grunnvoll og fått oppleve at han gjer sitt verk i oss og mellom oss, ved sitt Ord og sin Ande. Vi er Guds medarbeidarar, som vatnar og plantar og får oppleve at Gud gjev vekst. Vi bygger på evangeliets grunnvollen og får oppelve at Gud bygger sitt tempel, han skaper noko som står til evig tid.

Når dei fornektar trua på han ved å vise til vitskapleg kunnskap, som motsetnad til å tru, viser det seg at ei amputerer verdifulle eigenskapar hos menneske, som deira interesse av å søke meining og deira interesse av å skape noko verdifullt. Der er sjølvsagt ein motsetnad mellom kunnskapen om verda slik som den er og slik som vi sansar den, kunnskapen om det beståande og interessa av å søke meining og å skape noko nytt. Og når slik kunnskap vert brukt mot å søke meining og å skape verdiar og kanskje endåtil som argument for å øydelegge verdiar, då er det vel ganske så klart at det er med ei innsnevra forståing av røyndomen, så det er å vere trongsynt. Mennesket skulle med sin rasjonalitet ha vidsyn nok til å fatte begge deler, både beskrivinga av det beståande og kunne søke meining og tenke nytt for å skape noko nytt. Men ved at dei fornektar trua på Faderen og Sonen, vert mykje av den rasjonaliteten amputert.

Dei som fornektar trua, påstår at kyrkja sin rasjonalitet ikkje eksisterer, som om kristendomen sin rasjonalitet ikkje ekisterer og i det dei brukar vitskapen som argument mot denne rasjonaliteten, framstiller dei det som om vitskapen ikkje har rasjonalitet og vidare som om dei ikkje har rasjonalitet. Men det er heilt feil. Rasjonaliteten til vitskapen ligg i matematikken og metoden. Når dei fornektar kyrkja og kristendomen sin rasjonalitet, så betyr det i praksis at dei erstattar den men ein annan rasjonalitet.  Og kva er det? Dei vil ikkje erkjenne den, men prøver  å skjule den. Det er å samanlikne med Adam og Eva som gøymde seg for Gud med dårleg samvit etter syndefallet. Gud sette strid mellom ormen si ætt og kvinna si ætt, det er to motstridande livsformer og det har med levemåte og rasjonalitet å gjere. Dei som tilhøyrer kvinna si ætt, kjem til lyset. Men dei som tilhøyrer ormen si ætt, vil helst skjule seg i mørket. Ormen strir mot kvinna og det utartar seg slik at dei  prøver å kriminalisere kjærleiksforholdet mellom  mann og kvinne, det utartar seg som rasjonaliteten i deira kunnskapssøking, så dei er psykopatar som berre prøvar å finne motiv for sitt hat. Og klarar dei det ikkje, så betyr det at dei ikkje har ”kunnskap”, dei har ikkje visdom og vit. Og det er problemet deira. For dei har fornekta trua på den sanne og levande Gud, som er god og son hans, Jesus Kristus.

Vi som tilhøyrer kvinna si ætt, kjem til lyset. Derfor er det så viktig for oss å komme ut i fritt rom og tale openlyst til kven som helst.

Frelse, fridom og meining med livet i staden for trældom under avgudane. 

Israelsfolket var trælar i Egypt i omlag 500 år, men så ville Gud frigjere dei frå trældomen under avgudane i Egypt og gje dei sitt eige land, det han skulle vere deira Gud og dei skulle vere hans folk. Ein træl får arbeidsoppgaver av herren sin, så den meininga herren har med det, gjev trælen meining med det. Men ein træl kan vel vere gift, ha familie og born og soleis sjølv ha meining med livet. Men avgudsdyrkinga var meininglaus og gav ikkje meining med livet verken for herren eller trælen. Gud frigjorde dei frå trældomen under avgudane i Egypt, så når dei kom til sitt eige land, skulle dei ikkje vere trælar. Om nokon av dei vart fattige, så dei vart trælar, skulle det vere tidsavgrensa.

3MO 25,10 – 3MO 25,13 De skal halda det femtiande året heilagt og lysa ut fridom i landet for alle som bur der. Det skal vera eit frigjevingsår for dykk. Då skal de koma attende, kvar til sin eigedom og si ætt. [frigjevingsår: Det skulle ta til med at dei bles i eit verehorn (hebr. jobel, av det vårt “jubelår”).] 11 Det femtiande året skal vera eit frigjevingsår for dykk. Då skal de ikkje så, ikkje hausta det kornet som har sått seg sjølv, og ikkje plukka druene av ustelte vintre. 12 For det er eit frigjevingsår; og de skal halda det heilagt. De skal eta av grøda på marka. 13   I frigjevingsåret skal de koma attende, kvar til sin eigedom.

3MO 25,23 – 3MO 25,28   Jorda må ikkje seljast for alltid. For landet er mitt, og de er framande og gjester hjå meg. 24 Difor skal det i heile landet dykkar gjelda løysingsrett for jord. 25 Når det går ut for bror din, og han må selja noko av odelsjorda si, skal næraste frenden, løysingsmannen hans, koma og løysa inn det som broren har selt. 26 Finst det nokon som ikkje har ein løysingsmann, men sjølv får så god råd at han kan greia løysingssummen, 27 skal han rekna frå dei åra som har gått sidan han selde, og gje kjøparen betaling for den tida som er att. Då får han odelsjorda si tilbake. 28 Men får han ikkje råd til å betala, skal jorda høyra kjøparen til heilt til frigjevingsåret. Då vert ho fri og går attende til den gamle eigaren.

Og Jesus har betalt prisen for oss med sitt eige blod, for å kjøpe oss fri frå trældomen, så det er berre for oss å ta imot han i tru, slik får vi hans Ande og då tilhøyrer vi han, då er vi frelst. Då skal vi og leva for han og det gjev oss meining med livet. Så det er viktig for oss å kjennast ved han som vår frelsar og Herre. Han kallar den einskilde inn i samfunnet med seg og Faderen og sine heilage og leier den einskilde og heile hjorden og det er viktig for den einskilde å erkjenne det, for hans kall til den einskilde gjev den einskilde meining, fridom og sjølvstende.

Om nokon då fornektar han og hans kall til den einskilde, verkar det til å selje den einskilde tilbake til trældomen. Den Duglause hyrdingen gjætte slaktesauene for sauehandlarane, så det er nok den interessa som ligg bak.

Gud frelser oss og skaper oss i Kristus og det verket han gjer er godt. Han som byrja den gode gjerning i oss, han skal også fullføra det.

Frå eg var ein liten gutunge vart eg opplærd til å påkalle Kristus som min frelsar og Herre og be han frelse menneske, mine næraste, bygdefolket, be for folket og landet. Etter kvart forstod et at frelsa var det motsette av å verte forførde slik som ved syndefallet, så eg byrja å be han om å gje meg ei frelst kvinne til kone. At han frelser meg og at han frelser kvinna er då fyrste prioritet, at han gjev meg henne til kone blir andre prioritet.

Eg har fortlat om korleis eg bad for henne Virtuella, eg vedkjende for Gud at hans kjærleik var mellom oss og den var rett, same enten ho ville seie ja eller nei til mitt frieri, og med den vedkjenninga opna eg meg endå meir for Guds kjærleik og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande og eg opplevde det som ei openberring. Anden openberra henne for meg som Guds barn, fødd av Anden og det som er født av Anden er ånd, han elska henne og hadde omsorg for henne som sitt barn og Kristus elska henne som si brud. Gud hadde født henne på nytt og han skapte henne i Kristus og ho var eit vidunderleg barn og ei herleg og elskverdig kvinne.

Eg har også fortalt om at seinare fekk eg oppleve ei åndeleg openberring, der Jesus openberra seg for meg og henne ”Miss Oslo 1990”, så ho også kom inn i eit slikt kjærleiksforhold til Faderen og Sonen, slik fekk ho ei herleg glede og det samsvara også med den herlege gleda eg opplevde i mitt hjerte.

Eg forklarar dette med at Gud skapte kvinna av mannens sidebein og førde henne til han, så ho skulle vere ei hjelp som høvde for han, ei hjelp som svarde til han. Men no er Kristus den siste Adam, som er ifrå himmelen og som for oss har vorte ei livgjevande ånd, så vi skal leve for han.

MTT 5,8   Sæle dei som er reine i hjarta,  dei skal sjå Gud.

MTT 6,22 – MTT 6,24 Auga gjev lekamen ljos. Er auga ditt friskt, vert heile lekamen ljos. 23 Er auga ditt sjukt, vert heile lekamen mørk. Er no ljoset i deg mørker, kor djupt vert ikkje mørkret då! 24 Ingen kan tena to herrar. Han vil hata den eine og elska den andre, eller halda seg til den eine og vanvørda den andre. De kan ikkje tena både Gud og Mammon.  [Mammon: arameisk ord for pengar, gods og rikdom.]

EFE 1,17 – EFE 1,23 Eg bed om at vår Herre Jesu Kristi Gud, herlegdomens Far, må la dykk få den Ande som gjev visdom og openberring, så de lærer Gud å kjenna. 18 Han gjeve dykkar hjarta opplyste augo, så de kan skjøna kva det er for ei von han har kalla dykk til, kor rik og herleg arven er for dei heilage, 19 og kor veldig hans kraft er mellom oss som trur. Med denne veldige makt og styrke 20 reiste han Kristus opp frå dei døde og sette han ved si høgre hand i himmelen, 21 over alle makter og herredøme, over alt velde og alle hovdingar og over kvart namn som nemnast kan, ikkje berre i denne verda, men òg i den komande. 22 Alt la han under hans føter, og han, hovudet over alle ting, har han gjeve til kyrkja, 23 som er Kristi lekam, fylt av han som fyller alt i alle.

EFE 2,8 – EFE 2,10 For av nåde er de frelste, ved tru. Det er ikkje dykkar eige verk, det er Guds gåve. 9 Og det kviler ikkje på gjerningar, så ingen skal rosa seg. 10 For vi er hans verk, skapte i Kristus Jesus til gode gjerningar som Gud føreåt har lagt ferdige, så vi skulle ferdast i dei.

EFE 3,16 – EFE 3,17 Eg bed om at han som er så rik på herlegdom, må styrkja dykkar indre menneske med si kraft og sin Ande, 17 så Kristus ved trua kan bu i hjarto dykkar, og de kan vera rotfeste og grunnfeste i kjærleik.

RMR 8,18 – RMR 8,25 {VONA OM HERLEGDOM}  Eg meiner at det vi må lida her i tida, ikkje er for noko å rekna mot den herlegdomen som ein gong skal openberrast og verta vår. 19 Alt som er skapt, lengtar og stundar etter at Guds born skal openberrast i herlegdom. 20 For skapningen vart lagd under forgjengelegdom, ikkje av eigen vilje, men etter hans vilje som gjorde det så. Likevel var det von, 21 for det skapte skal verta frigjort frå trældomen under det forgjengelege og få den fridom som Guds born skal eiga i herlegdomen. 22 For vi veit at all skapningen sukkar og lid som i føderier heilt til denne dag. 23 Og ikkje berre det, men jamvel vi som har fått Anden til fyrstegrøde, vi òg sukkar med oss sjølve og lengtar etter den dagen då lekamen vår skal friast ut, og vi får det fulle barnekåret. [Anden, fyrstegrøda: Anden er den fyrste av frelsegåvene, ein forsmak på den endelege frelsa. Sml. 2 Kor 1, 22.] 24 For i vona er vi frelste. Men ei von som ein alt ser oppfylt, er ikkje noka von. Korleis kan nokon vona det han ser? 25 Men vonar vi noko vi ikkje ser, då ventar vi med tolmod.

Så Gud openberra dei for meg som sine born og sitt verk, skapte i Kristus Jesus, medan dei var unge kvinner og seinare også, som svar på mi bøn. Slik har det med min subjektivitet å gjere, openberringa er som ei rasjonalistisk innsikt og rasjonaliteten har å gjere med auget som ser.

Men så er der andre som ser det annleis og trekker ein annan konklusjon, hevdar at det ikkje er godt, ikkje er bra nok og brukar det som argument for sitt religiøse, politiske og samfunnsmessige engasjement. Det var då som den Duglause Hyrdingen, som gjætte slatesauene for sauehandlarane, det er nok deira økonomiske interesser som ligg bak. Vidare er det ormen si ætt som strir mot kvinna si ætt.

Vi påkallar Kristus som vår frelsar og ber han frelse menneske og eg ber han spesielt om å gje meg ei frelst kvinne til kone. Og han høyrer vår bøn og svarar, han høyrer mi bøn og   svarar. Han har betaolt prisen for oss med sitt eige blod, så vi tilhøyrer han og lever for han. Og slik har han betalt prisen for ei kone til meg også.

Men så er der andre som avviser dette. Og mange av dei erstattar denne bønna med krav om likestilling. Den verste feilen med dette er at dei verdset menneske berre utifrå utdanning, ansinitet og verdsleg rikdom og ignorerer menneskets verdi utover dette jordelivet,  ignorerer den verdien mennesket har som ei frels sjel i Guds hand. Slik vert menneska selde tilbake til trældomen, så dei vert verdsette utifrå den bruken som kapital-interessene og politiske leiarar har for dei.

Vidare er ikkje mennska like og spesielt er ikkje mann og kvinne like. Så deira krav om likestilling blir ein utopi. Det er kunstig og kan forklarast slik at dei erstattar den sanne Gud med ein kunstig avgud, laga av stokk og stein.

Jesus sa at vi kan ikkje tene to herrar, vi kan ikkje tene både Gud og Mammon.

MTT 6,24 Ingen kan tena to herrar. Han vil hata den eine og elska den andre, eller halda seg til den eine og vanvørda den andre. De kan ikkje tena både Gud og Mammon.  [Mammon: arameisk ord for pengar, gods og rikdom.]

Er vi frelst, så tilhøyrer vi Kristus og skal leve for han. Han er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er han hovudet for kyrkja som er hans brud. Gud elskar oss i Kristus, Kristus elskar kvinna gjennom mannen og slik elskar han si kyrkje som si brud.

Men i vår tid har mange kvinner protestert mot dette som noko som dei skal frigjere seg frå, så dei har svart på denne kjærleiken med hat, for dei har valt å tene og elske Mammon i staden. Og det utartar seg som avgudsdyrking, liksom den Store Skjøkje som dyrka styresmaktene som gudar.

Moralfilosofisk tenking og tradisjon står imot utvikling og framgang, også ved å gjennomsyre demokratiet, så det ikkje fungerer skikkeleg.

Rett før møtet var eg på byen i lag med nær slækt og eg nemnde for dei ein artikkel av Trygve Hegnar som eg kom over på facebook, eg såg berre overskrifta og innleiinga, der han påstod at folk stemmer ofte meir på grunn av tradisjon enn på grunn av sak. Han sikta spesielt til Arbeidarpartiet og lurte på om det hadde kome over sperregrensa om folk hadde stemt på grunn av sak. Eg tenkte eg skulle sjå meir på atikkelen seinare og lette etter den ut på kvelden, men fann den ikkje igjen.

Eg sa at arbeidarane stemmer på dei mest av tradisjon, sjølv om politikken deira er fjern frå interessene til den einskilde arbeidaren, som dei liksom skal representere. Slik er det i Krf også, folk stemmer på dei i tru på leiinga i partiet, i staden for å vende seg til han som vi eigentleg skulle tru på.

Når eg kom på møtet tenkte eg både på denne motsetnaden mellom kunnskapen om det beståande og interessa for nytenking og nyskaping og at folk stemmer meir utifrå tradisjon og tru på politiske leiarar enn å stemme utifrå sak og vedkjende i mitt stille sinn at det var forgale at vitskapsfolk, naturvitarar og realistar, let seg narre til å ha ei slik tru på det beståande, som motsetnad til nytenking og nyskaping. Då kom fyrste bodskapen, som svar nettopp på dette, den byrja då slik: ” Ja, det er sanneleg ei ny tid….”

Jesus fyller mitt beger så det flyt over og eg skal ikkje avgrense den Heilage Ande.

Jesus sa til meg at eg skulle ikkje avgrense den Heilage Ande. Han fyller mitt beger så det flyt over.

1 B. For begrens ikkje min Ande og set ikkje noko begrensingar for det som er – eg har planta inni ditt liv, slepp deg laus, slepp deg laus i den Heilage Ande, så skal du få kjenne at eg fyller, eg fyller ditt beger, ikkje med randen, men det skal flyte over. Og velsigninga sine straumar skal skyte (skylle?) over deg og du skal få kjenne nådestraumane, dei tek hand om ditt liv. Når vanskelege dagar kjem, så skal du kjenne og erfare at eg, Herren, eg har velsigna deg med all åndeleg velsigning og det er, Herren, det er eg som har gjort det alt.

Det verkar meininglaust og uforstandig å fylle eit beger så det flyt over, begerkanten set grenser, men Guds Ande skal ikkje avgrensast slik, det som flyt over, går ikkje til spille, men det går til andre, som kanskje er utanfor vår krets og rekkevidde.

I dette tilfellet tenkte eg på henne Virtuella, at eg skal ikkje avgrense det så det ikkje når henne. Eg kjem i hug korleis eg bad for henne når vi gjekk på gymnaset, eg vedkjende for Gud at hans kjærleik var mellom oss og den var rett, uansett, same enten ho ville seie ja eller nei til mitt frieri. Så eg opna meg endå meir for den og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande og eg er viss på at det fekk ho også. Vona om Guds herlegdom gjorde oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik vart utrend i våre hjerte ved den Heilage Ande som var oss gitt. Det var rett og sant og det er det enno, det vert ikkje avsanna av at ho valde ein annan mann til kjæraste og ektemann. Så eg skal ikkje avgrense det, men slik skal eg vere kanal for Guds velsigning til henne. Vi skal vere eitt i trua på Jesus, i hans kjærleik og hans Ande og leve for han, det skal vi vere samde om og så vekse opp til han som er hovudet for lekamen.

Eg skal ikkje sjå på mi tilkortkommenheit, men sjå på Jesus og kva han har gjort for meg. Han vil løfte meg opp på ein klippe som elles er for høg for meg. Er det ikkje ein bodskap til deg og?

Eg kjem i hug at rett etter eg møtte henne igjen i Bergen og ho hadde fått vite at eg var glad i henne og opplevde det som eit bønnesvar, så opplevde eg at ho vart openberra for meg som Guds barn, fødd av vatn og Ande, som ei ung jente som levde i eit kjærleiksforhold til Kristus, som hans brud, som hadde slike forventningar til han, at han elska henne som si brud og eg forstod at det hadde å gjere med at eg var glad i henne og fridde til henne. For å innfri forventningane som vi hadde til han, måtte vi fyrst og fremst tru på han, lyde han og vere trufaste mot han. Eg forstod at det betydde forventningar til meg og, som friar, og for å innfri slike forentningar som friar, var det viktig for meg å få møte henne igjen fysisk og snakke med henne om det. Dernest tenke eg på at ho ville rimelegvis vente eg gjorde in innsats i studiane og fekk framgang i dei. Det er naturleg å tenke slik, men når vi ber Gud om noko, s gjev han oss det gratis, av berre nåde. Så ved trua på han får vi eit anna og nytt perspektiv på livet. Gud talte til meg om mi tilkortkommenheit og sa at det var hans moglegheit til å gjere sitt verk til vitne om seg. Eg forstod at det var sikta både til at eg ikkje fekk møte henne igjen fysisk, eg sleit med studiane og kom i ein konfliktsituasjon som gjorde det verre. Som eg har fortalt har det vorte eit tilbakevendande problem i min studiesituasjon, som om det har forfølgt meg og det har seg nok slik at der er så mykje politisk- og moralfilosofisk maktinteresse i det.

Når eg no tenkte på denne openberringa og forventinga hennar, syntest eg det var sårt og trist at eg ikkje fekk oppleve at det vart innfridd, eg kan klandre meg sjølv for at eg ikkje var sterkare i trua og gjorde eit betre innsats på gymnaset og i studiane, men Jesus spør ikkje etter mine prestasjonar, han seier berre at eg skal tru på han og ta imot det han gjev meg av berre nåde, verte fylt av den Heilage Ande. Så er det Anden som tek hand om mitt liv.

Så eg tenker meg at det er dette Jesus siktar til i andre bodskapen. Eg har vore litt aktiv på facebook og fått ein del krenkande og sårande kommentarar, men det har eg eigentleg ikkje brytt meg så mykje med. Eg har skrive det eg sjølv ville og ferdig med det. Om nokon har spurt meg om noko, så har eg svart.

Jesus er i sin kyrkjelyd for å hjelpe meg og løfte meg opp på ein klippe som elles er for høg for meg. Eg har kjent på mi tilkorkommenheit, men eg skal ikkje sjå på den, men sjå på han og kva han har gjort for meg, eg får lov til å feste blikket mitt på han. Eg skal setje mi lit til han og kome inn til hans åsyn.

Slik har han talt til meg før og. Men no kan eg lure på om ikkje dette også er til henne Virtuella. For i fyrste bodskapen sa han at han vil fylle mitt beger så det flyt over og eg forstod det slik at der vart noko til overs, som vart til andre, som var utanfor mi rekkevidde og vår krets og i dette tilfellet tenkte eg på henne.

2 A. For der er ingen ting, som kjem imot deg, som eg Herren, ikkje veit om. Eg veit om det, alle ting. Og eg har sett dine tårer, eg har høyrt di røyst, eg har høyrt og dine sukk som du ikkje har lete over dine lepper. Eg har sett kva du treng og no er eg, Herren, her i kveld og eg er her for å trøyste deg. Eg er her for å hjelpe deg. Eg er her for å løfte deg opp på ein klippe som du aldri før har sett dine føter på, det har sett så umogeleg ut, den har sett så høg ut. Men eg, Herren, eg skal ta deg og løfte deg opp på denne klippe, som elles har vore for høg for deg. Du har følt på di tilkortkommenheit, men du skal ikkje sjå på det. Du skal sjå på kva eg, Herren, har gjort for deg. Og du skal få lov til å ha ditt blikk festa på meg. Og eg som er trua sin opphavsmann og  fullendar, eg skal gjere eit guddommeleg verk i deg. Og eg skal fylle deg med min gode Heilage Ande og istandsetje deg til all god gjerning.

2 B. For ingen ting som kjem imot deg, eg Herren seier: ingen ting, er noko som eg ikkje kan gjere med. For eg, Herren, eg er din Gud. Eg har frelst deg og du er min. Derfor sett din lit til meg. Søk du meg og kom inn til mitt åsyn. Så skal eg, Herren, eg skal løfte deg, eg skal bere deg, eg skal gjere nye ting i ditt liv. Og det skal du kjenne og du skal sjå, at no, allereie no skal det spire fram, for eg er komen med mitt Ord og med min Ande. Halleluja.

Evangeliet er ein glade og frigjerande bodskap som skulle forkynnast for alle folkeslag. Det gjev eit godt grunnlag for nasjonal frigjering og demokrati, nasjonal sjølvstende og identitet.

Jesus er Sanninga som set oss fri og vi skal vere eitt i han.

Jesus sa at dersom vi vert verande i hans ord, skal vi få lære å kjenne sanninga og den skal setje oss fri. Vi skal tru på han og elske kvarandre og vere eitt i han, så kjem verda til å skjøne at faderen har sendt han.

JOH 6,29 Jesus svara: “Dette er den gjerning Gud vil de skal gjera: Tru på han som Gud har sendt.”

JOH 8,31 – JOH 8,32 {ABRAHAMS ÆTT}  Så sa Jesus til dei jødane som var komne til tru på han: “Vert de verande i mitt ord, er de rette læresveinane mine. 32 Då skal de få kjenna sanninga, og sanninga skal gjera dykk frie.”

JOH 15,16 – JOH 15,19 De har ikkje valt ut meg, men eg har valt ut dykk og sett dykk til å gå ut og bera frukt, frukt som varer. Då skal Faderen gje dykk alt de bed om i mitt namn. 17 Dette er det eg byd dykk: De skal elska kvarandre!   18 {NÅR VERDA HATAR DYKK}  Når verda hatar dykk, skal de vita at ho har hata meg fyrst. 19 Hadde de vore av verda, då hadde verda elska sitt eige. Men de er ikkje av verda; eg har valt dykk ut or verda. Difor hatar verda dykk.

JOH 17,20 – JOH 17,26   Eg bed ikkje berre for desse, men for alle dei som gjennom deira ord kjem til å tru på meg. 21 Eg bed at dei alle må vera eitt, liksom du, Far, er i meg og eg i deg. Slik skal dei òg vera i oss, så verda skal tru at du har sendt meg. 22 Eg har gjeve dei den herlegdomen du har gjeve meg, så dei skal vera eitt liksom vi er eitt: 23 eg i dei og du i meg, så dei heilt og fullt kan vera eitt. Då skal verda skjøna at du har sendt meg, og at du har elska dei liksom du har elska meg. 24 Far, eg vil at dei du har gjeve meg, skal vera hjå meg der eg er, så dei får skoda min herlegdom, som du har gjeve meg av di du elska meg før verda vart grunnlagd. 25 Rettferdige Far, verda kjenner deg ikkje, men eg kjenner deg, og desse veit at det er du som har sendt meg. 26 Eg har kunngjort namnet ditt for dei og skal kunngjera det, så den kjærleiken du har hatt til meg, kan vera i dei, og eg sjølv kan vera i dei.

EFE 3,16 – EFE 3,17 Eg bed om at han som er så rik på herlegdom, må styrkja dykkar indre menneske med si kraft og sin Ande, 17 så Kristus ved trua kan bu i hjarto dykkar, og de kan vera rotfeste og grunnfeste i kjærleik.

Liberal og sosial?

Gud gjorde sitt verk i dei ved sitt Ord og sin Ande, så kyrkja voks, til tross for at dei vart forfølgde. Så kristendomen vart legalisert og dernest gjort til stats-religion i Vest- Romarriket. Etter kvart kom antikk moral- og politisk filosofi inn i kyrkja og fortrengde evangelisk kristendom. Men dette klappa saman ved oppdaginga av det heliosentrisk verdsbiletet og utvikling av den nye naturvitskapen. Liberalismen vart ein politisk filosofi som bana vegen for nasjonal frigjering og sjølvstende og demokrati.

Men så spørst det, dersom mennesket er fritt, sjølvstendig og autonomt, korleis kan det då vere sosialt? Det har vi allereie svaret på, Jesus er sanninga som set oss fri og vi skal vere eitt i trua på han. Så skal vi gå ut i verda med evangeliet. Så spørst det kven som vil ta imot og vende seg til han. Likevel er dette ei tilbakevendande problemstilling. Vi skal vere lys og salt i verda, då må vi vakte oss, så ikkje ”sosialiseringsprosessen” gjer saltet kraftlaust.

Ein glade bodskap til alle folkeslag.

Evangeliet skulle forkynnast for alle folkeslag, det er ein glade bodskap både til den einskildet og til folket. For på evangeliets grunnvoll får vi komme inn att i eis slikt forhold til Gud som menneska var i før syndefallet, men no er Kristus den siste Adam, som er ifrå himmelen og som for oss har vorte ei livgjevande ånd. Så på det grunnlaget får vi oppleve at
Gud skaper oss og gjer sitt verk med oss i samsvar med 1.Mos.2. Slik skapar han framleis folkeslaga med ulike særpreg. Dette har eg forklart i artikkelen

https://bluehost944.com/2016/07/30/korleis-vere-liberal-og-sosial/

Og i artikkelen

https://bluehost944.com/2017/03/26/nasjonal-frigjering-pa-evangeliets-grunnvoll/

har eg forklart korleis det gjev eit godt grunnlag for nasjonal frigjering og sjølvstende.

Frå nasjonal frigjering til overnasjonal keisardyrking.

I fylgje Hegel er det den intersubjektive tidsånda som driv historia framover, men Gud og den einskilde har lite og inge betydning for dette. Det siste hang nok saman med interessa av å få til ei tysk samling. Ulike politiske interesser i dei små tyske statane måtte verte samde og det var ein møysommeleg og vanskeleg prosess. Der var dei som meinte det måtte gjerast ved våpenmakt og det vart til at Otto von Bismark utførte det som leiar for ein slik politikk.

I byrjinga gjekk Hitler fram på liknade vis, for å innlemme mindre tyske statar, men hans ideologi og målsetjing var ei anna. Vel var det nasjonalisme og slagordet ”Gott mit uns”, viste at der var kristendom også, men kvar vart det av fridomen og demokratiet? Bismark kjempa imot sosialdemokratiet, men kom arbeidarane i møte med sosiale reformer som la grunnlaget for den moderne velferdsstaten. Men nazismen var nasjonalsosialistisk og sosialismen er internasjonal og/eller overnasjonal og hos nazismen utarta det seg altså slik at dei prøvde å skipe eit overnasjonalt rike, som eit keisarrike, der dei som folk og nasjon skulle råde over andre folk og nasjonar. Og i nazi-ideologien sin hevda dei at det var fordi dei var eit overlegent folk, dei stod på toppen i eit rase-hierarkisk system. Det kan med rette kallast rasisme. Så ideologien var ikkje nasjonal frigjering lenger og var ikkje lenger nasjonalisme i den forstand, men tvert om eit overnasjonalt diktatur, som eit stort keisarrike.

Det er ei svært så eindimensjnal tenking å faciastar, nazistar og rasistar på ytste høgre side, men vi kan godt forstå at kommunistar, sosialistar og sosialdemokratar vil plassere dei lengst mogleg bort frå seg. Det heng saman med at liberalistar er på høgresida og dermed også ”nasjonal liberalistar”, dei som vil ha nasjonal frigjering og sjølvstende og demokrati. Då verkar det slik at nasjonalismen i ordet nasjonal-sosialisme får skulda, for soleis å frikjenne sosialismen. Den såkalla antirasismen går til åtak på det naturlege samhaldet i folket. Destruktive krefter hindrar og øydelegg kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne og øydelegg familielivet og slik øydelegg det samhaldet i folket. Det verkar til å øydelegge og bryte ned nasjonalstaten, så overnasjonaliteten får meir makt.

Slik verkar innvandringa også. Her er det viktig å lære av jødane si historie. Dei skulle ta seg vel av innflyttaren, for dei hadde sjølve vore innflyttarar i Egypt. Men i dommartida, før dei fekk sin eigen kong, kom stadig andre folk inn i landet deira og fortrengde dei., så det vart som ein invasjon. Det vart forklart med at dei vende seg bort frå Gud, så han straffa dei slik. Då vende dei seg til han og kalla på han og bad han hjelpe dei og frie dei ut og han reiste opp ein dommar, som leia dei i striden mot fienden, så dei sigra og jaga dei bort. Og vi innser vel at innvandringa ber preg av å vere ein slik invasjon.

Nasjonalsosialistiske missfoster.

Gud overbeviste Peter om å gå til heidningane med evangeliet, så han og andre jødar var i same lokalet som heidningar, same forsamling, same kyrkjelyd. Men så kom der nokre fleire jødar og då skilde han lag med dei heidning-kristne. Og Paulus kritiserte han for det.

GLT 2,11 – GLT 2,21 {BÅDE JØDAR OG HEIDNINGAR VERT RETTFERDIGE VED TRU}  Men då Kefas kom til Antiokia, sa eg han imot, beint opp i andletet, for åtferda hans hadde dømt han. 12 Fyrst heldt han måltid saman med dei heidningkristne. Men då det kom nokre frå Jakob, skilde han lag og heldt seg unna, av di han var redd dei omskorne. [skilde lag: Jødane meinte at dei vart ureine når dei åt saman med heidningar.] 13 På same måten hykla dei andre jødekristne, så jamvel Barnabas vart dregen med i hyklinga deira. 14 Men då eg såg at dei ikkje gjekk rett fram etter sanninga i evangeliet, sa eg til Kefas så alle høyrde på: “Når du som er jøde, sjølv ikkje lever som jøde, men som heidning, korleis kan du då tvinga heidningane til å leva som jødar?” 15 Vi er jødar av fødsel og er ikkje syndarar av heidningætt. 16 Men då vi skjøna at eit menneske ikkje vert rettferdig for Gud ved gjerningar som lova krev, men berre ved trua på Kristus Jesus, då trudde vi òg på Kristus Jesus, så vi kunne verta rettferdige for Gud ved trua på Kristus og ikkje ved lovgjerningar. For ved lovgjerningar vert ikkje noko menneske rettferdig for Gud. 17 Men om det skulle syna seg at vi jødar òg er syndarar, når vi vil verta rettferdige i Kristus, vert ikkje Kristus då ein tenar for synda? Langt ifrå! 18 Byggjer eg opp att det som eg har rive ned, då kan det med rette seiast at eg er ein lovbrytar. 19 Det er då lova som har gjort at eg er død for lova og lever for Gud. Eg er krossfest med Kristus; 20 eg lever ikkje lenger sjølv, men Kristus lever i meg. Det livet eg no lever her på jorda, det lever eg i trua på Guds Son, som elska meg og gav seg sjølv for meg. 21 Eg vrakar ikkje Guds nåde. For kan ein vinna rettferd ved lova, då døydde Kristus til ingen nytte.

Men framleis ser vi, både  i kyrkja og i kristne organisasjonar, at der er nokre som vil prøve å framstille seg som betre enn andre, ved å støyte dei ut. Og det har seg slik at i middelalderen kom den tradisjonelt lærde overklass inn i kyrkja, med sin antikke filosofi og fortrengde den evangeliske forkynning. Og vi veit at med den filosofien vart det argumentert for at ei lærd overklasse skulle styre og slik vart det argumentert for keisardyrking også. Ein slik argumentasjon finn vi igjen i Kristueleg Folkeparti. Dei prøvar å få med seg nokre ved å støyte ut andre, så i følgje Gal.2,11-13 er de pr definisjon hyklarar. Det vart demonstrert ved at de spaserte på byen som heilage kyr:

http://www.dagen.no/Nyheter/PRESIDENTVALG/Hareide-er-skremt-over-kristne-Trump-fans-409576

I India  er det mange heilage kyr og muslimane er ikkje særleg begeistra for slik religiøs overtru. Og dei er heller ikkje særleg begeistra for slike ”norske heilage kyr”, kristendome er det ikkje og det stemmer visst ikkje med læra deira heller. Likevel prøver de å fine dykk inn med dei som slike heilage kyr. Går det an å verte dummare?

Det er ein demonstrasjon av at Kristeleg Folkeparti sin politikk har spelt fallitt. Det handlar ikkje berre om politiske saker, men metode, så vi må rekne med at det er eit tilbakevendande problem. Det er tydeleg i verdidebatten dykkar, der de talar om såkalla kristne verdiar.

https://www.nrk.no/ytring/faktisk-helt-feil-om-kristne-verdier-1.13651186

https://www.nrk.no/ytring/historielost_-tvert-imot_-1.13654155 26.8.2017.

Korleis kan de tale om kristne verdiar utan å tale om vår vår frelse? Kva gagnar det eit menneske om det vinn heile verda, men taper si sjel? Den største kristelege verdien er å verte frelst for æva og få evig liv. Så lenge de ikkje ærar og takkar Faderen og Sonen for frelsa, har de eit tilbakevendande problem.

SLM 2,1 – SLM 2,12 {HERREN OG DEN HAN HAR SALVA}  Kvifor ståkar folkeslaga,  kvifor legg folka gagnlause planar? 2   Kongane på jorda reiser seg,  fyrstane legg råd i lag  mot Herren og den han har salva: [den Herren har salva: kongen i Israel, her skildra som frelsarkonge (Messias). Sml. 1 Sam 10, 1.] 3   “Lat oss slita sund deira lekkjer  og kasta deira reip av oss!”  4   Han som tronar i himmelen, ler,  Herren spottar dei. 5   Så talar han til dei i sin vreide,  med brennande harme skræmer han dei: 6   “Det er eg som har sett inn min konge  på Sion, mitt heilage fjell.”  7   Eg vil kunngjera det Herren har fastsett.  Han sa til meg: “Du er son min,  eg har født deg i dag. [det Herren har fastsett: kanskje eit ord frå Gud til kongen på kroningsdagen. Sml. 2 Kong 11, 12.] [født: Kongen har fått stilling som son, med fullmakt til å styra på Guds vegner.] 8   Bed meg, så gjev eg deg folka til arv  og heile jorda til eige. 9   Du skal knusa dei med jernstav  og slå dei sund som leirkar.” [jernstav: styrarstav av jern.]  10   Og no, de kongar, far visleg fram,  ta imot åtvaring, de styrarar på jord! 11   Ten Herren med age og glede, 12   kyss skjelvande jorda for hans føter,  så han ikkje skal verta vreid  og de gå til grunne på vegen.  For lett kan hans vreide kveikjast.   Sæle er alle som flyr til han.

ÅPE 4,8 – ÅPE 4,11 Kvar av dei fire skapningane hadde seks venger, og overalt hadde dei augo, både rundt om og under vengene. Natt og dag ropar dei, utan stans:  Heilag, heilag, heilag  er Herren Gud, Den Allmektige,  han som var og som er og som kjem. 9 Kvar gong dei fire skapningane prisar og hyllar og takkar han som sit på kongsstolen, han som lever i all æve, 10 fell dei tjuefire eldste ned for han som sit på stolen, og dei tilbed han som lever i all æve. Dei kastar kransane sine ned framfor kongsstolen og ropar: 11   Verdig er du, vår Herre og Gud,  til å få all pris og ære og makt.  For du har skapt alle ting;  du ville det, og dei vart til, skapte av deg.

ÅPE 5,6 – ÅPE 5,14   Og eg såg eit lam: Det stod midt i krinsen, mellom kongsstolen og dei fire skapningane og dei eldste, og Lammet såg ut som det var slakta. Det hadde sju horn og sju augo, og augo er dei sju Guds ånder som er utsende over heile jorda. 7   Lammet kom bort til han som sat på kongsstolen, og tok imot boka frå hans høgre hand. 8 Då det tok boka, fall dei fire skapningane og dei tjuefire eldste ned for Lammet. Dei hadde kvar si harpe og gullskåler fulle av røykjelse, det er bønene åt dei heilage. 9 Og dei song ein ny song:  Verdig er du til å ta imot boka  og bryta segla på henne.  For du vart slakta  og har med ditt blod frikjøpt for Gud  menneske av alle ætter og tungemål,  av alle folk og folkeslag. 10   Du har gjort dei til eit kongerike,  til prestar for vår Gud,  og dei skal råda på jorda. 11 I synet mitt høyrde eg røysta av dei mange englane som stod kring kongsstolen og dei fire skapningane og dei eldste – dei var titusen på titusen og tusen på tusen. 12 Dei ropa med høg røyst:  Verdig er Lammet som vart slakta,  verdig til å få all makt og rikdom, visdom og styrke,  ære og pris og takk. 13 Og kvar skapning i himmelen og på jorda og under jorda og på havet, ja, alt som der finst, høyrde eg seia:  Han som sit på kongsstolen,  han og Lammet skal ha all takk og ære,  pris og makt i all æve. 14 Dei fire skapningane svara: Amen. Og dei eldste kasta seg ned og tilbad.

Med denne ”splitt og hersk teknikken” vart Kristeleg Folekparti  sin politikk som eit nasjonalsosialistisk missfoster som aller helst burte aborterast. Tilsvarande prøvde sosialistsne og sosialdemokratane på si side å definere eit nasjonalsosialistisk missfoster som aller helst burde likviderast.

https://tsivert.com/2016/08/08/2011-08-0714-om-terrorataket-i-oslo/

https://tsivert.com/2016/07/20/frelse-i-jesu-namn/

Læreplan som innkluderer og samlar folket. Vestens problem med sitt fridomsideal og sin identitet.

Det norske nazi-partiet under krigen heitte Nasjonal Samling, så desse orda kling ikkje godt i øyrene. Men sosialt samhald i slekta og folket og nasjonal frigjering og sjølvstende, med nasjonal identitet, er då positivt og verdifullt for oss.

Er der nokon politikar i Arbeidarpartiet som med rette kan kallast landsfader, så må det vere Gudmund Hærnes, ganske enkelt fordi han skreiv den generelle læreplanen. I dokumentet

https://bluehost944.com/2017/07/31/kristendomens-metode-og-vitskapens-metode-kva-med-demokratiet/

har eg forklar korleis den verkar inkluderande og samlande for folket og eg vil påstå at den verkar frigjerande også, ved at den anerkjenner at vi har ulike interesser og fungerer på ulik vis i samfunnet. Resten av læreplanen fekk kritikk for at den var så omfattande og detaljert, eg har ikkje sett den sjølv, men eg veit at i kunnskapsløftet vart dei spesielle læreplanane forenkla og eg såg desse læreplanane i matematikk og fysikk, dei var kortfatta og som realist likar eg å forholde meg til slike klare og enkle setningar. Eg ser det også slik at det gjev meg ein viss fridom ved deligering av makt og det følgjer ansvar med det. Men slik er då menneskelivet og tilværet og det ville vere dumt om vi ikkje erkjennte det.

Tidlegare læreplanar var ikkje så samkøyrde og resultatorienterte, så elevar kunne velge fag som det var vanskeleg å bygge vidare på. Det var nødvendig å gjere noko med det. Og Gudmund Hærnes gjorde det nokså autoritært, rådførde seg berre med ein forholdsvis liten krets, utan å sende det ut på høyring og rådføre seg med ein vid krets av betydningfulle pedagogar, slik som hadde vore vanleg tidlegare. Han fekk mykje kritikk for det, fra mange betydningfulle pedagogar, der det vart påstått at læreplanen var strategisk og instrumentell, det vil seie at den vart eit instrument og eit reiskap for politiske leiarar og dernest sikkert også for økonomiske interesser. Dei såg nok også nasjonal-kjensle og nasjonal identitet i det og det slik som det vart forstått og definert sentralt, av Arbeidarparti-leiinga, og såg det i motsetnad til lokalt demokrati. Men så vidt som eg kan sjå, er den generelle læreplanen nokså innkluderande og gjev masse rom for demokrati. Ja, det har vore stor semje om at den er god og den vart også kopiert over i kunnskapsløftet.

Men vi har då hatt fridom og demokrati lenge og dette er mest eit spørsmål om vi er så pass opplyste og har fått så pass vit og forstand at vi er i stand til å nytte det. Korleis då? Jesus sa at dersom vi vert verande i hans ord, så skal vi få lære å kjenne sanninga og den skal setje oss fri. Ved trua på Kristus vert sanninga integrert i oss. Norske kvinner gjorde då det kunststykket at dei fornekta Kristus og avviste sanninga ved å protestere mot Paulus sine ord om at Kristus er hovudet for mannen og manner er hovudet for kvinna. Så deira fridomsideal vart istaden som å hendrette Sokrates og drive kristendomsforfølging. Å kalle det frigjering, er berre lureri. Hendsikta med det var som kjent avgudskyrking og keisardyrking, diktatur.

Soleis definerer dei det vestlege fridomsidealet på ein annan måte, så det vert forstått som lureri. Det er den vesentlege grunnen til at demokratirørsla i Kina fekk seg eit skot for baugen i 1989 og det er den vesentlege grunnen til at den arabiske våren har slått så grundig feil.

Posted in Filosofi, Historie, Kristendom, Kristne møte 2017, Psykologi, religion og politikk | Leave a comment

25.6.2017. Vere brennande i ånda.

Møte i Maranata i Oslo 27.6.2017.IMG_0568.JPG

SKR 3,2 {ØVSTEPRESTEN JOSVAS SKULD OG FRIKJENNING}   Herren sa til Satan: “Gjev Herren må visa deg til rettes, Satan! Ja, gjev Herren, som har valt ut Jerusalem, må visa deg til rettes! Er ikkje denne mannen ein brand, riven ut or elden?”

SKR 3,7   Så seier Herren, Allhærs Gud:  Går du på mine vegar  og rettar deg etter det eg har fastsett,  skal du få styra mitt hus  og vakta mine føregardar,  og eg vil gje deg tilgjenge  saman med dei som gjer teneste her.

RMR 12,11 Ver ikkje lunka i dykkar iver, ver brennande i Anden; ten Herren!

1TE 5,19   Sløkk ikkje ut Anden!

Tale ved John Miland.

DMR 6,11 – DMR 6,40 {HERREN KALLAR GIDEON TIL DOMAR}  Då kom Herrens engel og sette seg under den eika som står i Ofra, der Joasj av Abieser-ætta rådde. Gideon, son til Joasj, stod og treskte noko kveite i vinpressa, så han kunne berga kornet frå midjanittane. 12 Og Herrens engel synte seg for han og sa: “Herren er med deg, du djerve kjempe.” 13 Gideon svara: “Høyr på meg, herre! Er Herren med oss, kvifor har då alt dette hendt? Kvar hender det no slike under som dei fedrane våre fortalde oss om? Dei sa at det var Herren som førte dei ut or Egypt. Men no har Herren støytt oss frå seg og gjeve oss i hendene på midjanittane.” 14   Då snudde Herren seg til han og sa: “Gå i veg, så sterk som du er, og berga Israel or Midjans vald! Er det ikkje eg som sender deg?” 15 Gideon svara: “Høyr på meg, herre! Korleis kan eg berga Israel? Ætta mi er den minste i Manasse, og sjølv er eg den yngste i huset åt far min.” 16 Då sa Herren til han: “Eg vil vera med deg, og du skal slå midjanittane til siste mann.” 17 Gideon sa: “Har du godvilje for meg, så gjev meg eit teikn på at det er du som talar med meg. 18 Kjære, gå ikkje herifrå før eg kjem att med ei offergåve og legg henne fram for deg.” Herren svara: “Eg skal bia til du kjem att.” 19   Så gjekk Gideon inn og stelte til eit kje, tok ein efa mjøl og baka usyrt brød. Kjøtet la han i ei korg og soddet hadde han i ei krukke. Så bar han det ut til Guds engel under eika og sette det fram for han. 20 Då sa engelen til han: “Ta kjøtet og det usyrte brødet, legg det på dette berget og slå soddet utover!” Han gjorde det. 21 Så rette Herrens engel ut staven som han hadde i handa, og stakk borti kjøtet og det usyrte brødet. Då slo det eld opp or berget og øydde kjøtet og brødet. Og Herrens engel kvarv bort for augo hans. 22   Då Gideon skjøna at det var Herrens engel han hadde sett, ropa han: “Å, Herre Gud, eg har sett Herrens engel åsyn til åsyn!” 23 Men Herren sa til han: “Fred vere med deg! Ver ikkje redd, du skal ikkje døy!” 24 Så bygde Gideon eit altar for Herren der og kalla det “Herren er fred”. Den dag i dag står det altaret i Ofra, som høyrer Abieser-ætta til. 25   Om natta sa Herren til Gideon: “Ta ein av oksane åt far din og ein annan okse, som er sju år gamal! Riv ned Ba’al-altaret åt far din og hogg ned Asjera-pålen som står attmed det. 26 Så skal du byggja eit altar for Herren din Gud på toppen av denne festningsborga og leggja alt til rettes. Ta så den andre oksen og ber han fram som brennoffer; bruk veden av Asjera-pålen, som du har hogge ned.” 27   Gideon tok med seg ti av trælane sine og gjorde som Herren hadde sagt. Men han torde ikkje gjera det om dagen; han var redd folket sitt og mennene i byen; difor gjorde han det om natta. 28 Då mennene i byen stod opp om morgonen, fekk dei sjå at Ba’al-altaret var nedrive, og at Asjera-pålen som stod der, var felt, og at oksen var ofra på det nybygde altaret. 29 Då sa dei seg imellom: “Kven kan ha gjort dette?” Og då dei spurde seg føre og granska etter, fekk dei vita at det var Gideon, son til Joasj, som hadde gjort det. 30 Mennene i byen sa då til Joasj: “Lat son din koma ut! Han skal døy fordi han har rive ned Ba’al-altaret og hogge ned Asjera-pålen som stod attmed det.” 31 Men Joasj sa til alle dei som stod kringom han: “Vil de strida for Ba’al? Vil de hjelpa han? Den som strider for Ba’al, skal lata livet før det ljosnar av dag. Er han gud, så lat han strida for seg sjølv, sidan dei har rive ned altaret hans.” 32 Den dagen fekk Gideon namnet Jerubba’al, for dei sa: “Lat Ba’al strida mot han, sidan han har rive ned altaret hans.” [Jerubba’al: “lat Ba’al strida!”]  33 {GIDEON BED OM EIT TEIKN}  No hadde alle midjanittane, amalekittane og andre folk i aust samla seg. Dei sette over Jordan og leira seg på Jisre’el-sletta. 34 Då kom Herrens Ande over Gideon. Han bles i horn, og Abieser-ætta samla seg og fylgde han. 35 Så sende han bod ut i heile Manasse, og dei samla seg og fylgde han. Og til Asjer og Sebulon og Naftali sende han bod; dei òg kom og gav seg i lag med Manasse-mennene. 36   Då sa Gideon til Gud: “Er det så at du vil bruka meg til å berga Israel, som du har sagt, 37 så høyr: No legg eg denne nyklypte ulla på treskjevollen. Kjem det så dogg på ulla medan heile marka er turr, då veit eg at du vil bruka meg til å berga Israel, som du har sagt.” 38 Og så vart det. For då Gideon stod opp morgonen etter og klemde i hop ulla, vreid han så mykje dogg ut or henne at det vart ei heil skål full med vatn. 39 Då sa han til Gud: “Ver ikkje vond på meg om eg talar endå ein gong. Eg ville så gjerne få gjera ei prøve til med ulla. Lat ulla vera turr medan heile marka er dogga.” 40 Og natta etter gjorde Gud som han bad: Ulla heldt seg turr, men heile marka var doggvåt.

DMR 7,1 – DMR 7,8 {GIDEON VINN OVER MIDJANITTANE}  Jerubba’al, det er Gideon, tok ut tidleg om morgonen med alle mennene sine. Han leira seg attmed Harod-kjelda såleis at han hadde midjanitthæren nord for More-haugen, nede på sletta. [More-haugen: ved Jisre’el-sletta.] 2   Då sa Herren til Gideon: “Du har for mykje folk med deg. Eg vil ikkje gje midjanittane i hendene på så mange; elles kunne Israel briska seg mot meg og seia: Det er mi eiga hand som har berga meg! 3 Rop no ut for folket: Den som er redd og fælen, kan snu og fara heim att frå Gilead-fjellet.” Då var det tjueto tusen mann som fór heim, og ti tusen vart att. 4   Men Herren sa til Gideon: “Du har enno for mykje folk. Lat dei gå ned til kjelda, så skal eg skilja ut nokre for deg der. Dei eg seier skal vera med deg, dei skal du ta med deg; og dei eg seier ikkje skal vera med deg, dei skal du ikkje ta med deg.” 5   Så lét Gideon folket gå ned til kjelda, og Herren sa til han: “Alle dei som lepjar i seg vatnet med tunga liksom hunden, skal du setja for seg, og sameleis alle dei som legg seg på kne og drikk.” 6 Dei som førte vatnet til munnen med handa og lepja, var tre hundre i talet. Alle dei andre la seg på kne og drakk av vatnet. 7 Då sa Herren til Gideon: “Med dei tre hundre mennene som lepja, vil eg berga dykk, og eg vil gje midjanittane i hendene dine. Alle dei andre kan fara heim att.” 8 Så tok dei med seg maten åt folket og horna deira. Og Gideon lét alle dei andre israelittane fara heim, så nær som dei tre hundre; dei hadde han hjå seg. Midjanittleiren låg lenger nede i dalen.

DMR 7,16 – DMR 7,18 Så delte han dei tre hundre mennene i tre flokkar. Han gav dei alle horn og tome krukker i hendene og faklar til å ha inni krukkene. 17 Og han sa til dei: “Sjå på meg, og gjer de like eins! Når eg er komen til utkanten av leiren, skal de gjera som eg. 18 Når eg og alle dei som er med meg, blæs i horn, skal de òg blåsa i horn rundt ikring heile leiren og ropa: For Herren og for Gideon!”

Tungetale ved Oddbjørg, tyding ved John.

Ja, seier Herren, dersom du er villig å høyre på mi røyst og gjere deretter, så skal eg velsigne deg, eg skal fylle deg med mi salving og mi kraft og du skal få oppleve å komme inn i dei ferdiglagde gjerningar, som eg har lagt forut for deg. For sjå, eg ynskjer å bruke deg, seier Herren, til stor og rik velsigning. Ikkje sei til deg sjølv: Eg har så lite og eg er ingen ting. Men du skal vite at eg skal gå med deg, eg skal vere med deg. Eg skal vere din styrke og du skal få kraft ifrå meg. Eg har jo sagt i mitt Ord at de skal få kraft i det den Heilage Ande kjem over deg. Og det skal du vite, seier Herren, du skal ikkje bekymre deg for kva du skal seie til menneske du møter på din vei, for eg skal legge mine ord i din munn. Og du skal få tale levande ord, som eg skal gi deg. I Jesu namn.

Ja, mange skal eg løyse i denne tida. Eg har mange av mine born som sit og er forknytte og som er tynga av det eine og det andre. Men eg skal kalle dei ut i eit rom der det ikkje er trongt. Eg skal løyse dei og eg skal setje dei fri. Og eg skal legge ein ny song, ein lovsong i deira munn. For sjå, seier Herren, dei er mine born og eg skal sjå til dei i denne tida. Og eg skal ta dei fram og eg skal samle dei, seier Herren. Og eg skal møte dei på nytt igjen, så det blir som i fordoms dagar. Då dei var brennande i ånda og dei vitna på ein kvar stad. Det er det eg vil i denne tida, seier Herren. At du skal vere ein eld. Amen.

Aktuelle bibelvers.

SKR 3,1 – SKR 3,7 {ØVSTEPRESTEN JOSVAS SKULD OG FRIKJENNING}  Så lét han meg sjå Josva, øvstepresten, som stod framfor Herrens engel, medan Satan stod på høgre sida hans og førte klagemål mot han. 2 Herren sa til Satan: “Gjev Herren må visa deg til rettes, Satan! Ja, gjev Herren, som har valt ut Jerusalem, må visa deg til rettes! Er ikkje denne mannen ein brand, riven ut or elden?” 3 Josva var kledd i skitne klede der han stod framfor engelen. [i skitne klede: til teikn på sorg og bot.] 4 Og engelen sa til dei som stod framfor han: “Ta av han dei skitne kleda!” Til Josva sa han: “Sjå, eg tek bort syndeskulda di og kler deg i høgtidsbunad.” 5 Då sa eg: “Set ein rein turban på hovudet hans!” Og dei sette ein rein turban på hovudet hans og tok på han kleda, medan Herrens engel stod der. 6 Då gav Herrens engel denne lovnaden til Josva:  7   Så seier Herren, Allhærs Gud:  Går du på mine vegar  og rettar deg etter det eg har fastsett,  skal du få styra mitt hus  og vakta mine føregardar,  og eg vil gje deg tilgjenge  saman med dei som gjer teneste her.

2MO 23,20 – 2MO 23,22 {PÅMINNING OG LOVNAD}  Sjå, eg sender ein engel framføre deg! Han skal vakta deg på vegen og føra deg til den staden som eg har sett ut. 21 Gjev akt på han og høyr på det han seier! Set deg ikkje opp mot han! Han vil ikkje tola brota dykkar; for namnet mitt er i han. [namnet mitt er i han: Gud talar og gjer noko gjennom han.] 22 Men høyrer du på det han seier, og gjer alt det eg byd deg, då skal eg vera ein fiende av dine fiendar og ein motstandar av dine motstandarar.

JER 7,23 Men dette bodet var det eg gav dei: “Høyr på det eg seier, så vil eg vera dykkar Gud, og de skal vera mitt folk. Gå alltid på den vegen eg byd dykk, så skal det gå dykk vel.”

JER 11,7 Eg formante fedrane dykkar den gongen eg førte dei ut or Egypt, og sidan har eg til denne dag formant dei seint og tidleg: “Høyr kva eg seier!”

1JO 2,20 Men de er salva av Den Heilage, og alle har de kunnskap. [salva: Salving er eit bilete på Den Heilage Andens gåve. Sjå 2, 27.]

1JO 2,27 Men de har fått salving av han; ho vert verande i dykk, og de treng ikkje til at nokon lærer dykk. For hans salving lærer dykk alt og er sannferdig og utan lygn. Vert difor verande i han, så som de har lært.

KOL 1,9 – KOL 1,14   Heilt frå den dagen vi fekk høyra om dette, har vi ikkje halde opp med å be for dykk. Og det er vår bøn at de må verta fylte med kunnskap om Guds vilje og få all den visdom og alt det skjøn som Anden gjev. 10 Då kan de leva eit liv som er Herren verdig, og som i alt er til hugnad for han; og de skal bera frukt i all god gjerning og veksa i kjennskap til Gud. 11 De skal styrkjast og få kraft, av den kraft som han i sin herlegdom eig, så de alltid er uthaldande og tolmodige. 12 Og med glede skal de takka Faderen, som gjorde dykk dugande til å få del i den arven dei heilage får i ljoset. 13 For han har fria oss ut frå mørkers makt og sett oss over i sin kjære Sons rike. 14 Og i han har vi utløysinga, forlating for syndene.

MTT 28,20 og lærer dei å halda alt det som eg har bode dykk. Og sjå, eg er med dykk alle dagar så lenge verda står.”

APG 1,8 Men når Den Heilage Ande kjem over dykk, får de kraft, og de skal vera mine vitne i Jerusalem og heile Judea, i Samaria og alt til heimsens endar.”

LUK 12,11 – LUK 12,12 Når dei fører dykk fram for domstolane i synagogene og for dei som styrer og rår, syt då ikkje for korleis de skal forsvara dykk eller kva de skal seia. 12 For det skal Den Heilage Ande læra dykk i same stund.

JOH 14,26 Men talsmannen, Den Heilage Ande, som Faderen skal senda i mitt namn, han skal læra dykk alt og minna dykk om alt det eg har sagt dykk.

SLM 18,17 – SLM 18,20   Han rette ut si hand frå det høge og greip meg,  drog meg opp or det djupe vatnet. 18   Han berga meg frå min mektige fiende,  frå motstandarar som var meg for sterke. 19   Dei gjekk imot meg på ulukkedagen,  men Herren var ei støtte for meg. 20   Han førte meg ut i ope lende  og fria meg ut, for han har meg kjær.

SLM 118,5   I trengsla ropa eg til Herren,  han svara og førte meg ut i ope lende.

SLM 119,45   Lat meg ferdast i ope lende,  for eg spør etter dine føresegner!

2MO 6,6 Sei difor til israelittane: Eg er Herren. Eg vil føra dykk bort frå tvangsarbeidet som egyptarane har lagt på dykk, fria dykk frå trældomen og løysa dykk ut med fast arm og med veldige straffedomar.

SLM 102,21   Han vil høyra når fangane sukkar,  og løysa dei som er vigde til døden.

SLM 130,8   Herren skal løysa ut Israel  frå alle deira synder.

HSE 7,13   Ve dei, at dei rømde frå meg!  Død over dei, fordi dei braut med meg!  Eg ville løysa dei ut,  men dei tala lygn mot meg.

HSE 13,14   Or helheims vald vil eg fria dei,  frå døden vil eg løysa dei ut.  Død, kvar er din pest?  Dødsrike, kvar er di sott?   Medkjensle veit eg ikkje av.

MIK 4,10   Skrik og vrid deg, Sions dotter,  som ei fødande kvinne,  for no lyt du bort frå byen  og bu i villmarka.  Du skal koma til Babel,  men der vert du berga.  Der vil Herren løysa deg ut  or handa på fiendane dine. [Sions dotter: folket i Jerusalem.]

SLM 107,14   Han førte dei ut or stummande mørker  og sleit deira lekkjer sund.

SLM 146,7   han hjelper dei trælka til deira rett.  Herren gjev mat til dei som svelt,  og løyser dei som er bundne.

JES 58,6   Nei, så er den faste som eg vil ha:  at du løyser dei som med urett er bundne,  sprengjer banda i åket  og friar ut dei som er trælka,  ja, knekkjer kvart åk,

JES 61,1 {EIT NÅDEÅR FRÅ HERREN}  Herrens Ande er over meg;  for Herren Gud har salva meg.  Han har sendt meg til å forkynna  ein gledebodskap for armingar,  til å lækja dei som har eit knust hjarta,  til å ropa ut fridom for fangar  og frigjering for dei bundne.

SLM 40,4   Han la ein ny song i min munn,  ein lovsong til vår Gud.  Mange skal sjå det og ottast  og setja si lit til Herren.

SLM 149,1 {LOVSONG I MUNN OG SVERD I HAND}  Halleluja!  Syng ein ny song for Herren,  lovsyng han der dei trugne er samla.

MIK 2,12 {HERREN VIL SAMLA ISRAELS REST}  Eg vil samla dykk alle, Jakob.  Eg vil samla Israels rest,  føra dei saman som sauer i ei kve,  som ein bøling på beite,  – ein ståkande flokk av menneske.

MTT 23,37 {KLAGE OVER JERUSALEM}  Jerusalem, Jerusalem, du som slår i hel profetane og steinar dei som er sende til deg! Kor ofte ville eg ikkje samla borna dine, som ei høne samlar kyllingane under vengene sine. Men de ville ikkje.

JOH 11,52 Ja, han skulle ikkje berre døy for folket; men han skulle òg samla til eitt dei Guds born som er spreidde ikring.

SKR 13,7 {RESTEN SOM ER REINSA}  Vakna, sverd, mot min hyrding,  mot mannen som står meg nær,  lyder ordet frå Herren, Allhærs Gud.  Slå hyrdingen, og lat sauene spreiast!  Mot dei minste vil eg lyfta mi hand.

MRK 14,27 Då seier Jesus til dei: “De kjem alle til å venda dykk frå meg, for det er skrive: Hyrdingen slår eg, og sauene skal spreiast.

JOH 16,32 Det kjem ei tid, ja, ho er alt komen, då de skal spreiast og gå kvar til sitt og la meg vera att åleine. Men eg er ikkje åleine; Faderen er med meg.

3MO 6,5 Elden skal haldast brennande på altaret; han må ikkje slokna. Kvar morgon skal presten nøra elden med ved, leggja brennofferet til rettes på veden og brenna feittet av måltidsofferet.

RMR 12,11 Ver ikkje lunka i dykkar iver, ver brennande i Anden; ten Herren!

1TE 5,19   Sløkk ikkje ut Anden!

Tankar for møtet.

Bodskap 2B førre søndag gav meg noko å tenke på:

«Frelsa i meg, den er gratis, seier Herren. Du kan ikkje gjere noko, verken frå eller til, men av nåde, så vert du frelst. Og det er ei gåve ifrå meg, det er noko du får fritt og for inkje, seier Herren. Derfor ta imot denne gåva, frelsa, den er gratis, seier Herren. Men ta imot, audmjuk deg, seier Herren, og eg skal reise deg opp i Jesu namn. Amen.»

Så eg gjekk til forbønn og knelte ved første rad. Det er  ein tradisjonell måte å gjere det på. Med større frimod hadde eg kanskje oppført meg rarare. Jesus sa han var midt i mellom oss og eg opplevde det slik at han som er livet var der, ved predikanten eller nær ved predikantens høgre side. Så eg skulle kanskje heller stilt meg med ansiktet retta framover og så kanskje knelt på trappetrinnet. Det ville kanskje minne litt om korleis dei som måtte gjere bot måtte gå på sine kne opp trappa til Peter-kyrkja. Men det også var tradisjon.

Jesus gjev oss ånd og liv.

Jesus gjev oss ånd og liv, han gjev oss livets vatn gratis, det er han sjølv som er det levande vatnet, livet som gir liv til vår sjel. eg forstår det slik at det er vårt inste menneske. I Joh.7 talte han om livets vatn og der vart det sagt om den Anden han gjev oss. Vi har fått Kristi Ande, då tilhøyrer vi han og er frelst, då skal vi også leve for han. Herren er Anden og der Herrens Ande er, der er det fridom. Så av og til ser det ut som om Kristus og den Heilage Ande vert omtala som den same, i tråd med treeinigheita. Gud er ein og Gud er ånd, Kristus er  av herlegdoms Ande Guds veldige Son, slik det viste seg ved at han stod oppatt frå dei døde. Han gjev oss den Heilage Ande frå himmelen. Så vert det også sagt at han gjev oss ånd og liv, kva er det som ligg i denne oppdelinga? Eg forstår det slik at han gjev liv til vår sjel, sjela tørstar etter livets vatn og han gjev oss det gratis. Vi må berre audmjuke oss for han og ta imot, bøye oss for han i audmjukheit, det er som å bøye seg og ause av frelseskjelda og drikke. Det er gledeskjelda, det gjev meg ei herleg glede i mitt indre menneske, mi sjel er mitt inste menneske og det gjev meg ei herleg glede i mitt inste menneske. Han gjev oss ånd og liv, så ånd var den andre sida av saka og eg forstår det slik at det har meir med lekamen å gjere, for lekamen er eit tempel for den Heilage Ande. Og han skal ved sin Ande gjere våre døyelege lekamar levande.

Sjå det i relasjon til noko eg har skrive i det siste.

Eg skreiv om at når eg møtte henne «Miss Oslo 1990» slik at ho såg på meg og eg såg på henne, så følte eg at eg måtte berre bryte saman og tilstå, at eg var ein friar. Så skreiv eg om mi tilkortkome. Det var Jesu moglegheit til å gjere sitt verk til vitne og til ære for seg og Faderen. No har Jesus sagt han er komen nær, så eg treng ikkje flyge rundt. Han har kalla meg til å komme til han og legge av byrdene og finne kvile.

Eg vil lovsynge med lovsongen min.

Då var det tid for  å gå på møte i Maranata. Eg var bra tidleg ute, prata litt med tre andre i inngangspartiet. Så gjekke eg inni kontoravdelinga og hadde ei lita bønnestund, der eg knelte ved ein sofa, omlag 20 minutt. Det vart eigentleg å tenke på korleis eg skulle skrive vidare. Frå eg var ein liten gutunge, var eg opplærd til å be kveldsbøna mi og når eg sidan har bedt i mitt løynkammer, har det ofte vorte å legge meg på senga og kvile og då har ”brikkane” falle på plass når eg skulle planlegge skriveriet mitt. Og slik har eg bedt for henne Virtuella i det siste, på dagtid. Men då har eg ofte vorte så trøtt at eg har sovna på dagtid og slik har det vorte svært så passiviserande. Bønne gjerninga har eigentleg vore å tenke på å opne meg for Guds velsigning til henne, slik som i fjord sommar, då også vart det så passiviserande. No løas eg ikkje til eksamen to siste vekene før eksamen likevel, først kl 17 dagen før eksamen opna eg boka. Eg bestod eksamen likevel, så vidt det var, og det synest eg nesten var rart.

Men det er litt merkeleg med denne passiviseringa, eg tenker meg det heng saman med at her har vi ikkje fått noko framgang og får det ikkje heller. dessutan har eg fått merke at her må eg passe meg litt med å opne meg på denne måten, for til tider har eg fått merke at missmodsånda kjem sigande og meir generelt motstanden frå vondskapens åndehær. Men eg skal då uansett sjå opp til Herren og ta imot det som han gjev meg frå himmelen og verte fylt av den Heilage Ande og det er då nettopp slik eg blir kanal for hans velsigning.

Kommentarar.

Komme inn i ferdiglagde gjerningar.

Men i det siste har eg byrja å tenke meir på korleis det var å vere saman med henne når vi gjekk på gymnaset. Gud openberra henne for meg som  sitt barn, fødd av Anden og det som er født av Anden er ånd, ho var Faderens kjærleik, han elska henne og hadde omsorg for henne som sitt barn og ho levde i eit kjærleiksforhold til Kristus, som hans brud. Derfor syntest eg det var så herleg å få vere hennar venn og vere saman med henne, eg var forelska i henne, men ville vere forsiktig med kva eg sa, så eg ikkje støytte henne frå meg. Slik var det også når eg møtte henne igjen i Bergen. Då prøvde eg meg på å seie noko meir, ho fekk vite at eg var forelska og hadde bedt Gud om å få møte henne igjen og fekk bønnesvar. Sidan gjekk det ikkje så bra og eg vart ståande igjen nokså hjelpelaus. Kva kunne eg ha gjort annleis? Eg kunne ha vore meir frimodig og flinkare til å prate og nytte betre dei moglegheitene som var der med det same. Eg kunne ha vore sterkare i trua og  lovprisa Gud med den lovsongen han la ned i meg. Det kan eg framleis gjere, for det var då tross alt han som la den ned i meg ved sin Ande.

I slutten av møtet vedkjende eg at de var noko gale som skjedde der, i Bergen i denne saka. Det har eg i grunnen visst heile tida, men no vedkjende eg agt det var dette superegoet som ville gjere seg til Herre i staden for Kristus. Eg følte også og erkjente at eg hadde ikkje vore brukande, er ikkje brukande, for dette hadde ikkje godt slik som det skulle. Då kom denne bodskapen. Og han sa  eg skulle ikkje seie at eg ikkje er noko og ikkje er brukande, for han vil gå med meg og styrke meg og gje meg dei rette orda ……. Sitat frå bodskapen 25.6.2017:

”Ja, seier Herren, dersom du er villig å høyre på mi røyst og gjere deretter, så skal eg velsigne deg, eg skal fylle deg med mi salving og mi kraft og du skal få oppleve å komme inn i dei ferdiglagde gjerningar, som eg har lagt forut for deg. For sjå, eg ynskjer å bruke deg, seier Herren, til stor og rik velsigning. Ikkje sei til deg sjølv: Eg har så lite og eg er ingen ting. Men du skal vite at eg skal gå med deg, eg skal vere med deg. Eg skal vere din styrke og du skal få kraft ifrå meg. Eg har jo sagt i mitt Ord at de skal få kraft i det den Heilage Ande kjem over deg. Og det skal du vite, seier Herren, du skal ikkje bekymre deg for kva du skal seie til menneske du møter på din vei, for eg skal legge mine ord i din munn. Og du skal få tale levande ord, som eg skal gi deg. I Jesu namn.”

Her er  det igjen tale om å komme inn i dei ferdiglagde gjerningane. Skulle det vere så vanskeleg då? Er det ikkje berre å gjere? Går eg ikkje allereie i ferdiglagde gjerningar? Men eg har nok eit problem, at der er sterke interesser av å stenge meg ute frå noko, frå dei gjerningane som Gud har lagt ferdige for at eg skulle vandre i dei. Det som Gud har skapt meg til og som eg soleis passar til.

EFE 2,8 – EFE 2,10 For av nåde er de frelste, ved tru. Det er ikkje dykkar eige verk, det er Guds gåve. 9 Og det kviler ikkje på gjerningar, så ingen skal rosa seg. 10 For vi er hans verk, skapte i Kristus Jesus til gode gjerningar som Gud føreåt har lagt ferdige, så vi skulle ferdast i dei.

Det undertrykkande superegoet som vil ha makta over kyrkja.

I Bergen fekk vi oppleve at Herren er Anden og der Herrens Ande er , der er det fridom. Og slik fekk eg oppleve at Gud openberra henne for meg igjen. Eg var redd for å miste initiativet, at dei skulle ta over og tale på mine vegne, i staden for at eg skulle få uttale meg sjølv på mine eigne vegne. Det er ein strategi som er kalla baktale og som heng igjen frå den tradisjonelle moralsk lærde overklassa (jfr hendrettinga av Sokrates) og vorte tradisjon i kyrkja og mange kristne organisasjonar, til tross for at Paulus har lært oss ikkje å bruke slike metode. Eg tenkte meg at her var det Gud som gjorde sitt verk med meg og med henne i samsvar med 1.Mos.2. Då skulle ho i så fall komme til meg fysisk. Men då fekk eg eit problem og det var at ho fysisk for til dei i staden og den hang saman med slik fekk staten makt i kyrkja. Men dette var mi sak, skulle eg måtte vere nøydd til å bruke makt for å få behalde initiativet, seie det eg hadde på hjertet, komme vidare med det som var mi personlege sak? Ei lita tid tenkte eg som so, men det ville utarte seg som om eg var egoistisk, som om eg ville leve etter lystene mine og eg med min kropp skulle kue Anden. Men dette var eigentleg meiningslaust og hjelpelaust, mest som uttrykk for frustrasjon over kva dei gjerne ville like å påstå om meg, som argument for å halde meg utanfor, så eg skulle miste det initiativet eg hadde. Dei ville ta over initiativet og derfor trengde dei noko å klage meg for, som erstatning for det som opphavleg låg på mitt hjerte, som erstatting for det som eg sjølv opphavleg og eigentleg ville ha sagt. Og så kjem det rare, at dei endåtil prøver å framstille det som vitskapleg. Som om baktale skulle vere ei vitskapleg metode?

Vi er Guds åkerland. Paulus planta og Apollos vatna. Men Gud gav vekst.

Men her var det Gud som gjorde sitt verk, gjorde det som var umogleg for menneska, det sentrale i det han gjer, er at han frelser vår sjel for æva og gjev oss evig liv. Her kan ikkje menneska legge til noko eller ta noko ifrå. Paulus sa at vi er Guds åkerland, han planta og Apollos vatna, men Gud gav vekst.

1KO 3,6 – 1KO 3,9 Eg planta, Apollos vatna; men Gud gav vokster. 7 Så er dei ikkje noko, korkje den som plantar eller den som vatnar, men Gud som gjev vokster. 8 Den som plantar og den som vatnar, er eitt; men dei skal få løn, kvar etter sitt eige arbeid. 9 For vi er Guds medarbeidarar; de er Guds åkerland, Guds bygning.

Men kva er det som er problemet her? Det er dette superegoet som prøver å få makt over kyrkja og menneska. Dei ventar seg at vi skal drive sjølvdisiplin ved å gje dette superegoet makt og då vert det argumentert med skuldfølelse. Slik argumenterte dei for at den fysiske makta skal råde over Anden som Gud har gjeve oss, slik prøver dei å kue sjelslivet og det åndelege livet i samfunnet med Gud og slik vert Guds born bundne og gjorde til trælar. Dette er som å snu plantane med rota i veret, sjølvsagt for at dei skal daude.

JES 58,3 – JES 58,14   “Kvifor ser du ikkje at vi fastar,  og ansar ikkje at vi plagar oss?”  De kjøper og sel på fastedagen  og driv arbeidsfolket hardt. 4   Når de fastar, er det kiv og strid,  med hogg og slag av gudlause nevar.  De fastar ikkje så i dag  at bøna dykkar kan høyrast i det høge. 5   Er dette den faste eg vil ha:  ein dag då mennesket plagar seg sjølv,  heng med hovudet som sevet,  kler seg i botsdrakt og ligg i oske?  Kallar du dette for faste,  er det ein dag etter Herrens vilje?  6   Nei, så er den faste som eg vil ha:  at du løyser dei som med urett er bundne,  sprengjer banda i åket  og friar ut dei som er trælka,  ja, knekkjer kvart åk, 7   at du deler ditt brød med dei som svelt,  og lèt heimlause stakkarar koma i hus,  at du kler den nakne som du ser,  og ikkje sviktar dine eigne. 8   Då skal ljoset ditt renna som morgonroden,  snart skal dei lækjast og gro, dine sår.  Di rettferd skal gå føre deg  og Herrens herlegdom sist i ferda.  9   Då skal Herren svara når du kallar på han,  når du ropar om hjelp, skal han seia: “Her er eg!”  Når du tek bort kvart tyngjande åk,  held opp med å peika fingrar  og tala vondt om andre, 10   når du deler ditt brød med den som svelt,  og mettar den som lid naud,  då skal ljoset renna for deg i mørkret,  og natta skal verta som ljose dagen.  11   Herren skal alltid leia deg  og metta deg i det turre land.  Han skal styrkja deg;  du skal verta som ein vassrik hage,  ja, som ei rennande kjelde  der vatnet aldri tryt. 12   Du skal byggja opp att gamle ruinar  og reisa grunnmurar frå farne ætter.  Då skal dei kalla deg murbrotbøtar,  han som vøler vegar,  så folk kan bu i landet.  13   Held du foten din att på sabbatsdagen,  så du ikkje driv ditt yrke på min heilagdag,  men kallar sabbaten ei lyst  og Herrens helg ein høgvørd dag,  held du han i ære,  så du ikkje går dine eigne vegar,  men avstår frå handel og snakk, 14   då skal du ha di glede i Herren.  Eg lèt deg fara over høgdene i landet,  du får nyta arven etter Jakob, far din.  Dette er ordet frå Herrens munn.

Dette minner om korleis Saul og hæren hans forfølgde David og hæren hans, så dei vart fortrengde. Men etter at Saul var borte, kom dei seg ut i fritt lende. Til samanlikning har mange Guds born vorte fortrengde, men dei tren å oppdage og innsjå at der er ikkje lenger noko slik fysisk makt som kan kue dei og fortrenge dei. Det er berre å komme ut i fritt lende.

Når dei ikkje ville høyre på meg, kvifor skulle eg vel då likevel prøve å svare for meg overfor eit tenkt superego?

I denne bodskapen vart det sagt at dei er forknytte. Eg forstår det slik at det er fordi dei får inntrykk av at dei må gjere rekneskap overfor dette superegoet, svare for det, at dei soleis skal disiplinere seg. Så dei rettar merksemda mot det i staden for å sjå på Jesus. Så ser dei på den fysiske naturen, det ytre mennesket i staden for å sjå på Jesus. Jfr. syndefallet.

Men det som har skjett sidan er då at Jesus har halde fram med å tale til meg og eg svarar, ja, han har no sagt at han vil snakke med meg. Likevel ser vi at dei prøver å framstille det slik at det er dei som talar og eg må berre teie stilt. Og slik har dei talt, som herren i Hegels dialektikk og andre har vore som knekten, til dømes dei venstreradikale i ein dialektisk omforming. Gud og den einskilde har lite og inga betyding i Hegels dialektikk, slik er sanninga fallen på tinget. for det første ved at dei ikkje held seg til Guds Ord. for det andre ved at dei ikkje ville tillate at vi skulle møtast fysisk og snakkast, eg skulle ikkje få lov til å seie meir. For då er det så myke lettare for dei å lyge, då er det FFFF, fritt fram for Fan, lygnaren sjølv. Det  er berre å slå ei skrøne, seie ein vits, så trur folk det. Slik skaper dei nyhende, skapar fakta, som om det er avgudar av stokk og stein. Og folk trur på det, for det er fakta og fortel korleis mennesket er og vidare vert det brukt til å fortelje korleis livet er og korleis guddomen er, jfr. gudebiletet i Op.13.

Kvifor skulle vel eg svare for meg overfor eit slikt superego? Det var då heilt tullete, eg fekk då ikkje moglegheit til å svare for meg likevel. Skulle kanskje dette superego  vere ein gud som eg skulle vende meg til i staden og svare for? Nei, fri og bevare meg vel.

Eg snakkar med Jesus.

Eg vender meg til Herren min Gud og han svarar meg i sin kyrkjelyd. I 1995 kjende eg meg einsam og forlaten i Oslo, men Jesus sa at han ville snakke med meg. Ja, han har no talt til meg i lang tid, men med denne formuleringa blir det tydeleg at eg skal få seie noko til han også og at det er viktig. Det sa han for nokre få år sidan også. Bodskapen 12.6.2016:

Ja, seier Herren, eg talar til deg i dag, fordi eg vil berøre deg. Eg bryr meg om deg. For eg elska deg med ein evig kjærleik, seier Herren. Derfor vil eg at du skal lytte til mitt Ord. Ta det til deg og grunde på det. Og så skal du komme fram for meg og be til meg, tale med meg, opne ditt hjerte for meg. Aus ut av alt det du har i ditt indre. Så skal eg fylle deg igjen og igjen, seier Herren. 

Der menneske seier i sitt hjerte, det er ikkje mogleg. Så talar eg til deg og seier, jau, alt er mogleg for den som trur. Alt er mogleg for den som kjem fram for meg. Derfor skal du sjå at eg vil gjere store ting i ditt liv. Dersom du forventar at eg skal gjere noko for deg, så skal du få erfare at eg gjer det eg har sagt. Og at er rører ved deg, eg berører deg.  Og eg fyller deg med mi kraft, seier Herren. For eg ynskjer at du skal følgje meg og vere ivrig i tenesta, for mi sak.

Gud har utvalt meg i Kristus frå før verda sin grunnvoll var lagt. Han er meg nær ved den Heilage Ande. Eg skal berre påkalle Herrens namn, så er han her med svar og hjelp, han vil eg skal oppleve hans hjelp. Bodskapane 7.6.2015:

Ja, eg vil at du skal vite, mitt barn, at du tilhøyrer meg. At eg har kjøpt deg fri med mitt blod, at du er dyrt kjøpt, du er betalt. Fordi eg elskar deg, fordi eg har utvalt deg før verda sin grunnvoll vart lagt, til å vere mitt barn, min son og mi dotter. Og eg vil at du skal vere trygg, og eg vil at du skal ha denne vissa og denne gleda i ditt hjerte, om at du tilhøyrer meg, og at du er på veg til himmelen og til eit evig liv saman med meg, seier Herren. Så at du kan løfte opp hovudet ditt, at du kan sjå opp til meg. For frå meg kjem di forløysing, frå meg kjem di frelse og di hjelp, seier Herren. Så frykt ikkje, men set di lit til meg, eg som er din gjenløysar. 

Ja, eg lova då eg drog herifrå at eg ville komme og vere nær hos deg ved min Heilage Ande. Og eg bor i ditt hjerte, ved min Ande, seier Herren. Eg er nær hos deg kvar dag, du behøver berre rope på meg, så er eg der og eg vil svare deg og eg vil hjelpe deg, fordi du er mitt barn og eg er din far, seier Herren. Og eg ynskjer at du skal oppleve mi hjelp, eg ynskjer at du skal oppleve min nærleik. Så ver frimodig og strekk deg ut og ta imot av det som eg har gitt deg. For eg er nær hos deg og eg vil gi deg av mi kraft. Eg vil fylle deg med min nærleik, med mi velsigning, sånn at du ikkje skal vere i tvil, men vite det at eg er nær hos deg og eg hjelper deg og eg held deg oppe med mi rettferds høgre hand, seier Herren. Amen.

Ja, min Ande (er utgytt over) alle menneske…. Min Ande skal fungere i hjertet ditt, dersom du held deg tett til meg, heile tida. Ha din relasjon til meg, ……. Ikkje la noko menneske forstyrre dine tankar, ditt sinn. Og ikkje la andre menneske påføre deg tankar som ikkje er frå meg. (Men at eg døde for deg på)? Golgata kors. Så la min Ande virke 100 % i deg. For min Ande vert sorgfull og skuffa når elden i ditt hjerte vert sløkkt, når du påfører ditt eige sinn tankar som ikkje er ifrå meg, seier Herren. Amen. 

Bodskapen 21.2.2016:

For eg er Gud som utvalde deg før eg skapte, før eg tala og det skjedde, før eg baud og det stod der, så hadde eg deg i mine tankar. For eg har utvalt deg i min elska Son, i Kristus, før verda sin grunnvoll vart lagt, for at du nettopp i denne tid kan stå heilag og ulasteleg for mitt åsyn. Derfor skal du vite at eg, Herren, byrja dette Guds verk i deg og det er eg Herren som skal fullføra det. Eg har gjeve deg alt kva eg er og alt kva eg har. Så bruk det du har fått, mitt barn, så skal du kjenne og oppleve og erfare, at avslutningstida skal ikkje gå nedover, den skal gå oppover. For det er eg, Herren, som er hovudet og når ein lem lid, så grip eg inn og eg lækjer og eg istandset og eg trøystar og hjelper, for eg elskar deg og eg vil fullføra det eg har tenkt i ditt liv.

For eg bar mitt blod ikkje inn i tempel som er laga med menneskehender. Men eg bar meg sjølv i kraft av den Heilage Ande og mitt blod bar eg inn i sjølve himmelen. Og når eg sette meg ved min Faders høgre hand, så fekk eg den Heilage Ande og den er den eg har sendt til dykk. For eg vil ikkje etterlate dykk farlause. Men eg sende talsmannen, han skal ta av mitt, han skal herleggjere meg. Derfor er du sett inn i eit guddommeleg hushald. Og du skal ikkje mangle nokon ting. Men søk fyrst Guds rike og det si rettferd, så skal du få alt det andre i tillegg. Men søk meg først, for eg, Herren, eg tilkjem all pris. Amen. 

Superegoet og egoet eller Kristus som hyrding for vår sjel. Logikk og metode.

Skulle eg så svare for eit superego i staden, så det skulle fortelje meg kven eg er som menneske, kva egoet mitt er og kva eg vil i min eigen egoisme. Kven eg er i meg sjølv? Vel eg er realist også, det var berre å møte opp og snakke med meg og la meg svare for meg sjølv, så skulle nok eg klare å svare for meg. Men kvifor var dei ikkje villige til det med det same, når eg møtte igjen henne Virtuella i Bergen, kvifor vart det ikkje noko meir ut av det? Rimelegvis fordi de prøver å forgude dette superegoet dykkar og så vil de prøve å fortelje andre kva dei er med sitt ego, i sin egoismen, men det er kunstig påtrykt. Den syndserkjenninga de vil ha overfor dette superegoet dykkar, avguden dykkar, er kunstig påtrykt og verkar som argument for at de med dykkar superego skal få makt over menneska og over kyrkja. Det utartar seg som eit kunstig seksualpress, stikk i strid med Høgs.8,8-10, fyrst og fremst mot kvinna, slik prøver de å komme Kristus i forkjøpet (Joh.10) og slik prøver de også å komme i forkjøpet på den mannen som tru på han og held seg til han. Metoden er først å lokke (jfr seksualitet), så å gjere krav (jfr. aggresjon), først på kvinna og dernest bruke henne til å lokke og gjere krav på mannen også og soleis utartar det seg som seksualpress også mot han. Det har vist seg ved korleis verdslege makt-interesser har prøvt å få makte over den jødiske øvstepresten, ja, erstatte han, slik at den prestetenesta ikkje lenger fungerer slik som den skulle. Det resulterer i at menneska byrjar å tilbe avgudane i staden og tilbe styresmakte som avgudar. Så Freud får rett i at religiøsitet er avspora seksualitet.

Om de no vil komme og prøve å fortelje meg kven eg er som menneske, kvifor gjorde de ikkje det for 40 år sidan, så eg der og då helse på dykk, presentere meg sjølv og svare for meg sjølv, i tråd med vanleg god folkeskikk? Nei, til tross for mi vedkjenning av Jesus namn, vart eg med ein gong degradert til noko lågareståande, som de ikkje skulle omgås slik som vanlege menneske. I staden har de drive med baktale og fortalt andre om kven eg er som menneske og så ventar de kanskje at no kan de komme og fortelje det til meg også og så skal eg godta det og gje dykk rett og seie at slik er eg og så gje dykk rett i metodane dykkar, men det er verken kristelege eller vitskaplege motoder. Men kvifor ville de ikkje møte meg og snakke med meg på ein skikkeleg måte for 40 år sidan? Jau, for då måtte de tale sant, både overfor meg, som realist, som mann skapt av mold frå marka og overfor min Gud, som er ånd som frelser meg i Kristus og som gjev meg ånd og liv. Og det er det som er problemet dykkar no også, dersom de skal møte meg, så vert de nøydde til å byrje å tale sant. Kom berre ikkje her og prøv å lyge meg rett opp i ansiktet, gå heller ein kvan anna plass og lyg.

Men Jesus ville gjere meg til ein kanal for si velsigning, så eg tenkte eg skulle opne meg for Guds velsigning til henne Virtuella. Å tenke på henne verkar som å ta fram att noko som har vorte fortrengt (jfr. Freuds psykoanalyse), som å opne oppatt  rom i min lekams tempel som har vore låste og ikkje vore i bruk. Kvifor? Det svarar til krefter og ressursar i meg. Korleis kan eg ta dei i bruk?

Som realist og naturvitar held eg det kjønnlege samlivet mellom mann og kvinne for å vere ei naturleg sak, der hendsikta er å formeire seg. Mennesket er det mest høgtståande pattedyret med mest omsorg for sine ungar, det som ytterlegare særmerker oss er språksansen, så det er om å gjere å bruke språket. Med mi tru på Bibelens Gud sikrar eg meg at det skal vere i kjærleik og med omsorg, for som Guds born tek vi imot han kjærleik og omsorg. Og med språksansen brukar eg Guds Ord, ja, eg snakkar med han. Når eg kom til Bergen var eg redd for at dette ikkje kom til å verte forstått og godteke, eg fekk kjensle av å verte utstøytt, sidan desse kristne moralfilosofane ville forstå det annleis, at mi interesse av å få meg ei kone, var einstydande med kjøtets lyst og dermed egoistisk, spesielt om eg tenkte naturvitskapleg om den saka. Ei tid tenkte eg slik, men det var som å stille alternative hypoteser og argumentere ved kontraposisjon. Men dette var ikkje berre teori, men ein åndeleg røyndom. Så dette fungerte ikkje. Dei har tydelegvis sett makt bak alternative hypoteser og kontraposisjonen, for å få makt over meg som superegoet som krev makt over egoet. Slik prøver dei å få makt over menneska og over kyrkja og så prøver dei venstreradikale å ta over. Men dette var då mi sak og soleis var det eg sjølv som hadde initiativet og dermed leiarskapet, det var eg sjølv som resonnerte og skulle konkludere. Å gjere det så vanskeleg var eigentleg tullete. Eg trengde slett ikkje stille alternative hypoteser eller tenke ved kontraposisjon. Jesus korrigerte meg på dette gjennom bodskap som kom gjennom tyding av tungetale i den Frie Evangeliske Forsamling. Eg fekk då oppleve hans nærvær i forsamlinga og han var med meg i kvardagen,  på universitetet også, han talte til meg, eg bad til han og han svarde meg. Det erstatta dialogen mellom ego og superego. Forståinga av eit superego vart svært så mangelfullt samanlikna med han, om nokon førestilte seg at det skulle erstatte han, ville det opplagt verte som ein avgud.

Så kva er det for noko, dette egoet og superegoet? I tråd med både demokrati og naturvitskapleg metode er eg fri til å kunne tenke meg alterative hypoteser og ein kontraposisjon, skulle eg så kanskje ikkje vere fri til å vurdere dei sjølv og så velje sjølv det som eg veit med meg sjølv og som eg sjølv trur og meinar er rett? Eller har demokrati og naturvitskapleg metode teke slutt? Kva er det for noko, dette egoet, skal eg ikkje lenger kunne tenke og vurdere sjølv og velje det som eg sjølv trur og meiner er rett? Skal eg ikkje lenger kunne seie til meg sjølv, mi sjel lov Herren og gløym ikkje alle hans velgjerningar? I platonismen vart det ført klagemål mot menneskets fysiske natur, det svarer vel til egoet, og det vart brukt som argument for at ei lærd overklasse skulle styre, det svarer vel til superegoet. Men i den gresk-syriske tida sette Antiokus 4. Epifanes vakter i Jerusalem som skulle passe på at jødane ikkje fekk dyrke Israels Gud slik som han hadde lært dei ved Moses og dei andre profetane. Og mykje tyder på at dette superegoet fungerer nettopp slik.

Eg har no eigentleg halde fram med å be til Jesus og ta imot dei svara som han jamt og trutt har gjeve meg gjennom tyding av tungetale. Likevel kjem eg no altså til at denne fortrengde saka svarar til rom i min lekams tempel, der det trengst ei fornying. For det var noko fundamentalt gale som skjedde i Bergen. At lekamen kua livet i Anden og sjelslivet. Korleis då. Dei vil vel påstå at det er eg sjølv som gjer det, det er mannens eg som er slik og som gjer det. Men eigentleg er det dette superegoet i den moralfilosfiske tradisjonen som er komen inn i kyrkja, som gjer det. Det er slik som med bokstaven som slår i hel livet i Anden, som kuar Anden og sjelslivet. Den politiske makta brukar fysisk makt, den er komen inn i kyrkja og brukar soleis fysisk makt, med det resultat at lekamen kuar livet i Anden og sjelslivet. Med intraspeksjonen får dei mennesket til å vende merksemda mot seg sjølv, får å få det til å erkjenne sitt ego og sin egoismen, som ei slags syndserkjenning, for dei treng å definere menneskets ego og egoisme for å bruke det som argument og motiv for at deira superego skal få makt over mennesket og kyrkja. Deira metode er å dåre og forføre menneska slik som ved syndefallet, deira mål og hendsikt er å få makt over menneska og over kyrkja på den måten. Syndefallet førde til avgudsdyrking og Bibelen kalla avgudane for lygn. Still ei alternativ hypotese, argumenter med kontraposisjon, så trur dei på den alternative hypotesa og på kontraposisjonen og lagar seg ein avgud av den. Ja, slå ei skrøne, fortel ein dum vits, så trur dei det. Det fortel noko om kor makteslause menneska er, kor makteslaus ein mann er overfor forføringa og vondskapens velde. Men det som var umogleg for menneska, på grunn av synda i kjøtet, det gjorde Gud, og det er det vi må vite å nytte oss av.

Så den evangeliske forkynninga fungerer annleis enn dette. Alle som tok imot Kristus, gav han rett til å verte Guds born, fødde av vatn og Ande og det som er født av Anden er ånd. Har vi Kristi Ande, så tilhøyrer vi han og då skal vi også leve for han. Når vi bøyer kne ved korsets fot og erkjenner vår synd for Jesus, så tilgjer Gud syndene våre og Jesu blod reinsar oss frå all urettferd. Så vert vi fylte av den Heilage Ande og den openberrar Ordet for oss og leier oss fram til heile sanninga og den set oss fri. Kristus er sanninga, den Heilage Ande herleggjer og openberrar han for oss som vår frelsar og Herre.

Jesus var komen for å gje oss ånd og liv.

JOH 6,63 Det er Anden som gjer levande; her kan menneske ingen ting gjera. Dei ord eg har tala til dykk, er ånd og liv.

JOH 10,10 Tjuven kjem berre for å stela, drepa og øyda. Eg er komen for at de skal ha liv og overflod.

Ja, kva er det for noko det derre superegoet. Eg er ikkje verken psykolog eller psykiater, men eg går ut ifrå at ein kvar har så pass demokratisk rett at han eller ho kans svare for seg sjølv og vurdere kva er det for slags superego som fungerer bra både for deg sjølv og for andre. Men her får vi inntrykk av at det er eit superego som gjer krav på oss, same enten vi vil eller ei og kva er det for noko? Vi kan samanlikne det med Trollet i “Per Gynt”. Det sa til Per:” Ver deg sjølv nok (egoet). Seinare når dei møttest, sa Per til Trollet at han hadde hadde vore seg sjølv, men Trollet svara at han hadde ikkje vore seg sjølv. Men Per meinte han hadde no prøvt å vere seg sjølv, slik som Trollet sa til han. Men då sa Trollet til han at det var ikkje det han hadde sagt, men han hadde sagt:” Ver det sjølv nok”. Så han hadde nok prøvt på det, men då hadde han ikkje vore seg sjølv. Her kan eg legge til at sjela hans var han sjølv, men han trengde Kristus til å frelse den.

Gud er den same som då han skapte og gjer framleis sitt verk med oss i samsvar med 1.Mos.2.

Jesus gav oss ånd og liv.

Det minner meg om at Gud skapte mannen av mold frå marka og bles livsens ande i nasa hans, så han vart til ei levande sjel. Lekamen er eit tempel for den Heilage Ande, så eg tenker meg at ved fylden av den Heilage Ande, gjev Anden liv til vår sjel. Men for mitt eige vedkommande vil eg seie det slik, at livet vart planta i meg ved Guds Ord, når eg var ein liten gutunge. Dei sterke opplevingane ved fylden av den Heilage Ande kom seinare, men den sentrale hendsikta var likevel at livet som var planta i meg, allereie når eg var ein liten gutunge, skulle vekse ved forkynninga av Guds Ord og fylden av den Heilage Ande.

Når eg merka at eg byrja å verte glad i henne Virtuella, bad eg til Gud over det og vedkjende for han at hans kjærleik var mellom oss og den var rett, same enten ho ville seie ja eller nei til mitt frieri, så eg opna meg endå meir for den og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande (Jfr.Rom.5,1-5). Både min og hennar lekam var tempel for den Heilage Ande, vi vart fylte av Anden, så vi fekk oppleve at Gud gjorde våre lekamar levande ved Anden.

RMR 6,12 – RMR 6,13 {I TENESTE FOR GUD}  Lat då ikkje synda rå i dykkar døyelege lekam, så de gjev etter for lystene i lekamen. 13 Og byd ikkje fram lemene dykkar til rådvelde for synda, så dei vert våpen for uretten. Men byd dykk sjølve fram til teneste for Gud, så de brukar lemene for han, til våpen for det som er rett. De var då døde og har fått liv.

RMR 8,1 – RMR 8,3 {LIVET I ANDEN}  Så er det då inga fordøming for dei som er i Kristus Jesus. 2 For Andens lov, som gjev liv, har i Kristus Jesus gjort meg fri frå lova åt synda og døden. 3 Det som var umogeleg for lova, av di ho var maktlaus på grunn av den vonde menneskenaturen, det gjorde Gud. For synda skuld sende han sin eigen Son i same skapnad som syndige menneske har, og heldt dom over synda i vår natur. [den vonde menneskenaturen: før omsett “kjøtet”. Same ordet er òg omsett “vår natur”, “den syndige naturen” o. l. Sjå Gal 5, 17; Ef 2, 3.]

RMR 8,11 Han var det som reiste Jesus opp frå dei døde. Og dersom hans Ande bur i dykk, skal han som reiste Kristus opp frå dei døde, også gjera dykkar døyelege lekam levande ved sin Ande som bur i dykk.

Det sentrale poenget i dette er likevel at Jesus frelser vår sjel for æva og gjev oss evig liv, han gjev oss livets vatn, han gjev liv til vår sjel, vi er fødde av vatn og Ande og det som er født av Anden er ånd. Så vi skal la Anden råde i vår døyelege lekam. Og eg fekk oppleve at Faderen openberra henne for meg som sitt barn, som han elska og som han hadde omsorg for og ho levde i eit kjærleiksforhold til Kristus, som hans brud. Då var det viktig for oss å ære og takke Gud og Lammet for frelsa, halde fram med å vende oss til Kristus, takke og lovprise han som vår frelsar og Herre og tenke som so at vi lever for han.

Gud gav oss ein Ande som verkar kraft, kjærleik og visdom.

Eg hadde bedt Jesus gje meg ei frelst kvinne til kone og eg trur han svarde meg slik, Gud er den same og han gjorde sitt verk med oss i samsvar med 1.Mos.2, hans mål og hendsikt var framleis å frelse vår sjel for æva og gje oss evig liv og at vi skulle dyrke og verne hagen. Han gav oss ikkje ei ånd som verkar mismod, men han gav oss ein Ande som verkar kraft, kjærleik og visdom (sindighet). Eg vart motivert av den kjærleiken og styrka av hans kraft.

2TI 1,7 For Gud gav oss ikkje ei ånd som gjer motlaus, men ei ånd som gjev kraft og kjærleik og visdom.

Slik heldt eg meg heilhjarta til han og fekk oppleve at han kom meg til hjelp med si kraft. Eg hadde eit visst håp om at han ville gje meg henne til kone, men eg var ikkje så sterk i trua, korleis skulle eg forstå det, kva skulle eg seie. Men det største problemet var nok at eg vart utstøytt og fekk ikkje moglegheit til å seie noko meir om det.

2KR 16,9 For Herrens augo fer utover all jorda, så han med si makt kan hjelpa dei som heilhjarta held seg til han. Men i dette har du bore deg uklokt åt; heretter skal du støtt ha krig.”

Det er ikkje lenge sidan Jesus talte til meg om å heilhjerta halde meg til han, så ville han komme meg til hjelp med si kraft og eg forstod at han soleis ville gje meg hjelp i form av ei kone. Som sagt er eg viss på at det var den gjerninga han byrja med i mitt forhold til henne Virtuella, som svar på mi bøn om ei frelst kvinne til kone, allereie når vi gjekk på gymnaset. Han som byrja den gode gjering i oss, hans skal også fullføra den.

FIL 1,3 – FIL 1,11 {TAKK OG BØN FOR KYRKJELYDEN}  Eg takkar alltid min Gud når eg tenkjer på dykk. 4 Og kvar gong eg bed for dykk alle, gjer eg det med glede. 5 For frå fyrste dagen og til no har de vore med i arbeidet for evangeliet. 6 Og eg er viss på at han som tok til med ei god gjerning i dykk, skal fullføra henne – heilt til Jesu Kristi dag. 7 Det er berre rett at eg tenkjer så om dykk alle. For eg ber dykk i hjarta, og de har alle del med meg i nåden, både når eg er i fengsel, og når eg forsvarar og stadfester evangeliet. 8 Ja, Gud er mitt vitne på at eg lengtar etter dykk alle med Kristi Jesu hjartelag. 9   Og dette bed eg om, at kjærleiken dykkar må verta rikare og rikare på dømekraft og skjøn, 10 så de i dei ymse spørsmål kan døma om kva som er rett. Då kan de stå reine og lytelause på Kristi dag, 11 fylte av rettferds frukt som veks fram ved Jesus Kristus, Gud til lov og ære.

For meg kjennest det som at det viktige, sentrale og verdifulle poenget er å få oppleve at Gud soleis styrker meg med si kraft, at han kjem meg til hjelp med si kraft og at han soleis gjev meg hjelp i form av ei kone. Ho Virtuella sa nei til mitt frieri, ho sa nei til Herren også og var fortapt. Men Jesus kan vel gje meg ei anna kvinne til kone i staden, til dømes ho ”Miss Oslo 1990”. Når han frelser henne ”Miss Oslo 1990” så kan han vel buke henne som sitt vitne og frelse henne Virtuella også?

Det vesentlege for meg er å heilhjerta halde meg til Herren, så eg får oppleve at han kjem meg til hjelp med si kraft, så eg får oppleve at han soleis gjev meg hjelp i form av ei kone. Eg skal glede meg i det fullførde frelsesverket, så vil han gje meg det mitt hjerte attrår.

Bodskapen 26.5.2016:

Ja, seier Herren, mitt auge fær over heile jorda, for at eg kan støtte den som heilhjerta held seg til meg. Sjå, eg søker etter menn og kvinner i denne tid, som vil vie sitt liv for meg og som hungrar og lengtar etter den kraft som eg kan gi. Sjå, eg skal i sanning høyre deira bøner og eg skal svare ifrå min heilage himmel. Dei skal få oppleve, at den kraft som var verksam i fordoms tid, den skal virke i denne siste tida. Dei skal få sjå forunderlege ting, seier Herren. Ver stille for meg, for sjå, eg kjem, eg kjem ganske snart. Men før eg kjem, så skal eg vise mi kraft og dei skal få sjå, at eg lever, den gamle av dage. 

Det folk eg skal bruke i endetida, det er eit folk som eg har lutra, som eg har reinsa, seier Herren, det skal vere med og forkynne mine gjerningar. Det er eit folk som er helga meg, seier Herren. Og sjå, eg Herren, eg har byrja eit verk i det folk i dag og sjå, eg skal svare på deira bøner. De skal få oppleve at det de har bedt om i mange år, det skal eg svare på, seier Herren. For sjå, eg er ein bønnhøyrande Gud, sjølv om du synest det dryger og det tek tid, men sjå, seier Herren, eg kjem når tida er inne. Så ver stille, seier Herren og bi på meg, for den som bier på meg, han skal ikkje verte skuffa, men han skal få oppleve at eg svarar på dei heilage sine bøner. Amen.

Bodskapen 12.10.2014:

Ja, seier Herren, eg har sagt i mitt Ord, at du skal fryde deg og glede deg i mi frelse. Gled deg i meg, seier Herren, så skal eg gje deg kva ditt hjerte attrår. Ver ikkje opptatt med det som er rundt deg, sjå deg ikkje om, verken til høgre eller venstre, men ha ditt blikk festa på meg, seier Herren. Ver oppteken med det som er der oppe. Eg har jo sagt i mitt ord, er de oppreist med meg, då skal de søke det som er der oppe. Men eitt er nødvendig, seier Herren, det er å verte fylt av min Ande, fylt av mi salving og kraft i denne tida. For sjå, den vonde, han står dykk imot. Men med mi kraft og mi salving, så skal de vinne meir enn siger, seier Herren. For sjå, den ånd som bor i deg, den er sterkare enn den som er i verda.

Mange er dei i desse dagar, som ser seg tilbake og som ligg etter på vegen. Derfor, mine barn, skal de rope til meg og be for dei, at dei skal få ny kraft og nytt mot og eg skal møte dei på nytt igjen, seier Herren. For sjå, det er mange som er såra, det er mange som har det vondt og lid. Men de, mine born, de skal gå ut og trøyste dei. Og de skal hjelpe dei på vegen, for eg har sagt i mitt Ord, at de som er sterke, de eg skuldige til å bere dei svake. For sjå, det er mange svake mellom mitt folk. Men eg, Herren, ynskjer å kalle dei i desse dagar og eg, Herren, skal fylle dei med mi salving og kraft. Og då skal den svake seie, eg er ein helt. For sjå, det er kun med mi kraft du kan vinne siger.

Ja, eg vil prise og opphøye deg, min frelsar og Herre, fordi du har frelst meg, fordi du har skrive mitt namn i livets bok. Og eg veit at når du kjem, så skal eg få vere med. Og eg skal vere med i den skaren, som skal toge inn i staden med dei faste grunnvollar. Å, kor eg lengtar etter å sjå deg, som mi sjel elskar. Amen.

Jesu frelseverk er fullført og fullkome, vi kan med glede ause or frelseskjelda, det er som eit ope skattkammer, det er berre å forsyne seg.

Jesus frelsesverk er fullført og fullkome. Då er det vesentleg at han er av herlegdoms Ande Guds veldige Son, slik det viste seg ved at Gud vekte han opp frå dei døde. Han er fullkomen, han er herleggjord og det er han for oss. Han er brødet som kjem ned frå himmelen og gjev verda liv, han er den nye naturen som Gud gjev oss frå himmelen og den er fullkomen. Han er den siste Adam, som er ifrå himmelen og som for oss har vorte ei livgjevande ånd, det livet og den Anden som han gjev oss frå himmelen er fullkommen. Livet vart planta i meg ved Guds Ord, allereie når eg var ein liten gutunge og det skulle vekse, håpet om Guds herlegdom gjorde oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik var utrendt i våre hjarto ved den Heilage Ande som var oss gitt. Og den Heilage Ande openberra henne for meg som det vidunderlege barnet Gud fødde henne, ho levde i eit kjærleiksforhold til Faderen som hans barn, som han elska og hadde omsorg for og i eit kjærleiksforhold til Kristus, som hans brud. For det livet og den Anden Jesus gav oss frå himmelen var fullkome. Vi var fødde av Anden og det som er født av Anden er ånd og den Anden var og er fullkomen. Jesus gav oss livets vatn gratis, av berre nåde, han er sjølv livets vatn, han er sjølv livet som han gav oss og det var og er fullkome. Visst skulle eg vel det og det skal eg framleis gjere. Slik skal eg framleis drikke av den kjelda, ause med glede or frelseskjelda, opne meg for  den og la den strøyme gjennom meg, frå mitt liv skal det som skrifta seier strøyme elvar av levande vatn. Slik skal eg vere kanal for Guds velsigning. Ja eg skal endåtil bade i den, vade så langt ut i den at eg flotnar og flyt (Esekiel 47). Jesus har sagt til meg at frelsesverket inkluderer alt kva eg treng, så eg skal ikkje mangle noko. Så eg forstår det slik at det inkluderer ei kone til meg også. Eg skal berre opne meg for nådestraumen og ta imot. Eg skal ikkje stå ved strandbreidda og sjå på livets flod, men kaste meg uti den og få oppleve at den ber meg.

Eg fekk ikkje snakke noko meir med henne Virtuella, om eg ville snakke med andre om henne, vart eg berre avvist, dei ville ikkje høyre på meg. Så mine tankar om henne måtte eg berre fortrenge og undertrykke. Men no må eg visst ta fram att dei fortrengde og undertrykte tankane, for dei representerer ein ressurs og ei kraft som eg eigentleg skulle gjere bruk av (jfr. Freuds psykoanalyse). For det var ikkje berre mine tankar og mine ord, men det var Guds tankar og hans svar på mi bøn, det var Jesus som gav oss ånd og liv, det var Gud som gav oss sin Ande og styrka oss med si kraft. Den Heilage Ande openberra henne for meg som det vidunderlege barnet Gud fødde henne til, født av vatn og Ande og det som er født av Anden er ånd, som Faderen elska og hadde omsorg for og ho levde i eit kjærleiksforhold til Kristus, som hans brud. Så kvifor skulle eg vel fortrenge og undertrykke det? Snakk om kvinneundertrykking, men dette er undertrykking av det åndelege og sjelelege livet i samfunn med Gud og det er undertrykking av mitt (mannens) åndelege og sjelelege liv i samfunnet med Gud. Det berømmelege superegoet gav oss andre tankar og vrangforestillingar som vart brukte til argument for å kue det åndelege og sjelelege livet i samfunnet med Gud som er ånd, slik gjorde det menneska trongsynte. Men med ekte evangelisk kristendom vert vi reinsa frå det, sinnet vert fornya ved Guds Ord og Guds Ande, ressursar i oss vert frigjorde, vi vert styrka ved Guds kraft til å leve for Herren. Dette skal ikkje fortrengast og undertrykkast av eit superego, det er noko som Gud har gitt meg i hjertet og eg skal sjå til at eg bidreg med det, så det er ein ressurs for kyrkjelyden også. Bodskapen 29.3.2015:

Midt i mi menigheit har eg bestemt det skal vere vekking, midt i mi forsamling har eg bestemmt at der skal livet vere. Det er ikkje noko som personar har, men det er noko som mi forsamling skal eige i si midte. Der skal livet vere, der skal overfloda vere, der skal fornyinga vere. Derfor sjå til at du bidreg med det Gud har gitt i ditt hjerte, så skal eg rake glørne saman og  så skal bålet byrje å flamme og elden skal byrje å brenne og du skal få kjenne at pinsefesten sin dag, den er ikkje over, den er framleis tilgjengeleg.

Stå ikkje ved bredda og sjå på nådens flod, men kast deg uti, så skal du kjenne den skal bere deg, den skal halde deg oppe og du skal få oppleve  ein fryd i ditt hjerte som du aldrig før har kjent, for det er ikkje av gjerningar du får det, men du får det som er gitt av berre nåde. Og skattkammeret mitt er ope og alle rikdommar og skattar er tilstades, skjult i meg. Men du må ha apetitt og når du har lengsel, så skal du gå inn og så skal du ta for deg av det som er fullbrakt og eg skal gi deg det som arv og då skal du fryde deg og glede deg. Fordi eg Herren skal fylle deg med overflod.

Eg skal gi deg føter som hindane, du skal bli stilt opp på høgdene og du skal få sjå det vidstrakte landet, og med dine auge skal du sjå det og med di tru skal du innta det, for landet det ligg ope for deg, fiendane er besigra, det er ikkje ein mur som skal vere for høg for deg. Men du skal få kjenne at med tru skal du innta -, bry deg ikkje om omstenda, men ver oppteken med meg, så skal eg Herren løfte deg inn i ei atmosfære og du skal verte til eit anna menneske.

Å ta ut av skattane i dette skattekammeret, kan samanliknast med å resonnere som ved modus ponens.

EFE 1,1 – EFE 1,14 {HELSING}  Paulus, etter Guds vilje Jesu Kristi apostel, helsar dei heilage i Efesos, dei som trur på Kristus Jesus. [i Efesos: Orda vantar i dei eldste handskriftene. Brevet har truleg vore sendt til fleire kyrkjelydar i Vesleasia.] 2 Nåde vere med dykk og fred frå Gud, vår Far, og Herren Jesus Kristus!  3 {GUD VERE LOVA FOR NÅDEN I KRISTUS!}  Lova vere Gud, vår Herre Jesu Kristi Far,  han som i Kristus har velsigna oss  med all Andens velsigning i himmelen.  4   I Kristus har han valt oss ut før verda vart skapt,  så vi skulle vera heilage og lytelause for hans åsyn. 5   I kjærleik og av eigen fri vilje  har han føreåt etla oss  til å få barnekår hjå seg ved Jesus Kristus, 6   til lov og ære for hans herlegdom  og for den nåde han gav oss i sin kjære Son.  7   I han har vi utløysinga  som vart vunnen ved hans blod,  forlating for syndene.  Så rik er hans nåde, 8   som han i rikt mål har late oss få.  Han gav oss all visdom og alt skjøn, 9   då han kunngjorde oss løyndomen om sin vilje,  den frie avgjerd han hadde teke 10   om å fullføra sin frelsesplan når tida var inne:  å sameina alt i Kristus, både det i himmelen og det på jorda.  11   I han har vi fått arvelut,  vi som føreåt var etla til det  etter Guds forsett,  han som gjennomfører alle ting  etter sin plan og vilje. 12   Så skulle vi vera til lov og ære for hans herlegdom,  vi som alt no har sett vår von til Kristus.  13   I han kom de òg til tru  då de høyrde sanningsordet,  evangeliet om frelsa dykkar.  I han er de merkte med eit segl,  Den Heilage Ande som var lova, 14   han som er pantet på arven vår  til dess utløysinga kjem for Guds folk,  til lov og ære for hans herlegdom.

EFE 2,4 – EFE 2,10   Men Gud er rik på miskunn. Av di han elska oss med så stor kjærleik, 5 gjorde han oss levande med Kristus, vi som var døde på grunn av våre synder. Av nåde er de frelste. 6 I Kristus Jesus har han reist oss opp frå døden saman med han og sett oss i himmelen med han, 7 så han i dei komande tider kunne visa sin overstrøymande rikdom på nåde og sin godleik mot oss i Kristus Jesus. 8 For av nåde er de frelste, ved tru. Det er ikkje dykkar eige verk, det er Guds gåve. 9 Og det kviler ikkje på gjerningar, så ingen skal rosa seg. 10 For vi er hans verk, skapte i Kristus Jesus til gode gjerningar som Gud føreåt har lagt ferdige, så vi skulle ferdast i dei.

 

Samanlikning mellom Guds Ord og fysikkens lover. Moralfilosofi utan nåde? Det var då som Babel-kongen. 

1980-talet, engasjerte eg meg i realistgruppa i det kristne studentlaget. Det var evangelisk forkynning, men eg merka ikkje noko typiske karismatiske innslag, der var ikkje mykje ånd og liv og kraft. Men held vi oss til den evangeliske forkynninga og går vegen til Faderen og held fram med det, så skal den leie fram til eit rikare liv, ved fylden av den Heilage Ande, vi skal få kraft og verte utrusta ved at den Heilage Ande kjem over oss. Men her bar det meir preg av frustrasjon, som om det ikkje førde fram. Det verka som den faglege interessa gjekk mest i retning av matematikk og fysikk, det var kanskje berre at det fekk mest merksemd, for der er ei kopling mellom trua på Gud og matematikk og fysikk. Følgjande bibelvers gir dekning for det:

JER 33,14 – JER 33,26   Sjå, dagar skal koma, lyder ordet frå Herren, då eg oppfyller den gode lovnaden eg gav Israel og Juda. 15 I dei dagar, når den tid kjem, lèt eg ein rettferdig renning veksa fram i Davids-ætta. Han skal gjera rett og rettferd i landet. [ein rettferdig renning: -> Jes 4, 2.] 16 I dei dagane skal Juda verta frelst og Jerusalem bu trygt. Og dette er namnet byen skal få: “Herren, vår rettferd”. 17 For så seier Herren: Det skal aldri vanta ein mann av Davids ætt til å sitja på Israels kongsstol. 18 Mellom levittprestane skal det heller ikkje vanta menn som kan tena meg og til alle tider bera fram brennoffer, brenna grødeoffer og laga til slaktoffer. 19   Herrens ord kom til Jeremia, og det lydde så: 20 Så seier Herren: Kan de bryta mi pakt med dagen og natta, så dag og natt ikkje kjem i rett tid, 21 då skal òg mi pakt med David, tenaren min, brytast, så han ikkje får nokon son som kan sitja på kongsstolen hans, og like eins pakta med levittprestane som gjer teneste for meg. 22 Etterkomarane etter David, tenaren min, og etter levittane, som tener meg, gjer eg talrike som himmelhæren, som ikkje kan teljast, og sanden ved havet, som ikkje kan mælast. 23   Herrens ord kom til Jeremia, og det lydde så: 24 Har du ikkje lagt merke til kva dette folket seier: “Dei to ættene som Herren valde ut, har han støytt frå seg.” Såleis vanærar dei folket mitt, fordi dei ikkje lenger held det for å vera eit folk. 25   Så seier Herren: Dersom eg ikkje har gjort pakt med dag og natt og ikkje gjeve lover for himmel og jord, 26 vil eg støyta frå meg ætta åt Jakob og åt David, tenaren min, og ikkje ta nokon av etterkomarane hans til å råda over Abrahams, Isaks og Jakobs ætt. Men eg vil venda lagnaden deira og miskunna meg over dei.

HEB 11,3 I tru skjønar vi at verda er skapt ved Guds ord, og at det vi ser, ikkje har vorte til av det synlege.

Den moralfilosofiske tradisjonen frå Platon kopla seg også til matematikk og fysikk, men den tok sikte på å herske og stod soleis i motsetnad til nåden vi får i Kristus og det har den gjort endåtil i kyrkja. Platon kopla det til det geosentriske verdsbiletet, men så vart det avsanna. Dette minner om det som vart sagt om Babel-kongen:

JES 14,3 – JES 14,4 {BABEL-KONGEN FELL}  Den dagen Herren lèt deg kvila frå ditt strev og di uro og frå det harde trælearbeidet som vart lagt på deg, 4 då skal du syngja denne spottevisa om Babel-kongen:   Sjå, no er det ute med valdsherren,  no er det slutt på hans ville framferd!

JES 14,12 – JES 14,17   Kor du er fallen frå himmelen,  du strålande morgonstjerne, du son åt morgonroden!  Kor du er slengd til jorda,  du som la under deg folkeslag! [morgonstjerne: bilete på babylonarkongen.] 13   Det var du som tenkte med deg:  “Til himmelen vil eg stiga opp;  høgt over Guds stjerner  reiser eg min kongsstol.  Eg tek sete på tingfjellet lengst i nord. 14   Eg vil stiga opp over dei høge skyer  og gjera meg lik Den Høgste.” 15   Nei, til dødsriket er du nedstøytt,  lengst ned i den djupe hola.  16   Dei som ser deg, stirer på deg,  undrast og seier:  “Er dette den mannen som skok jorda  og fekk kongerike til å skjelva, 17   han som gjorde verda til ei øydemark,  la byar i grus  og aldri lét fangar få fara heim?”

Men det går framleis like fint å samanlikne Guds Ord og lov med naturlovene, det  er lover for menneskelivet til samanlikning med naturlovene.

Etter at eg fekk denne åndelege openberringa, der Jesus openberra seg for meg og henne ”Miss Oslo 1990” ville eg gjerne snakke med henne, dersom Jesus ville gi meg henne til kone, ville vel det vere naturleg. Eg kunne til dømes rådføre meg med henne om min studieveg vidare. Det ville vel vere naturleg å ta slike omsyn til henne også. Men så nær kontakt og eit så nært forhold til henne fekk eg ikkje. No var eg rådvill om kva slags studieplan eg skulle følgje. Eg hadde brukt ein god del tid på skriveriet om dette  som var mi sak og om mykje meir enn det og gjorde det framleis. Så eg tenkte eg måtte prøve å halde ein nokolunde normal studieplan og prøvde meg på nokre vidaregåande emne i teoretisk fysikk, der det vart brukt nokså avansert matematikk. Herren vil vel styrke meg, tenkte eg. Men det var ikkje særleg vellukka, det vart total fiasko. Eg kom til at i staden for å gjere bruk av Guds nåde og få oppleve at Gud kom meg til hjelp med si kraft, vart dette som å prøve å prestere for å få noko av forteneste, men forventinga om forteneste var i så fall ei innbilling, om eg tenkte meg å få henne som forteneste, var det innbilling. Det er eit problem som går igjen i andre samanhengar også og det har seg nok slik at ”den Duglause Hyrdingen” er på ferde, han som gjætte slaktesauene for sauehandlarane. Eg kom til at studiane vart som ei religiøs søking som ikkje førde fram.

Frieri midt i studiane! Men ved at eg bøyer meg ved korsets fot og audmjuker meg for den sanne Gud.

Det var nok tidleg på hausten 1988 eg oppdaga henne ”Miss Oslo 1990” og fekk oppleve ei åndeleg openberring, der Jesus openberra seg for meg og henne. Eg relaterer det til demokratirørsla og studentopprøret i Kina våren etter og opninga av Berlinmuren 9.11.1989, då har eg det. Våren 1989 var eg ferdig med fysikk-kursa, på grunnivå, tilsvarande grunnfag, koder på 100-talet, eg skulle berre ta oppatt ein av dei eksamenen for å forbetre karakteren, så eg prøvde meg på 3 vidaregåande kurs, på 200-talet. Eg bestod berre to av dei og det var ikkje særleg gode resultat. Dette burde eg eigentleg klare, men eg heldt no på med dette skriveriet mitt på si, det tok tid og med det gjekk tankane andre vegar, så det tok kanskje meir tid enn det skulle. Seinare prøvde eg meg på meir avanserte emne, teoretiske dvs. svært matematiske, med kode på 300 talet og det var det som vart total fiasko.

No var eg klar over at det gjekk dårleg på eine eksamenen og rett etter kom Beijing-massekeren, 4.juni. Eg dreiv med dette skriveriet mitt på si og når eg såg igjen henne ”Miss Oslo 1990” fekk eg inntrykk av at det var noko som gjekk hardt inn på henne, eg gjekk ut ifrå at det var Beijin-massakeren, eg hadde også ei aning om at det hadde å gjere med noko som eg hadde skrive, men korleis koplinga er der, korleis ho eventuelt hadde fått greie på det, veit eg ikkje. Så skreiv eg om mitt gode samvits pakt med Gud med grunnlag i Jesu oppstode frå dei døde, har vi lete oss forsone med Gud på evangeliets grunnvoll, så kan vi og skal vi ha godt samvit for Gud og har ho levt rett, så har ho heller ikkje noko å ha dårleg samvit for. Rett etter fekk eg dette hyggelege møtet med henne der våre blikk møttest, medan venninga hennar stod ved sida av henne, eg stoppa nok opp ein liten augneblink og såg på henne med ein ynskjedraum om å få omfamne henne og gje henne ein klem. Jau, eg hadde ein ynskjedraum om å få henne til kone og som realist og naturvitar tenker eg også naturfagleg om den saka. Og eg er overtyda om at ho merka dette, fordi håpet om Guds herlegdom gjorde oss ikkje til skamme, for Gud kjærleik var utrent i våre hjerte ved den Heilage Ande som var oss gitt, så Guds kjærleik og Guds Ande var i oss og mellom oss. Eg er viss på at ho var Guds barn, fødd av vatn og Ande og det som er født av anden er ånd, for meg verka det som om ho var eit kjærleikens vesen, fødd og laga av Guds kjærleik, den omgjorde henne og følgde henne og ho hadde denne herlege, himmelske gleda. Det hadde nok å gjere med at eg velsigna henne og bad for henne, men det vesentlege var at Jesus var med meg og han også velsigna henne, han brukte meg som kanal for si velsigning til henne.

Som eg skreiv i kommentaren til møtet 11.6.2017:

Eg har fortalt om korleis eg fekk ei åndeleg openberring, der Jesus openberra seg for meg og henne ”Miss Oslo 1990”. Sidan gjekk eg av og til på Biologibygget og såg etter henne og eg er viss på ho forstod det. Ein gong lente ho seg bakover mot eit bord i kantia og ho såg på meg når eg skulle til å gå forbi. Veninna hennar stod ved sida av. Og eg såg på henne, kanskje gjorde eg eit lite stopp, akkurat som om eg skulle til å seie noko eller akkurat som om eg sa noko, utan å gjere det, det var berre i mitt indre menneske eg vedkjende noko.  Kva vedkjende eg? Ja, ho vart fanstastisk vakker, heile hennar skapning var tiltrekkande på meg. Eg hadde bedt til Jesus for henne og opplevt denne openberringa som svar på mi bøn og det var både å be Jesus frelse henne, samtidig som eg vedkjende at eg yngste å få henne til kone. Men no følte eg at det var det siste det handla om og eg følte det som om eg var dum og innbilsk som skulle prøve meg på å fri til henne. Eg følte at eg måtte erkjenne den kjønnlege tiltrekning, det var svært så fysisk, kjemisk og biologisk, eg måtte erkjenne at det var den naturlege kjønnlege tiltrekninga, men samtidig var det åndeleg, det var då den Heilage Ande som overtyda meg om det. Det var ei vedkjenning til Gud og eg er viss på at ho merka det. Elles fekk eg meg ikkje til å seie noko høgt, eg tenkte berre at her måtte eg vere forsiktig, så eg ikkje freista henne og let meg sjølv verte freista, så eg gjekk berre vidare og sette meg ved eit anna bord.

Det verkar som Jesus tok oppatt tråden her i bodskap 2, 18.6.2017:

2.A: Ja, seier Herren, eg vil at du mitt barn, du skal søke inn til meg, inn i heilagdomen, så skal eg Herren, bruke deg til stor og rik velsigning. Men sjå, seier Herren, du held deg litt på avstand og du er ikkje innvia til meg og du søker ikkje meg slik som du gjorde i fordums dagar, då du var brennande i ånda og du vitna om meg på ein kvar stad og du brann for meg, seier Herren. Eg vil at du skal komme tilbake igjen til dette, seier Herren. For eg ynskjer å bruke deg og eg vil bruke deg til stor og rik velsigning, seier Herren. Sjå, eg har talt til deg mange gangar før, men du har vore gjenstridig, men sjå, seier Herren, eg elskar deg med ein evig kjærleik og eg vil at du skal gå sigrande ut av denne verda. Eg vil at du skal oppleve herlege ting med meg, seier Herren. For sjå, eg er rik nok, seier Herren, for alle som påkallar meg. Derfor påkall mitt namn og eg skal møte deg på nytt igjen, seier Herren. 

2.B: Frelsa i meg, den er gratis, seier Herren. Du kan ikkje gjere noko, verken frå eller til, men av nåde, så vert du frelst. Og det er ei gave ifrå meg, det er noko du får fritt og for inkje, seier Herren. Derfor ta imot denne gava, frelsa, den er gratis, seier Herren. Men ta imot, audmjuk deg, seier Herren, og eg skal reise deg opp i Jesu namn. Amen.

Eg kan også samanlikne det med bodskapen 12.10.2014:

Ja, seier Herren, eg har sagt i mitt Ord, at du skal fryde deg og glede deg i mi frelse. Gled deg i meg, seier Herren, så skal eg gje deg kva ditt hjerte attrår. Ver ikkje opptatt med det som er rundt deg, sjå deg ikkje om, verken til høgre eller venstre, men ha ditt blikk festa på meg, seier Herren. Ver oppteken med det som er der oppe. Eg har jo sagt i mitt ord, er de oppreist med meg, då skal de søke det som er der oppe. Men eitt er nødvendig, seier Herren, det er å verte fylt av min Ande, fylt av mi salving og kraft i denne tida. For sjå, den vonde, han står dykk imot. Men med mi kraft og mi salving, så skal de vinne meir enn siger, seier Herren. For sjå, den ånd som bor i deg, den er sterkare enn den som er i verda.

Mange er dei i desse dagar, som ser seg tilbake og som ligg etter på vegen. Derfor, mine barn, skal de rope til meg og be for dei, at dei skal få ny kraft og nytt mot og eg skal møte dei på nytt igjen, seier Herren. For sjå, det er mange som er såra, det er mange som har det vondt og lid. Men de, mine born, de skal gå ut og trøyste dei. Og de skal hjelpe dei på vegen, for eg har sagt i mitt Ord, at de som er sterke, de eg skuldige til å bere dei svake. For sjå, det er mange svake mellom mitt folk. Men eg, Herren, ynskjer å kalle dei i desse dagar og eg, Herren, skal fylle dei med mi salving og kraft. Og då skal den svake seie, eg er ein helt. For sjå, det er kun med mi kraft du kan vinne siger.

Eg kjende meg tiltrekt av ei vakker kvinne, av kroppen hennar og det var den naturlege kjønnlege tiltrekninga. Og på toppen av det heile opplevde eg det som om det var det Anden dreiv meg til og det var det som gjorde det så spesielt og så sterkt. Slik også i dette møtet med henne ”Miss Oslo 1990”, eg følte at eg måtte berre bryte saman og tilstå, at eg var ein friar, at eg soleis måtte audmjuke meg altså.

JES 57,14 – JES 57,16 {HAN VEKKJER ÅNDA TIL LIV HJÅ DEI BØYGDE}  Det lydde eit ord:  Bygg, ja bygg og ryd ein veg!  Ta bort kvar støytestein  frå vegen åt mitt folk! 15   Så seier han som er høgt opphøgd,  han som tronar evig og heiter Den Heilage:  I det høge og heilage bur eg  og hjå den som er knust og nedbøygd i ånda.  Eg vekkjer ånda til liv hjå dei bøygde  og hjarta til liv hjå dei knuste. 16   For eg vil ikkje evig føra klagemål  og ikkje alltid vera harm.  Elles kom deira ånd  til å missa si kraft for mitt åsyn,  deira livsande som eg har skapt.

Og slik skal vi audmjuke oss og bøye oss ved korsets fot og vedkjenne vår synd for han, så får vi tilgjeving og Jesu blod reinsar oss frå all urettferd. Så ved trua på Jesus tek vi imot det som Gud gjev oss i han av berre nåde.

Relatere til naturvitskapen for å vise at læra er rett; vi treng den nåden Gud gir oss i Kristus.

Sidan menneska let seg lokke til å ete av kunnskapstreet og soleis prøvde å forgude seg sjølve med sin kunnskap (religiøs stolthet), så oppdaga dei at dei var nakne og prøvde å gøyme seg mellom trea i hagen, når dei høyrde at Gud gjekk i den. Slik vart der ein motsetnad mellom Gud som er ånd og mannen som var laga av mold frå marka. Men dersom vi audmjuker oss for Gud let oss forsone med han på evangeliets grunnvoll, så treng vi ikkje lenger gøyme oss for han slik, med dårleg samvit, men vi skal tvert om leve i eit godt samvits pakt med han (godt samvits vedkjenning til han), med grunnlag i Jesu oppstode frå dei døde.

Så vi skal leve i samfunn med han til samanlikning med korleis Adam og Eva levde i samfunn med han før syndefallet. Mannen og hagen og alt som levde  der var laga av mold frå marka, det er sliks som kan granskast og studerast med naturfaglege metode, korleis hann- og ho-dyr levde saman og formeira seg. Venteleg skulle mann og kvinne også leve saman og formeire seg naturleg på liknande vis. Og kven har sagt at Bibelen ikkje er naturvitskapleg? Dette er naturvitskapleg rett og det er rett også i følgje Bibelen. Vi måtte berre audmjuke oss for Gud og la oss forsone med han på evangeliets grunnvoll og halde fram med å leve i det, hans om byrja med den gode gjerning i oss, han skal også fullføra den.

Gud skapte mannen av mold frå marka og bles livsens ande i nasa hans, så han vart til ei levande sjel. Så planta han hagen og sette mannen til å dyrke og verne den. Og midt i hagen stod livsens tre og kunnskapstreet. Til samanlikning vart livet planta i meg ved Guds Ord allereie når eg var ein liten gutunge og det skulle vekse. Eg vart opplærd til å påkalle Kristus som min frelsar og Herre og be om frelse for mine næraste og sidan forstod eg at frelsa var det motsette av å verte forførde slik som ved syndefallet, så eg byrja også å be han om å gje meg ei frelst kvinne til kjæraste og kone. Der er eit kjærleiksforhold mellom Kristus og hans brud og det er skapt av Gud og eg forstod etter kvart at det var født i meg ved Guds Ande, så for meg gjaldt det kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne. Så slik var elden i mitt hjerte ved den Heilage Ande. Når eg gjekk på gymnaset merka eg at eg byrja å verte forelska i henne Virtuella, så eg bad til Gud over det og erkjente at hans kjærleik var mellom oss og den var rett, same enten ho ville seie ja eller nei til mitt frieri, så eg opna meg endå meir for den og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande.

RMR 5,1 – RMR 5,5 {FRED MED GUD OG FRELSE FRÅ DOMEN}  Sidan vi no har vorte rettferdige ved tru, har vi fred med Gud ved vår Herre Jesus Kristus. 2 Gjennom han har vi òg ved trua fått tilgjenge til den nåden vi står i, og vi prisar oss lukkelege fordi vi eig von om Guds herlegdom. 3 Ja, ikkje berre det, vi prisar oss òg lukkelege over trengslene våre. For vi veit at trengsla gjer oss uthaldande, 4 og den som held ut, får eit prøvt sinn, og den som er prøvd, får von. 5 Og vona gjer ikkje til skammar, for Guds kjærleik er utrend i hjarto våre ved Den Heilage Ande som han har gjeve oss.

Når eg var ung, vegra eg meg noko for Freuds påstand om at menneska vert motiverte av seksualitet og aggresjon, men eg relaterte det til det utviklingslæra seier om at livet er ein kamp for tilværet. Men no tenkte eg som so at eg i min kjærleik til kvinna vart motivert av Guds kjærleik. Det var ikkje tome, for Guds kjærleik var ein åndeleg røyndom i mitt hjerte. Gud gav meg ein Ande som verka kraft, kjærleik og visdom, eg vart motivert av Guds kjærleik, styrka av hans kraft og fekk visdom ved at Anden openberra Guds Ord for meg.

Å  lovprise Gud og Lammet for frelsa er sentralt i dette.

LUK 10,20 Og likevel: Gled dykk ikkje over at åndene lyder dykk, men gled dykk over at namna dykkar er skrivne i himmelen!”

FIL 4,4   Gled dykk i Herren alltid! Atter vil eg seia: Gled dykk!

NEH 8,10 Så sa Esra til dei: “Gå no heim, et feite retter og drikk søt vin! Send òg noko av det til dei som ingen dukar bord for. For denne dagen er helga til vår Herre. Ver ikkje sorgfulle! For gleda i Herren er dykkar styrke.”

Har vi teke imot Jesus, så vi har hans Ande, då tilhøyrer vi han og er frelst. Då skal vi også leve for han, det er motivet og det er det Anden driv oss til. Eg skal heilhjarta halde meg til Herren, så vil han komme meg til hjelp med si kraft og slik ventar eg meg at han gjev meg hjelp i form av ei kone.

2KR 16,9 For Herrens augo fer utover all jorda, så han med si makt kan hjelpa dei som heilhjarta held seg til han. Men i dette har du bore deg uklokt åt; heretter skal du støtt ha krig.”

Når eg vart glad i ei jente, bade eg for henne og fekk oppleve at Faderen elska henne som sitt barn og Kristus elska henne som si brud, den kjærleiken fekk eg i hjertet ved den Heilage Ande og det var herleg (Rom.5,1-5). Det opplevde eg både i mitt forhold til henne Virtuella og i mitt forhold til henne ”Miss Oslo 1990”. Slik vart eg motivert av Guds kjærleik og styrka ved Guds kraft og det var viktig for meg både når eg var i praktisk arbeid som fiskar og når eg studerte. Når eg var i praktisk arbeid opplevde eg det som at kroppen vart styrka ved Guds kraft, som om den tok i bruk ressursar, kraft og styrke i min kropp. Eg bad han om ei frelst kvinne til kone og han har svart meg positivt på det heile tida, det er inkludert i det fullførde frelsesverket. Ordet om korset er ei Guds kraft til frelse for kvar den som trur. Han har styrka meg med si kraft, han har kome meg til hjelp med si kraft også ved at han ville gje meg hjelp i form av ei kone. Men Gud hadde gjeve meg Anden som verka Guds kjærleik i mitt hjerte og mitt liv, så den motiverte meg, og som verka visdom, så eg til dømes såg mål og meining med livet, og som verka kraft til å arbeide for det som var mål og meining, kort sagt, å leve for Kristus.

Men det fungerte likevel ikkje skikkeleg, det vart haltande, for eigentleg skulle eg ha ein kjæraste og få meg ei kone på skikkeleg, når eg var ung, slik som det var vanleg. For ”superegosisten” som krev makta i kyrkja har ikkje villa godta at dette skulle ha noko med Gud å gjere. Derfor skulle ein annan mann få henne og bruke henne seksuelt i staden. Kva skulle dei då med Anden. Ho kom tydelegvis inn i ein hegeliansk omdanningprosess, der Gud og den einskilde har lite og inga betyding. Kristus og den einskilde mann som trur på han stod utanfor dette, jfr. den såkalla kvinnefrigjeringa. Ho Virtuella sa som kjent nei til mitt frieri, for 40 år sidan, og ville ikkje ha noko meir med meg å gjere. Og det er 29 år sidan eg oppdaga henne ”Miss Oslo 1990”, eg såg henne av og til, i tre fire år og det var det.

Det har vore viktig for meg å få oppleve at Gud styrka meg slik, med sin ande og si kraft og då har det sjølvsagt vore viktig for meg å få det til å fungere skikkeleg og det var nok ein god grunn til at eg kjende meg så sterkt tiltrekt av henne ”Miss Oslo 1990”, av kroppen hennar og av denne jenta frå Ukraina, av kroppen hennar, eg vil kalle henne ”Miss Ukraina 2014”. Men då må eg altså sjå opp til Jesus, for det var han som gav meg dette, det var han som gav meg ånd og liv og som framleis gjer det. Eg må berre halde fram med å glede meg i han, så vil han gje meg det mitt hjarte attrår (Bodskapen 12.10.2014, er inkludert i kommentaren til møtet 11.6.2017). Eg har nyleg fortalt om korleis eg opplevde Guds kjærleik til henne ”Miss Oslo 1990” i mitt hjerte (kommentar til møtet 18.6.2017), den var ein brand som Gud tente i meg (Høgsangen.8,5-7), så med den tennte han meg i brann for si sak.

Når ein ung mann vil ha seg ei kone, så er tidsperspektivet å få henne når han er ung, slik som det har vore vanleg. Men her er også eit tidsperspektiv som går ut om dette jordelivet, å nå fram til og komme inni det himmelske Jerusalem på den nye jorda og å gå sigrande ut av denne verda (bodskap 2A 18.6.2017). Liv og lære skal vere rett og slik skal vi gå sigrande ut av denne verda til vitnemål for den. Og eg har no relatert det til vitskapen for å forklare kva som er den rette lære, eg har relatert det til motivasjonsteori, Freuds psykoanalyse, og dermed til psykologi og psykiatri. Og til biologien med utviklingslæra, livet er ein kamp for tilværet og det vi ser i dyreriket er at dei sterkaste hanndyra får størst harem og mest ungar. Noko liknande finn vi igjen i islam.  Slik framstår menn med sine harem som vinnarar i kampen for tilværet, men eg vil hevde det er med urettferdige metode og fungerer ikkje rett for menneska.

Men det skulle fungere slik som det er sagt i 1.Mos.2. Det var monogami. Dersom dyra i Edens hage var symbol på menneske, så var Adam ein einar med sine menneskelege eigenskapar og derfor ein herskar. Dyra svara til dyriske eigenskapar hos mennesket og er symbol på andre menneske. Han trengde ei hjelp som høvde for han, ei kvinne som var komen over ”dyrestadiet”, som kunne hevde seg på hans nivå og soleis vere til hjelp for han.

Då tenker vi vel i første omgang på naturlege evner og då kan vi tenke naturvitskapleg. Vi veit at menn er gjennomsnittleg større og sterkare enn kvinner og kva med intelligensen? Vel, menn og kvinner er ulike fysiologisk og tenker ulikt og slik er der skilnad i intelligensen også. Menn likar best matematiske fag, matematikk, fysikk, informatikk og tekniske fag og hevdar seg best der. Kvinner likar betre mindre matematiske naturfag, som biologi, kjemi etc. og så humanistiske fag.

Gud ville gje mannen ei hjelp som høvde for han, derfor skapte han kvinna av sidebeinet hans, ho var kjøt av hans kjøt og bein av hans bein, så slik sett var dei like. Slik passa dei saman, så dei skulle vere eitt. På sett og vis er dei ulike, men då er det også på den måten at den eine treng den andre.

Ved den nåden Gud gjev oss i Kristus, får vi oppleve at Gud gjer sitt verk med oss ved sitt Ord og sin Ande. Vi lever for Kristus og han utrusar oss ved sin Ande til det. Då er det desse eigenskapane som er så viktige i denne samanheng.

Så Gud skapte kvinna av sidebeinet hans og førde henne til han. Skulle dette komme som resultat av kampen for tilværet, så måtte først mannen vinne den kampen, så han fekk ”den sterkaste sin rett”. Så måtte kvinna vinne i konkurranse med andre kvinner, så vi kunne seie at ho fekk ”den sterkaste kvinna sin rett”. Etter kva slags konkurranse-reglar? Vel, kvinna kunne vel enkelt og bedageleg vinne ein misse-konkurranse. Men kva med mannen? Dersom eg var ein slik vinnar, var styrtrik og/eller ein eineherskar, så eg kunne velje fritt og vente at det sannsynlegvis gjekk i orden, ja, så hadde eg valt henne ”Miss Oslo 1990”. Tenkte eg naturvitskapleg, var valet midt i blinken, for utsjånaden, med den lyse huda og det lange lyse håret, var midt i blinken for det som særpregar den nord-europeiske kvite rase og eg syntest ho var vakker. Men eg er ikkje verken rik eller mektig og no er eg ikkje ung lenger heller. Så kvifor skulle vel det gå i orden no?

Det er frelsa som er så viktig og verdifull, at Gud frelser oss for æva og gjev oss evig liv. Det er å komme inn i det himmelske Jerusalem på den nye jorda. Det er Jesu brud. Den byen er rik. Den har all den åndelege velsigning som Gud har velsigna oss med i himmelen i Kristus Jesus. Og folkeslaga kjem til å komme til den med sine rikdommar. I bodskap 2B 18.6.2017. minna Jesus meg igjen om at frelsa får eg gratis, av berre nåde, og det overtyder meg igjen om at han gjev meg ei kone ved at han frelser både meg og henne og som eg skreiv i kommentaren vedkjente eg igjen i mitt stille sinn at eg trur det er ho ”Miss Oslo 1990”.

Appendiks.

Psykoanalyse. Nyleg skreiv eg dette på facebook:

Næringslivet vert utvikla ved å ta i bruk realfagleg og teknologisk kunnskap, så å tenke i den retning vil vere verdifullt. Men politikarar og massemedia får oss til å tenke på noko heilt anna enn realfagleg og teknologisk kunnskap og kva det kan brukast til. Det har vorte gjort ein del ingeniørbragder i Noreg, men slikt høyrer vi ikkje mykje om i NRK og kva med massemedia elles? Folk flest veit nok fint lite om det.

Synes du NRK bør styrke sin næringslivsdekning?

Jeg stemte Ja avgi din stemme!

NETTAVISEN.NO

Torbjørn Sivertstøl https://www.tu.no/…/norges-storste-ingeniorbragd…/223409

Norges største ingeniørbragd: Disse to fikk desidert flest stemmer

Torbjørn Sivertstøl https://ulstein.com/innovations/x-bow

X-BOW®

Torbjørn Sivertstøl (Sitat frå artikkelen nedanfor):

Den internasjonale pressen levnet ikke det norske GSM-bidraget store sjanser i utgangspunktet. «Since ELAB is attached to a technical institute and has no manufacturing capability, it would appear to have little chance of success», skrev tidsskriftet Communications System Worldwide i september 1986.

Forutså seieren

Men da resultatet av testingen forelå, var ingen tvil: Det norske systemet fungerte best. Det store, amerikanske vitenskapsbladet New Scientist blandet kortene litt og beskrev seieren på følgende vis:

The winner was a surprise. It was a system called ELAB, that was developed not by a large company, but by Trondheim University of Norway. http://forskning.no/…/2008/02/her-startet-gsm-teknologien

Her startet GSM-teknologien

Svensker og finner gjør store penger på mobiltelefoni. Men systemet er norsk.

Torbjørn Sivertstøl (Sitat ifrå artikkelen nedanfor):

Simula var det første objektorienterte programmeringsspråket, og en forgjenger for språkene Smalltalk og C++ som igjen er forgjengere til en rekke objektorienterte språk, for eksempel Java.

Simula introduserte egenskaper som objekter, klasser, subklasser, arv, virtuelle metoder, korutiner og diskret hendelsessimulering.

Simula ble utviklet for simuleringer, og behovet innenfor det feltet dannet rammen for mange av aspektene ved objektorienterte programmeringsspråk i dag, inkludert virtuelle funksjoner. Simula ble utviklet i løpet av 1960-årene ved Norsk Regnesentral med Ole-Johan Dahl og Kristen Nygaard i spissen. Språket ligner på flere måter på Algol 60 og var basert på det språket.

https://no.wikipedia.org/wiki/Simula

Simula – Wikipedia Sitat:

Simula var det første objektorienterte programmeringsspråket, og en forgjenger for språkene Smalltalk og C++ som igjen er forgjengere til en rekke objektorienterte språk, for eksempel Java.

Torbjørn Sivertstøl Søstra mi, Gunhild, jobbar som økonom i Palfinger og eg fekk denne videoen frå henne: https://www.youtube.com/watch?v=IeGmoyVTA9o

PALFINGER MARINE – 100 t AHC crane – DKF 1600

Torbjørn Sivertstøl Skal tru kva dette er for slags kran-fetisjisme? Ja, karfolk har no medfødt “heisekran”, Mannesmann, Man is Man. Men no til dags skal visst heisekrana vere temmeleg stor for at kvinnfolk i det heile tatt skal bry seg om det. Men eg har no i lang tid prøvt å seie at den tankegangen går for langt og må verte avløyst av ein annan tankegang, men det verkar som det har vore å tale for døve øyre. Sjå berre her: https://tsivert.com

fetisjisme

https://snl.no/fetisjisme (25.6.2017).

1Store norske leksikon Medisin Helse og samfunn Seksualitet og kjønnsidentitet Seksualitet

Innhold

VIDERE LESNING

UTTALE

fetisjˈisme

OBS! Det har kommet et endringsforslag på denne artikkelen som ennå ikke er evaluert.

Fetisjisme, (av fetisj), seksuelt avvik som innebærer at seksuell tilfredsstillelse best eller bare oppnås når spesielle rekvisitter, fetisjer, er til stede eller ved en ensidig fokusering på og dyrking av spesielle kroppslige attributter hos partneren. Typiske seksuelle fetisjer er regntøy, damesko og dameundertøy eller rett og slett materialene gummi, lær og silke. Kroppslige attributter som kan fungere som fetisj er først og fremst partnerens hår, fot, hånd eller hud. Den seksuelle tilfredsstillelsen oppnås ved synet av, kontakt med og beføling med fetisjen, og det er ofte liten eller ingen interesse for samleie.

Fetisjisme kan bl.a. føre til tyveri av undertøy, beføling av klær eller kroppsdeler i folketrengselen o.l. og kan derfor føre til at fetisjisten får problemer med rettsvesenet.

Bruk av fetisjer for å øke den seksuelle opphisselse (f.eks. «sexy undertøy») ved noen anledninger er vanlig og oppfattes ikke som uttrykk for noen psykisk lidelse. Fetisjisme i diagnostisk betydning brukes bare når bruk av fetisjer dominerer seksuelle fantasier, behov og atferd i den grad at det forårsaker betydelig subjektiv belastning (stress) for personen og eventuelt partner, eller fetisjismen fører til markert sosial- eller yrkesmessig funksjonssvikt, eller svikt i andre funksjonsområder (f.eks. evne til å inngå et stabilt parforhold).

Læringspsykologien vil forklare dette seksuelle avviket ved at seksualiteten er uløselig knyttet til en gjenstand, fetisjen, som tilfeldigvis var tilstede ved en tidlig og sterk seksuell opplevelse.

Psykoanalytisk teori vil forklare fetisjisme med at det har skjedd en cathexis av seksuell energi til et upersonlig objekt i stedet for til et menneskelig objekt og at dette avviket er uttrykk for en umoden personlighet som frykter nærhet og intimitet med partneren.

Sitat frå https://snl.no/cathexis 25.6.2017:

Cathexis er en psykoanalytisk betegnelse på det å «besette» et objekt med psykisk energi. Sigmund Freuds egentlige term var Besetzung. Begrepet cathexis forstås best i sammenheng med læren om psykisk energi, som Freud anså analogt med fysisk energi. Liksom fysisk energi kan ledes og lagres, eller bindes, i for eksempel et batteri, antok han at psykisk energi kan ledes og bindes til objekter eller personer.

Psykoanalyse som feilbarleg intraspeksjon.

Freud hadde også teori om barneseksualitet og ødipuskomplekset (https://snl.no/Sigmund_Freud), men det skapte irritasjon. Dette treng vi ikkje bry oss med. Kanskje har det noko for seg i behandling av psykiske sjukdomstilfelle, men kvifor skulle vi vel bruke som ikkje er psykiaterar bry oss med slikt? Eg forstår det slik at denne psykoanalysen er intraspeksjon og den er feilbarleg. Den verste feilen er kanskje at når intraspeksjonen vert brukt på det som er friskt og verkar det til å gjere det friske sjukt og slik verkar den til å gje seg sjølv rett, som om den skaper marknad for seg sjølv, som om psykiateren skaper marknad for si eiga behandlingsform.

Det er tydeleg at rasjonaliteten i dette er klagemålet mot menneskets fysiske natur, jfr. platonismen. Og rasjonaliteten verkar slik at den gjer forskinga til eit bestillingsverk. Freud var jøde, det var Einstein også og dette minner meg om at han sa han ikkje trudde på ein personleg Gud, men heldt det for å vere indoktinering av menneske frå dei var små born.

Men har dei avvist den kristen trua slik, så treng i all fall ikkje vi bry oss så mykje med desse analysene deira, her ligg mykje nokså fundamentalistiske klagmål mot mennesket i det, men evangeliet set oss fri frå det. Vi treng ikkje belaste oss sjølve med å drasse på ei heil bør med nokså fundamentalistiske klagemål mot oss sjølve eller mot menneske generelt, intraspeksjon, sjølvransaking og sjølvfordømming. Men vi skal sjå opp til Jesus og takke han for det fullførde frelsesverket. Vi kan vel seie som David: ransak meg Gud og kjenn mitt hjerte du. Men det er noko heilt anna enn å drive intraspeksjon. Ved trua på Jesus har eg den rette rasjonaliteten, no er det han som ransakar meg og kjenner meg og leier meg sin veg.

Ei personleg facebook-melding til Hanne Herland.

Kjære Hanne. Eg er realist og ikkje så særleg politisk aktiv, les ikkje så mykje slike politiske artiklar, men eg skjønar at Herland-rapporten er noko storarta. Og så synest eg du er ei vakker kvinne og siste biletet du la ut synest eg var så vakkert a t eg tok og lasta det ned. Der er ein spesiell grunn til det, for det minner meg om ei jente som eg oppdaga for mange år sidan og som eg bad til Gud om og fekk oppleve at han svarde på mi bøn. Men eg har ikkje bilete av henne og veit ikkje kva ho heiter, men no kan eg bruke dette bilete til å minne meg om henne. Jesus sa til meg at han ser til hjertet, så det lærde han meg også å gjere, det er likevel viktigare enn den ytre skjønnheta. Med hans Ande og hans kjærleik håper eg komplementet varmar hjertet. Her kan du sjå korleis han svarar meg, håper det blir til velsigning for deg og. https://bluehost944.com/2017/01/09/gud-vil-at-alle-skal-verte-frelst-og-komme-til-a-erkjenne-sanninga/https:// tsivert.com

Vedrørande Herland-rapporten, https://www.facebook.com/HerlandRapporten/?fref=ts

Bildet:

Hanne Herland.jpg

 

Drakulas lenkegjeng.

På Hanne Herland si facebook-side la ho inn ein kommentar til ein artikkel om homoparaden i Oslo og eg supplerte med følgjande to kommentarar. Eg brukte dei også som kommentarar til eit innlegg  der det vart spurt om kva Listhautg hadde imot homofili, på https://www.facebook.com/groups/1548308705485190/permalink/1836313250018066/?comment_id=1836926463290078&notif_t=group_comment_reply&notif_id=1499445093781309

Så Drakula har mønstra lenkegjengen sin til demonstasjon i Oslo igjen og det er kvinnerørsle? Ja, det stemmer vel det, for kvinnerørsla har protestert mot Paulus sine ord om at Kristus skulle vere hovudet for mannen og mannen vere hovudet for kvinna og slik skulle Kristus vere hovudet for den kyrkja som er hans brud. Men det er nettopp dette som er det sentrale poenget med kyrkja, som gir den sin identitet, for Kristus er Guds Ord og rasjonaliteten i Guds Ord er den kristne kyrkja sin rasjonalitet. Så denne protesten blir som å erstatt Gud og hans Ord med ein avgud. Og det går sjølvsagt ikkje særleg bra, då går det gjerne slik som det vart demonstrert her:

RMR 1,18 – RMR 1,32 {GUDS DOM OVER HEIDENSKAPEN} Guds vreidedom vert openberra frå himmelen over all gudløyse og urett hjå menneske som held sanninga nede i urett. 19 For det ein kan vita om Gud, ligg ope for dei; Gud har sjølv openberra det. 20 For hans usynlege vesen, både hans evige kraft og hans guddom, har menneska kunna sjå og skjøna av gjerningane hans alt frå verda vart skapt. Difor har dei ikkje noko å orsaka seg med. 21 Dei kjende Gud, men likevel gav dei han ikkje den ære og takk som Gud skal ha. Med sine tankar enda dei i det som ingenting er, og det vart mørkt i deira uvituge hjarta. 22 Dei sa seg å vera vise, men dei enda i dårskap. 23 I staden for å æra den uforgjengelege Gud, dyrka dei bilete av forgjengelege menneske, fuglar, firføtte dyr og krypdyr. 24 Difor gav Gud dei over til ureinskap, så dei i sine lyster skulle vanæra kroppen sin. 25 For dei bytte bort Guds sanning i lygn og æra og dyrka det skapte i staden for Skaparen, han som skal ha ære i all æve. Amen! 26 Difor overgav Gud dei til skamlege lyster. Kvinnene bytte om eit naturleg kjønnsliv med eit unaturleg. 27 På same måten heldt mennene opp å ha naturleg samliv med kvinner og tok til å brenna av trå etter kvarandre. Menn dreiv utukt med menn, og dei laut sjølve bera den straffa som måtte koma fordi dei hadde fare vilt. 28 Dei brydde seg ikkje om å ha kunnskap om Gud, difor gav Gud dei over til ei sviktande dømekraft, så dei gjer slikt som ikkje sømer seg. 29 Dei er fulle av allslags urett, umoral, havesykje og vondskap, av misunning, mordlyst, strid, svik og list. 30 Dei fer med sladder og baktale, hatar Gud og brukar vald, er hovmodige og skrytande, gløgge til å finna på vondt og ulydige mot foreldre. 31 Dei er uvituge, upålitelege, ukjærlege og hardhjarta. 32 Dei veit kva Guds lov seier, at dei som fer med slikt, fortener å døy; likevel gjer dei det ikkje berre sjølve, men dei rosar òg andre som gjer det.

I eit fritt og demokratisk samfunn kan vi vel sjølve tenke over kva som svarer til vårt ego og superego i Freuds psykoanalyse, sjølv om vi ikkje er verken psykolgar eller psykiaterar. Så la oss tenke oss superegoet er Trollet i Per Gynt. Det sa til Per:” Ver deg sjølv nok”, så det svarar til egoet. Seinare når dei møttest, sa Per at han hadde vore seg sjølv, men Trollet sa at han hadde ikkje vore seg sjølv. Per meinte han hadde prøvt å vere seg sjølv, slik som Tollet sa, men trollet svarde at det hadde ikkje sagt at han skulle vere seg sjølv, men at han skulle vere seg sjølv nok.

Har politisk filosofi og moralfilosofisk vorte superego, for så å verte ein avgud? Ein avgud verken høyrer eller ser eller talar, menneska kan tillegge den ein viss moral-lære så den svarar til deira superego, men det er nokså einsformig og trongsynt. Men Trollet som talte til Per var lur nok til å variere og lurte Per opp i stry. Så kan nokon kvar tenke over kva dette Trollet er, i tillegg til å tenke over kva som er superego eller kva som vil gjere vil vere superego for deg og kva som så gjerne vil vere Trollet som lurer deg opp i stry.

Dette handlar om sjølvforståing, kven er du som menneske? Kven kan fortelje deg det. Bibelen fortel at Gud skapte menneska og den fortel kva han skapte dei til så kjem du til at det passar ikkje for deg og du kjenner deg dømd av det. Men så har Gud også openberra for oss si frelse i Kristus, han frelser vår sjel og gjev den evig liv. Då får du den sjølvforståinga at di sjel, det er du sjølv og det er deg han frelser. Kristus er den gode hyrdingen, til avløysing og erstatning for den gamle ego-superego-dualismen, er no han no hyrding og tilsynsmann for di sjel. Så du kan seie til deg sjølv: ”Mi sjel lov Herren og gløym ikkje alle hans velgjerningar”.

Skin av gudlegdom, men fornektar hans kraft.

Her tek eg også med:

2TI 3,1 – 2TI 3,9 {MENNESKA I DEI SISTE TIDENE}  Du skal vita at i dei siste dagane skal det koma tunge tider. 2 Då skal folk vera eigenkjærlege og pengekjære, skrytande, hovmodige, spottsame, ulydige mot foreldre, utakksame og utan age for det heilage, 3 ukjærlege og uforsonlege, baktalande og utan sjølvtøyming, råe, likesæle om det gode, 4 svikefulle, oppfarande og store i seg sjølve. Dei elskar lystene sine meir enn Gud. 5 Dei har skin av gudlegdom, men fornektar hans kraft. Vend deg bort frå slike folk! 6 Mellom dei er det nokre som lurer seg inn i heimane og får makt over kvinner som er tyngde av synder og lèt seg driva av mange slag lyster, 7 og som alltid vil læra, men aldri kan læra sanninga å kjenna. 8 Liksom Jannes og Jambres sette seg opp mot Moses, set desse mennene seg opp mot sanninga. Dei har fått dømekrafta øydelagd, og korkje dei eller trua deira held mål. 9 Men no skal dei ikkje ha meir framgang. For det skal verta klårt for alle kor vitlause dei er; det skal gå dei som det gjekk Jannes og Jambres.

For eg ser likskap med korleis det vart sagt at folk oppførde seg i Rom.1,28-31. Det vert sagt at dei har skin av gudlegdom, men fornektar hans kraft, då tenker eg på kristne platonistar og andre platonistar. Eg tanker meg at dei med sin moralfilosofi erstattar krafta i evangeliet, ordet om korset er ei Guds kraft til frelse for kvar den som trur, men dei erstattar den med sin moralfilosofi, i staden for å gjee bruk av Guds kraft, prøver dei å hevde seg med sin moralfilosofi, så den endåtil kjem i motsetnad til evangeliet og det går så langt at dei erstattar den sanne Gud med ein avgud.

Men Guds auge fer ut over all jorda for at han med si kraft kan komme den til hjelp som heilhjerta held seg til han. Og slik ventar eg meg at han vil gje meg hjelp i form av ei kone. Men i tråd med den moralfilosofiske tradisjonen held dei det for å vere umoralsk, slik har dei skin av gudlegdom, men fornektar hans kraft.

Innlegg på facebook-støttegruppe for innvandrings- og integreringsminister Sylvi Listhaug.

Ho har ført ein streng innvandrtingspolitikk og fått motstand og kritikk for det, men også mykje ros og ho har sterk støtte i folket.

EN AV MINNE BESTE VENNER HJEMME I TROMSØ …HAN HAR SÅ RETT…🙂 ARTUR ARNTZEN….

ARTUR ARNTZEN SKREIV PÅ SI FACEBOOK-SIDE: “DET ER INGEN BANNSKAP SOM HAR SKAPT KRIG – DET ER BØNNER OG RELIGION.

(han har drive underhalding som komikar).

Torbjørn Sivertstøl Ved trua på Jesus har vi fått barnekår hos Gud, då ber vi til han og han gir oss gode gåver. Om nokon ikkje vil godta det og prøve erstatte det med noko anna, så avslører dei deg sjølve som vranglærarar.
Gunvor Øiaas Det er sant
Signe Elsrud Sannheten !
Sverre Moe så sant, så sant.
Tore Foss Kort og greit!! HELT riktig!!!!
Torbjørn Sivertstøl Abel bar fram eit betre offer enn, Gud brydde seg om det, men brydde seg ikkje om Kains offer. Derfor vart Kain missunneleg og harm og slo han i hel. Slik talar Jesu blod betre enn Abels blod. Synda skilde menneska frå Gud, men med eitt offer tok Jesus bort synda ein gong for alle. Vi som nyttar oss av det, får oppleve at Gud svarar våre bøner. Då er der tydelegvis nokon som vert sjalu til samanlikning med Kain. Så derfor strir dei imot den evangeliske forkynninga. Motivet er altså missunning og rein og skjær smålighet.
Jim Tommy Slaaen
Jim Tommy Slaaen Kristendommen er tuftet på Jesus sitt liv og lære. Ikke gammeltestamentlige fortellinger. Men slikt er vel for avansert for monkey-breed 😉
Torbjørn Sivertstøl
Torbjørn Sivertstøl Eg har vore realist og tenkt naturvitskapleg samtidig som eg har trutt på Jesus sidan eg var ein gutunge og når eg let meg forsone med Gud på evangeliets grunnvoll får eg det til å stemme, vi kjem inn i eit slikt forhold til han som menneska var i før syndefallet, men no er Kristus den siste Adam, som er ifrå himmelen og som for oss har vorte ei livgjevande ånd. Det får vi av berre nåde og det kjem i tillegg til den fysiske naturen. Jesus kalla meg til å gå ut og fortelje om han og sa han ville vere med meg og den Heilage Ande ville bruke det eg sa, sjølv om det var berre ei lita helsing frå han, for det var ikkje eg som skulle overtyde verda om synd, dom og rettferd, men han sende dHA til verda for at den skulle gjere det. Og dommen er ei sak for politikarane og styresmaktene.
Mette Rennhard
Torbjørn Sivertstøl For mange år sidan var eg med ein ferskfisktrålar og ein av mannskapet sa at dersom du vil lære å banne, skal du berre gå ned i romet og jobbe der, så får du lære det. Ein av dei som jobba der, sanna attivegen, han hadde ikkje vore nokon bannar, men ….. Eg bytte for han ei vakt og det vart noko til styr. Fisken kom ned i ei kasse og eg skulle ta den derifrå, eg hugsar spesielt ein gong eg stod og bøygde meg oppi kassa, så kom der ein stor svar torsk, utan hovud, og slo hovudet mitt ned i kassa, så eg følte meg ein augneblink dum som ein tosk. Jau, bannorda berre kom, som spontane føleslesuttrykk. Det var ikkje gjennomtenkt og planlagt og nokså ufarleg slik sett, men det må då vel vere om å jgere å tenke gjennom kva som er årsaka til problema, for å prøve å betre arbeidssituasjonen, prøve å organisere arbeidet på ein betre måte, tenke konstruktivt. Det treng ikkje verte krig av den grunn. Mange år seinare kom eg tilbake på same båten og då var arbeidet i romet organisert på ein heilt annan måte. No vart eg tillitsmann og partane i næringslivet høyrde på meg og eg vart der i fire år.
I fylgje Paulus er Kristus hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for den kyrkja som er han brud og hans kone. Og det er framleis om å gjere for oss alle å prøve å bruke hovudt vårt. Når dei protesterer mot dette er det som om dei ikkje vil tillate oss å bruke hovudet vårt slik, for dei vil vere hovud og herre for oss i staden for Kristus og dei vil bruke kvinna til noko anne enn det Gud skapte henne til, dei lokkar henen til seg og forfører henen og så brukar dei henne til å lokke mannen med, til å lokke, freiste, irritere og drive djevelskap med. Forstår du det, så vert bannorda forståelege, du oppdagar at du kallar dei med sitt rette namn. Men det er framleis forholdsvis tannlaust og hjelpelaust. Men Kristus lever og han er trufast og det er om å gjere å nytte seg av det, ved å tru på han og halde seg trufast til han.
Mette Rennhard
Mette Rennhard Jeg synes det du skriver er TULL !

 

Torbjørn Sivertstøl Det er eit personangrep med klagemål mot henne om kva ho er som kvinne og person. Då vil eg minne henne om Paulus sine ord om at vi har ikkje kamp mot kjøt og blod, men mot vondskapens åndehær, derfor skal vi kle oss i Guds fulle rustning (Efesarbrevet.6), så eg håper berre ho vil gjere det og nytte dei våpena. Det er ei gyllen moglegheit for henne til å fortelje om kva Jesus har gjort for henne og kva han er for henne, så eg håper berre ho vil vere frimodig nok til å gjere det.
Kjell Rue
Kjell Rue Akkurat slik som vi burde gjort mot Hitler? Husk at historien vil alltid gjenta seg i en eller annen form. Se på EU!
Torbjørn Sivertstøl
Torbjørn Sivertstøl Ja, samanlikninga er relevant, tenk på korleis nazistane ville ha presatar og lærarar til undervise i nazisme, men dei fleste gjekk ikkje med på det og ei vesentelg årsak var då at dei var så pass rotfeste i den evangeliske fokynninga. Og no ser vi at det er nettopp den dei vil ha bort.
Kjell Rue
Kjell Rue Torbjørn Sivertstøl, men hjalp det mot nasistene?
Torbjørn Sivertstøl
Torbjørn Sivertstøl Kjell Rue Ja. Undervisaninga kom no i gong igjen etter at nazistane hadde gått med på å la dei undervise meir slik som før. Deira slagord:” Gott mit uns” viser at dei hadde eigentleg ikkje til hendsikt å få bort kristendomen slik som vi ser at sosialistane vil i dag. Og det er ikkje til å komme forbi at kristendomen forsvarer den personlege fridomen.
Kjell Rue Torbjørn Sivertstøl, jeg tror du er ganske fjern fra virkeligheten!
Kjell Rue Saken gjelder jo den hets som er retta mot Listhaug! Jeg tror nok hun har trua si i behold.
Torbjørn Sivertstøl Ja, eg synest ho har takla det fint og eg er ein av dei som likar å sjå hennar blide åsyn. Ho må sjølvsagt vurdere sjølv kva ho vil seie i dei gitte situasjonane. Men poenget mitt er at dette var personanbrep med harde skuldingar mot henne, så dette gjekk ikkje berre på sak, men på henne som person. Kristne må uansett kle seg i Guds full rustning til vern mot slike personangrep, så då meiner eg det er på sin plass for henne å forsvare seg slik, det vil seie ho har full rett til det. Det vil virke til forsvar for alle oss andre som vert utsett for slike skuldingar og det kan også veke til forsvar for forfølgde kristne, sjølv om ho ikkje veit det.
Kjell Rue klikka så på “like” for den siste kommentaren.
Posted in Filosofi, Kristendom, Kristne møte 2017, Psykologi, Vitskap og religion | Leave a comment

2017.06.18. Ekte kristendom: frelsa er gratis, vi må berre audmjuke oss og ta imot i tru, av berre nåde. Møte i Maranata.

IMG_0531.JPG

LUK 8,43 – LUK 8,48   No var det ei kvinne der som hadde hatt blødingar i tolv år. Alt ho åtte hadde ho lagt ut til lækjarar, men ingen hadde greitt å gjera henne frisk att. 44 Ho gjekk bort til Jesus attanfrå og tok i kanten på kappa hans, og med ein gong stogga blodet. 45 “Kven var det som tok i meg?” spurde Jesus. Ingen ville vedgå det. Då sa Peter: “Meister, folk trykkjer og trengjer seg innpå deg frå alle kantar.” 46 Men Jesus sa: “Det var einkvan som tok i meg, for eg kjende at det gjekk ei kraft ut ifrå meg.” 47 Då kvinna skjøna at det ikkje kunne løynast, kom ho skjelvande fram. Ho kasta seg ned for han og fortalde, medan heile folket høyrde på, kvifor ho hadde teke i han, og korleis ho hadde vorte frisk att med det same. 48 Då sa Jesus til henne: “Trua di har frelst deg, dotter. Gå med fred!”

IMG_0533.JPG

Innleiing ved ei kvinne.

MTT 28,16 – MTT 28,20 {MISJONSBODET}  Men dei elleve læresveinane drog til Galilea, til det fjellet der Jesus hadde sagt at han ville møta dei. 17 Og då dei fekk sjå han, fall dei ned og tilbad han; men somme tvila. 18 Då steig Jesus fram og tala til dei: “Eg har fått all makt i himmelen og på jorda. 19 Gå difor ut og gjer alle folkeslag til læresveinar, med di de døyper dei til namnet åt Faderen og Sonen og Den Heilage Ande, 20 og lærer dei å halda alt det som eg har bode dykk. Og sjå, eg er med dykk alle dagar så lenge verda står.”

MTT 4,18 – MTT 4,22 {DEI FYRSTE LÆRESVEINANE}  Ein gong Jesus gjekk langsmed Galilea-sjøen, fekk han sjå to brør: Simon, som vert kalla Peter, og Andreas, bror hans. Dei heldt på å kasta ei not i sjøen; for dei var fiskarar. 19 Han sa til dei: “Fylg meg, så skal eg gjera dykk til menneskefiskarar!” 20 Då gjekk dei beint ifrå nøtene sine og fylgde han. 21   Då Jesus kom lenger fram, fekk han sjå to andre brør: Jakob, son til Sebedeus, og Johannes, bror hans. Dei sat i båten saman med Sebedeus, far sin, og bøtte nøter. Jesus kalla dei, 22 og med ein gong gjekk dei bort frå båten og far sin og fylgde han.

Dei skulle følgje han og han skulle gjere dei til menneskefiskarar. Og det er på den måten vi kan oppdraget i misjonsbefalinga, det er ved at Jesus gjer oss til menneskefiskarar.

Tale ved John Miland.

APG 18,18 – APG 18,22 {ATTENDE TIL SYRIA}  Endå ei tid vart Paulus verande der. Så sa han farvel til brørne og siglde til Syria saman med Priskilla og Akvilas. Men fyrst klypte han håret i Kenkreæ; for han hadde ein lovnad på seg. [ein lovnad: truleg nasirearlovnaden. Sjå 4 Mos 6, 2 ff. Så lenge lovnaden galdt, til vanleg i 30 dagar, måtte han la vera å klyppa håret.] 19 Då dei kom til Efesos, skilde Paulus lag med dei andre; han gjekk til synagoga og gav seg i samtale med jødane. 20 Dei bad han vera lenger, men det ville han ikkje. 21 Då han tok avskil, sa han til dei: “Eg kjem til dykk ein annan gong, om Gud vil.” Så la han ut frå Efesos. 22 Då han kom til Cæsarea, gjekk han opp og helsa på kyrkjelyden. Så fór han ned til Antiokia. [kyrkjelyden: truleg kyrkjelyden i Jerusalem.]

Herren leia Paulus og det var viktig for han å vere i den leiinga. Dei kristne inviterte han til å vere der lengre, men Paulus visste med seg sjølv kva det var Herren leia han til. Slik er det viktig for den einskilde å vite kva Herren leiar han til og halde seg i den leiinga.

APG 18,23 – APG 18,28 {APOLLOS}  Der vart han verande ei tid, men tok så ut att. Han fór gjennom Galatia-landet og Frygia og styrkte alle læresveinane. 24 Ein jøde som heitte Apollos og var fødd i Aleksandria, kom no til Efesos. Han var ein dugande talar og vel kjend i skriftene. 25 Apollos hadde fått opplæring om Herrens veg, og brennande ihuga som han var, forkynte og lærte han rett og reint om Jesus, endå han berre kjende Johannes-dåpen. 26 Han tok til å tala fritt og ope i synagoga, og der fekk Priskilla og Akvilas høyra han. Dei tok seg av han og gav han grundigare kjennskap til Guds veg. 27 Sidan fekk han hug å fara over til Akaia, og brørne talde han til det; dei skreiv til læresveinane der at dei måtte ta vel imot han. Då han kom dit, vart han til stor hjelp for dei som ved Guds nåde hadde kome til tru. 28 For med stor kraft sette han jødane til veggs når han i ope ordskifte prova ut frå skriftene at Jesus var Messias.

Apollos kjende visst ikkje til verken den kristne dåpen eller dåpen med den Heilage Ande, før Priskilla og Akvilas gav han grundigare kjennskap til Guds veg og det ser ut til at det vart endå større kraft i forkynninga hans etter det.

John minna om Timoteus som måtte kveike på nytt nådegåva som var i han.

1TI 4,14 Forsøm ikkje den nådegåva som er i deg, den du fekk ved profetord då eldsterådet la hendene på deg.

2TI 1,6   Difor vil eg minna deg om dette: Kveik på nytt den nådegåva frå Gud som er i deg, den du tok imot då eg la hendene på deg!

EFE 6,10 {GUDS FULLE RUSTNING}  Til sist: Vert sterke i Herren og i hans veldige kraft!

Surrogat-kaffi og surrogat-kristendom?

Til slutt fortalde han om at under krigen fekk dei ikkje lenger skikkeleg kaffi i butikkane, men det vart selt noko som vart kalla surrogatkaffi i staden. Etter krigen kom der skikkeleg kaffi i butikkane igjen, men surrogatkaffien var framleis til sals og ei kvinne fortsette å kjøpe den, sidan den var billigare. Men så vart ho invitert i eit selskap der det vart servert ekte kaffi, så ho fekk smaken på den igjen. Når ho då kom heim att, kasta ho surrogatkaffien og kjøpte skikkeleg kaffi.

Til samanlikning vert det i vår tid presentert mykje surrogatkristendom, men vi vil ha ekte kristendom.

Tungetale ved Karl, tyding ved John.

1A:Eg har sagt i mitt ord, at eg er i går og i dag den same og vert det til evig tid. Eg har ikkje forandra meg, seier Herren. Derfor skal du, mitt barn, du skal vere frimodig, og du skal trenge deg fram. Ja, du kan røre ved saumen av mitt kledeband og du skal få oppleve at det utgår ei kraft ifrå meg, seier Herren. For sjå, eg er midt i mellom dykk i denne stund. For sjå, eg som gjekk omkring og gjorde vel og lækte alle som var overvelda av Djevelen, eg er den same for dykk i kveld, seier Herren. Derfor rekk ut di trus-hand og eg Herren, eg skal løne deg. Og eg skal svare på dine bøner.

1.B: Og du mitt barn som kjenner, at missmodsånda har teke tak i deg. Du skal vite det, at eg har ikkje gitt deg missmodets ånd. Men eg har gitt deg krafta, sindigheita og kjærleikens Ande. Derfor, søk inn til meg, i løynkammeret og eg skal møte deg på nytt igjen, seier Herren. Du skal få kjenne, at eg fyller deg med gledens olje og du skal få kjenne at du blir sterk i meg og min veldige kraft, seier Herren. For sjå, eg har alt det, seier Herren. Dine murar står alltid for meg og du skal ikkje sjå ned, men sjå opp på meg, som er trua sin opphavsmann og fullendar. Og så skal du rekne med, at eg tek hand om deg. Eg har jo lova i mitt ord, at eg skal vere med deg alle dagar, inntil verda sin ende. Amen.

Tungetale ved Mari, tyding ved John.

2.A: Ja, seier Herren, eg vil at du mitt barn, du skal søke inn til meg, inn i heilagdomen, så skal eg Herren, bruke deg til stor og rik velsigning. Men sjå, seier Herren, du held deg litt på avstand og du er ikkje innvia til meg og du søker ikkje meg slik som du gjorde i fordums dagar, då du var brennande i ånda og du vitna om meg på ein kvar stad og du brann for meg, seier Herren. Eg vil at du skal komme tilbake igjen til dette, seier Herren. For eg ynskjer å bruke deg og eg vil bruke deg til stor og rik velsigning, seier Herren. Sjå, eg har talt til deg mange gangar før, men du har vore gjenstridig, men sjå, seier Herren, eg elskar deg med ein evig kjærleik og eg vil at du skal gå sigrande ut av denne verda. Eg vil at du skal oppleve herlege ting med meg, seier Herren. For sjå, eg er rik nok, seier Herren, for alle som påkallar meg. Derfor påkall mitt namn og eg skal møte deg på nytt igjen, seier Herren.

2.B: Frelsa i meg, den er gratis, seier Herren. Du kan ikkje gjere noko, verken frå eller til, men av nåde, så vert du frelst. Og det er ei gave ifrå meg, det er noko du får fritt og for inkje, seier Herren. Derfor ta imot denne gava, frelsa, den er gratis, seier Herren. Men ta imot, audmjuk deg, seier Herren, og eg skal reise deg opp i Jesu namn. Amen.

Aktuelle bibelvers.

LUK 8,43 – LUK 8,48   No var det ei kvinne der som hadde hatt blødingar i tolv år. Alt ho åtte hadde ho lagt ut til lækjarar, men ingen hadde greitt å gjera henne frisk att. 44 Ho gjekk bort til Jesus attanfrå og tok i kanten på kappa hans, og med ein gong stogga blodet. 45 “Kven var det som tok i meg?” spurde Jesus. Ingen ville vedgå det. Då sa Peter: “Meister, folk trykkjer og trengjer seg innpå deg frå alle kantar.” 46 Men Jesus sa: “Det var einkvan som tok i meg, for eg kjende at det gjekk ei kraft ut ifrå meg.” 47 Då kvinna skjøna at det ikkje kunne løynast, kom ho skjelvande fram. Ho kasta seg ned for han og fortalde, medan heile folket høyrde på, kvifor ho hadde teke i han, og korleis ho hadde vorte frisk att med det same. 48 Då sa Jesus til henne: “Trua di har frelst deg, dotter. Gå med fred!”

2TI 1,7 For Gud gav oss ikkje ei ånd som gjer motlaus, men ei ånd som gjev kraft og kjærleik og visdom.

HEB 12,1 – HEB 12,2 {TRUA SIN OPPHAVSMANN OG FULLENDAR}  Når vi har så stor ei sky av vitne ikring oss, så lat oss leggja av alt som tyngjer, og synda som har så lett for å hanga ved oss, og med tolmod fullføra det laupet som er lagt framfor oss, 2 med augo feste på han som er trua sin opphavsmann og fullendar, Jesus. For å få den gleda som venta, tolte han krossen utan å bry seg om vanæra, og no har han sett seg på høgre sida av Guds kongsstol.

HEB 13,8   Jesus Kristus er i går og i dag den same, ja til evig tid.

RMR 12,9 – RMR 12,12   Lat kjærleiken vera ekte, sky det vonde og hald dykk til det gode. 10 Elska kvarandre inderleg som sysken, og set dei andre høgare enn dykk sjølve. 11 Ver ikkje lunka i dykkar iver, ver brennande i Anden; ten Herren! 12 Ver glade i vona, tolmodige i trengsla, trottige i bøna.

SLM 18,4   Eg kallar på Herren, han som får lovsong,  og eg vert frelst frå mine fiendar.

SLM 53,5   Skjønar dei då ingen ting,  desse ugjerningsmennene?  Dei sluker mitt folk som ein et opp brød,  og kallar ikkje på Gud.

SLM 91,15   Når han kallar på meg, svarar eg;  eg er med han i naud og trengsle,  eg friar han ut og gjev han ære.

SLM 116,13   Eg lyfter frelsesstaupet  og kallar på Herrens namn.

SLM 145,18   Herren er nær hjå alle som kallar,  hjå alle som ærleg kallar på han.

JES 58,9   Då skal Herren svara når du kallar på han,  når du ropar om hjelp, skal han seia: “Her er eg!”  Når du tek bort kvart tyngjande åk,  held opp med å peika fingrar  og tala vondt om andre,

JES 64,6   Det finst ingen som kallar på ditt namn,  ingen som tek seg saman  og held fast på deg.  For du har løynt ditt åsyn for oss  og gjeve oss våre synder i vald.

JER 29,12   Når de kallar på meg og kjem til meg med bønene dykkar, vil eg høyra på dykk.

JOE 3,5   Men kvar den som kallar på Herrens namn,  skal verta frelst.  For på Sion-fjellet og i Jerusalem  skal det finnast ein flokk som har sloppe unna,  så som Herren har sagt.  Og mellom dei som har berga seg,  er dei som Herren kallar.

SEF 3,9 {FRELSE FOR ISRAELS REST}  Då vil eg skapa folka om  og gje dei reine lipper,  så dei alle kallar på Herren  og samlyndte tener han.

APG 2,21   Og kvar den som kallar på Herrens namn,  skal verta frelst.

RMR 10,12 – RMR 10,13 For her er det ingen skilnad på jøde og grekar: Alle har dei same Herren, og han er rik nok for alle som kallar på han. 13 Kvar den som kallar på Herrens namn, skal verta frelst.

1KO 1,2 helsar Guds kyrkjelyd i Korint, de som er helga i Kristus Jesus, de heilage som er kalla; vi helsar òg alle som kvar på sin stad kallar på vår Herre Jesu Kristi namn – han som er deira og vår Herre.

1JO 2,12 – 1JO 2,17 {ELSKA IKKJE VERDA!}  Eg skriv til dykk, mine born, fordi de har fått syndene tilgjevne for hans namn skuld. 13 Eg skriv til dykk, fedrar, fordi de kjenner han som er frå opphavet. Eg skriv til dykk, de unge, fordi de har vunne over den vonde. 14 Eg skriv til dykk, mine born, fordi de kjenner Faderen. Eg skriv til dykk, fedrar, fordi de kjenner han som er frå opphavet. Eg skriv til dykk, de unge, fordi de er sterke. Guds ord vert verande i dykk, og de har vunne over den vonde. 15   Elska ikkje verda og heller ikkje det som er i verda! Den som elskar verda, har ikkje kjærleiken til Faderen i seg. 16 For alt her i verda, sanseleg lyst, augnelyst og hovmod fordi ein er rik, det er ikkje av Faderen, men av verda. 17 Verda forgår med all si lyst, men den som gjer Guds vilje, vert verande til evig tid.

1JO 5,4 – 1JO 5,5 For alt som er født av Gud, sigrar over verda. Og det som har sigra over verda, er vår tru.  5 {VITNEMÅLET OM SONEN}  Kven andre vinn over verda enn den som trur at Jesus er Guds Son?

1PE 5,5 – 1PE 5,7   De unge skal underordna dykk dei eldste. Og alle skal de vera kledde i audmykt mot kvarandre. For Gud står dei stolte imot, men dei audmjuke gjev han nåde. [dei eldste: kan òg omsetjast dei eldre.] 6 Audmyk dykk då under Guds mektige hand, så han kan opphøgja dykk i si tid. 7 Kast all dykkar sut på han, for han har omsut for dykk.

JER 31,1 – JER 31,7 {ENDÅ EIN GONG SKAL EG BYGGJA DEG}  På den tid, lyder ordet frå Herren, vil eg vera Gud for alle ættene i Israel, og dei skal vera mitt folk. 2   Så seier Herren:  Det folket som slapp unna sverdet,  har funne nåde i øydemarka.  Israel skal fara av stad og finna ro. [har funne nåde i øydemarka: liksom i tida før innvandringa. Sml. Hos 2, 14.] 3   Langt bortanfrå synte Herren seg for dei:   Med evig kjærleik har eg elska deg,  difor lèt eg mi miskunn mot deg vara ved. 4   Endå ein gong skal eg byggja deg,  ja, du skal byggjast,  Israel, du unge møy.  Endå ein gong skal du pryda deg med handtrommer  og gå ut i dansen med dei glade. 5   Endå ein gong skal du planta vinhagar  på Samaria-fjella;  og dei som plantar, skal sjølve nyta frukta. 6   Ja, det kjem ein dag  då vaktmenn ropar på Efraims-fjellet:  Kom, lat oss fara opp til Sion,  til Herren vår Gud!  7   Så seier Herren:  Gled deg storleg over Jakob,  og rop av fagnad over han som er hovding mellom folka!  Lat lovsongen ljoma og sei:  “Herren har frelst sitt folk,  dei som er att av Israel.”

SLM 73,1 – SLM 73,28 {EG VERT ALLTID VERANDE HJÅ DEG}  Ein Asaf-salme.   Ja, Gud er god mot Israel,  mot dei som er reine av hjarta. [Asaf: -> 50, 1.]  2   Men eg heldt på å snåva,  mine føter hadde nær glide ut. 3   For eg vart harm på dei hovmodige,  då eg såg at det gjekk dei gudlause vel.  4   Dei har ingen plager,  dei er friske og godt i hold. 5   Menneskeleg møde er dei frie for,  dei vert ikkje plaga som andre.  6   Difor er hovmod deira halsband,  valdsferd er kappa dei sveiper seg i. 7   Vondskapen strøymer frå deira indre,  deira hjartans tankar trengjer seg fram.  8   Dei spottar og talar i vondskap,  ovanfrå trugar dei med trengsle. 9   Dei lyfter munnen mot himmelen,  og tunga fer ikring på jorda. [Dei gudlause spottar både Gud og menneske.]  10   Difor vender folk seg til dei,  og mykje vatn syg dei i seg. 11   Dei seier: “Korleis skulle Gud vita om det?  Har Den Høgste kjennskap til noko?” 12   Ja, så er dei gudlause  som støtt er trygge og aukar sin rikdom.  13   Fåfengt har eg halde hjarta reint  og vaska mine hender til teikn på uskyld. 14   Endå vart eg plaga heile dagen,  kvar morgon vart eg tukta.  15   Hadde eg sagt: “Såleis vil eg tala”,  då hadde eg svike dine søners ætt. 16   Så tenkte eg etter, ville skjøna dette;  mødesamt var det for meg 17   – til dess eg gjekk inn i Guds heilagdom;  då skjøna eg korleis det går dei til sist. 18   Ja, på håle vegar fører du dei,  du lèt dei falla og gå til grunne.  19   Å, kor brått dei går til grunne,  dei vert rivne bort og endar i redsle. 20   Liksom vi vanvørder ein draum  når vi vaknar om morgonen,  såleis vanvørder du synet av dei  når du reiser deg, Herre.  21   Så lenge eg var beisk i hugen,  og kjende at det stakk i hjarta, 22   var eg dum og uvitug,  som eit fe var eg imot deg.  23   Men eg vert alltid verande hjå deg,  du har gripe mi høgre hand. 24   Du leier meg med ditt råd,  og sidan tek du meg opp i herlegdom.  25   Kven har eg elles i himmelen?  Når eg berre har deg,  har eg ikkje hug til noko på jorda. 26   Om kropp og sjel forgår,  er Gud for evig mitt berg og min del. [min del: -> 16, 5.]  27   Sjå, dei som held seg borte frå deg, går til grunne,  du gjer ende på alle som er utrue mot deg. 28   Men for meg er det godt å vera nær Gud.  Eg tek mi tilflukt til Herren.  Eg vil vitna om alle dine gjerningar.

Kommentar.

Tala.

Gunnar Andås har invitert meg til litteraturstemne på Gol neste helg og anbefalt det for meg. Eg innser at der ligg store moglegheiter i dette, men eg kjem til at noko slikt får vere til eventuelt ein annan gong, til samanlikning med Paulus, som takka nei til invitasjonene, men som gjere ville ha det til gode eventuelt ein annan gong. Vi må fyrst og fremst tenke på at Jesus ord er ånd og liv og skal resultere i ei åndeleg vekking, Gud vil frelse menneske i Kristus og gjere dei levande med han. Då må vi for all del passe på at at ingen får komme han i forkjøpte og bruke bokstaven til å slå i hel (Joh.10).

Surrogatkaffi som bilete på ”surrogat-kristendom” er svært talande. Når eg gjekk på gymnaset og bad for henne Virtuella og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande, så var det ekte kristendom, håpet om Guds herlegdom gjorde oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik var utrendt i våre hjarto ved den Heilage Ande som var oss gitt. I kommentaren til førre møte siterte eg ein bodskap om den ekte kjærleiken og det passar å ta den med her. Ein av bodskapane 12.2.2011:

eg vil de skal vite at?) med evig kjærleik har eg elska dykk.  Denne kjærleik som eg har utgytt på Golgata kors, då eg døde for kvar einaste ein, denne kjærleiken vil eg skal vere mellom dykk. For det største av alt er kjærleiken. Derfor mine barn, vil eg de skal forstå at den kjærleiken (som de) lengtar etter, den har de i meg. For utan meg kan de ingen ting gjere. Det er eg, det er eg som er kjærleiken, det er eg som gjev kjærleiken. Ja, de kan ingen ting gjere av dykk sjølve. De kan ikkje ha denne kjærleiken eller produsere den sjølve. Men når de ser på meg, når de er i meg  ……

Kjærleiken overvinner alt, kjærleiken løyner ei mangfald av synder, (kjærleiken er det største). Derfor mine barn, søk inn til meg, søk inn i Ordet, der som eg er, der skal de få sjå kva ekte kjærleik er. Derfor mine barn, fryd og gled dykk over at de har funne den ekte kjærleiken. De har funne meg og når de har meg, så har de alt de treng, for tid og (æve).

Då er det sjølvsagt viktig for oss å ha denne kjærleiken i kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne.

Bodskap 1.

Eg ber for henne Virtuella, slik eg skreiv i kommentaren til førre møte, så når eg høyrde bodskap 1A&B tenkte eg kanskje at eine delen var til henne og den andre til meg, så eg spelte den av og lytta til den, men fann at eg kunne ikkje skilje det slik. Eg kjem til at begge deler var svar på mi bøn for henne, så hovudsakleg var det til henne. For Kristus er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for si kyrkje. Og Kristus har gjort meg til ein kanal for Guds velsigning til henne. Når eg soleis ber for henne, merkar eg i åndens verden dette som det er tale om her.

I denne bodskapen sa han at han er den same så kallar han henne til å vere frimodig og trenge seg fram og strekke ut si trus-hand og røre ved klædnaden hans, for han var midt i mellom oss i den kveldsstunda. Men ho var der då ikkje og det er eit tankekors. Men er ho eit Guds barn, er ho frelst, så er ho ein del av Jesus kyrkje og kven kan vel då hindre Jesus i å tale til henne og kalle henne? Han kalla henen til å vere frimodig og komme og strekke ut si trus-hand og eg forstår det slik at han kallar henne til å komme på møta i Maranata.

HEB 10,19 – HEB 10,25 {FRIMOD OG VEDKJENNING I KYRKJELYDEN}  Så har vi då, brør, i Jesu blod frimod til å gå inn i heilagdomen. 20 Dit inn har han opna ein ny og levande veg for oss gjennom forhenget, det vil seia hans jordiske lekam. 21 Og når vi har så stor ein prest over Guds hus, 22 så lat oss stiga fram med ærleg hjarta, med full visse i trua, med hjarta reinsa for vondt samvit og lekamen lauga i reint vatn. 23   Lat oss halda urikkeleg fast på vedkjenninga av vår von; for han er trufast, han som gav lovnaden. 24 Og lat oss ha omtanke for kvarandre, så vi oppgløder kvarandre til kjærleik og gode gjerningar. 25 Lat oss ikkje halda oss borte når kyrkjelyden vår samlast, som somme plar gjera; men lat oss setja mot i kvarandre, og det så mykje meir som de ser at dagen nærmar seg.

HEB 10,35 – HEB 10,39   Kast ikkje bort frimodet dykkar! Det gjev stor løn. 36 De treng tolmod, så de kan gjera Guds vilje og vinna det som er lova. 37   For enno er det berre ei lita stund,  så kjem han som koma skal,  og han skal ikkje drya. 38   Min rettferdige skal leva ved tru;  men dreg han seg unna,  har eg ikkje hugnad i han. 39 Men vi er ikkje av dei som dreg seg unna og går fortapt, men av dei som trur og bergar si sjel.

Så han kallar henne til seg liksom kvinna som hadde blødningar, ho trengde seg inn på han bakanfrå og rørte ved kjortelen hans utan at nokon la merke til det, men Jesus merka at der gjekk ut ei kraft ifrå han. Han kalla henne til seg, ho vedkjende og gav dermed Gud ære og han sa til henne at trua hennar hadde frelst henne. Så dette var altså frelseskrafta.

Luk.8.46 Men Jesus sa: “Det var einkvan som tok i meg, for eg kjende at det gjekk ei kraft ut ifrå meg.” 47 Då kvinna skjøna at det ikkje kunne løynast, kom ho skjelvande fram. Ho kasta seg ned for han og fortalde, medan heile folket høyrde på, kvifor ho hadde teke i han, og korleis ho hadde vorte frisk att med det same. 48 Då sa Jesus til henne: “Trua di har frelst deg, dotter. Gå med fred!”

Slik må vi vite å ause or frelseskjelda med glede og glede oss i frelsa, glede oss i Herren alltid.

Men bodskapen 1B byrjar slik: ” Og du mitt barn ….”, så det høyrest ut som det er retta til ein annan enn bodskapen i 1A. Vidare sa han: ” Derfor, søk inn til meg, i løynkammeret og eg skal møte deg på nytt igjen. ” Jau, det var eg innstilt på likevel, så dette kunne no vel vere retta til meg. Når eg skal prøve å be for henne Virtuella, får eg lett merke missmodsånda, som om den vil sige inn djupt der nede og det heng nok saman med at ho Virtuella var overvelda av Djevelen (Bodskap 1).

Hausten 1984 kom der ein bodskap gjennom tyding av tungetale i dFEF i M40, der Jesus sa til meg:” Den lovsangen eg la ned i deg, den er din og den skal vere din i all æve, i djupet av deg, der er den. Og den pakt du inngjekk med meg, den står ved lag og skal stå fast i all æve”. No har eg nyst fortlat korleis eg forstår denne bodskapen. Då skreiv eg litt til leiinga i M40 om det, eg påstod at ho Virtuella var den lovsongen og at ho tilhøyrde meg og derfor ville eg dei skulle seie til henne at ho skulle komme og gå til forbønn i M40, medan eg var til stades. Dette kunne høyrast ut og oppfattast som ein ordre, ikkje særleg diplomatisk og gav ikkje særleg uttrykk for audmjuk haldning frå mi side, men det hadde seg slik at det var kortfatta, for merkeleg nok hadde det ikkje vorte gitt særleg tid til at eg skulle få seie noko som helst. Eg skulle visst ikkje ha lov til å opne munnen min og seie noko meir i det heilet tatt. Om eg i det heile teke skulle seie noko, så verka det som om eg måtte stele meg til det. Og det i eit land som skryter av å kalle seg demokrati! Men leiinga i M40 hadde no ikkje noko kontakt med henne.

Etter dette opplevde eg eit angrep frå vondskapens åndehær, til samnlikning med det eg opplevde i Bergen. Eg forklarar det med at der er vonde tankar og idear som dei vonde åndsmaktene står bak. Når eit menneske hyser slike vonde tankar og idear i sitt hjerte, kan dei vonde åndsmaktene få makt over det og slik kan det verte overvelda av Djevlen. Og her er den vonde tanken og ideen fyrst og fremst at dei ikkje vil godta det gode samvits pakt med Gud (vedkjenning til Gud) med grunnlag i Jesus oppstode frå dei døde. Derfor ville dei ikkje høyre på meg. For dei kristne platonistane stemmte det ikkje med Platons klagemål mot menneskets fysiske natur. Platon brukte det klagemålet som argument for diktatur og slik finne vi igjen platonismen i nær sagt all mulig slags totalitær, politisk filosofi. Og eg forstod det slik at dette angrepet frå vondskapens åndehær hang saman med venstreradikal politikk, sameleis som i Bergen.

Så det verkar som Jesus tek oppatt tråden frå hausten 1985 og det er ho sjølv som må søke Herren, slik det er sagt i Bodskap 1. Dette kjem eg tilbake til under Bodskap 2. Jau, dette var nok retta til meg. Eg skal søke han i løynkammeret og han vil møte meg på nytt igjen. Det minner meg om korleis eg bad for henne Virtuella i løynkammeret når eg gjekk på gymnaset, vil han møte meg like mektig som då, så skal eg vere glad, då skal eg verte glad, fordi han eg får kjenne at han fyller meg med gledens olje igjen. Eg får kjenne at eg vert sterk i Herren og hans veldes kraft. Mine murar står alttid for han. Det er til vern mot dei vonde åndsmaktene (Ef.6).

Så seier han igjen at eg ikkje skal sjå ned, men sjå opp på han: ” og du skal ikkje sjå ned, men sjå opp på meg, som er trua sin opphavsmann og fullendar. Og så skal du rekne med, at eg tek hand om deg. Eg har jo lova i mitt ord, at eg skal vere med deg alle dagar, inntil verda sin ende. Amen.”

I Bodskap 2 sa han igjen at eg skulle få eit nytt møte med han, så eg tek oppatt tråden der.

Klagemål eller godt samvits vedkjenning til Gud.

I middelalderen kom platonismen inn i kyrkja og det platonske klagemålet vart retta mot kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne, ved å rette merksemda mot den fysiske naturen, slik som ved syndefallet. Dette finn vi igjen i det politiske livet i dagens samfunn, til dømes i den såkalla ”antirasismen”, spesielt når dei talar om ”kvardagsrasisme”, det kjem som ei vidare-forføring av kvinna, med klagemålet mot den norske mann, som innvending mot kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne og ekteskapet, slik som gud opphavleg skapte det. Men det er stikk i strid med det gode samvits pakt med Gud med grunnlag i Jesu oppstode frå dei døde.

Dei brukar ordet ”rasisme” og ”kvardagsrasisme” som det platonske klagemålet mot kven som helst og alle og ein kvar, utan at det vert lagt opp til at det vert lagt opp til at dei skal få svare for seg og hugs då på at det platonske klagemålet vart brukt i ein argumentasjon for diktatur. Men å klage andre for rasisme er som eit tvegga sverd, kva med det sjølv. Slik kan det brukast mot ein kvar nasjonalstat og verke som argument for eit overnasjonalt diktatur. Problemet deira er at dei med sitt politiske engasjement har avvist nåden Gud gjev oss i Kritus.

Men det klargjerande spørsmålet og problemstillinga er om Herren er din Gud, trur du på Kristus, kjennest du ved han som din frelsar og Herre, har du teke imot frelsa i Kristus, det som no frelser oss, dåpen, som er eit godt samvits vedkjenning til Gud, med grunnlag i Jesu oppstode frå dei døde. Det er eit tvegga sverd for kvar den som spør, kva med deg sjølv?

Det som no frelser oss, dåpen, som er eit godt samvits vedkjenning til Gud (pakt med Gud), med grunnlag i Jesu oppstode frå dei døde. Det skal frelse oss frå klagemålet og frå den vonde og frelse oss ut av denne vonde verda ved Jesu gjenkomst.

Bodskap 2.

Bodskap 2 A.

Denne bodskapen var i alle fall hovudsakleg til meg, så vidt som eg kunne forstå. Så eg gjekk til førbønn og denne gongen knelte eg ved første rad. Det var no å audmjuke seg og vise det som ei vedkjenning både for Gud og menneske. Og John Miland kom og bad for meg. Dette er tredje gongen eg har gått til forbønn i det siste, eg har ikkje kjent noko stor endring av det, at Gud har styrka meg noko meir med det, men det har noko med mi vedkjenning å gjere og det vil eg skrive om her.

Nei, eg er nok ikkje så ivrig, entusiastisk og brennande som når eg var ung, men det er det ein god grunn til. Som eg har forklart har eg bedt Gud frelse menneska og gje meg ei frelst kvinne til kone sidan eg var ung og han har svart meg positivt på det heile tida, det er innkludert i det fullførde frelsesverket. Men eg har fått motstand, endåtil frå dei som kallar seg kristne, for dei hadde ein plan, meining og siktemål med det og det var å vinne politisk makt, endåtil på kostnad av at eg skulle få meg ei kone, kvinna skulle engasjere seg politisk i staden for å vere kone. Så om eg skulle gå ut og evangelisere, vart det oppfatta som arbeid for å rekruttere til ein politikk som faktisk streid imot det som eigentleg var mål og hendsikt med den evangeliske forkynninga. Og vi ser no alle korleis dette har utarta seg vidare i politikken i Noreg. Det er ikkje rart at slikt gjer menneske missmodig, men Gud gav oss ikkje den ånd som gjer missmodig, men den ånd som verkar kraft, kjærleik og visdom (jfr. 1. bodskapen).

Ei tid etter at eg fekk denne åndelege openberringa, der Kristus openberra seg for meg og henne ”Miss Oslo 1990”, kom eg gåande frå fysikkbygget inn på fredrikkeplassen, spang ho plutseleg fram frå høgre, slik at ho kryssa vegen rett framfor meg, med det lange lyse håret flagrande etter seg. Det var eit vakkert og flott syn som gleda meg. Og Jesus sa til meg gjennom tyding av tungetale i M40 noko om at eg skulle la meg verte tent i brann. Ja, eg visste at eg hadde Guds kjærleik i hjertet ved den Heilage Ande som var meg gitt, så den kjærleiken eg hadde til henne var ikkje berre min, men eg opplevde Guds kjærleik i mitt hjerte til henne, som at han elska henne gjennom meg. Og eg forstod det som vart sagt gjennom bodskapen slik at eg skulle berre la den kjærleiken flamme opp og slik skulle eg vere brennande i ånda. Sidan har der kome mange bodskapar der han har minna meg om dette, til dømes i fyrst bodskapen 7.6.2015, sitat:

Ja, eg vil at du skal vite, mitt barn, at du tilhøyrer meg. At eg har kjøpt deg fri med mitt blod, at du er dyrt kjøpt, du er betalt. Fordi eg elskar deg, fordi eg har utvalt deg før verda sin grunnvoll vart lagt, til å vere mitt barn, min son og mi datter. Og eg vil at du skal vere trygg, og eg vil at du skal ha denne vissa og denne gleda i ditt hjerte, om at du tilhøyrer meg, og at du er på veg til himmelen og til eit evig liv saman med meg, seier Herren. Så at du kan løfte opp hovudet ditt, at du kan sjå opp til meg. For frå meg kjem di forløysing, frå meg kjem di frelse og di hjelp, seier Herren. Så frykt ikkje, men set di lit til meg, eg som er din gjenløysar. 

Ja, eg lova då eg drog herifrå at eg ville komme og vere nær hos deg ved min Heilage Ande. Og eg bor i ditt hjerte, ved min Ande, seier Herren. Eg er nær hos deg kvar dag, du behøver berre rope på meg, så er eg der og eg vil svare deg og eg vil hjelpe deg, fordi du er mitt barn og eg er din far, seier Herren. Og eg ynskjer at du skal oppleve mi hjelp, eg ynskjer at du skal oppleve min nærleik. Så ver frimodig og strekk deg ut og ta imot av det som eg har gitt deg. For eg er nær hos deg og eg vil gi deg av mi kraft. Eg vil fylle deg med min nærleik, med mi velsigning, sånn at du ikkje skal vere i tvil, men vite det at eg er nær hos deg og eg hjelper deg og eg held deg oppe med mi rettferds høgre hand, seier Herren. Amen.

Eg tenkte nok som so at det har gått år og dag utan at eg har sett noko av henne, så det har ikkje noko meining i å tenke slik om henne lenger. Men då kom der ein ny bodskap som korrigerte meg på det:

Ja, min Ande (er utgytt over) alle menneske…. Min Ande skal fungere i hjertet ditt, dersom du held deg tett til meg, heile tida. Ha din relasjon til meg, ……. Ikkje la noko menneske forstyrre dine tankar, ditt sinn. Og ikkje la andre menneske påføre deg tankar som ikkje er frå meg. (Men at eg døde for deg på)? Golgata kors. Så la min Ande virke 100 % i deg. For min Ande vert sorgfull og skuffa når ilden i ditt hjerte vert slukka, når du påfører ditt eige sinn tankar som ikkje er ifrå meg, seier Herren. Amen. 

I fyrst bodskapen talte han til meg, son sin, og til si datter. Og så sa han at frå han kjem mi forløysing, mi frelse og mi hjelp. Ja, eg skal heilhjerta halde meg til han, så vil han komme meg til hjelp med si kraft og slik ventar eg meg at han vil gje meg hjelp i form av ei kone.

For å halde ved like denne kjærleikens eld i mitt hjerte, trengde eg ei jente som eg kunne forelske meg i og for at det skulle ha vitug og forstandig måle og meining, måtte no siktemålet med det vere at ho skulle verte kjærasten min og kona mi. Til det treng eg trua på Jesus og mi vedkjenning av at han er min frelsar og Herre, han er hovudet mitt, så han er Herren hennar brudgom og Herren hennar ektemann, som elskar henne gjennom meg. Slik frelser han meg og henne.

I det siste har eg tenkt mykje på henne Virtuella, å vere kanal for Guds velsigning til henne, så har eg brukt mykje tid på å skrive dokument og legge ut på heimesida mi, men studia har det vorte lite av og henne ”Miss Oslo 1990” har eg ikkje tenkt mykje på. Jesus sa eg har vore gjenstridig, korleis då? Eg burde vel klare å skifte om til å tenke på noko anna, fare inn til Blindern og studere og så tenke på henne ”Miss Oslo 1990”, det ville aktivisere meg meir, det ville vere som å skifte til ein høgare gear.

Jesus sa til meg at eg skulle gå den vegen han hadde staka ut for meg og med tanke på at ho ”Miss Oslo 1990” hadde studert biologi, forstod eg at han leia meg til å studere biologi. Samtidig var det å gå den vegen han har bana for meg inn i heilagdomen, gjennom forhenget og inn i det høgheilage. Her får eg oppleve at Gud gjer eit verk som står til evig tid, menneske kan ikkje legge til noko eller ta noko ifrå. Han frelser vår sjel for æva og gjev oss evig liv. Så det er vel her eg skal få oppleve svaret på bøna om ei frelst kvinne til kone. At ho har ei frelst og frigjort sjel. For Jesus gjev oss ånd og liv, han gjev liv til år sjel og fyller oss med den Heilage Ande. Når eg ser opp til Jesus vedkjenner eg at det framleis er ho ”Miss Oslo 1990”. Med tanke på mitt liv på jorda og alle dei åra som har gått utan at det har vorte noko meir ut av det, så høyrest det rart ut. Men det overordna målet og hendsikta Jesus har for mitt liv på jorda er å komme inn i det nye Jerusalem på den nye jorda.

Han sa eg skulle påkalle han, så det har vel som hendsikt at eg skal få oppleve at han kjem meg nær, møtestaden er inni heilagdomen, der får eg oppleve det nære og personlege forholdet til han. Prestane i den gamle pakta hadde ei heilag drakt som dei brukte inni heilagdomen, dei kunne ikkje gå ut til folket i den drakta, for då vart det heilagt, dei måtte skifte og legge frå seg den drakta før dei gjekk ut. Det fortel meg at det som er inni vårt lekams tempel og inni den himmelske heilagdomen, det er vårt indre menneske, vår sjel, og det er det som er heilagt. I dette personlege forholdet til han, snakkar eg med han og legg alle mine behov fram for han og får oppleve at han svarar på mine bøner, eg har bedt han om å gje meg ei frelst kvinne til kone, han frelser hennar sjel, så ho også kjem inn i eit slikt personleg forhold til han, der ho snakkar med han.  Då ventar eg meg at ho kjem inn i eit slikt personleg forhold til meg og. For Jesus er den siste Adam, som er frå himmelen og som for oss har vorte ei livgjevande ånd.  Han gir liv til vår sjel og bles sin Ande i oss og vekker oss opp til liv i samfunn med seg. Dette livet og denne Anden er fullkomen og det er slik som Descart sa om det fullkomne, at det er ikkje avhengig av noko av det vi ser og sansar rundt oss. Dette er ifrå himmelen og det vi sansar i det fysiske miljøet rundt oss er ei anna sak.

Eg har vitna om kva Jesus er for meg med dei dokumenta eg har skrive og lagt ut på heimesida mi, annonsert dei på facebook og der har eg skrive kortare vitnemål. Og eg har vitna for mine medstudentar dette semesteret også, men med meir studering kunne det altså ha vorte meir av det. Men dette handlar om å vere til velsigning og det er meir enn ord, Jesus sa han ville gjere meg til kannal for si velsigning og då er det han som gjer sitt verk med meg. Han sa eg skulle søke inn til han, gå inn i heilagdomen og han vil bruke meg til stor og rik velsigning. Han er rik nok for alle som kallar på hans namn, derfor skal eg kalla på han og han vil møte meg på nytt.

Bodskap 2B.

Så kjem det merkelege i Bodskap 2B: ”Frelsa i meg, den er gratis, seier Herren. Du kan ikkje gjere noko, verken frå eller til, men av nåde, så vert du frelst. Og det er ei gave ifrå meg, det er noko du får fritt og for inkje, seier Herren. Derfor ta imot denne gava, frelsa, den er gratis, seier Herren. Men ta imot, audmjuk deg, seier Herren, og eg skal reise deg opp i Jesu namn. Amen.”

Jesus har kjøpt oss til Gud med sitt eige blod, vi har teke imot, så vi har fått hans Ande, då tilhøyrer vi han og er frelst. Jfr. byrjinga på bodskapen 7.6.2015: ”Ja, eg vil at du skal vite, mitt barn, at du tilhøyrer meg. At eg har kjøpt deg fri med mitt blod, at du er dyrt kjøpt, du er betalt. Fordi eg elskar deg, fordi eg har utvalt deg før verda sin grunnvoll vart lagt, til å vere mitt barn, min son og mi datter….” Eg har bedt Jesus gje meg ei frelst kvinne til kone sidan eg var ung og han har svart meg positivt på det heile tida, det er inkludert i det fullførde frelsesverket. Det må no vere det som det er sikta til i Bodskap 2B, jfr. sitat frå bodskapen 7.6.2015: ”…. For frå meg kjem di forløysing, frå meg kjem di frelse og di hjelp, seier Herren….” Så eg må ta imot ei frelst kvinne til kone i audmjukhet, så vil han reise meg opp. Det minner meg om det eg nyleg skreiv om at eg i møte med henne ”Miss Oslo 1990” følte at eg måtte berre bryte saman og tilstå at eg var ein friar, men eg gjorde det på den måten at eg bøygde meg for korsets fot og vedkjende Kristus som min frelsar og Herre.

Ordet om korset er ei Guds kraft til frelse for kvar den som trur, det har som siktemål at vi skal gå sigrande ut av denne verda.

1KO 1,18 For ordet om krossen er ein dårskap for dei som går fortapt, men for oss som vert frelste, er det ei Guds kraft.

1KO 2,1 – 1KO 2,5 {GUDS LØYNDOM ER OPENBERRA}  Då eg kom til dykk, brør, forkynte eg ikkje Guds vitnemål med meisterskap i talekunst eller visdom. 2 For eg ville ikkje vita av noko anna hjå dykk enn Jesus Kristus og han krossfest. 3 Veik, redd og skjelvande var eg mellom dykk. 4 Og det var ikkje med overtalande argument og visdomslære eg bar fram ordet og bodskapen, men med provføring av Ande og kraft. 5 For eg ville ikkje at trua dykkar skulle byggja på menneskevisdom, men på Guds kraft.

RMR 8,24 – RMR 8,26 For i vona er vi frelste. Men ei von som ein alt ser oppfylt, er ikkje noka von. Korleis kan nokon vona det han ser? 25 Men vonar vi noko vi ikkje ser, då ventar vi med tolmod. 26 På same måten kjem Anden oss til hjelp i vår vanmakt. For vi veit ikkje kva vi skal be om så vi kan be rett, men Anden sjølv bed for oss med sukkar som det ikkje finst ord for.

HEB 9,27 – HEB 9,28 Like visst som det er så laga at menneske må døy éin gong og sidan koma for domen, 28 såleis er òg Kristus ofra éin gong for å ta bort syndene åt dei mange, og så skal han andre gongen koma til synes, ikkje for synda skuld, men for å frelsa dei som ventar på han.

1PE 3,18 – 1PE 3,22 {DÅPEN OG DET NYE LIVET}  For Kristus døydde for synder, éin gong for alle. Han som var rettferdig, leid for urettferdige, så han kunne føra dykk fram til Gud. Han døydde lekamleg, men vart levandegjord ved Anden, 19 og slik gjekk han bort og forkynte for åndene som var i fangenskap. 20 Det var dei som hadde vore ulydige i Noahs dagar, den gongen Gud i sitt langmod venta medan arka vart bygd. I henne vart nokre få menneske, åtte i talet, frelste gjennom vatn, 21 det som no frelser dykk i sitt motbilete, dåpen. Dåpen er ikkje ei reinsing frå ytre ureinskap, men eit godt samvits vedkjenning til Gud, med grunnlag i Jesu Kristi oppstode – [vedkjenning til Gud: Nokre omsetjingar har: lovnad eller bøn til Gud.] 22 han som fór opp til himmelen og no sit ved Guds høgre hand, etter at englar og makter og krefter er han underlagde.

1PE 4,1 – 1PE 4,3   Når Kristus no har lide i sitt jordeliv, skal de væpna dykk med denne tanken: Den som har lide her i livet, er ferdig med synda. 2 Difor skal han ikkje lenger leva etter menneskelege lyster, men etter Guds vilje den stund han har att på jorda. 3 Det er nok at de i farne tider har levt på heidensk vis, i sedløyse og sanselege lyster, i drikk og svir, og i stygg avgudsdyrking.

Det som no frelser oss er eit godt samvits vedkjenning til Gud (pakt med Gud), med grunnlag i Jesu oppstode frå dei døde. Så det vi vedkjenner til Gud er viktig. Gud skapte Adam av mold frå marka og bles livsens ande i nasa hans, så han vart ei levande sjel. Sidan skapte Gud kvinna av sidebeinet hans og førde henne til han og han sa at dette var kjøt og bein av hans eigne kjøt og bein, så han kalla henne kvinne. Men hadde ho ikkje sjel då? Det må no vel vere tullete å påstå at ho ikkje hadde sjel? Men det står der ikkje noko om. Etter syndefallet dømde Gud mannen til døden, men han talte annleis til kvinna, det skulle verte strid mellom hennar ætt og ormens ætt. Det verkar som om skilnaden var at mannen hadde vorte til ei levande sjel, men den vart dømd til døden. Men seinare i Bibelen får vi då vite at alt som har blod har sjel. Eg forstår det slik at sjela har å gjere med vår tenkemåte, rasjonalitet og livsform, så etter syndefalelt vart det strid mellom to livsformer, kvinna og ormen. I det Jesus frelser vår sjel, kjem eg til at det er ein åndeleg skapning.

Eg har no for lengst fortalt at eg har bedt Gud om å gje meg ei frelst kvinne til kone og vedkjent dei svara han gjev meg, at han gjev meg det. Og kvifor folk – endåtil engasjerte kristne – foraktar det og ignorerer det og ikkje bryr seg om det og ikkje vil høyre verken på meg eller på dei svara Gud gjev meg og oss frå himmelen, det er meg ei gåte.

Lovsangen og pakta.

Lovsangen som Gud la ned i meg.

Som kommentar til møtet 28.5.2017 skreiv eg:

Hausten 1985 kom der ein bodskap gjennom tyding av tungetale i dFEF i M40 i Oslo, der Jesus sa til meg:” Den lovsongen eg la ned i deg, den er din og den skal vere i din i all æve, i djupet av deg, der er den. Og den pakta du inngjekk med meg, den står ved lag og den skal stå fast i all æve.”

Eg har fortalt om korleis eg bad for henne Virtuelle når eg gjekk på gymnaset og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande og eg opplevde det slik at var i Faderens hand og han la henne i mitt hjerte. No talar eg om henne som fødd av Anden og det som er født av Anden er ånd. Og slik kalla henne den lovsongen Gud la ned i meg. Gud la lovsongen ned i meg ved fylden av den Heilage Ande og det var ein lovsong til han for at han frelser vår sjel for æva og gjev oss evig liv, for at han elskar oss og har omsorg for oss som sine born.

Dåpen betyr gravlegging av den gamle, vonde naturen, vi får ein ny natur ved at vi vert fødde på nytt av vatn og ande, så vi skal la Anden råde i vår døyelege lekam. Dermed er dette ikkje betinga av vårt ytre menneske, vi skal då sjå det slik at det er gravlagt, for ved trua på Jesus vert vi levandegjorde i Anden. Derfor må vi vende blikket og hugen opp til Jesus og ta imot det som han gjev oss frå himmelen, han gjev oss ånd og liv frå himmelen, han vil gje oss liv i overflod og det er berre om å gjere for oss å ta imot med frimod.

Lovsynge Gud med den lovsongen han la ned i meg.

Eg tek oppatt tråden frå førre møte. Der skreiv eg:

Når eg gjekk på gymnaset og merka at eg byrja å verte forelska i henne, kjende eg lengselen og merka at Guds kjærleik var mellom oss, så eg bad til Gud over det og erkjente at den kjærleiken var rett, same enten ho ville seie ja eller nei til mitt frireri, så eg opna meg for den og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande. Ho var fødd av Anden og det som er født av Anden er ånd, eg opplevde det som at ho var i Guds hand og han la henne i mitt hjerte, slik openberra han henne for meg som det vidunderlege barnet som han fødde henne til, som han elska og hadde omsorg for og det gjorde meg så godt og eg vart så glad i henne. Håpet om Guds herlegdom gjorde oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik er utrendt i våre hjarto ved den Heilage Ande som er oss gitt. Slik la Gud lovsongen ned i meg ved den Heilage Ande og då skal vel eg lovsynge han med den lovsongen. Eg skal ære og takke han for det, vi skal ære og takke han for det, og forvente at han som byrja den gode gjerning i oss, han skal også fullføra den.

Kyrkja sin rasjonalitet.

Skrive som kommentar til ein artikkel biologi-professor Kristian Gundersen kommenterte på si facebook-tidslinje.

Nåden og sanninga.

Der er ein tradisjon med å kople moralfilosofien til matematikken og underbygge trua på Gud slik. Men eg er så heldig eg har gått i kyrkjelyder der Jesus talar til oss gjennom tyding av tungetale og han sa til meg at eg skal ikkje gå krokrygga og bere han, men han skal bere meg. Jesus frelsesverk er fullført og fullkome og Paulus sa han jaga mot det fullkomne. Og Descart trudde på det fullkomne, saman med matematikken var det hans rasjonalitet. Den var usynleg og det samsvarar med at Gud er ånd og har skapt alle ting ved sitt Ord, så det synlege har vorte til av det usynlege. Og Paulus sa at vi fekk Anden ved tru av berre nåde og skal fullføra i Anden. For meg er dette viktig, spesielet når eg skal prøve å studere realfag, for eg opplever det slik at Gud ved sin Ande og si kraft støtter opp om min rasjonaliet og den treng eg sjølvsagt når eg skal studere realfag. Då må eg konsentrere meg om det, men der er mykje som vil distrahere. Nåden og sanninga kom med Kristus, deg skal vende meg til han og sjå på han, med mitt hjartes auge og det skal eg gjere medan eg studerer. Ja, det verkar som eg må be om nåde for å få lov til å konsentrere meg om det faglege. Eg har vore fiskar, tråling, og då har den krafta Gud gjev meg ved sin Ande og den freden og kvila han gjev meg i mitt sinn og min tanke vore viktig for meg, midt opp i ein arbeidsdag med mykje arbeid og stressande situasjonar. Ja, eg er no berre ein fiskar som har prøvt meg på å studere realfag. Men Gud frelser og vel ut det som ingen ting er og det er det han brukar. Og eg hevdar faktisk han kalla meg til å studere realfag og det viser at han også er interessert i realfag, men då må eg heilhjerta halde meg til han, så eg får oppleve at han i sin nåde kjem meg til hjelp med si kraft.

Motivert av Guds kjærleik, komme ut i fridomen.

Eg har vore realist samtidig som eg har trutt på Jesus sidan eg var ein liten gutunge, livet vart planta i meg ved Guds Ord når eg var ein liten gutunge. Til tider har eg kjent det som ei dobbelrolle eg ikkje har vore heilt konfortabel med, men når eg let meg forsone med Gud på evangeliets grunnvoll, får eg det til å stemme. Når eg var ung vegra eg meg for Freuds utsagn om at menneska vert motiverte av seksualitet og aggresjon, men eg såg det på grunnlag av biologien, livet er naturleg nok ein kamp for tilværet. Og så såg eg det på grunnlag av at Gud elskar oss i Kristus, kyrkja er hans brud, der er eit kjærleiksforhold mellom Kristus og hans brud og det er Guds verk. Eg merka at eg hadde Guds kjærleik i mitt hjerte og eg forstod etter kvart at dette kjærleiksforholdet mellom Kristus og hans brud var født i meg ved den Heilage Ande, så for meg gjaldt det kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne, for Kristus er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kyrkja som er hans brud, eg forstår det slik at Kristus elskar mannen og elskar kvinna gjennom mannen og slik elskar han kyrkja som si brud. Så når eg gjekk på gymnaset og merka eg byrja å verte glad i ei kristen jente, bad eg over det og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande og eg er viss på at det gjaldt henne også. Så eg kunne i alle fall seie soim Paulus at håpet om Guds herlegdom gjorde oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik vart utrendt i våre hjarto ved den Heilage Ande som var oss gitt (Rom.5,1-5). Noko liknande opplevde eg når eg studerte realfag i Oslo på slutten av 1980-talet.

Dette har eg skrive om i dokumentet:  https://bluehost944.com/2017/01/09/gud-vil-at-alle-skal-verte-frelst-og-komme-til-a-erkjenne-sanninga/

Sjølv om det ikkje vart noko skikkeleg kjæresteforhold eller ekteskap av det, så har denne Anden og kjærleiken vore ei viktig motivasjonskraft i mitt daglege liv, både når eg har jobba som fiskar og når eg har studert. Jesus talte til meg om sin kyrkjelyd og sa han lengta etter å gje henne noko, så eg forstod det som brudgomen som ville møte si brud og gje henne sin kjærleik. Han sa noko om at det var ikkje mine prestasjonar og ansinitet som var så viktig, men det verda trengde, var mitt varme hjarte. Og i 2011 kalla han Sions dotter til å komme ut i fridomen, for han var Herren hennar ektemann og Herren hennar brudgom.

Legge av byrdene hos Jesus, vere fri og komme inn til Guds kvile. Rasjonaliteten i Guds Ord og i Jesu kyrkje.

Han sa eg skulle heilhjerta halde meg til han, så ville han komme meg til hjelp med si kraft. Og eg forstod at slik ville han gje meg hjelp i form av ei kone. Eg forstår at resonementet vert stilt på hovudet med krav om at eg skal prestere noko for å få det og slik vert menneska gjort til salsvare som trælar. Han kalla meg til å studere realfag og sa eg skulle seie til dei at kristendomen ikkje er ein religion som vert lessa på folket som tunge bører. Men no kallar han meg, som slit med tunge bører, til å komme til han og legge dei av (Matt.11,28). Kristus er Guds Ord, men vi treng at den Heilage Ande openberrar det for oss, fører oss fram til heile Sanninga, slik at den set oss fri. Kristus er sanninga og eg kan vel seie det slik at han er rasjonaliteten i Guds Ord og slik er han kyrkja sin rasjonalitet. Han er den siste Adam, som er ifrå himmelen og som for oss har vorte ei livgjevande ånd. Han gjev ånd og liv til vår sjel og vekker oss opp til liv i samfunn med seg og Faderen. Så den levande sjela er også kyrkja sin rasjonalitet. Slik er ho hans brud og hans kone som er til hjelp for han. Og eg vonar og ventar meg at at slik vil han gje meg hjelp i form av ei kone, som har og som er ei levande sjel. Dette handlar om å komme inn i den himmelske heilagdomen og få oppleve at Gud gjer sitt verk. Alt gjorde han fagert i si tid, han la æva ned i menneskehjarta, han gjer eit verk som står til evig tid, ingen kan legge til noko eller ta noko ifrå (Fork.3,11&14). Jesus gjev meg ånd og liv ifrå himmelen og slik gjev han meg ei herleg og vidunderleg kvile, for det er ikkje eg som gjer mitt verk, men det er han som gjer sitt verk med meg og med oss.

Frimodet, lovsongen og godt samvits vedkjenning til Gud.

Når eg var ein liten gutunge, lærde mor mi eg å påkalle Jesus som min frelsar og Herre og be han frelse mine næraste og bygdafolket, be for folket og landet. Når eg vart litt eldre forstod eg at frelsa var det motsette av å verte dåra slik som ved syndefalelt, så eg byrja å be Gud frelse menneska frå den forføringa og gje meg ei frelst kvinne til kone. Eg merka at eg hadde Guds Ande og Guds kjærleik i mitt hjerte og forstod at kjærleiksforholdet mellom Kristus og hans brud var født i meg ved den Heilage Ande, så for meg gjaldt det kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne.

Når eg gjekk på gymnaset merka eg at eg byrja å verte glad i henne Virtuella, så eg knelte ved senga på hybelen og bad for henne og erkjente for Gud at hans kjærleik var mellom oss og den var rett, same enten ho ville seie ja elelr nei til mitt frieri, så eg opna meg endå meir for den kjærleiken og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande. Slik audmjuka eg meg for Gud og slik var eg audmjuk overfor henne også. Eg ville så gjere fortelje henne det og snakke med henne om det, men kvifor gjorde eg det ikkje? Eg følte eg måtte vere forsiktig med kva eg sa og fann liksom ikkje dei rette orda og så var det dette med frimodet då.

Ho Virtuella var ferdig på gymnaset eit år før meg. Men så oppdaga eg dette bibelverset:

1PE 3,21 det som no frelser dykk i sitt motbilete, dåpen. Dåpen er ikkje ei reinsing frå ytre ureinskap, men eit godt samvits vedkjenning til Gud, med grunnlag i Jesu Kristi oppstode – [vedkjenning til Gud: Nokre omsetjingar har: lovnad eller bøn til Gud.]

Så eg forstod at vi skulle ikkje gøyme oss vekk med dårleg samvit slik som Adam og Eva gjorde etter syndefallet og dette samsvara med korleis eg hadde forstått frelsa sidan eg var i byrjinga av tenåra og eigentleg sidan eg var endå yngre. Så siste året på gymnaset inngjekk eg eit godt samvits pakt med Gud.

2TI 1,7 For Gud gav oss ikkje ei ånd som gjer motlaus, men ei ånd som gjev kraft og kjærleik og visdom.

OSP 15,11 – OSP 15,13   Dødsrike og avgrunn ligg opne for Herren,  kor mykje meir då menneskehjarta. 12   Spottaren mislikar refsing,  til dei vise går han ikkje. 13   Glede i hjarta gjer andletet ljost,  men hjartesorg gjer motlaus.

Håpet om Guds herlegdom gjorde oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik var utrendt i våre hjerte ved den Heilage Ande som var oss gitt. Den verka kraft kjærleik og visdom. Så når eg har vore i praktisk arbeid, på tråling, har eg lagt vinn på å verte motivert av den kjærleiken, gjere bruk av den krafta og bruke visdomen som best eg kunne til å takle og løyse dei problema som oppstod. Å sjå opp til Jesus og oppleve hans salving som får meg til å stråle av glede, har vore viktig for meg. Slik fekk eg oppleve at Jesus gav meg ei herleg og vidunderleg kvile i mitt sinn og min tanke ved den Heilage Ande og dette har vore viktig for meg for å behalde roen og tenke fornuftig i stressande situasjonar.

1KO 14,15 Kva så? Eg vil be med ånda, men eg vil òg be med vitet. Eg vil lovsyngja med ånda, men eg vil òg lovsyngja med vitet.

Dette står i grell motsetnad til korleis den kristne platonisten og filosofen Simone Veil opplevde å arbeide i ein fabrikk.

http://aigis.igl.ku.dk/aigis/2015,1/Platonakta22/Amadou.pdf

På liknande vis vart det viktig for meg når eg skulle studere realfag. Då måte eg sjølvsagt bruke intellektet, eg skulle lære matematikk, lære å bruke matematikken og rasjonaliteten, då trenge eg rasjonaliteten i Guds Ord, kyrkja sin opphavlege rasjonalitet. Ved å lovprise Gud og Lammet for det fullførde frelsesverket, ved å lovsynge Gud med vitet.

Men eg må nok innrømme at begge deler har vore noko haltande. For normalt sett skulle eg ha fått meg ein kjæraste når eg gjekk på gymnaset og når eg møtte henne igjen etter min fyrste tur på tråling, i Bergen, så skulle saka ha vore i orden. På grunnlag av evangeliet. For det fyrst hadde eg gjort ein jobb som fiskar, på tråling og når eg då kjem på land og skal ha fri, så må den saka vere grei, på grunnlag av evangeliet, det er fullført og fullkome og gjev grunnlag for kvile ved at vi trur på det.

Eg møtte igjen henne Virtuella på studentsenteret i Bergen og ho fekk vite at for meg kom det som eit bønnesvar, for eg var så glad i henne, at eg hadde bedt Jesus om å få møte henne igjen. Og overfor Gud var denne saka i orden, på evangeliets grunnvoll. Igjen fekk eg oppleve at sjølv om ho fysisk var langt borte frå meg, så openberra Gud henne for meg ved sin Ande, som sitt barn, fødd av Anden og det som er født av Anden er ånd. Ho levde i eit kjærleiksforhold til Faderen, som hans barn, som han elska og hadde omsorg for og i eit kjærleiksforhold til Kristus, som hans brud. Så ved trua tenkte eg meg og forstod at Gud gjorde sitt verk med meg og med henne i samsvar med 1.Mos.2. Eg var noko usikker, tenkte meg det først som ei hypotese, men den største usikkerheta var nok om ho forstod det og ville innrette seg etter det, i så fall skulle vi sjølvsagt møtast fysisk og snakkast om det, så det fekk konsekvensar for våre liv her på jorda. Ja, det er då vesentleg med tanke på at vi skulle gå ut i verda og bere frukt som varer. Eller kom ho til å verte forførd?

På den tida var det kristen studentleget prega av den karismatiske vekkinga. Samtidig følgde den eit apologetikk-opplegg der dei prøvde å sannsynleggjere at der måtte vere ein absolutt, uendeleg og personleg Gud med ei absolutt moral-lov, men sidan menneska ikkje klarer å leve opp til den, treng vi nåden i Kristus. Her var altså både den tradisjonelle morlfilosofien og nåden i Kristus for den einskilde, der det siste skulle vere konklusjonen. Men samtidig var der nok interesser som gjekk i retning juss, statsvitenskap og politikk. Men eg hadde fått forståing for at den tradisjonelle moralfilosofien tvert om verka som bokstaven som slo ihel og eg var redd for at den skulle verke slik her, slik at ho Virtuella vart forførd og det vart ikkje noko meir. Så det vart dess viktigare for meg å få møte henne igjen og snakke med henne, vedkjenne Jesu namn for henne, kjennast ved han som vår frelsar og Herre. Herren er Anden og der Herrens Ande er, der er det fridom. Jesus hadde gitt oss ånd og liv, våre lekamar var tempel for den Heilag Ande, den rådde i våre døyelege lekamar, han hadde gitt liv til våre sjeler og vekt oss opp til liv i samfunn med seg og Faderen. Slik skulle vi ved trua på Jesus sigre over verda.

Men kvifor skulle eg då ikkje få møte henne igjen fysisk og snakke med henne? Det var no vel nettopp det som skulle til for at dette skulle fungere skikkeleg. Kvifor skulle eg ikkje få kjennast ved Faderen og Sonen for henne? Var det på grunn av motstanden frå Antikrist? Kva ville vere alternativet kanskje? Eg forstod no at med den tradisjonelle moralfilosofien hadde dei kristne platonistane gjort det til tradisjon i kyrkja at dersom ein mann ville ha seg ei kone, så måtte det tvert om vere på den måten at lysta opponerte mot Anden, slik at den fysiske naturen undertrykte Anden og kua sjelslivet. I ettertid har eg forstått at slik verkar nedtrakkinga av tempelplassen, det svarar til ei åndeleg nedtrakking. Og slik verkar raseringa av Herrens vingar. Men det verket Gud gjer her, står til evig tid, menneska kan ikkje legge til noko eller ta noko ifrå.

Sidan det ikkje var hjelp i å vedkjenne Faderen og Sonen i den saka, så var vel det alternativet for meg også. Ei tid tenkte eg slik, men det var no heilt gagnlaust. Problemet mitt var at eg fekk ikkje fri til henne på ein skikkeleg måte. Eg kom til kort på meir enn ein måte, både ved at eg ikkje fekk møte henne igjen og snakke med henne og fri til henne på ein skikkeleg måte og det gjekk heller ikkje bra med studeringa. Men Jesus sa til meg at mi tilkortkommenheit var hans moglegheit til å få gjere si gjerning, slik at det vart til vitnemål og til ære for han. Hans frelsesverk er fullført og fullkome. Gud gjev ikkje si ære til nokon annan. Livet hadde vorte planta i meg og det skulle vekse. Menneska var for han som dyrebare edelsteinar som han ville ha frelst i si hand.

Det verka som det åndelege livet som eg og som ho hadde i samfunn med Gud vart forakta, som om det var fienden for diverse politisk- og moralfilosofiske maktinteresser, som om målet for kampen for tilværet vart definert til å overvinne det og nedkjempe det. Men eg sjølv måtte ta del i kampen for tilværet og spørmålet vart då faktisk korleis eg kunne unngå å verte med på å nedkjempe det. Kva kunne eg ha gjort? Jesus frelsesverk var fullført og fullkome, det var bra nok for Gud, så frå hans side var saka grei. Og det er bra nok for menneska også, det er berre å tru og ta imot av berre nåde. Det som no frelser oss, dåpen, som er eit godt samvits vedkjenning til Gud med grunnlag i Jesus oppstode frå dei døde. Om ho ikkje ville høyre på meg og ingen andre heller, så kunne eg likevel vedkjenne Jesus for han, det var då det viktigaste.

Sidan  har eg lese meir og fått meir opplæring Bibelen og fått oppleve at Gud har gjort meir i mitt liv ved sitt Ord og sin Ande og vorte sterkare i trua. Det einaste eg kunne gjere var å halde fram med å audmjuke meg for Gud på same måten, tru på Faderen og Sonen, ære og takke Gud og Lammet for frelsa. Lovsynge han med den lovsangen han la ned i meg. Og det er det eg framleis må gjere.

Eit undertrykkande superego.

Der er nok mange kristne platonistar og mange andre også som vil påstå at eg er egoistisk, men det kjem nok an på kva for superego eg forheld meg til. Vi er inne i Freuds psykoanalyse og han sa at menneska vert motiverte av seksualitet og aggresjon. Det minner om å verte freista av synda og så kjem straffa som aggeresjon. Og mykje tyder på at det er metoden til dei kristne platonistane, for soleis å få makt over menneska gjennom kyrkja, religionen og politikken. Det stemmer no bra med platonismen etter at den kom inn i kyrkja. Som om dette var deira rasjonalitet og superego. Som om dette er deira einaste måte å tileigne seg kunnskap og få makt over andre menneske, dersom dei ikkje får bruke den metoden og lukkast i det, så har dei ikkje mykje kunnskap, så har dei ikkje mykje makt, så har dei lite og inkje dei skulle ha sagt. Derfor vil dei ikkje høyre på meg. Det tyder på at trua deira ikkje held mål, til samanlikning med dei 5 uvituge brurmøyane.

Ved trua på Jesus er vi krossfesta med han. Så er der kristne som seier at slik må ein overvinne seg sjølv. Men kven er det då som vinn? Det er då heilt meiningslaust. Ikkje for å kverrulere, men det fungerer like dårleg som det er meiningslaust. Er det superego som skal overvinne ego? Men kva er då superego? Er det den moralfilosofiske tradisjonen, så veit vi at den vert brukt i statsmakta og i politikken. Skal då kyrkja vende seg til den i staden for Kristus og kvinna vende seg til den i staden for å vende seg til ein mann? Då vil eg minne om at Freud sa også at religiøsitet er avspora seksualitet. Det viser seg i dagens samfunn, ved at politisk engasjement erstatter interessa for ekteskap og familieliv. Det ser vi meir av andre plassar enn det som kunne reknast som typisk for kristne platonistar, som til dømes Krf. Det har eg inga god forklaring på anna enn at det sannsynleg vis vert framstilt som eit krav og oppfatta slik, at dersom du skal lukkast med å få velsigninga i kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne, så du lukkast i å stifte ekteskap og danne ein kristeleg heim, så bør du helst innrette deg etter tradisjonen og tankekontrollen, så du blir politisk ”korrekt”, som til dømes med å stemme Krf. Men i denne samanheng er dette for meg ei ikkje-sak. I fylgje den fridomen eg har i Kristus, har dette ”superego” ingen ting med denne saka å gjere.

Men kva er det som er problemet her? Det er at dei kristne platonistane med det platonske klagemålet mot menneskets fysiske natur ikkje godteke det gode samvits pakt med Gud (vedkjenning til Gud) med grunnlag i Jesu oppstode frå dei døde. Det et som om klagemålet ligg i deira eige superego og med det prøver dei, som ei liksom lærd overklasse, å undertrykke menneska. Så det er den gamle vonde naturen som med lovens bokstav prøver å bruke fysisk makt til å kue sjelslivet og det åndelege livet med Gud.

I den grad dette superego har med denne saka å gjere, så er det på den måten at det dårer og forfører kvinna slik som ved syndefallet og så brukar det henne til å lokke og freiste mannen med, motivet er tydelegvis seksualitet, for så å finne motiv for å hate han og straffe han, tydelegvis motivert av aggresjon. Soleis prøver altså dette superego å få makta over menneska, som om dette var målet og meininga i seg sjølv. Som om hendsikta med kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne var å bruke kvinna til å lokke og freiste, irritere og drive djevelskap med, som om gud var vond og skapte henne på grunn av vondskap. Men det må i så fall vere feil gud.

MTT 18,5 – MTT 18,11 {FORFØRINGAR OG FREISTINGAR}  Den som tek imot eit slikt lite barn i mitt namn, tek imot meg. 6 Men den som forfører ein av desse små som trur på meg, han var betre faren om dei hadde hengt ein kvernstein om halsen hans og søkkt han i havsens djup. 7 Å, usæle verd for hennar forføringar! Forføringane må koma, men ve det mennesket som dei kjem frå! 8   Om handa eller foten lokkar deg til synd, så hogg dei av og kast dei frå deg! Det er betre for deg å gå halt eller vanfør inn til livet enn å ha to hender og to føter og verta kasta i den evige elden. 9 Og om auga lokkar deg til synd, så riv det ut og kast det frå deg! Det er betre for deg å gå einøygd inn til livet enn å ha to augo og verta kasta i helvetes eld. 10   Ta dykk i vare så de ikkje vanvørder ein einaste av desse små! For eg seier dykk: Englane deira i himmelen ser alltid min himmelske Fars åsyn. 11 For Menneskesonen er komen for å frelsa det som var fortapt.  [Verset vantar i dei eldste handskriftene. Sjå Luk 19, 10.]

Så for meg vart kvinna som ein fot eg berre måtte kvitte meg med, om så eg skulle halte vidare. Men ho Virtuella har vel likevel forfølgt meg som eit skranglande femte hjul på vogna. Skal tru om ho nokon gong vert ferdig med å lokke og freiste, forfølgje, irritere og drive djevelskap?

MTT 5,10 – MTT 5,16   Sæle dei som vert forfylgde for rettferd,  himmelriket er deira. 11   Ja, sæle er de når folk for mi skuld spottar og forfylgjer dykk, lyg på dykk og talar vondt om dykk på alle vis. 12 Ver glade og fegne, for stor er løna dykkar i himmelen! Sameleis forfylgde dei òg profetane før dykk.   13 {SALTET PÅ JORDA OG LJOSET I VERDA}  De er saltet på jorda! Men misser saltet si kraft, kan det då verta til salt att? Det duger ikkje lenger til noko; folk kastar det ut og trakkar det ned. 14   De er ljoset i verda! Ein by som ligg på eit fjell, kan ikkje døljast. 15 Ingen kveikjer eit ljos og set det under eit kar, men i staken; då lyser det for alle i huset. 16 Såleis skal ljoset dykkar lysa for folk, så dei kan sjå dei gode gjerningane dykkar og prisa Far dykkar i himmelen!

MTT 5,44 Men eg seier dykk: Elska fiendane dykkar, velsigna dei som forbannar dykk, gjer vel mot dei som hatar dykk, og bed for dei som forfylgjer dykk,  [velsigna dei som forbannar dykk, gjer vel mot dei som hatar dykk: finst berre i yngre handskrifter. Sjå Luk 6, 27 f.]

JOH 15,18 – JOH 15,27 {NÅR VERDA HATAR DYKK}  Når verda hatar dykk, skal de vita at ho har hata meg fyrst. 19 Hadde de vore av verda, då hadde verda elska sitt eige. Men de er ikkje av verda; eg har valt dykk ut or verda. Difor hatar verda dykk. 20 Kom i hug det ordet eg sa dykk: Ein tenar er ikkje større enn herren sin. Har dei forfylgt meg, vil dei forfylgja dykk òg. Har dei halde fast på mitt ord, vil dei halda fast på dykkar ord òg. 21 Men alt dette kjem dei til å gjera mot dykk for mitt namn skuld, fordi dei ikkje kjenner han som har sendt meg. 22 Var eg ikkje komen, og hadde eg ikkje tala til dei, då hadde dei vore utan skuld. Men no har dei ingen ting å orsaka synda si med. 23 Den som hatar meg, hatar Far min òg. 24 Hadde eg ikkje gjort slike gjerningar mellom dei som ingen annan har gjort, hadde dei vore utan skuld. Men no har dei sett dei, og likevel hatar dei både meg og Far min. 25 Men det ordet som står i lova deira, skulle oppfyllast: Dei hata meg utan grunn. 26 Når talsmannen kjem, han som eg skal senda dykk frå Faderen, Sanningsanden som går ut frå Faderen, då skal han vitna om meg. 27 Men de òg skal vitna, for de har vore med meg frå det fyrste.

JOH 16,1 – JOH 16,4   Dette har eg sagt dykk så de ikkje skal førast til fall. 2 Dei skal støyta dykk ut or synagoga. Ja, det kjem ei tid då kvar den som slår dykk i hel, trur at han gjer Gud ei teneste. 3 Og alt det gjer dei av di dei korkje kjenner Faderen eller meg. 4 Dette har eg sagt dykk så de, når den tid kjem, skal koma i hug at eg sa dykk det.   {TALSMANNEN}  Eg sa ikkje dette til dykk frå fyrst av, for då var eg hjå dykk.

Eg kan samanlikne dette med korleis Saul forfølgde David, så David og hæren hans vart fortrengd og kua (Jfr. Freuds behandling av pasiantar, der han prøvde å få dei til å ta fram att tankar som hadde vorte fortrengde. Saul hadde vraka Guds Ord og med fysisk makt forfølgde han David. Men David ville ikkje gå til motangrep med fysisk makt, men veik heile tida unna. Når så Saul var borte kom David og hæren hans ut i ope lende. Til samanlikning har Jesus kalla meg ut i fritt rom. Han har sagt eg skal ikkje kaste bort frimodet mitt. Eg har frimod til både å gå inn i heilagdomen og tale Guds Ord ope og fritt for kven som helst og vitne om kva Jesus er for meg.

Sjå meininga med livet i å dyrke og verne Guds hage, som motivasjonsteori! Eller verte forførde slik som ved syndefallet?

Med den doble tolkinga av 1.Mos.2 har eg den røyndomsforståinga at mitt praktiske arbeid er som å dyrke og verne Guds hage og slik er det også med mitt teoretiske arbeid, når eg studerer realfag. Det gjev meg meining med livet og det motiverer meg.

(Jfr. Heilag kvardag/hellig hverdag).

Gud skapte kvinna for at ho skulle vere ei hjelp for mannen, oppdraget var det same, han skulle dyrke og verne hagen og det skulle ho hjelpe han med. Samtidig som det var den gjerninga og oppdraget Gud gav dei, så var det til deira eige og felles beste. Det skulle vere sjølvsagt, det måtte dei no vel forstå!? Ja, Maslows behovshierarki er ein motivasjonsteori med så pass vidsyn, at den kunne vel brukast her. Den vart brukt i eit innleiingsforedrag for nye studentar ved Universitetet i Oslo.

Freuds påstand om at menneska vert motiverte av seksualitet (livsdrift) og aggresjon (døds-drift) skulle vel passe bra i ei naturfagleg tenking, i biologien, utviklingslæra som forklarer livet som ein kamp for tilværet. Men vi kan vel like gjerne spørje om kva som er hendsikta (motivet) med seksualiteten, det er å formeire seg. Og kva er motivet med aggresjonen. Med aggresjon samlar du kreftene til å ta eit krafttak. Med aggresjon vil eit rovdyr ta eit byttedyr og behalde det som føde for seg sjølv og sine og med aggresjon vil eit hanndyr verne sitt territorium mot inntrengarar. Til samanlikning skulle mannen dyrke og verne hagen, det var hans territorium.

Men når dei åt av det treet som gav kunnskap om godt og vondt (jfr. moral- og politisk filosofi), vart augo deira opna, så dei såg at dei var nakne, så når Gud gjekk i hagen vart dei redde og gøymde seg med dårleg samvit. Det tyder på at seksualiteten hadde vorte ein større del av deira bevisstheit og slik hadde dei vorte trongsynte.

I fylgje Paulus er Kristus hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kyrkja som er hans brud og han grunngav det utifrå 1.Mos.2-3. Dette har det vorte protestert mot og det passar vel bra med at Gud og den einskilde har lite og ingen betydning i Hegels dialektikk. Kva er det då som gjenstår? Dei kristne platonistane som herren og sosialistane/sosialdemokratane som knekten i ein gjensidig omformingsprosess og slik driv tidsånda historia framover. Og slik vert altså kvinna omforma, til kva? Nyfeminist? Den kristne kvinna (ex. Vitruella) vekslar mellom å vere ei tullete skrulle og ei skrullete tulle.

Dei kristne platonistane påstår gjerne at ein mann er egoistisk når han vil ha seg si eiga kone og støyter han ut. Men sjølve framstår dei som nokre superegoistar som ikkje klarer å unne ein mann så pass godt her i livet, sjølv om det er etter Guds Ord. Dei forfører menneska slik som ved syndefallet og det viser seg tydeleg i vår tid, ved at det politiske engasjementet kjem i staden for ekteskap og familieliv og å samlast i kristne kyrkjelydar. Det resulterer i at menneska dyrkar styresmaktene som gudar i staden for å tilbe Gud i ånd og sanning. Og Freuds psykoanalyse gjev tydeleg og klart svar på det også, det er relitiøsitet som er avspora seksualitet.

Sjå på Jesus.

Menneska fall ifrå Gud ved syndefallet og vart utestengde frå Edens hage, slik fall dei ut av Guds kvile. Men Gud forsona verda med seg i Kristus. Kristus betalte prisen for oss med sitt eige blod, for å kjøpe oss fri frå trældomen under synda og avgudane, tilbake til Gud. Det var berre å bøye seg ved korsets fot og vedkjenne si synd for han og få tilgjeving og verte reinsa i Jesu blod og vert fylt av den Heilage Ande. Alle som tok imot han, gav han rett til å verte Guds born, fødde av vatn og Ande og det som er født av Anden er ånd. Då tilhøyrer vi han og er frelst. Då skal vi også leve for han. Korleis då? Ved trua på han er vi krossfesta med han, i dåpen er vi gravlagde med han, der er vi også oppreiste med han, ved den same kraft som vekte Kristus opp frå dei døde. Derfor skal vi vende blikket og hugen opp til han. For vi skal no leve for han. Om vi med Freuds terminologi kallar han for vårt superego, verkar det litt mekeleg, for eg har ei kjensle eller forståing av at supereg var ei samaling av det vi reknar med samfunnet ventar av oss og er soleis relatert eller knytt til den moralfilosofiske tradisjonen. Dermed har det å gjere med trælekåret. Men Kristus står då over alt dette, og med den Anden og det livet han gjev oss frå himmelen får vi ein natur, tenkemåte og levemåte som avløyser den gamle. Jesus har gitt oss den Heilage Ande frå himmelen, den herleggjer og openberrar han for oss som vår frelsar og Herre. Derfor veit vi det.

Håpet om Guds herlegdom gjer oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik er utrendt i våre hjarto ved den Heilage Ande som er oss gitt. Han gav oss ikkje ei trældomsånd, så vi atter skulle reddast, men han gav oss barnekårsanden, som gjer at vi ropar Abba, Far. Han gav oss ikkje ei ånd som gjer missmodig, men han gav oss ein Ande som verkar kraft, kjærleik og visdom. Så eg tenker som so, i mitt daglege liv, at eg vert motivert av denne kjærleiken, eg gjer bruk av denne krafta, som ei motivasjonskraft og eg gjer bruk av visdomen den gjev meg. For den Heilage Ande openberrar Guds Ord for meg og minner meg om det etter som eg treng det. Kristus er Guds Ord og den Heilage Ande herleggjer og openberrar han for meg. Soleis er det viktig for meg å sjå opp til han og tenke som so at eg lever for han. Og soleis skal eg vite å vinne meg mi eiga kone i helging.

Posted in Filosofi, Kristendom, Kristne møte 2017, Psykologi, religion og politikk | 1 Comment

2017.06.11. Komme til Jesus med sine problem og behov. Ta imot Faderens omsorg. Gud vil kunngjere sin mangfaldige visdom gjennom Jesu kyrkje.

IMG_0525.JPG

Innleiing ved Håkon Martinsen.

Gud vil kunngjere sin mangfaldige visdom gjennom Jesu kyrkje.

EFE 3,1 – EFE 3,10 {PAULUS, APOSTEL FOR HEIDNINGANE}  Difor bøyer eg mine kne, eg, Paulus, som no er Jesu Kristi fange for dykkar skuld, de heidningar. 2 De har høyrt om den nåden Gud har gjeve meg, at eg skal vera ein hushaldar hjå dykk over den løyndomen 3 som vart kunngjord for meg i ei openberring. Dette har eg med nokre få ord skrive om ovanfor. 4 Og når de les det, kan de skjøna kor vel eg kjenner Kristi løyndom. 5 I farne ætter fekk ikkje menneska vita om denne løyndomen, men no har han ved Anden vorte openberra for hans heilage apostlar og profetar: 6 at heidningane er medarvingar; dei høyrer med til same lekamen og har del i lovnaden – i Kristus Jesus og ved evangeliet. 7 Og eg vart ein tenar for evangeliet då Gud greip inn med si kraft og gav meg si nådegåve. 8 Eg som er den ringaste av dei heilage, har fått den nåde å forkynna for folkeslaga den glade bodskapen om Kristi ufattelege rikdom 9 og føra Guds frelsesplan fram i ljoset, den løyndomen som frå evig tid har vore løynd hjå Gud, han som skapte alt. 10 Såleis skulle hans mangfaldige visdom kunngjerast gjennom kyrkja for maktene og herredøma i himmelrømda.

Håkon vart tilsett som evangelist.

Leiarar i kykjelyden samla seg framfor talarstolen og bad for han. Det var seremonien.

Nattverd.

Knut Hübenbecker forretta.

Tale ved John Langerud.

Han fortalde om at han levde med Herren når han var ung, men kom bort ifrå han og vart alkoholikar, men han kom i kontakt med Ludvik Karlsen og kom tilbake til Herren og vart frelst.

Tungetale og tyding ved Anne-Kristin.

Ja, eg vil løfte deg opp, eg vil løfte deg opp der du er svak, men eg er sterk. Eg som er Herren din Gud, er den som veit alt om deg, derfor skal du komme til meg med alle ting. For eg vil forløyse deg, eg vil ha omsorg for deg. Eg vil elske deg med min uendelege store kjærleik. For eg som er Herren din Gud er den som kjenner din veg. Og  kjenner og eg testar også nyrene og hjertet, fordi det er hjertet eg ser til. Det er (du sjølv?) eg ser til, det er hjertet. Så kom til meg med alle ting. For eg, eg (vil ta plagen?), eg vil ta alt som ikkje behagar meg. Men du må komme til meg, med eit heilt hjerte, eit heilt hjerte for meg.

Du som har vondt i ditt hjerte, du som har vonde tankar om deg sjølv, du som vert plaga av mange ting, eg vil forløyse deg, eg vil lækje deg, eg vil ta hand om deg. Eg vil ta alt, eg vil ta alt som plagar deg. Kom derfor til meg, innfor mitt åsyn. For eg vil ta dei plagene. For eg sende ikkje min Son, Jesus Kristus, for at du skulle ha plager. Men eg sende han fordi, fordi at eg skulle få lov til å ta bustad i ditt hjerte, fordi eg vil ta bustad, eg vil ta hand om deg, eg vil styrke deg der du er svak. For eg som er Herren din Gud, vil ta hand om alt. Eg vil forsyrgje deg, eg vil ta omsorg for deg, eg vil ta alt, fordi eg er alt, eg er alt, eg er alt, eg er ikkje slik at eg seier eg er alt og så gjer berre halvparten, nei, eg er alt.

Aktuelle bibelvers.

EFE 6,10 – EFE 6,20 {GUDS FULLE RUSTNING}  Til sist: Vert sterke i Herren og i hans veldige kraft! 11 Ta Guds fulle rustning på, så de kan stå dykk mot djevelens lumske åtak. 12 For vi har ikkje strid mot kjøt og blod, men mot makter og herredøme, mot verdsens herrar i dette mørkret, mot vondskapens åndehær i himmelrømda. 13 Ta difor Guds fulle rustning på, så de kan gjera motstand på den vonde dagen, vinna over alt og verta ståande. 14 Så stå då med sanninga til belte om livet og rettferda til brynje, 15 og lat fredens evangelium gjera dykk budde til å gå i strid. 16 Ta framfor alt trua til skjold! Med det kan de sløkkja alle gloande piler frå den vonde. 17 Og ta frelsehjelmen og Andens sverd som er Guds ord. 18 Gjer dette i bøn, og legg alt fram for Gud! Bed alltid, i Anden! Vak og hald ut i bøn for alle dei heilage. 19 Bed for meg òg, at eg må få dei rette ord når eg skal tala, så eg med frimod kan forkynna løyndomen i evangeliet, 20 som eg er sendebod for her i fengslet òg. Bed om at eg ved evangeliet må få frimod til å tala som eg skal.

Kommentar.

Her er det tale om himmelrømda:

Ef.3.10 Såleis skulle hans mangfaldige visdom kunngjerast gjennom kyrkja for maktene og herredøma i himmelrømda.

Ef.6,12 For vi har ikkje strid mot kjøt og blod, men mot makter og herredøme, mot verdsens herrar i dette mørkret, mot vondskapens åndehær i himmelrømda.

Det er sjølvsagt rømda til Guds åndelege himmel, Guds bustad. For Platon talte til dømes om ideverda og det kan vi forstå som Guds himmel. Så det ser ut til at Paulus tenkte seg at dei med si tenking, sin filosofi, kom inn i rømda til Guds himmel. Men Guds mangfaldige visdom skal kunngjerast for dei gjennom kyrkja.

Laurdag skreiv eg korleis eg ville be for møtet, der eg brukte rettleiing som var gjeve meg i nokre tidlegare bodskapar som leietråd, og sende det som e@post til kyrkjelyden. Eg gjengjev det nedanfor. Gud ville gjere meg til kanal for si velsigning, også til henne Virtuella og slik har eg bedt for henne i det siste. I slutten av møtet takka eg Gud for det verkeet han gjorde i meg og i henne, ved sitt Ord og sin Ande, når vi gjekk på gymnaset, Gud elska oss og hadde omsorg for oss som sine born og no sa eg i mitt stille sinn: kle deg i Guds kjærleik. Då kom denne bodskapen gjennom  tyding av tungetale og eg forstår den som svar på mi bøn for henne. No såg eg det også i samanheng med det mangfaldige private næringslivet på Sunnmøre, som ei varig frukt av Hans Nilsen Hauge si pionerverksemd, jfr. ”Hellig Hverdag”.

Det er i alle fall tale om eit menneske som har det vondt og det med seg sjølv, sitat: ” Du som har vondt i ditt hjerte, du som har vonde tankar om deg sjølv, du som vert plaga av mange ting, eg vil forløyse deg, eg vil lækje deg, eg vil ta hand om deg.”

Dersom eit menneske hyser vonde tankar i sitt hjerte og tenker ut vondt om andre, så kan dei verke som representatar for den vonde og verke til at vondskapens åndehær får makt over det (Jfr. kvinna i efamålet Sak.5,5-11). Men her høyrest det ut til å vere annleis, det er eit menneske som er Guds barn, men er plaga av vonde tankar også om seg sjølv. Men det er vrangforestillingar. For er det eit Guds barn, så er det født av vatn og Ande og det som er født av Anden er ånd, så det er født og laga av Guds Ande. Slik er han alt for oss. I slutten av bodskapen sa han tre gongar at han er alt, sikkert for å understreket det og som den treeinige Gud, han gjer ikkje sitt verk berre halvvegs, for han er alt og gjer sitt verk fullstendig og  fullkome. Jesus har gitt oss ånd og liv ifrå himmelen og det er fullkome. Vi kan komme i situasjonar der vi synest det er vanskeleg å innsjå, men då må vi berre legge dess meir vinn på å vende oss til Jesus og sjå på han og heilhjarta halede oss til han, så vi får oppleve at Gud kjem oss til hjelp med si kraft.

1KO 13,12 No ser vi som i ein spegel, i ei gåte; men då skal vi sjå åsyn til åsyn. No kjenner eg stykkevis, men då skal eg kjenna fullt ut, liksom eg fullt ut er kjend av Gud.

2KO 3,18 Men vi som med usveipt åsyn ser Herrens herlegdom som i ein spegel, vi vert alle omlaga til det same biletet, frå herlegdom til herlegdom. Dette skjer ved Herrens Ande.

JAK 1,22 – JAK 1,25 De må ikkje berre høyra ordet, men gjera etter det, elles kjem de til å dåra dykk sjølve. 23 For den som høyrer Ordet og ikkje gjer etter det, han er lik ein mann som ser på andletet sitt i ein spegel: 24 Han ser på det, går sin veg og gløymer straks korleis han såg ut. 25 Men den som ser inn i fridomens fullkomne lov og held fram med det, han gløymer ikkje det han høyrer, men lever etter det. Han skal vera lukkeleg i si gjerning.

FIL 1,6 Og eg er viss på at han som tok til med ei god gjerning i dykk, skal fullføra henne – heilt til Jesu Kristi dag.

HEB 2,5 – HEB 2,18   Det var ikkje under englar Gud la den komande verda som vi talar om. 6 Om dette er det ein som har vitna ein stad:  Kva er eit menneske, sidan du kjem det i hug,  ein menneskeson, sidan du tek deg av han? [ein menneskeson: Sitatet frå Salme 8 vert her nytta om Jesus, Menneskesonen.] 7   Ei lita stund sette du han lågare enn englane.  Så krona du han med herlegdom og ære. 8   Alt la du under hans føter. Når det står: “Alt la du under han”, då er ingenting unnateke; alt skulle leggjast under han. Enno kan vi ikkje sjå at alt er lagt under han. 9 Men vi ser Jesus, han som for ei lita stund var sett lågare enn englane, krona med herlegdom og ære fordi han leid døden. Såleis skulle han ved Guds nåde smaka døden for alle. 10   For Gud som er grunnen og opphavet til alle ting, ville føra mange born til herlegdom. Då måtte han la hovdingen som fører dei til frelsa, nå fullendinga gjennom lidingar. 11 Han som helgar, og dei som vert helga, har alle same opphav. Difor skjemmest ikkje Sonen ved å kalla dei brør. 12 Han seier:  Eg vil forkynna ditt namn for mine brør,  midt i lyden vil eg lovsyngja deg. 13 Og like eins:  Eg vil setja mi lit til han. Og endå ein stad:  Sjå, her er eg og dei born Gud har gjeve meg. 14   Sidan borna er menneske av kjøt og blod, måtte han òg verta menneske som dei. Såleis skulle han med sin død gjera ende på han som rår ved døden, det er djevelen, 15 og fria ut alle dei som av redsle for døden var i trældom heile sitt liv. 16 For det er ikkje englar han tek seg av, men Abrahams ætt tek han seg av. 17 Difor måtte han verta brørne sine lik i alle ting, så han kunne vera ein miskunnsam og trufast øvsteprest i tenesta for Gud og sona syndene åt folket. 18 Fordi han sjølv har lide og vorte freista, kan han hjelpa dei som vert freista.

Mi bøn. Sjela sin lengsel, kyrkjelyden sin lengsel og Herrens lengsel.

Sjela sin lengsel.

Eg har nyleg skrive om at Gud har lagt lengselen ned i meg og at han vil fulle den. Ja, han har gitt meg sin Ande i hjertet og gitt liv til mi sjel. Han har gitt meg ånd og liv og gjev meg overflod. Då er det berre om å gjere for meg å ta imot. Slik søker eg fyrst Guda rike og hans rettferd, så vil han gje meg alt det andre i tillegg til det. Det primære er det indre behovet etter Herren i vårt hjerte og vår sjel. Og vi må forstå at det er andre menenske sitt behov også, sjølv om dei ikkje forstår det sjølve. Og det er nettopp derfor det er så viktig for oss å gå ut til dei og fortelje dei kva Jesus er for oss. Om der er andre kristne som har den røyndomsforståinga at det er dei ytre materielle tinga som er det primære behovet og som projiserer den røyndomsforstånga på andre, også på oss, for soleis å avvise den einskilde sine bøner, så må ikkje vi la oss forvirre og ”vippe av pinnen” så lett. For dei er ikkje gudane vi ber til og som skal gje svar på våre bøner.

I referatet frå møtet 21.5.2017. refererte eg ei heil mengde skriftstadar om at sjela lengtar etter Herren, den lengtar etter livets vatn og han gjev henne det gratis. Eg er som kjent ein mann og har skrive om mi sjels lengsel som mann. No vil eg vise til nokre bodskap som kom gjennom tyding av tungetale som viser at kvinna si sjel også lengta også etter Herren. Men forstår ho det sjølv. Dei kristne platonistane har visst i lang tid tolka 1.Mos.2 som om kvinna ikkje har sjel og lært slik. Så om ein mann vil ha seg ei kone eller ei kvinne vil ha seg ein mann, så forklarar dei det heile som om det er behovet til det ytre mennesket, den kjøtlege lysta altså, den gamle vonde naturen. Noko anna vil dei ikkje vite av. Resultatet er at den gamle naturen strir mot den nye naturen, ja, endåtil som om det er hendsikta og målet med ”kampen for tilværet”. Det fører til åndeleg død, sjela vert fanga som fuglen i snara, den vert bunde og den vert lanka, den vert gjort til træl under den synlege, sanselege og forgjengelege naturen. Det kan føre til at den går fortapt. Men Jesus var komen for å frelse det som var fortapt. Han gjev oss sin Ande i vårt indre menneske og gjev liv til vår sjel, då må alle band og lenker løysne. I trua på han er det berre å frigjere seg og gå ut i fridomen.

Eg vil no vise til bodskapar der Jesus seier han vil tilfredsstille kyrkjelyden sin lengsel og då talar han om den som si brud, si kone og det er tydeleg at det hang saman med at eg har bedt han om å gje meg ei frelst kvinne til kone. Han gjev oss sin Ande i hjertet og gjev liv til vår sjel og vekker oss opp til liv i samfunn med seg, Gud skaper oss i Kristus Jesus og då gjer han sitt verk med oss i samsvar med 1.Mos.2, for han er den same no. Gud er kjærleik og han elskar oss i Kristus Jesus og med sin kjærleik skaper han kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne.

”Miss Oslo 1990”.

Eg har fortalt om korleis eg fekk ei åndeleg openberring, der Jesus openberra aeg for meg on henne ”Miss Oslo 1990”. Sidan gjekk eg av og til på Biologibygget og såg etter henne og eg er viss på ho forstod det. Ein gong lete ho seg bakover mot eit bord i kantia og ho såg på meg når eg skulle til å gå forbi. Veninna hennar stod ved sida av. Og eg såg på henne, kanskje gjorde eg eit lite stopp, akkurat som om eg skulle til å seie noko eller akkurat som om eg sa noko, utan å gjere det, det var berre i mitt indre menneske eg vedkjende noko.  Kva vedkjende eg? Ja, ho vart fanstastisk vakker, heile henner skapning var tiltrekkande på meg. Eg hadde bedt til Jesus for henne og opplevt denne openberringa som svar på mi bøn og det var både å be Jesus frelse henne, samtidig som eg vedkjende at eg yngste å få henne til kone. Men no følte eg at det var det siste det handla om og eg følte det som om eg var dum og inbilsk som skulle prøve meg på å fri til henne. Eg følte at eg måtte erkjenne den kjønnlege tiltrekning, det var svært så fysisk, kjemisk og biologisk, eg måtte erkjenen at det var den naturlege kjønnlege tiltrekninga, men samtidig var det åndeleg, det var då den Heilage Ande som overtyda meg om det. Det var ei vedkjenning til Gud og eg er viss på at ho merka det. Elles fekk eg meg ikkje til å seie noko høgt, eg tenkte berre at her måtte eg vere forsiktig, så eg ikkje freista henne og let meg sjølv verte freista, så eg gjekk berre vidare og sette meg ved eit anna bord.

I ettertid tenkte eg over kva eg skulle ha sagt og skreiv om det til den Freie Evangeliske Forsamling. Ja, kva skulle eg ha sagt. Det ville vere naturleg å start med å seie hei og ein kort presentasjon, så ville ho vel svare naturleg på det. Det som låg meg på hjertet, var å vedkjenne Jesu namn for henne, men då måtte eg også erkjenne som sannt var, at eg var ein friar. Det var då den Heilage Ande som overtyda meg om det og det så sterkt at eg opplevde det som om eg måtte berre bryte saman og tilstå: ho var så vakker at eg følte eg måtte berre bøye kne og erkjenne at eg var ein friar, eg hadde ikkje med meg nokon blomsterbukett, men Jesus var med meg, sjølv om eg ikkje fysisk bøygde kne for henne så bøygde eg, åndeleg tala, kne for han, for det viktigaste og primære for meg er at kjærleiksforholdet mellom han og henne er i orden, kjærleiksforholdet Kristus og hans brud. Ja, om så det skal bety at eg frir til henne på hans vegne, som fyrst prioritet, men han er med meg, eg kjennest ved han og han ordnar med det sjølv. Og slik heldt eg fram med å be for henne, eg følte eg kunne ikkje gløyme henne, men måtte hugse på henne i bønn, eg hadde lenge håp om at eg skulle få henne til kone, eg visste i alle fall at den kjærleiken eg hadde fått for henne i mitt hjerte var ifrå Gud og den skulle eg halde ved like. Eg føte det var viktig for mi psyke og mi helse, om så tanke på at eg kanskje kunne få henne som kone var berre som ei livløgn, men Gud hadde eit mål og ei mining med det, han hadde byrja si gjerning i både meg og henne og han vil fullføra den.

Jesus lengta etter å få gi noko til sin kyrkjelyd.

M40, onsdag 28.6.95.

Tyding av tungetale, ikkje diktaforn-opptak, så det vert ikkje ordrett gjengitt:

Kor eg lengter etter å gi min menighet det som eg vil gi henne. Men dette er avhengig av din lydighet, at du opner deg for det som eg vil gi. Opn deg og eg vil fylle deg, opn din munn og eg vil legge mine ord i den. Takk for at du opner deg.

Eg forstod at samtidig som Jesus talte om kyrkjelyden som si brud og si kone, var det sikta til ei kvinne som eg bad for, då tenkte eg fyrst og fremst på henne ”Miss Oslo 1990”, men eg tenkte også på henne Virtuelle, det handla om å opne seg som kanal for Guds velsigning og spesielt til henne som han ville gje meg til kone.

Jesus lengta etter å høyre min lovsong:

Tyding av tungetale, 2.Påskedag. 01.04.91. M40:

Ja, lovsang, det sømmer seg for de hellige. Derfor skal du ikke være av dem som trekker deg tilbake, som ikke våger å lovprise mitt navn, for vit at jeg har nedlagt noe i ditt hjerte som du skal få lov til å glede deg over. Og du skal få la din munn løpe over med noe av dette som jeg har nedlagt der inne, for jeg er jo den som har skapt alt og som også har skapt deg og tatt meg av deg. Og nå ønsker jeg at du skal prise meg for dette verk.

Jeg har lagt merke til din trofasthet, jeg vet om dette at du ønsker å tjene meg og du ønsker å la meg få ta hånd om deg. Men vit at jeg lengter etter dette at du ville opne din munn for meg, så jeg kan få lytte til din røst og at du kan prise meg i de helliges forsamling. Så når jeg oppmuntrer deg igjen og igjen til dette, så er det nettopp for at du skal kjenne dette, at den som opner sin munn, han får også oppleve dette, jeg fyller deg.

Det var bare en som kom tilbake fordum også, og ga meg ære. Og så ofte er det sånn jeg rører ved deg og du opplever dette at jeg vederkveger din sjel, men du glømmer dette at jeg ønsker også at du skal prise meg i de helliges forsamling, for det som jeg har gjort for deg. Derfor vil jeg igjen si til deg, vær frimodig, når jeg rører ved ditt hjerte, så vit at det er nettopp for at jeg vil du skal glede deg i denne min frelse.

(Kassettband-opptak).

.

Jesus lengta etter å høyre mi tilbeding og min lovsong.

Bededags-stevne. M40 29.10.95, tyding av tungetale:

Ja, jeg minner deg om, sier Herren, at du er i meg, fullkomen ren, uklanderlig innfor meg. I min Sønns blod så har du renselsen ifra alle dine synder. Og derfor så ønsker jeg mitt barn at ikke det skal være med å tynge deg ned. Denne verdens problemer skal ikke få ta glansen vekk fra ditt øye, fra ditt hjerte. For du er satt i fullkommen frihet, sier Herren.

Du tenker på tidligere tider, sier Herren. Den gang jeg fikk velsigne ditt hjerte. Da det strømmet over fra din munn og det var lovsang i din sjel. Men jeg er den samme sier Herren. Jeg har jo ikke forandret meg. Og du er like dyrebar for meg i dag. Tre frem for mitt åsyn. La lovsangen slippe fram. Å hvor jeg lengter etter å høre din tilbedelse. Som jeg lengter å høre din lovsang innfor mitt åsyn, sier Herren. Det skal frigjøre noe i ditt liv, slik at du kan være det du skal være der du vandrer, en lovsang for meg.

Derfor ber jeg deg mitt barn, se deg ikke lenger tilbake, men se framover, opp mot meg, se meg og møt mitt blikk full av kjærlighet, det skal gi deg den kraft og styrke du trenger. Å, jeg råder deg, søk meg der jeg er å finne, i mitt ord, i fellesskapet med vennene, der jeg satt velsignelsen, der ønsker jeg å møte deg. Amen.

Jesus sa igjen han ville fylle min lengsel.

M40, 27.10.1996. Bededagsstevne. Jakob Ohldieck hadde tyding av tungetale:

Ja, fremdeles er jeg den jeg er. Jeg kaller, og jeg kaller på jorden. Ja, fra solen går opp og til den går ned. Også idag kaller jeg og kaller jeg på deg. Du skal vite mitt barn, jeg gav mitt liv som en gjenløsningsbetaling for dine synder, for at du skulle få komme, slik som du er. Jeg har sjenket og vil sjenke enhver en full syndenes forlatelse som kommer frem for mitt åsyn. Du skal få kjenne og oppleve at jeg løfter byrdene av dine skuldre, jeg frigjør bærekurven fra nakken din, sier Herren din Gud.

Ja, jeg vil igjen ta meg av deg. Jeg vil hjelpe deg til rette. Jeg vil møte din sjels lengsel og trang. Det skal du vite mitt barn, at jeg er mektig til å oppfylle all din trang i herlighet i Kristus Jesus. Derfor kom til meg med din lengsel, med din trang og med ditt behov. Du skal få kjenne og oppleve, jeg kommer deg i møte. Jeg er ikke en Gud som er langt borte, men jeg er nær deg, sier Herren din Gud.

Jeg vil komme deg i møte. Jeg kjenner ditt hjertes ønske. Jeg vet at du er nedbøyet og missmodig. Derfor kommer jeg, for å ta meg av nettopp din sak. For å løfte deg opp, for å gjøre deg fri, for å fylle din sjel med glede, med takk, med trygghet. Derfor vær du bare såre frimodig. Du skal gjøre som de gamle ….

Diktafonopptak, det var slutt på kassetten, men eg hugser det vart sagt at eg skal få sjå opp til Gud og stråle av glede. Eg trur helst det var avslutninga på forrige setning.

M40. søndag 19.01.97. Tyding av tungetale. (Ved Knut Østby):

Ja, jeg kommer deg i møte med min velsignelse, sier Herren. Med utstrakte armer tar jeg imot deg. Jeg har enda mere å gi deg i dag, sier Herren. Jeg ønsker å velsigne deg. .. (velsigne din sjel)…, sier Herren. Ta imot det jeg gir deg i dag.

I generasjoner som … , det profetene forkynnte om, det er her nå. Jeg …. er midt iblant dere. Her er velsignelsen, i min menighet. Her får du kjenne jeg trofast er med, her får du kjenne at min velsignelse er for deg. Det du lengter etter, det har jeg, sier Herren. … min godhet og min velvilje. Min nåde er for deg. 

Jesus sa det er mange  i denne byen som lengtar etter å verte frelst.

Og Jesus veit at der er ein lengsel i meg etter at dei skal verte frelst. Han er med meg og når eg møter dei verte det kontaktpunkt mellom dei, eg skal forkynne evangeliet for dei og det er deira moglegheit til å verte frelst.

Møte i M40, Oslo, sundag, 2. desember 2001. Tungetale ved Kjell Arve Tolås, tyding ved Knut Østby:

Ja, også i denne byen er det mennesker som lengter etter meg. I din nærhet er det mennesker som venter på et ord om meg ifra din munn, sier Herren. Jeg har plassert deg akkurat der du er, for at du skal være mitt vitne i denne tiden. Ja, lys og salt, det er det denne verden trenger. Og det er den egenskapen du har fått fra meg, sier Herren. 

Oppgaven kan virke umulig, sier du, kanskje. Ja, du har følt på at du kommer til kort så mange ganger, at ordene ikke strakk til. Men det er nettopp da jeg kan få virke i deg, sier Herren, fordi jeg gav deg ikke motløshets ånd, men jeg har gitt deg min ånd i ditt indre, i ditt hjerte, for at du skal kunne tale mitt ord til de du møter, ja, være en duft fra liv til liv, det skaper min ånd der du vandrer, sier Herren.

Og når du sier at din tid er over, du har gjort ditt, så skal du vite det, at ennå er det arbeidsmuligheter for deg, sier Herren. Alder og utdannelse, alle de menneskelige forutsetningene som verden ser etter, det er ubetydelig for meg. Men nettopp der du er plassert, der du bor, der du treffer et menneske, der er kontaktpunktet for meg, sier Herren. Og du skal virke, du skal forkynne mitt budskap til de du møter, for det er  muligheten for dem til å høre evangeliet og bli frelst. Og det jeg vet, det er det du lengter etter, sier Herren, at mennesker rundt deg skal møte meg, og du skal kunne brukes i denne tiden, fordi jeg går med deg, jeg har ikke overlatt deg til tilfeldigheter, og dere er ikke etterlatt farløse, men jeg er midt iblant mitt folk, for å virke i dere, sier Herren. 

Jesus sa han ville regjere utifrå mitt hjertes trone og han ville ha tilgang til alle mine rom.

M 40, onsdag, 28. november 2001. Tyding av tungetale ved Kjell-Arve Tolås:

Ja, eg vil regjera utifrå ditt hjertes trone, sier Herren, og eg ønska at du selv skal få stiga ned, gi meg den retten som tilkommer meg, for eg er ikkje ute for å ødeleggja livet ditt. Eg er ute for at du skal få oppleva at eg tar styringa, eg tar kontrollen, ikkje som ein ond despot, men som en kjærlighetens konge, som drar omsorg for mitt folk, som vet kva du trenger til, og eg vil losa deg igjennom, eg vil føra deg igjennom, ja, eg går selv frem foran deg og min herlighet skal også slutta toget ditt. Og du skal vita det er berre i den grad at eg får lov til å råderetten i ditt liv, du skal også kjenna at du trivest, du skal få kjenna her er eit område der min salvelse er over deg, det er det eg har skapt deg til, for du skal få kjenna min kraft, min nærhet, og eg vil – eg vil også bruka deg som mitt redskap, som min kanal for mine velsignelser. Og dessto meir eg får råderetten på ditt hjertes trone, dessto rikare får min velsignelse flyta gjennom livet ditt, og du får lov til å ikkje berre koma inn i den tredje beste, den nest beste, men den beste planen med ditt liv, ikkje nøy deg med noko mindre, eg ønsker å vera din Herre, eg ønsker å leda deg og ta hånden om livet ditt, sier Herren, og du skal få oppleva når du gir meg råderett, skal du også oppleva at min makt openbares, min makt openbares. Eg tvingar meg ikkje inn på denne rett, i livet ditt, men eg viser deg min nåde og eg viser deg kor høyt eg elsker deg. Og så ønsker eg også du skal få levera nøklane til meg til alle dine rom, også dine aller hemmelegaste rom skal du få levera nøklane og seia Jesus, velkommen inn, velkommen inn med ditt lys, velkommen inn med ditt ords tilrettevisning, eg bøyer meg for deg. Så skal du få oppleva at der blir trivsel i huset og du skal få merka eg er ikkje komen for å ødelegga, eg er komen for at du skal få del i liv og liv i overflod, sier Herren. 

Halleluja, vi lovar deg.

Eg skal glede meg i Herren og hans frelse, så vil han gje meg det mitt hjarte attrår.

I 2014 hadde eg byrja å studere igjen og på ei forelesing i bilogi gjekk ei lyshåra jente forbi meg i benkeradene, etter pausa og eit lite augneblink kjende eg meg sterkt tiltrekt av henne, som eit ynskje om å få ta henne på fanget, det kjendest meget fysisk, kjemisk, biologisk, naturleg tiltrekning mellom mann og kvinne, men eg opplevde det også som om den Anden og krafta Gud har gjeve meg dreiv meg til det og det var nettopp det som gjorde det så sterkt, til samanlikning med dette møtet med ”Miss Oslo 1990”. Men eg visste då sjølvsagt at eg kunne ikkje berre gjere det av den grunn. Men om kvelden når eg la meg, erkjennte eg dette i mi bønn til Gud. Og eg forstår det slik at han talte om dette i bodskapen som kom søndagen etter, mitt hjerte attrår kvinnens kropp, men eg skal berre fryde meg og glede meg i mi frelse, glede meg i Herren, så vil han gje meg det mitt hjerte attrår. Han vil regjere utifrå mitt hjertes trone.

Bodskapen 12.10.2014:

Ja, seier Herren, eg har sagt i mitt Ord, at du skal fryde deg og glede deg i mi frelse. Gled deg i meg, seier Herren, så skal eg gje deg kva ditt hjerte attrår. Ver ikkje opptatt med det som er rundt deg, sjå deg ikkje om, verken til høgre eller venstre, men ha ditt blikk festa på meg, seier Herren. Ver oppteken med det som er der oppe. Eg har jo sagt i mitt ord, er de oppreist med meg, då skal de søke det som er der oppe. Men eitt er nødvendig, seier Herren, det er å verte fylt av min Ande, fylt av mi salving og kraft i denne tida. For sjå, den vonde, han står dykk imot. Men med mi kraft og mi salving, så skal de vinne meir enn siger, seier Herren. For sjå, den ånd som bor i deg, den er sterkare enn den som er i verda.

Mange er dei i desse dagar, som ser seg tilbake og som ligg etter på vegen. Derfor, mine barn, skal de rope til meg og be for dei, at dei skal få ny kraft og nytt mot og eg skal møte dei på nytt igjen, seier Herren. For sjå, det er mange som er såra, det er mange som har det vondt og lid. Men de, mine born, de skal gå ut og trøyste dei. Og de skal hjelpe dei på vegen, for eg har sagt i mitt Ord, at de som er sterke, de eg skuldige til å bere dei svake. For sjå, det er mange svake mellom mitt folk. Men eg, Herren, ynskjer å kalle dei i desse dagar og eg, Herren, skal fylle dei med mi salving og kraft. Og då skal den svake seie, eg er ein helt. For sjå, det er kun med mi kraft du kan vinne siger.

Eg snakka litt med denne jenta seinare, eg fekk vite at ho var frå Ukraina, noko seinare fekk eg meg ein liten prat med henne og vitna om mi tru på Jesus, at eg hadde bedt han om ei kone og at han svarde meg gjennom tyding av tungetale.

Komme til Herren slik som eg er, komme til han med mine behov og mi byrde. Vere kanal for Guds velsigning.

I haust sa Jesus til meg at eg må komme til han slik som eg er, ja eg har bedt han om ei kone og må komme til han med det behovet. No har han nyleg kalla den som har tungt å bere til å komme til han med det. Ja, det vert stilt krav til meg om at eg skal prestere noko for at eg skal få meg ei kone og slik vert det lesst tunge byrder på meg, ja, slik vert eg gjort til træl. Så eg har gått til forbønn eit par gongar. Og eg har byrja å tenke meir på at Jesus ville gjere meg til ein kanal for si velsigning og det er til henne Virtuella også, eg har tenkt på å opne meg som kanal for Guds velsigning til henne og det har vore svært så passiviserande, til samanlikning med korleis det var i fjord sommar. Men eg må no løfte blikket mitt opp til han og takke han for frelsa, det er han som er velsignaren, som velsignar meg og gjer meg til ei velsigning. Eg må takke han for det verket han gjorde med meg og med henne, han gav oss ånd og liv og det var hans eige liv og han eigen natur og det er fullkome.

Lovsynge Gud med den lovsongen han la ned i meg.

Når eg gjekk på gymnaset og merka at eg byrja å verte forelska i henne, kjende eg lengselen og merka at Guds kjærleik var mellom oss, så eg bad til Gud over det og erkjente at den kjærleiken var rett, same enten ho ville seie ja eller nei til mitt frireri, så eg opna meg for den og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande. Ho var fødd av Anden og det som er født av Anden er ån, eg opplevde det som at ho var i Guds hand og han la henne i mitt hjerte, slik openberra han henne for meg som det vidunderlege barnet som han fødde henne til, som han elska og hadde omsorg for og det gjorde meg så godt og eg vart så glad i henne. Håpet om Guds herlegdom gjorde oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik er utrendt i våre hjarto ved den Heilage Ande som er oss gitt. Slik la Gud lovsongen ned i meg ved den Heilage Ande og då skal vel eg lovsynge han med den lovsongen. Eg skal ære og takke han for det, vi skal ære og takke han for det, og forvente at han som byrja den gode gjerning i oss, han skal også fullføra den.

Den ekte kjærleiken.

Ved Jesu kors fann vi den ekte kjærleiken, vi lengtar etter den ekte kjærleiken og den finn vi i Jesus. Han vil at den skal vere mellom oss og vi skal glede oss fordi vi har funne den ekte kjærleiken, ein av bodskapane 12.2.2011:

eg vil de skal vite at?) med evig kjærleik har eg elska dykk.  Denne kjærleik som eg har utgytt på Golgata kors, då eg døde for kvar einaste ein, denne kjærleiken vil eg skal vere mellom dykk. For det største av alt er kjærleiken. Derfor mine barn, vil eg de skal forstå at den kjærleiken (som de) lengtar etter, den har de i meg. For utan meg kan de ingen ting gjere. Det er eg, det er eg som er kjærleiken, det er eg som gjev kjærleiken. Ja, de kan ingen ting gjere av dykk sjølve. De kan ikkje ha denne kjærleiken eller produsere den sjølve. Men når de ser på meg, når de er i meg  ……

Kjærleiken overvinner alt, kjærleiken løyner ei mangfald av synder, (kjærleiken er det største). Derfor mine barn, søk inn til meg, søk inn i Ordet, der som eg er, der skal de få sjå kva ekte kjærleik er. Derfor mine barn, fryd og gled dykk over at de har funne den ekte kjærleiken. De har funne meg og når de har meg, så har de alt de treng, for tid og (æve).

Då er det sjølvsagt viktig for oss å ha denne kjærleiken i kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne.

Posted in Kristne møte 2017 | Leave a comment

2017.05.28. Herren vil forsyrgje sine born. Han vil frie meg ut og føre meg vidare inn i eit land som flyt med melk og honning.

IMG_0516.JPG

Innleiing.

Ein ung mann las:

1TE 5,19   Sløkk ikkje ut Anden!

Tale ved Håkon Martinsen.

JOH 14,1 – JOH 14,11 {VEGEN, SANNINGA OG LIVET}  Lat ikkje hjarta dykkar uroast! Tru på Gud, og tru på meg! 2 I huset åt Far min er det mange rom. Var det ikkje så, hadde eg sagt dykk det. For eg går bort og vil stella til ein stad åt dykk. 3 Og når eg har gått bort og stelt til ein stad åt dykk, kjem eg att og tek dykk til meg, så de skal vera der eg er. 4 Og dit eg går, veit de vegen.” 5   Tomas seier til han: “Herre, vi veit ikkje kvar du går av; korleis kan vi då vita vegen?” 6 Jesus seier: “Eg er vegen, sanninga og livet. Ingen kjem til Faderen utan gjennom meg. 7 Hadde de kjent meg, hadde de kjent Far min òg. Frå no av kjenner de han og har sett han.” 8   Filip seier til han: “Herre, lat oss få sjå Faderen, så har vi nok.” 9 Jesus svarar: “No har eg vore så lang ei tid saman med dykk, og du kjenner meg ikkje, Filip? Den som har sett meg, har sett Faderen. Korleis kan du då seia: Lat oss få sjå Faderen? 10 Trur du ikkje at eg er i Faderen og Faderen i meg? Dei ord eg talar til dykk, har eg ikkje frå meg sjølv; det er Faderen som er i meg og gjer sine gjerningar. 11 Tru meg når eg seier at eg er i Faderen og Faderen i meg. Om ikkje for anna, så tru det for gjerningane skuld.

Tungetale ved Mari, tyding ved Håkon.

For like som eg høyrer ramnungane ropar og skrik etter mat, slik eg, Herren, høyrer dei dyra der ute, som søker og ropar etter mat, etter drikke, kor mykje meir skal eg då ikkje syrgje for mine eigne born, eg som har kjøpt dykk med mitt eige blod, eg som har fria dykk ut og teke dykk til meg. Derfor kan du komme til meg, slik som du er. Og eg, Herren, skal mette deg med alle gode gåver eg har for deg. No i kveld, kan du få komme til meg og eg, Herren, skal utfrie deg, eg Herren, skal føre deg vidare inn i eit land som flyt av melk og honning. Eit land som har overflod og overflodsliv, det har eg gjeve deg. Derfor sjå deg ikkje engsteleg om, for eg er din Gud og eg har skapt deg og forma deg. Ja, lenge har du kjent på din eigen tomheit, men kom, så vil eg, Herren, fylle dei tome roma. Og det skal flyte ut gjennom deg, så verda skal sjå at eg er din Gud.

For min kjærleik, den er utan grenser og min nåde, ja, den er uendeleg. Derfor kan du få komme, eg har bana, eg er veien, eg er sanninga og eg er livet. Eg vil ikkje at du skal gå uvitane om alle dei skattane som eg har for deg. Men du skal få komme, barn, for alt mitt, det er ditt. Derfor kom, mitt barn, søk til meg. Eg, Herren, skal slukke din tørst, eg Herren skal mette din hunger. For den som hungrar, ja, den som tørstar, ja, den skal eg, Herren, mette. Eg skal syrgje for deg. Sjå deg ikkje engsteleg om, men sjå opp til meg, så skal du få stråle av glede. Og eg, Herren, eg er med deg. Kven kan vere imot?

Aktuelle bibelvers.

SLM 147,9   Herren gjev føde til dyra,  til ramnungar som ropar.

SLM 22,27   Dei hjelpelause skal eta seg mette,  dei som søkjer Herren, skal prisa han.  Gjev hjarta deira alltid må leva!

SLM 36,9   Dei får eta seg mette av det beste i ditt hus,  du lèt dei drikka or gledebekken din. [det beste i ditt hus: den velsigninga som kjem frå heilagdomen.]

SLM 23,1 – SLM 23,6 {HERREN ER MIN HYRDING}  Ein Davids-salme   Herren er min hyrding,  det vantar meg ingen ting. 2   Han lèt meg liggja i grøne enger;  han fører meg til vatn der eg finn kvile, 3   og gjev meg ny kraft.   Han leier meg på dei rette stigar  for sitt namn skuld. 4   Om eg så går i dødsskuggens dal,  ottast eg ikkje for noko vondt.  For du er med meg.  Din kjepp og din stav, dei trøystar meg. [i dødsskuggens dal: kan òg setjast om “i mørkaste dal”.]  5   Du dukar bord åt meg  framfor augo på mine fiendar.  Du salvar mitt hovud med olje;  mitt staup fløder over. [mitt staup: -> 16, 5.]  6   Berre godleik og miskunn  skal fylgja meg alle mine dagar,  og eg skal bu i Herrens hus  i lange tider.

5MO 26,15 Sjå no ned frå din heilage bustad, frå himmelen, og velsigna Israel, folket ditt, og det landet du har gjeve oss, så som du med eid lova fedrane våre, eit land som fløymer med mjølk og honning.”

SLM 66,10 – SLM 66,12   For du har sett oss på prøve, Gud,  og reinsa oss, som dei reinsar sølv. 11   Du lét oss gå i garnet  og la ei bør på våre hofter. 12   Du lét menneske fara fram over våre hovud,  vi laut gå gjennom eld og vatn.  Men du førte oss ut og gav oss overflod.

JOH 10,10 Tjuven kjem berre for å stela, drepa og øyda. Eg er komen for at de skal ha liv og overflod.

JES 41,10   Ver ikkje redd, for eg er med deg!  Sjå deg ikkje rådvill ikring,  for eg er din Gud!  Eg styrkjer deg og hjelper deg  og held deg oppe med mi frelsarhand.

JES 41,13 – JES 41,14   For eg er Herren din Gud,  som har gripe di høgre hand  og seier til deg: “Ver ikkje redd!  Eg hjelper deg.”  14   Ver uredd, Jakob, du arme kryp,  og de, Israels menn!  Eg hjelper deg, lyder ordet frå Herren,  Israels Heilage er din utløysar.

JES 44,21 – JES 44,24 {EG LØYSER DEG UT}  Kom dette i hug, Jakob,  kom det i hug, Israel!  For du er min tenar.  Eg har skapt deg, du er min tenar,  du er ikkje gløymd av meg, Israel. 22   Eg stryk bort dine brot som ei skodd  og dine synder som ei sky.  Vend om til meg, eg løyser deg ut! 23   Jubla, du himmel,  for Herren har gripe inn.  Rop av fryd, de jordedjup!  Bryt ut i jubel, alle fjell,  du skog med alle dine tre!  For Herren løyser ut Jakob  og syner sin herlegdom på Israel.  24 {JERUSALEM SKAL BYGGJAST OPP ATT}  Så seier Herren, din utløysar,  han som skapte deg i mors liv:  Eg er Herren som gjorde alt;  himmelen spente eg ut åleine,  og jorda breidde eg ut utan hjelp.

JES 44,21 – JES 44,24 {EG LØYSER DEG UT}  Kom dette i hug, Jakob,  kom det i hug, Israel!  For du er min tenar.  Eg har skapt deg, du er min tenar,  du er ikkje gløymd av meg, Israel. 22   Eg stryk bort dine brot som ei skodd  og dine synder som ei sky.  Vend om til meg, eg løyser deg ut! 23   Jubla, du himmel,  for Herren har gripe inn.  Rop av fryd, de jordedjup!  Bryt ut i jubel, alle fjell,  du skog med alle dine tre!  For Herren løyser ut Jakob  og syner sin herlegdom på Israel.  24 {JERUSALEM SKAL BYGGJAST OPP ATT}  Så seier Herren, din utløysar,  han som skapte deg i mors liv:  Eg er Herren som gjorde alt;  himmelen spente eg ut åleine,  og jorda breidde eg ut utan hjelp.

1KR 16,34   Pris Herren, for han er god,  hans miskunn varer til evig tid!

1KR 16,41 Saman med dei skulle Heman og Jedutun og dei andre utvalde som er nemnde med namn, røysta i: “Pris Herren, for hans miskunn varer til evig tid!”

2KR 5,13 Med eitt sette trompetblåsarane og songarane i, alle som ein, og lova og prisa Herren. Til lyden av trompetar, cymblar og andre musikkinstrument lova dei Herren fordi han er god, og hans miskunn varer til evig tid. Då vart templet, Herrens hus, fylt av ei sky. [ei sky: -> 2 Mos 13, 21.]

2KR 30,9 For når de vender om til Herren, skal brørne og sønene dykkar møta miskunn hjå dei som held dei fanga, så dei får koma heim att til dette landet. For Herren dykkar Gud er nådig og miskunnsam. Han vender ikkje sitt åsyn bort frå dykk, så sant de vender om til han.

NEH 9,27   Då gav du dei over til fiendar,  som var harde med dei.  Men i si naud og trengsle ropa dei til deg,  og du høyrde dei frå himmelen.  I di store miskunn  sende du dei bergingsmenn,  som frelste dei frå fiendane deira.

SLM 33,5   Han elskar rett og rettferd,  jorda er full av hans miskunn.

SLM 36,6   Herre, til himmelen når di miskunn,  til skyene rekk din truskap.

SLM 36,8   Herre, kor dyrverdig di miskunn er!   I skuggen av dine venger, Gud,  søkjer menneskeborna livd.

SLM 40,12   Herre, du vil ikkje  ta di miskunn frå meg.  Di miskunn og di sanning  skal alltid verna meg.

SLM 57,11   Stor er di miskunn, til himmelen når ho,  til skyene rekk din truskap.

SLM 86,15   Men du, Herre Gud, er mild og nådig,  langmodig og rik på miskunn og truskap.

SLM 89,15   Rett og rettferd er grunnvoll for din kongsstol,  miskunn og truskap går føre deg.

SLM 103,8   Mild og nådig er Herren,  langmodig og rik på miskunn.

SLM 103,17   Frå æve til æve er Herrens miskunn  over dei som ottast han.  Hans rettferd når til barneborn

SLM 107,1 {HERRENS HJELP I NAUDA}  Pris Herren, for han er god,  hans miskunn varer til evig tid!

SLM 108,5   Stor er di miskunn, til himmelen når ho,  til skyene rekk din truskap.

JES 63,7 {FOLKET ANGRAR OG BED OM FRELSE}  Eg vil minnast Herrens velgjerningar  og lova han for hans storverk,  for alt det Herren har gjort mot oss,  for alt det gode  som han i sin nåde og i si store miskunn  har gjort mot Israels ætt.

MTT 5,6   Sæle dei som hungrar og tyrstar etter rettferda,  dei skal verta metta.

MTT 6,19 – MTT 6,20 {EIT HEILT HJARTA}  Samla dykk ikkje skattar på jorda, der mòl og makk øyder, og tjuvar bryt seg inn og stel. 20 Men samla dykk skattar i himmelen, der korkje mòl eller makk øyder og tjuvar ikkje bryt seg inn og stel.

KOL 2,2 – KOL 2,3 Det eg ynskjer for dei, er at dei må få nytt mot, verta knytte saman i kjærleik og nå fram til heile rikdomen av overtyding og skjøn, så dei kan fatta Guds løyndom, som er Kristus. 3 For i han ligg alle skattar av visdom og kunnskap gøymde.

1TI 6,17 – 1TI 6,21 {SLUTTORD}  Byd dei som er rike i denne verda, at dei ikkje må vera hovmodige og setja si von til den usikre rikdomen, men til Gud. Han gjev oss rikeleg av alt, så vi kan nyta det. 18 Dei skal gjera vel, vera rike på gode gjerningar, gje med raus hand og gjerne dela med andre. 19 På den måten skal dei samla seg skattar og leggja ein god grunnvoll for den tid som kjem, så dei kan gripa det sanne livet. 20   Kjære Timoteus, ta vare på det du har fått overgjeve! Vend deg bort frå det gudlause og tome snakket og motsegnene frå den kunnskap som med urette vert kalla så. [kunnskap: Kunnskap har vore eit slagord i den vranglæra som brevet strider imot.] 21 Visse folk vedkjenner seg den og har villa seg bort frå trua.  Nåden vere med dykk!

JES 60,5   Då skal du sjå det og stråla av glede,  hjarta skal banka og vida seg ut.  For havsens rikdom strøymer imot deg,  skattane åt folka kjem til deg.

SLM 34,4 – SLM 34,6   Lat oss saman lova Herren  og prisa hans store namn! 5   Eg søkte Herren, og han svara meg,  frå alt som skræmde, berga han meg.  6   Sjå opp til han, og strål av glede,  så skal de aldri raudna av skam!

ÅPE 7,17 For Lammet, som står midt framfor kongsstolen, skal vera hyrdingen deira og føra dei til kjelder med livsens vatn, og Gud skal turka kvar tåre frå augo deira.”

ÅPE 21,6 Så sa han til meg: “Det har hendt! Eg er Alfa og Omega, opphavet og enden. Eg vil gje den tyrste av kjelda med livsens vatn for inkje.

ÅPE 22,17 Anden og brura seier: “Kom!” Og den som høyrer det, skal seia: “Kom!” Den som tyrstar, skal koma, og den som vil, skal få livsens vatn for inkje.

LUK 15,31 Då sa far hans: “Du er alltid hjå meg, guten min, og alt mitt er ditt.

RMR 8,26 – RMR 8,39 På same måten kjem Anden oss til hjelp i vår vanmakt. For vi veit ikkje kva vi skal be om så vi kan be rett, men Anden sjølv bed for oss med sukkar som det ikkje finst ord for. 27 Og Gud som ransakar hjarto, veit kva Anden vil; for det er etter Guds vilje, det Anden bed om for dei heilage. 28   Vi veit at alle ting tener dei til gode som elskar Gud, dei han etter sin frie vilje har kalla. 29 Dei som han føreåt kjendest ved, dei har han òg føreåt etla til å verta forma etter biletet av Son hans, så han skulle vera den fyrstefødde mellom mange sysken. 30 Og dei som han føreåt etla til dette, dei har han òg kalla. Og dei han kalla, dei har han òg sagt rettferdige, og dei han har sagt rettferdige, dei har han òg herleggjort. 31   Kva skal vi så seia til dette? Er Gud for oss, kven er då imot oss? 32 Han som ikkje sparte sin eigen Son, men gav han for oss alle, kan han anna enn gje oss alle ting med han? 33   Kven vil klaga Guds utvalde? Gud er den som frikjenner. 34 Kven kan då fordøma? Kristus Jesus døydde, ja, meir enn det, han stod opp og sit ved Guds høgre hand, og han bed for oss. 35 Kven kan skilja oss frå Kristi kjærleik? Trengsle eller angst eller forfylging eller svolt eller nakenskap eller fare eller sverd? 36 Det står då skrive:  For di skuld vert vi drepne dagen lang,  vi vert rekna som slaktesauer. 37 Men i alt dette vinn vi meir enn siger ved han som elska oss. 38 For eg er viss på at korkje død eller liv, korkje englar eller krefter, korkje det som no er eller det som koma skal, eller noka makt, 39 korkje det som er i det høge eller i det djupe, eller nokon annan skapning skal kunna skilja oss frå Guds kjærleik i Kristus Jesus, vår Herre.

JES 44,28   Eg seier om Kyros: “Han er min hyrding,  han skal fullføra alt det eg vil;  han skal seia om Jerusalem: Byen skal byggjast!  og om templet: Det skal atter verta grunnlagt.” [Kyros: -> 45, 1.]

JES 45,1 – JES 45,8 {KYROS, HERRENS SALVEVIGDE}  Så seier Herren til den han har salva,  til Kyros, som eg held i hans høgre hand  for å tvinga folkeslag under han,  løysa beltet av kongar  og opna dører for han,  så ingen port skal vera stengd. [den han har salva, Kyros: Herren, heile verdsens Gud, har kalla persarkongen til å fullføra hans vilje med Israel. Sml. 41, 1 ff; 45, 13.] [løysa beltet av kongar: setja dei av; beltet var eit teikn på kva makt og vørdnad kongen hadde.] 2   Eg vil gå føre deg.  Bakkar vil eg jamna,  bronsedører vil eg sprengja,  og jernbommar vil eg slå sund. 3   Eg vil gje deg skattar, dulde i mørkret,  og rikdomar, gøymde på løynlege stader,  så du skal vita at eg er Herren,  Israels Gud, som har kalla deg på namn. 4   For min tenar Jakobs skuld,  for Israel, min utvalde,  har eg kalla deg og gjeve deg eit ærenamn,  endå du ikkje kjende meg. 5   Eg er Herren, og ingen annan,  utan meg finst det ingen Gud.  Eg spente beltet om livet på deg,  endå du ikkje kjende meg, 6   så dei skal vita både i aust og vest  at det finst ingen annan enn eg.  Eg er Herren, og ingen annan. 7   Eg skaper ljoset, og eg lagar mørkret;  eg skaper lukke og ulukke.  Det er eg, Herren, som gjer alt dette.  8   Lat det drypa ovanfrå, du himmel,  lat rettferd strøyma, de skyer!  Jorda skal opna seg for det,  og den frukt ho ber, er frelse,  det ho lèt gro, er rettferd.  Eg, Herren, skaper dette.

Kommentar.

Vere som leiren i pottemakarens hand.

Førre helg talte Jesus om at han ville forme og danne meg som leiren i pottemakarens hand. Om karet var gått i stykker ville han forme eit nytt kar av same leiren, det er same leiren og same karet, men han formar  det på nytt. Eg tenkte på at Gud skaper oss og gjer sitt verk med oss som i 1.Mos.2 og slik vil han gje meg ei kone og det har å gjere med at han skaper og former oss som pottemakaren former leire, går karet i stykker, formar han eit nytt kar av same leiren. Så diskuterte eg kva som er leiren. Karet hennar Virutella gjekk nok i stykker, men Gud kan forme eit nytt kar av same leiren. Men kva med mitt kar, har det gått i stykker? Han seier ikkje det her, men han seier eg skal komme til han slik som eg er, sitat:” Eg som har kjøpt dykk med mitt eige blod, eg som har fria dykk ut og teke dykk til meg. Derfor kan du komme til meg, slik som du er”. Han har skapt meg og forma meg, sitat:” Derfor sjå deg ikkje engsteleg om, for eg er din Gud og eg har skapt deg og forma deg”. Ja, og han som byrja den gode gjerning med meg, han skal også fullføra den.

Gud gjer sitt verk i vårt indre menneske ved sitt Ord og sin Ande  og då er det viktig for meg å bere fram lekamen min som eit levande, heilagt offer til velbehag for Gud.

RMR 12,1 – RMR 12,5 {DET KRISTNE LIVET}  Så legg eg dykk på hjarta, brør, ved Guds miskunn, at de må bera fram lekamen dykkar til eit levande og heilagt offer som er til hugnad for Gud. Det skal vera dykkar åndelege gudsteneste. 2 Og skikka dykk ikkje likt med denne verda, men lat dykk omskapa ved at de får eit nytt sinn og kan døma om kva som er Guds vilje: det gode, det hugnadlege, det fullkomne. 3   Ved den nåden eg har fått, seier eg til kvar einskild av dykk: Gjer deg ikkje større tankar enn du bør, men bruk vitet ditt og ver visleg! Kvar og ein skal halda seg til det mål av tru som Gud har gjeve han. 4 Vi har ein lekam, men mange lemer, og alle lemene har kvar sine oppgåver. 5 På same måten er vi alle ein lekam i Kristus, men kvar for seg er vi lemer for kvarandre.

Og lekamen er eit tempel for den Heilage Ande, eit tempel er eit hus med mange rom og det er om å gjere at alle roma vert fylt av den Heilage Ande. Sitat frå dagens bodskap:” Ja, lenge har du kjent på din eigen tomheit, men kom, så vil eg, Herren, fylle dei tome roma. Og det skal flyte ut gjennom deg, så verda skal sjå at eg er din Gud”.

Lovsangen som Gud la ned i meg.

Hausten 1985 kom der ein bodskap gjennom tyding av tungetale i dFEF i M40 i Oslo, der Jesus sa til meg:” Den lovsongen eg la ned i deg, den er din og den skal vere i din i all æve, i djupet av deg, der er den. Og den pakta du inngjekk med meg, den står ved lag og den skal stå fast i all æve.”

Eg har fortalt om korleis eg bad for henne Virtuelle når eg gjekk på gymnaset og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande og eg opplevde det slik at var i Faderens hand og han la henne i mitt hjerte. No talar eg om henne som fødd av Anden og det som er født av Anden er ånd. Og slik kalla henne den lovsongen Gud la ned i meg. Gud la lovsongen ned i meg ved fylden av den Heilage Ande og det var ein lovsong til han for at han frelser vår sjel for æva og gjev oss evig liv, for at han elskar oss og har omsorg for oss som sine born.

Dåpen betyr gravlegging av den gamle, vonde naturen, vi får ein ny natur ved at vi vert fødde på nytt av vatn og ande, så vi skal la Anden råde i vår døyelege lekam. Dermed er dette ikkje betinga av vårt ytre menneske, vi skal då sjå det slik at det er gravlagt, for ved trua på Jesus vert vi levandegjorde i Anden. Derfor må vi vende blikket og hugen opp til Jesus og ta imot det som han gjev oss frå himmelen, han gjev oss ånd og liv frå himmelen, han vil gje oss liv i overflod og det er berre om å gjere for oss å ta imot med frimod.

Jesus vil vekke lengselen i meg, han har skapt den og vil fylle den. Han vil eg skal gjenopplivet nådegåva i meg. Bodskapen 15.5.1991:

Se, sier Herren, jeg taler for å vekke din lengsel på nytt, at dette er veien til å søke et dypere liv, at jeg får lov til å få den plassen jeg ønsker i ditt liv, og se, jeg er den som ønsker at du skal kaste fortøyningene, du liker deg så godt der inne ved strandbredden, men jeg vil føre deg videre fram, du er kommet til det stedet hvor, og det punktet hvor du ønsker å fare utover det i dette nådens hav, og legge deg på svøm, du skal få se det løfter, det bærer deg, og du skal få kjenne understrømmen ifra meg, hvor du erfarer det løftende, det er bærende, det er ikke du som skal klare dette, men det er jeg som gjør verket i deg.

Du får oppleve og du får erfare, det er jeg som har begynnt, og fordi det er jeg som har begynnt den gode gjerning i ditt liv, så er det jeg som skal fullføre.

Dette var kassettband-opptak, resten er ikkje kassettband-opptak, for batteria var utladda, så det er ikkje så ordrett gjengjeve:

Tida heretter er ikkje berre kort, men den er såre kort. Søk meg i dag, for i dag er eg å finne. I morgon er det for seint. Men eg er her for å møte deg i denne kveldsstund. Når eg har skapt lengselen, så fyller eg den. Du som ein gong var brennande i ånda, eg vil du skal gjenopplive den nådegåve som er i deg. Det var ikkje tilfeldighet som gjorde at då skuggen av Peter fall på den sjuke (den lame), så vart han helbreda. Det er ikkje du som skal gjere ditt verk, med dine prestasjoner, men det er eg som gjer mitt verk i deg. Vinden bles dit den vil. Igjen vil eg minne deg om at vinden bles dit den vil. Eg tek sterke, (ja, konger), i mi eige. Sjå, du som sår med tårer, du skal få hauste med glede. Du skal få vende tilbake med fulle kornband. Den som eg vil gjere sterk, han vil eg først gjere svak. Sjå, eg har beredt meg eit ringe og audmjukt folk. …., som kan svinge Andens kvasse sverd.

Bodskapen 12.10.2014:

Ja, seier Herren, eg har sagt i mitt Ord, at du skal fryde deg og glede deg i mi frelse. Gled deg i meg, seier Herren, så skal eg gje deg kva ditt hjerte attrår. Ver ikkje opptatt med det som er rundt deg, sjå deg ikkje om, verken til høgre eller venstre, men ha ditt blikk festa på meg, seier Herren. Ver oppteken med det som er der oppe. Eg har jo sagt i mitt ord, er de oppreist med meg, då skal de søke det som er der oppe. Men eitt er nødvendig, seier Herren, det er å verte fylt av min Ande, fylt av mi salving og kraft i denne tida. For sjå, den vonde, han står dykk imot. Men med mi kraft og mi salving, så skal de vinne meir enn siger, seier Herren. For sjå, den ånd som bor i deg, den er sterkare enn den som er i verda.

Mange er dei i desse dagar, som ser seg tilbake og som ligg etter på vegen. Derfor, mine barn, skal de rope til meg og be for dei, at dei skal få ny kraft og nytt mot og eg skal møte dei på nytt igjen, seier Herren. For sjå, det er mange som er såra, det er mange som har det vondt og lid. Men de, mine born, de skal gå ut og trøyste dei. Og de skal hjelpe dei på vegen, for eg har sagt i mitt Ord, at de som er sterke, de eg skuldige til å bere dei svake. For sjå, det er mange svake mellom mitt folk. Men eg, Herren, ynskjer å kalle dei i desse dagar og eg, Herren, skal fylle dei med mi salving og kraft. Og då skal den svake seie, eg er ein helt. For sjå, det er kun med mi kraft du kan vinne siger.

Kva er problemet?

Problemet var at synda skilde menneska frå Gud, men det problemet har Jesus løyst, for med eitt offer tok han bort synda ein gong for alle. Vi har teke imot denne glade bodskapen og nytta oss av det i lang tid, vi har fått oppleve at Herren er Anden og der Herrens Ande er, der er det fridom. Vi har byrja i Anden skal fullføra i Anden.

Bokstaven slår i hel, men Anden gjer levande. Verdslege maktinteresser argumenterer med bokstaven som slår i hel, for å få makt, slik prøver den også å få makt over menneska gjennom kyrkja og kristne organisasjonar og meir generelt gjennom religionen. Men då verkar det som bokstaven som slår i hel det åndelege livet i samfunnet med Gud. Det verkar til å blåse ut Andens loge. Det verkar slik at menneske med sin fysiske natur prøver å overvinne det åndelege livet med Gud, ja, det kan endåtil gå så langt at mennesket med si empiriske erfaring overvinn og sin rasjonalitet og med si fysiske makt slår i hel sin intellektuelle aktivitet. Lekamen er eit tempel for den Heilage Ande, slik handlar dette om den åndelege nedtrkkinga. Dette har eg skrive om tidlegare og seier ikkje meir om det no.

Ormens strategi er å lokke og forføre kvinna, for så å bruke henne til å lokke mannen med og det er så tydeleg at verdsleg politisk makt prøver å få makt over kvinna, for soleis å prøve å få makt over mannen også. Slik har verdsleg makt prøvt å stoppe Guds verk i kyrkja og  i mennesket, for å ta over, som om den kan fullføre det. Det kan den ikkje, det går ein annan veg. Den har prøvt å stoppe meg og den har prøvt å stoppe Guds verk i mitt liv. Men han som byrja den gode gjerning i oss, han skal også fullføra den.

Men ingen kan stoppe den som har Guds Ande, for ingen kan stoppe Guds Ande. Herren går føre meg, han sprenger bronsedører og slår sund jernbommar (Jes.45,2), han har nye vegar for meg og opnar nye dører for meg. Han har bana vegen for meg og sett framfor meg ei opna dør, då er det ingen som kan lukke den. Men han har kalla meg til å gå inn. Han friar meg ut, sitat: ” No i kveld, kan du få komme til meg og eg, Herren, skal utfrie deg, eg Herren, skal føre deg vidare inn i eit land som flyt av melk og honning. Eit land som har overflod og overflodsliv, det har eg gjeve deg.

 

Gud tek seg av mi sak.

Livet vart planta i meg ved Guds Ord, når eg var ein liten gutunge og det skulle vekse. Eg vart opplærd til å påkalle Jesus som min frelsar og Herre og be han frelse menneska, så eg bad han også om å gje meg ei frelst kvinne til kone. Der er eit kjærleiksforhold mellom Kristus og hans brud og eg merka st det vart født i meg ved Anden, så for meg gjaldt det kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne. Og nettopp når eg bad for henne Virtuella, fekk eg ei ny fylde av den Heilage Ande og når eg bad for henne ”Miss Oslo 1990” fekk eg ei ny openberring av Herren ved den Heilage Ande.

Eg har bedt Jesus gje meg ei frelst kvinne til kone sidan eg var ung og han har svart meg positivt på det heile tida, det er inkludert i det fullførde frelsesverket. Han har svart meg ved at Guds kjærleik vart utrend i mitt hjerte ved den Heilage Ande som var meg gitt. Slik la han lovsongen ned i meg.

RMR 5,1 – RMR 5,11 {FRED MED GUD OG FRELSE FRÅ DOMEN}  Sidan vi no har vorte rettferdige ved tru, har vi fred med Gud ved vår Herre Jesus Kristus. 2 Gjennom han har vi òg ved trua fått tilgjenge til den nåden vi står i, og vi prisar oss lukkelege fordi vi eig von om Guds herlegdom. 3 Ja, ikkje berre det, vi prisar oss òg lukkelege over trengslene våre. For vi veit at trengsla gjer oss uthaldande, 4 og den som held ut, får eit prøvt sinn, og den som er prøvd, får von. 5 Og vona gjer ikkje til skammar, for Guds kjærleik er utrend i hjarto våre ved Den Heilage Ande som han har gjeve oss. 6 Medan vi endå var hjelpelause, døydde Kristus til fastsett tid for ugudelege. 7 Snautt nok vil nokon gå i døden for ein rettvis mann – endå det kan vel henda at einkvan vågar livet for ein som er god. 8 Men Gud syner sin kjærleik til oss med di Kristus døydde for oss medan vi endå var syndarar. 9 Når vi no har vorte rettferdige ved Kristi blod, kor mykje meir skal vi ikkje då ved han verta frelste frå vreiden! 10 Medan vi endå var fiendar, vart vi forsona med Gud då Son hans døydde. Når vi no er forsona, kor mykje meir skal vi ikkje då verta frelste ved hans liv. 11 Ja, ikkje berre det, men vi prisar oss lukkelege i Gud, ved vår Herre Jesus Kristus, han som har gjeve oss forsoninga.

Likevel gjekk det ikkje heilt slik som eg kunne håpe på  håpe på, men Jesus sa til meg at han hadde lagt lengselen ned i meg og han ville fylle den. Eg skulle berre glede meg i det fullførde frelsesverket, så ville han gje meg det som mitt hjerte attrår. Og no har han sagt at eg har lenge kjent på mi tomheit, men eg skal komme til han og han vil fylle dei tome roma. Eg forstår det slik og opplever det slik at det var noko som ikkje vart noko av, spesielt i mitt forhold til henne Viruella, så det var berre tomheit og meiningsløyse som stod att. Verdsleg makt har gjort politikk ut av det og det er som om dei lagar ein avgud av stokk og stein og ventar seg at folk skal tilbe den. Det er like meiningslaust og inkjeseiande. Men for meg verkar det som om dei med si politiske makt vil stoppe det verket Gud hadde byrja i mitt liv, ja, stoppe meg i mi åndelege utvikling, ja, endåtil i mi intellektuelle utvikling. Det er då utruleg at dei skal ha ein slik pedagogikk. Det gamle pedagogisk slagordet om å bryte barnets vilje, skulle vi helst gravlegge, men det verkar som det tvert om fekk sin rennessanse på universitetsnivå.

Forbønn.

I slutten av møtet gjekk eg til forbønn, eg stilte meg rett framfor talarstolen og Håkon kom bort til meg. Eg sa eg kom i hug noko som Jesus sa til meg for lenge sidan, at han hadde lagt lengselen ned i meg og han han ville fylle den. Han la hendene på hovudet mitt og bad ei kort bøn for meg.

 

Posted in Kristne møte 2017 | Leave a comment

2017.05.21. Gud er som ein pottemakar som formar vårt idre menneske som eit leirkar.

IMG_0512.JPG

 

Innleiing ved ein ung mann.

DMR 15,10 – DMR 15,19 Mennene i Juda spurde: “Kvifor kjem de hit og tek på oss?” Dei svara: “Vi vil binda Samson og gjera like eins med han som han har gjort med oss.” 11 Då fór tre tusen judearar ned til Etam-juvet og sa til Samson: “Veit du ikkje at filistarane rår her i landet? Kvifor har du då gjort oss dette?” Han svara: “Som dei gjorde mot meg, så har eg gjort mot dei.” 12 Då sa dei: “Vi er komne hit for å binda deg og gje deg i hendene på filistarane.” Samson sa: “Gjer eid på at de ikkje vil slå meg i hel.” 13 Dei svara: “Nei, vi vil berre binda deg og gje deg i hendene deira; vi vil ikkje drepa deg.” Så batt dei han med to nye reip og førte han opp or juvet. 14   Då Samson kom til Leki, sprang filistarane imot han med høge rop. Då kom Herrens Ande over han. Reipa om armane hans vart som brend tråd, og banda datt av hendene hans som om dei var morkna. 15 Så fann han eit friskt kjakebein av eit esel; det greip han og slo i hel tusen mann med det. 16 Då sa Samson:  “Med eselkjaken  slo eg dei i haugevis;  med eselkjaken  slo eg tusen mann.” 17   Då han hadde sagt dette, kasta han kjakebeinet frå seg. Sidan kalla dei den staden Kjakebeinhaugen. 18   Men så vart Samson brennande tyrst, og han ropa til Herren: “Du har hjelpt tenaren din til å vinna denne store sigeren. Skal eg no døy av torste og falla i hendene på dei uomskorne?” 19 Då opna Gud den hola som er i Leki, og det rann vatn ut or henne. Samson fekk drikka, livskrafta kom att, og han kvikna til. Difor kalla dei kjelda Roparkjelda; ho er enno i Leki.

Så sa han nokre ord om Samson og Dalila, ho var ei filistarjente som han hadde vorte glad i, så ho vart kjærasten hans eller kona hans, men filistaran brukte henne til å lokke han til å avsløre kvar han hadde styrken sin ifrå, slik at han skulle miste den og dei kunne ta han til fange (Dmr.16).

Dette vert brukt symbolsk om åndskampen i den nye pakta. Vi skal verte fylte av den Heilage Ande og verte sterke i Herren og hans veldes kraft og bruke Andens sverd som er Guds Ord.

Tale ved Håkon Martinsen.

Håkon tok oppatt tråden frå førre møte, då han talte om at det skulle komme vatn i den dalen, sjølv om dei ikkje skulle noko teikn som varsla dei om det, dei skulle ikkje sjå kvar det kom ifrå.

1KO 2,1 – 1KO 2,16 {GUDS LØYNDOM ER OPENBERRA}  Då eg kom til dykk, brør, forkynte eg ikkje Guds vitnemål med meisterskap i talekunst eller visdom. 2 For eg ville ikkje vita av noko anna hjå dykk enn Jesus Kristus og han krossfest. 3 Veik, redd og skjelvande var eg mellom dykk. 4 Og det var ikkje med overtalande argument og visdomslære eg bar fram ordet og bodskapen, men med provføring av Ande og kraft. 5 For eg ville ikkje at trua dykkar skulle byggja på menneskevisdom, men på Guds kraft. 6   Likevel forkynner vi òg ein visdom, for dei som er mogne. Det er ein visdom som ikkje høyrer denne verda til eller herrane i denne verda, dei som går til grunne. 7 Nei, vi talar Guds visdom, som er ein løyndom; han var duld, men før tidene tok til, hadde Gud fastsett at den skulle føra oss fram til herlegdomen. 8 Denne visdomen har ingen av herrane i verda kjent til. Hadde dei kjent han, hadde dei ikkje krossfest herlegdomens Herre. 9 Men det står skrive:  Det auga ikkje såg,  det øyra ikkje høyrde,  det som ikkje kom opp  i nokon mennesketanke,  alt det Gud har gjort ferdig  for dei som elskar han, 10 det har Gud openberra for oss ved sin Ande. For Anden granskar alle ting, jamvel djupnene i Gud. 11 Kven veit kva som bur i mennesket utan ånda som er i mennesket? Så veit heller ingen annan enn Guds Ande kva som bur i Gud. 12 Men vi har ikkje fått den ånd som høyrer verda til, men den Ande som er frå Gud, så vi skal skjøna kva Gud i sin nåde har gjeve oss. 13 Og dette talar vi om, ikkje med ord som menneskeleg visdom har lært oss, men med ord vi har lært av Anden. For det som høyrer Anden til, tolkar vi med Andens eigne ord. 14 Men det mennesket som ikkje har Anden, tek ikkje imot det som høyrer Guds Ande til. Det er ein dårskap for han, og han kan ikkje forstå det; dette kan berre dømast om på åndeleg vis. 15 Men det mennesket som har Anden, kan døma om alt, men sjølv kan han ikkje dømast av nokon. 16 For  kven kjende Herrens hug,  så han kunne gje han råd? Men vi har Kristi hug.

SLM 23,1 – SLM 23,6 {HERREN ER MIN HYRDING}  Ein Davids-salme   Herren er min hyrding,  det vantar meg ingen ting. 2   Han lèt meg liggja i grøne enger;  han fører meg til vatn der eg finn kvile, 3   og gjev meg ny kraft.   Han leier meg på dei rette stigar  for sitt namn skuld. 4   Om eg så går i dødsskuggens dal,  ottast eg ikkje for noko vondt.  For du er med meg.  Din kjepp og din stav, dei trøystar meg. [i dødsskuggens dal: kan òg setjast om “i mørkaste dal”.]  5   Du dukar bord åt meg  framfor augo på mine fiendar.  Du salvar mitt hovud med olje;  mitt staup fløder over. [mitt staup: -> 16, 5.]  6   Berre godleik og miskunn  skal fylgja meg alle mine dagar,  og eg skal bu i Herrens hus  i lange tider.

Så sa han noko om dronning Vasjti som trossa kongen og ikkje ville komme og danse for han i selskapet, her var alt gjort klart og han ville sjå hennar fagre skikkelse danse framfor dei, men så kom ho ikkje (Ester.1).

Tungetale ved Karl, tyding ved Håkon.

For eg har sett framfor deg ei open dør og der er ingen som kan lukke den til, for det er eg, Herren, som har opna den opp. Og det er eg, Herren, som er det levande vatn og det er eg, Herren, som er kjelda. Derfor kan du få lov til å komme og drikke av frelsens kjelde. Og med glede kan du berre ause på. Og eg, Herren, skal fylle deg, så det flyt over. Eg vil forme deg, eg vil danne deg. Slik at du blir til det karet eg, Herren, ynskjer du skal vere. Har det gått i stykker for deg, så er eg pottemakaren. Eg legg deg opp på nytt igjen. Det er ikkje eit anna kar, men det er karet, same karet som gjekk i stykker, men eg, Herren, skal forme det igjen, slik som eg vil du skal vere. Du skal kjenne at eg som byrja, eg vil fullføra det. For eg er alfa og omega, byrjinga og enden.

Søk meg i denne tid og du skal finne meg. Ja, du skal kalle på meg på nødens dag og eg Herren, eg vil frelse deg ut av vanskane, av håpløysa. Eg vil gjere det slik i ditt hjerte og di ånd, at du skal ikkje sjå på omstenda og verte motlaus, men du skal sjå opp til meg og du skal stråle av glede. For eg, Herren, har frelst deg, eg har teke deg ved di hand og der er ingen som kan rive deg ut av mi allmakts hand. Eg vil leie deg, eg vil føre deg, eg skal fylle deg så det flyt over. For min Ande har du fått og eg skal fylle deg og det flyt over.

Aktuelle bibelvers.

Ja, det minner oss om mange av dei same bibelversa som sist og her er berre å følgje på med fleire.

1KO 1,25 For Guds dårskap er visare enn visdomen åt menneska, og Guds vanmakt er sterkare enn styrken åt menneska.

1KO 15,43 Det vert sått i vanære, det står opp i herlegdom. Det vert sått i vanmakt, det står opp i kraft.

2KO 11,30 Om eg endeleg skal rosa meg, vil eg rosa meg av mi vanmakt.

2KO 12,5 Denne mannen vil eg rosa meg av, men av meg sjølv vil eg ikkje rosa meg, utan av mi vanmakt.

2KO 12,9 – 2KO 12,10 Men Herren sa til meg: “Min nåde er nok for deg, for mi kraft vert fullenda i vanmakt.” Difor vil eg helst rosa meg av mi vanmakt, så Kristi kraft kan bu i meg. 10 Og difor er eg, for Kristi skuld, ved godt mot i vanmakt, i hard medferd, i naud, i forfylging, i trengsler. For når eg er veik, då er eg sterk.

2KO 13,4 For om han vart krossfest i vanmakt, så lever han i Guds kraft. Vi òg er vanmektige i han, men vi skal leva med han i Guds kraft hjå dykk.

ÅPE 3,7 – ÅPE 3,13 {TIL FILADELFIA}  Skriv til engelen for kyrkjelyden i Filadelfia:  Dette seier Den Heilage og Sannferdige, han som har Davids nykel, han som opnar så ingen kan stengja, og stengjer så ingen kan opna: 8 Eg veit om gjerningane dine. Sjå, eg har sett framfor deg ei opna dør, som ingen kan stengja. For du har lita kraft, og likevel har du halde fast på mitt ord og ikkje fornekta mitt namn. 9 Sjå, eg lèt nokre koma frå Satans synagoge, av dei som lyg og seier dei er jødar, men ikkje er det. Dei skal koma og kasta seg ned for føtene dine, og dei skal skjøna at eg har elska deg. 10 Du har halde fast på mitt ord om tolmod. Difor vil eg halda fast på deg i den prøvingstid som skal koma over heile verda, for å prøva dei som bur på jorda. 11 Eg kjem snart. Hald fast på det du har, så ingen skal ta krona di! 12   Den som sigrar, han vil eg gjera til ei søyle i min Guds tempel, og han skal aldri meir gå ut derifrå. Eg vil skriva min Guds namn på han og namnet på min Guds by – det nye Jerusalem, som kjem ned frå himmelen, frå min Gud – og like eins mitt eige nye namn. 13   Den som har øyro, han høyre kva Anden seier til kyrkjelydane!

JES 29,15 – JES 29,16 {KRUSMAKAREN OG LEIRA}  Ve dei som nede i det djupe  løyner for Herren det dei har føre!  Dei gjer sine gjerningar i mørkret  og seier: “Kven ser oss, kven veit om oss?” 16   Kor bakvendt de tenkjer!  Skal ikkje krusmakaren  aktast høgare enn leira?  Kan verket seia om handverkaren:  «Han har ikkje laga meg,”  og kjeraldet om krusmakaren:  “Han skjønar seg ikkje på slikt?”

JER 18,1 – JER 18,6 {LEIRA I HANDA PÅ KRUSMAKAREN}  Dette er det ordet som kom til Jeremia frå Herren: 2 “Stå opp og gå ned til krusmakarens hus! Der skal du få høyra orda mine.” 3 Så gjekk eg ned til krusmakaren, som stod og arbeidde ved dreieskiva. 4 Når det kjeraldet han heldt på med, vart mislukka – slikt hender med leira i ein krusmakars hand – så gjorde han det om att og laga eit anna kjerald, som han ville ha det. 5   Då kom Herrens ord til meg, og det lydde så: 6 Skulle ikkje eg kunna gjera med dykk, Israels ætt, like eins som denne krusmakaren gjer med leira? lyder ordet frå Herren. Som leira i krusmakarens hand, så er de i mi hand, Israels ætt.

ÅPE 1,8   Eg er Alfa og Omega, seier Gud Herren, han som er og som var og som kjem, Den Allmektige.  [Alfa og Omega: fyrste og siste bokstaven i det greske alfabetet. Sjå 22, 13.]

ÅPE 21,6 Så sa han til meg: “Det har hendt! Eg er Alfa og Omega, opphavet og enden. Eg vil gje den tyrste av kjelda med livsens vatn for inkje.

ÅPE 22,13 Eg er Alfa og Omega, den fyrste og den siste, opphavet og enden.

ÅPE 7,17 For Lammet, som står midt framfor kongsstolen, skal vera hyrdingen deira og føra dei til kjelder med livsens vatn, og Gud skal turka kvar tåre frå augo deira.”

ÅPE 22,1 {LIVSENS VATN OG LIVSENS TRE}  Engelen synte meg ei elv med livsens vatn; klår som krystall renn ho ut frå kongsstolen til Gud og Lammet.

ÅPE 22,17 Anden og brura seier: “Kom!” Og den som høyrer det, skal seia: “Kom!” Den som tyrstar, skal koma, og den som vil, skal få livsens vatn for inkje.

JES 12,2 – JES 12,3   Sjå, Gud er mi frelse,  eg er trygg og ottast ikkje.  For Herren er mi kraft og min styrke,  og han har vorte mi berging. 3   Med fagnad skal de ausa vatn  or frelseskjeldene.

JER 2,13   For to vonde ting har folket mitt gjort:  Dei har gått bort frå meg,  kjelda med levande vatn,  og hogge seg brunnar,  leke brunnar som ikkje held vatn.

JER 17,13   Herre, du Israels von,  alle som går bort frå deg, skal verta til skammar;  dei som vik frå deg i landet,  skal skrivast opp.  For dei har gått bort frå Herren,  kjelda med levande vatn.

SLM 23,5   Du dukar bord åt meg  framfor augo på mine fiendar.  Du salvar mitt hovud med olje;  mitt staup fløder over. [mitt staup: -> 16, 5.]

SLM 16,5   Herre, du er min del og mitt staup,  det er du som fastset min lut. [mitt staup: bilete på den godleiken Herren syner.] [lut, del, arv (v. 6): Orda vert elles nytta når det er tale om å dela opp landet (4 Mos 18, 20); her i overført, åndeleg meining.]

SLM 23,5   Du dukar bord åt meg  framfor augo på mine fiendar.  Du salvar mitt hovud med olje;  mitt staup fløder over. [mitt staup: -> 16, 5.]

JER 29,13 – JER 29,14 Når de søkjer meg, skal de finna meg. Ja, søkjer de meg av eit heilt hjarta, 14 lèt eg dykk finna meg, seier Herren. Så vil eg venda lagnaden dykkar og samla dykk frå alle dei folk og stader som eg har drive dykk bort til, lyder ordet frå Herren. Og eg vil la dykk koma heim att til den staden eg førte dykk bort ifrå.

SLM 18,7   Då kalla eg på Herren i mi naud  og ropa til min Gud.  Han høyrde mi røyst frå sitt tempel,  til hans øyra nådde mitt rop.

SLM 99,6   Moses og Aron var mellom hans prestar,  Samuel mellom dei som kalla på hans namn.  Dei ropa til Herren, og han svara;

SLM 105,1 {GUD FØRER FOLKET SITT}  Pris Herren, og kalla på hans namn,  gjer hans storverk kjende mellom folka!

SLM 116,4   Då kalla eg på Herren:  “Å, Herre, berga mitt liv!”

SLM 34,5 – SLM 34,9   Eg søkte Herren, og han svara meg,  frå alt som skræmde, berga han meg.  6   Sjå opp til han, og strål av glede,  så skal de aldri raudna av skam! 7   Ein stakkar ropa, og Herren gav svar,  han frelste han frå alle trengsler.  8   Herrens engel slår leir  til vern for dei som har age for Herren,  og friar dei ut or fare. 9   Smak og sjå at Herren er god!  Sæl er den som flyr til han.

JBS 12,10   Han har kvar levande sjel i si hand  og rår over ånda i kvar manns kropp.

SLM 16,9   Difor er det glede i mitt hjarta  og jubel i mi sjel;  ja, jamvel lekamen kan vera trygg.

SLM 30,13   Difor vil eg av heile mi sjel  syngja om deg og aldri teia.  Eg takkar deg evig, Herre, min Gud.

SLM 35,10   Då skal eg ropa med kropp og sjel:  “Herre, kven er som du,  du som friar ein hjelpelaus mann  frå den som er sterkare enn han,  og bergar ein fattig stakkar  frå den som ranar han.”

SLM 42,2 – SLM 42,3   Liksom hjorten stundar  etter rennande bekker,  såleis stundar mi sjel  etter deg, min Gud.  3   Mi sjel tyrstar etter Gud,  etter den levande Gud.  Når skal eg få koma  og stiga fram for hans åsyn?

SLM 42,6   Kvifor er du full av uro, mi sjel,  kvifor stormar det i meg?  Vent på Gud! For endå ein gong  skal eg takka han, min frelsar og min Gud.

SLM 57,9   Vakna, mi sjel,  vakna, harpe og lyre!  Morgonroden vil eg vekkja.

SLM 62,2   Einast i von til Gud er mi sjel still,  mi frelse kjem frå han.

SLM 62,6   Ver still for Gud, mi sjel!  Frå han kjem mi von.

SLM 63,2   Gud, du er min Gud, som eg søkjer.  Mi sjel tyrstar etter deg,  min lekam stundar etter deg  i det aude, turre og vasslause landet.

SLM 63,6   Då mettast mi sjel som med feite retter,  med jublande lipper prisar eg deg.

SLM 63,9   Mi sjel heng fast ved deg,  du held meg oppe med di høgre hand.

SLM 71,23   Mine lipper skal jubla  når eg spelar for deg,  mi sjel som du har løyst ut, skal jubla.

SLM 73,26   Om kropp og sjel forgår,  er Gud for evig mitt berg og min del. [min del: -> 16, 5.]

SLM 103,1 – SLM 103,2 {MI SJEL, LOV HERREN!}  Av David.   Mi sjel, lov Herren!  Ja, alt som i meg er,  skal lova hans heilage namn. 2   Mi sjel, lov Herren,  gløym ikkje alle hans velgjerningar!

SLM 103,22   Lov Herren, heile hans skaparverk,  på alle stader der han rår!  Mi sjel, lov Herren!

SLM 104,1 {GUDS VISDOM I SKAPARVERKET}  Lov Herren, mi sjel!  Stor er du, Herre, min Gud!  I høgd og herlegdom har du kledt deg,

SLM 107,5   Dei var svoltne og tyrste  og hadde ikkje kraft i si sjel.

SLM 116,7   Kom til ro att, mi sjel,  for Herren har gjort vel imot deg!

SLM 119,20   Stendig fortærest mi sjel  av lengsle etter dine domar.

SLM 119,81   Mi sjel brenn av lengsle etter di frelse,  og eg ventar på ditt ord.

SLM 131,2   Nei, eg har fått mi sjel  til å vera still og roleg,  som eit lite barn hjå mor si,  når det har stilt sin torste.  Så er mi sjel i meg.

SLM 143,8   Lat meg høyra om di miskunn om morgonen,  for eg set mi lit til deg!  Lær meg den veg eg skal gå,  for eg lyfter mi sjel til deg.

SLM 146,1 {HERREN TEK SEG AV DEI HJELPELAUSE}  Halleluja!  Lovsyng Herren, mi sjel!

JES 26,9   Om natta stundar mi sjel etter deg,  ja, ånda i meg søkjer deg.  Når dei held seg til dine lover på jorda,  lærer dei rettferd, dei som bur i verda.

JES 61,10   Eg vil gleda meg storleg i Herren,  mi sjel skal jubla i min Gud.  For han har kledt meg i frelsesskrud  og sveipt meg i rettferds kappe,  lik ein brudgom som pryder sitt hovud,  lik ei brur som tek på seg sine søljer.

JON 2,8   Då mi sjel var kraftlaus,  kom eg Herren i hug,  og mi bøn nådde til deg,  til ditt heilage tempel.

MLK 2,15 – MLK 2,16   Er det ikkje éin som har skapt henne  både med lekam og ånd?  Og kva vil så den eine ha?  Born som høyrer Gud til.  Så akta dykk vel i sjel og hug!  Ver ikkje utru mot din ungdoms kone! 16   Eg vil ikkje vita av skilsmål,  seier Herren, Israels Gud,  og at nokon sveiper sin klednad med valdsferd,  seier Herren, Allhærs Gud.  Så akta dykk vel i sjel og hug  at de ikkje er trulause.

MTT 10,28   Ver ikkje redde dei som drep lekamen, men ikkje kan drepa sjela. Ottast heller han som kan tyna både sjel og lekam i helvete.

MTT 16,26 Kva gagnar det eit menneske om det vinn heile verda, men taper si sjel? Eller kva kan eit menneske gje til vederlag for si sjel?

MTT 22,37 Han svara: “Du skal elska Herren din Gud av heile ditt hjarta og av heile di sjel og av alt ditt vit.

SLM 19,8   Herrens lov er fullkomen,  ho gjev sjela nye krefter.  Herrens lovbod er å lita på,  det gjer den urøynde vis.

SLM 119,130   Dine ord gjev ljos når dei opnar seg,  dei gjev den urøynde skjøn.

OSP 1,4   Dei gjev den urøynde klokskap  og ungdomen kunnskap og omtanke.

JUD 1,18 – JUD 1,21 Dei sa til dykk: “I dei siste tider skal det koma folk som spottar og lever etter sine eigne ugudelege lyster.” 19 Dette er dei som skaper kløyving mellom dykk; dei har sjel, men Anden vantar dei. 20   Men de, mine kjære, oppbygg dykk på dykkar høgheilage tru og bed alltid i Den Heilage Ande. 21 Hald dykk i Guds kjærleik, medan de ventar på vår Herre Jesu Kristi miskunn, som gjev dykk evig liv.

SLM 138,3   Den dagen eg ropa, svara du meg;  du gav meg mot og kraft i sjela.

JOH 10,1 – JOH 10,18 {EG ER DØRA}  Sanneleg, sanneleg, det seier eg dykk: Den som ikkje går inn til sauene gjennom døra, men kliv over ein annan stad, han er ein tjuv og ein røvar. 2 Men den som går inn gjennom døra, er hyrding for sauene. 3 For han lèt dørvaktaren opp, og sauene høyrer målet hans. Han kallar sauene sine på namn og leier dei ut. 4 Og når han har fått ut alle sine, går han føre dei, og sauene fylgjer han, for dei kjenner målet hans. 5 Men ein framand vil dei ikkje fylgja, dei rømer frå han; for dei kjenner ikkje målet til den framande.” 6 Denne likninga fortalde Jesus; men dei skjøna ikkje kva ho skulle tyda. 7   Då sa Jesus: “Sanneleg, sanneleg, det seier eg dykk: Eg er døra inn til sauene. 8 Alle som er komne før meg, er tjuvar og røvarar; men sauene høyrde ikkje på dei. 9 Eg er døra. Den som går inn gjennom meg, skal verta frelst, og han skal gå inn og gå ut og finna beite. 10 Tjuven kjem berre for å stela, drepa og øyda. Eg er komen for at de skal ha liv og overflod.   11 {DEN GODE HYRDINGEN}  Eg er den gode hyrdingen. Den gode hyrdingen set livet til for sauene. 12 Men leigekaren, som ikkje er hyrding og ikkje eig sauene, han lèt sauene vera og rømer når han ser ulven koma. Og ulven herjar mellom dei og jagar dei frå kvarandre. 13 For han er berre ein leigekar og har ikkje omsut for sauene. 14 Eg er den gode hyrdingen. Eg kjenner mine, og mine kjenner meg, 15 liksom Faderen kjenner meg, og eg kjenner Faderen. Eg set livet til for sauene. 16 Eg har andre sauer òg, som ikkje høyrer denne flokken til. Dei òg må eg leia; dei skal høyra mi røyst, og det skal verta éi hjord og éin hyrding. 17   Difor er det Faderen elskar meg, fordi eg set livet til så eg kan ta det att. 18 Ingen tek livet mitt, eg gjev det friviljug. Eg har makt til å gje det, og eg har makt til å ta det att. Denne oppgåva fekk eg av Far min.”

HEB 6,19   Denne vona er eit trygt og fast anker for sjela. Det når innom forhenget i heilagdomen,

1PE 2,11 {DET KRISTNE LIVET I SAMFUNNET}  Eg legg dykk på hjarta, mine kjære, de som no er framande og utlendingar, at de skal sky alle sanselege lyster, som strider mot sjela.

1PE 4,19 Difor skal dei som lid, når det er Guds vilje, overgje si sjel til den trufaste Skaparen og så gjera det gode.

2KO 4,1 – 2KO 4,18 {SKATTEN I LEIRKAR}  Difor misser vi ikkje motet; for ved Guds miskunn har vi fått denne tenesta. 2 Vi har sagt frå oss all løynleg og skamleg ferd; vi fer ikkje med knep og forfalskar ikkje Guds ord. Klårt og liketil forkynner vi sanninga, og for Guds åsyn byd vi oss sjølve fram med di vi vender oss til kvar manns samvit. 3 Er då vårt evangelium dult, så er det dult for dei som går fortapt. 4 For denne verdsens gud har blinda hugen åt dei vantruande, så dei ikkje ser ljoset som strålar fram frå evangeliet om Kristi herlegdom, han som er Guds bilete. [denne verdsens gud: djevelen.] 5 Vi forkynner ikkje oss sjølve, vi forkynner Jesus Kristus som Herre og oss som dykkar tenarar for Jesu skuld. 6 For Gud, som sa at ljos skulle skina i mørkret, han har late det skina i våre hjarto, så kunnskapen om Guds herlegdom, som strålar i Kristi åsyn, skal lysa fram. 7   Men vi har denne skatten i leirkar, så den veldige krafta skal vera av Gud og ikkje av oss. 8 Vi er alltid i trengsle, men ikkje i stengsle, tvilrådige, men ikkje fortvila, 9 forfylgde, men ikkje oppgjevne, nedslegne, men ikkje tynte. 10 Alltid ber vi Jesu død med oss i lekamen, så òg Jesu liv skal verta openberra ved vår lekam. 11 For enno medan vi lever, vert vi stadig overgjevne til døden for Jesu skuld, så òg Jesu liv skal verta openberra ved vår døyelege lekam. 12 Såleis er døden verksam i oss, men livet i dykk. 13 Det står skrive: Eg trudde, difor tala eg. Så trur vi òg, og vi talar fordi vi har den same Ande som gjev tru. 14 For vi veit at han som reiste opp Herren Jesus, han skal òg reisa oss opp med Jesus og føra oss fram for seg saman med dykk. 15 Men alt dette hender for dykkar skuld, så nåden skal verta stor og få takkseiinga til å stiga opp frå fleire og fleire – til Guds ære.  16 {TRU OG VON}  Difor misser vi ikkje motet. Om vårt ytre menneske går til grunne, så vert det indre fornya dag for dag. 17 Dei noverande trengslene er lette, og dei skaper for oss ein evig rikdom på herlegdom som er mykje, mykje større. 18 Vi har ikkje det synlege for augo, men det usynlege. For det synlege er forgjengeleg, det usynlege evig.

2KO 5,1 – 2KO 5,10   For vi veit at om vår lekams jordiske hus vert nedrive, så har vi i himmelen ein bygning som er av Gud, eit evig hus som ikkje er gjort med hender. [telt: vanleg bilete på lekamen.] 2 Medan vi er her, sukkar og lengtar vi etter å verta overkledde med vår bustad frå himmelen. [overkledde: med den nye lekamen etter oppstoda.] 3 For når vi er kledde i den, skal vi ikkje verta ståande nakne. 4 Så lenge vi er i vårt jordiske telt, sukkar vi under børa. For vi vil ikkje verta avkledde, men overkledde, så det døyelege kan verta gløypt av livet. 5 Den som har gjort oss budde til dette, er Gud, som har gjeve oss Anden til pant. 6 Difor er vi alltid frimodige, endå vi veit at så lenge vi er heime i lekamen, er vi borte frå Herren. 7 For vi ferdast i tru, ikkje i syn. 8 Men vi er ved godt mot og vil heller flytta bort frå lekamen og heim til Herren. 9 Difor, anten vi er heime eller borte, set vi vår ære i å vera han til hugnad. 10 For vi skal alle fram for Kristi domstol, så kvar kan få att for det han har gjort medan han var i lekamen, anten godt eller vondt.

2KO 12,9 – 2KO 12,10 Men Herren sa til meg: “Min nåde er nok for deg, for mi kraft vert fullenda i vanmakt.” Difor vil eg helst rosa meg av mi vanmakt, så Kristi kraft kan bu i meg. 10 Og difor er eg, for Kristi skuld, ved godt mot i vanmakt, i hard medferd, i naud, i forfylging, i trengsler. For når eg er veik, då er eg sterk.

NEH 8,10 Så sa Esra til dei: “Gå no heim, et feite retter og drikk søt vin! Send òg noko av det til dei som ingen dukar bord for. For denne dagen er helga til vår Herre. Ver ikkje sorgfulle! For gleda i Herren er dykkar styrke.”

SLM 35,9   Men eg skal jubla i Herren  og gleda meg over hans frelse.

JES 61,10   Eg vil gleda meg storleg i Herren,  mi sjel skal jubla i min Gud.  For han har kledt meg i frelsesskrud  og sveipt meg i rettferds kappe,  lik ein brudgom som pryder sitt hovud,  lik ei brur som tek på seg sine søljer.

HAB 3,18   Men eg vil gleda meg i Herren,  jubla over Gud, min frelsar.

SLM 73,23 – SLM 73,28   Men eg vert alltid verande hjå deg,  du har gripe mi høgre hand. 24   Du leier meg med ditt råd,  og sidan tek du meg opp i herlegdom.  25   Kven har eg elles i himmelen?  Når eg berre har deg,  har eg ikkje hug til noko på jorda. 26   Om kropp og sjel forgår,  er Gud for evig mitt berg og min del. [min del: -> 16, 5.]  27   Sjå, dei som held seg borte frå deg, går til grunne,  du gjer ende på alle som er utrue mot deg. 28   Men for meg er det godt å vera nær Gud.  Eg tek mi tilflukt til Herren.  Eg vil vitna om alle dine gjerningar.

1PE 2,19 – 1PE 2,25 Om nokon finn seg i ufortent liding fordi han kjenner seg bunden til Gud i samvitet, så har Gud hugnad i det. 20 For kva er det å rosa seg av om de toler straff når de har gjort noko gale? Men om de tek det med tol når de gjer godt og endå må lida, då er det til hugnad for Gud. 21 Det var dette de vart kalla til. For Kristus leid for dykk og gav dykk eit føredøme, så de skulle fylgja i hans fotefar. 22 Han gjorde ikkje synd, og det fanst ikkje svik i hans munn. 23 Han skjelte ikkje att når han vart utskjelt, han truga ikkje når han leid, men overlét si sak til han som dømer rettferdig. 24 Han bar syndene våre på lekamen sin opp på krosstreet, så vi skulle døy bort frå syndene og leva for rettferda, og ved hans sår har de fått lækjedom. 25 De var som bortkomne sauer, men no har de vendt om til han som er hyrding og tilsynsmann for sjelene dykkar.

1KO 15,35 – 1KO 15,58   Men no kunne einkvan seia: “Korleis står dei døde opp; kva slag lekam har dei?” 36 Du uvituge menneske! Det du sår, vert ikkje til nytt liv utan at det døyr. 37 Og det du sår, er ikkje det akset som veks opp, men eit nake korn, anten det er av kveite eller av anna såkorn. 38 Men Gud lèt det få den skapnad som han har vilja, kvart slag korn sin eigen skapnad. 39 Ikkje alt kjøt er av same slag. Det er eitt slag kjøt i menneske, eitt i fe, eitt i fugl, eitt i fisk. 40 Og det finst himmelske lekamar og jordiske lekamar; ein glans har dei himmelske, ein annan dei jordiske. 41 Ein glans har sola, ein annan har månen, og ein annan stjernene. Den eine stjerna lyser med klårare glans enn den andre. 42   Såleis er det òg med oppstoda frå dei døde. Det som vert sått, er forgjengeleg. Men det som står opp, er uforgjengeleg. 43 Det vert sått i vanære, det står opp i herlegdom. Det vert sått i vanmakt, det står opp i kraft. 44 Det vert sått ein lekam som hadde sjel; det står opp ein åndeleg lekam. Så visst som det finst ein lekam med sjel, finst det òg ein åndeleg lekam. 45 Såleis står det skrive: Det fyrste mennesket, Adam, vart til ei levande sjel. Den siste Adam vart ei ånd som gjev liv. 46 Det åndelege var ikkje det fyrste, men det sjelelege. Så kom det åndelege. 47 Det fyrste mennesket var frå jorda og skapt av jord; det andre mennesket er frå himmelen. 48 Slik som det jordiske mennesket var, så er òg dei jordiske, og slik som den himmelske er, så skal òg dei himmelske vera. 49 Og liksom vi har bore biletet av den jordiske, så skal vi òg bera biletet av den himmelske. 50 Men det seier eg, brør: Kjøt og blod kan ikkje arva Guds rike, og forgjengelegdom skal ikkje arva uforgjengelegdom. 51   Sjå, eg seier dykk ein løyndom: Vi skal ikkje alle sovna av, men vi skal alle verta omskapte, 52 i hast, i ein augneblink, når den siste luren ljomar. For luren skal ljoma, og dei døde skal stå opp uforgjengelege, og vi skal verta omskapte. 53 For dette forgjengelege må verta ikledt uforgjengelegdom, og dette døyelege ikledt udøyelegdom. 54 Men når dette forgjengelege er ikledt uforgjengelegdom, og dette døyelege er ikledt udøyelegdom, då vert det ordet oppfylt som står skrive: Døden er gløypt og sigeren vunnen. 55 Død, kvar er din brodd? Død, kvar er din siger? 56 Brodden i døden er synda, og krafta i synda er lova. 57 Men Gud vere takk, som gjev oss siger ved vår Herre Jesus Kristus! 58 Difor, mine kjære brør, ver støe og urikkande; gjer alltid framsteg i arbeidet for Herren! For de veit at arbeidet dykkar i Herren ikkje er fåfengt.

Kommentar.

Samson og Dalila.

Mitt forhold til henne Virtuella har vore som forholdet mellom Samson og Dalila, ho har ikkje vore interessert i noko kjærleiksforhold eller ekteskap, ho har i staden vore interessert i å gjere meg kraftlaus, så visse verdslege, politiske interesser kunne få makt over meg og livet mitt.

Kongens kall.

Ja, kongen hadde laga til eit flått selskap og bad dronninga om å komme og danse for dei. Det skulle sikkert vere eit høgdepunkt i selskapet og venteleg skulle det vere eit høgdepunkt for henen også. Men så kom ho ikkje. Og så veit vi korleis det gjekk, ho fekk ikkje stige fram for han seinare heller. Ester vart dronning i staden for henne og så ser vi kor viktig det vart for henne og for jødane at ho steig fram for han.

Det verka som Håkon brukte dette med tanke på vårt forhold til Kristus. Ja, det får meg til å tenke på det som er sagt i Høgsongen om brudgomen som kalla på bruda for å få henne med ut, songtida var komen (bodskapen førre helg). Og likninga om brurmøyane.

Skatten i leirkaret, det indre mennesket, sjela.

Når Håkon tala om dette, sa han også noko om gullstaup som vart brukt i eit slikt selskap. Vi skulle ikkje vere leirkar, men gullstaup. Eg følgde ikkje så godt med, så eg veit ikkje heilt kvar han hadde det ifrå, om han tenker seg at det er i æva eller kva? Men i følgje dei bibelversa eg har sitert, så er vi leirkar, dei er skrøpelege, men Paulus rosa seg av si vanmakt, så Krist kraft kunne bu i han. Vi har ein skatt i leirkar, så den rike krafta skal vere av Gud og ikkje av oss. Vi ber med oss Jesu død i vår lekam, så hans liv skal verte openberra i oss. Vi får kjenne kreftene av Jesu oppstode frå dei døde. Det ytre menneske går til grunne, men det indre vert fornya. Det er leirkaret som som Gud formar som leiren på dreieskiva. Vi har ein skatt i leirkar og det er den Anden og den krafta Gud gjev oss. Og vi skal stå opp i Gud kraft.

Men kva er dette leirkaret eigentleg? Det er ikkje akkurat kroppen heller, ikkje genane, for dei er dei same heile livet, om ikkje nokon har vorte lærkte frå ein genetisk sjukdom då. I 2.Kor.2 er lekamen kalla vårt jordiske hus og vi skal verte overkledde i vår bustad frå himmelen. Sjela bur i huset og den vert frelst for æva.

Er det indre menneske sjela? Ordet ”sjel” og ”indre menneske” vert brukt på ulike måtar, i ulike samanhangar, med ulike verb. Gud skapte mannen av mold frå makra og bles livets ande i nasa hans, så han vart til ei levande sjel. Han gjenføder oss, så vi vert fødde av vatn og Ande og det som er født av Anden er ånd. Han skaper vårt indre menneske og bygg oss opp i vårt indre menneske. Han frelser vår sjel, den får drikke av frelseskjelda, livets vatn, han gjev ånd og liv til vår sjel. Han er hyrding og tilsynsmann for vår sjel, den er sauen han gjeter og leier til dei grøne markene og til vatn der den finn kvile. Kva gagnar det eit menneske om det vinn heile verda, men taper si sjel, så slik sett er sjela det mest dyrebare vi har, men Herren frelser den, han er det levande vatnet som gjev liv til vår sjel og frelser den for æva. Så den Anden, livet og krafta han gjev oss i vårt indre menneske, er skatten i leirkaret. Men leirkaret er likevel ikkje akkurat det same som sjela, leirkaret er vårt indre menneske, det er skrøpeleg, slik som det viser seg ved at vårt ytre menneske er skrøpeleg, slik det viser seg ved at vi kjem i vanskar, vert forfølgde. Men i det neste livet, etter oppstoda frå dei døde, er vi ikkje lenger så skrøpelege.

Jesus er hyrding og tilsynsmann for vår sjel, men den Duglause Hyrdingen gjætte slaktesauene for sauehandlarane.

Men så talte Håkon som om der var ein motsetnad mellom det sjelelege menneske og Anden og eg finn berre eitt bibelvers med ein slik motsetnad og det er om menenske som har sjel, men som ikkje har ånd:

JUD 1,17 – JUD 1,23 {VER VAKNE OG SAMHUGA!}  Men de, mine kjære, kom i hug dei ord som vår Herre Jesu Kristi apostlar føreåt har tala. 18 Dei sa til dykk: “I dei siste tider skal det koma folk som spottar og lever etter sine eigne ugudelege lyster.” 19 Dette er dei som skaper kløyving mellom dykk; dei har sjel, men Anden vantar dei. 20   Men de, mine kjære, oppbygg dykk på dykkar høgheilage tru og bed alltid i Den Heilage Ande. 21 Hald dykk i Guds kjærleik, medan de ventar på vår Herre Jesu Kristi miskunn, som gjev dykk evig liv. 22 Dei som tvilar, skal de ha medkjensle med, 23 andre skal de riva ut or elden og berga. Atter andre skal de ta dykk av, men ver varsame så de jamvel skyr kappa som dei har flekka til i si sanselege lyst.

Så eg prata litt med han etterpå og det som Paulus kalla kjøtet som står Anden imot, det kalla han det sjelelege mennesket, den gamle vonde naturen altså. Dette syntest eg var rart, for Gud er då ikkje fiendtleg til vår sjel! Han skapte mannen av mold frå marka og bles livets ande i nasa hans, så han vart til ei levande sjel. Det er Djevelen som er sjelefienden, han vil drepe den. Men den sanne og levande Gud, han vil frelse den for æva, han gjev den ånd og liv og vekker den opp til samfunn med seg, i samsvar med 1.Mos.2 og slik handlar det også om at han skaper oss. Vår sjel er verdifull både for oss og for Gud, den har verdi for æva. Gud frelser oss i Kristus Jesus og gjev oss evig liv. Jesu er hyrding og tilsynsmann for vår sjel, han gjev den ånd og liv og frelser den for æva.

Så eg sa til han at vi skal glede oss framfor alt over at våre namn er oppskrivne i livsens bok i himmelen. For meg er det det som utløyser nådestraumane i mitt liv. Eg skal glede meg i Herren alltid og gleda i Herren er min styrke.

Jesus er hyrding og tilsynsmann for vår sjel, han er den gode hyrdingen som leier sauene til grøne enger og vatn der dei finn kvile, han sette livet til for sauene, han gjev oss brødet frå himmelen, det er mat for vår sjel, han gjev oss ånd og liv. Han gjev liv til vår sjel og vekker oss opp til liv i samfunn med seg. Det er då nettopp dette som er det verdifulle og varige som vi arbeider for. Då blir det no så tydeleg at vi har sjel.

KOL 3,4 Men når Kristus, vårt liv, openberrar seg, skal de òg openberrast i herlegdom saman med han.

Likar ikkje denne predikanten det? Likar han ikkje at vi har sjel? Det har eg vanskeleg for å tru. Her trur eg han må tenke seg om ein gong til. Som Phil Collins syng i ein av sine songar:” Think twice, it’s just another day in paradise”.

Det er nok heilt andre interesser som er verksame i bakgrunnen og i kulissane, den Duglause Hyrdingen som gjætte slaktesauene for sauehandlarane, dei som vil gjere krav på sauene for å selje dei og tene pengar på det. Interessa av å selje sjelene og tene pengar på det.

Kva er dette for noko? Er det ormen som prøver å lokke dykk med at dersom de et av kunnskaptreet, så skal de verte liksom Gud og kjenna godt og vondt?

EFE 6,10 – EFE 6,20 {GUDS FULLE RUSTNING}  Til sist: Vert sterke i Herren og i hans veldige kraft! 11 Ta Guds fulle rustning på, så de kan stå dykk mot djevelens lumske åtak. 12 For vi har ikkje strid mot kjøt og blod, men mot makter og herredøme, mot verdsens herrar i dette mørkret, mot vondskapens åndehær i himmelrømda. 13 Ta difor Guds fulle rustning på, så de kan gjera motstand på den vonde dagen, vinna over alt og verta ståande. 14 Så stå då med sanninga til belte om livet og rettferda til brynje, 15 og lat fredens evangelium gjera dykk budde til å gå i strid. 16 Ta framfor alt trua til skjold! Med det kan de sløkkja alle gloande piler frå den vonde. 17 Og ta frelsehjelmen og Andens sverd som er Guds ord. 18 Gjer dette i bøn, og legg alt fram for Gud! Bed alltid, i Anden! Vak og hald ut i bøn for alle dei heilage. 19 Bed for meg òg, at eg må få dei rette ord når eg skal tala, så eg med frimod kan forkynna løyndomen i evangeliet, 20 som eg er sendebod for her i fengslet òg. Bed om at eg ved evangeliet må få frimod til å tala som eg skal.

Gleda i Herren er min styrke.

I slutten av møtet erkjente eg i mitt sinn og mi ånd for Gud at eg gleda meg framfor alt over at mitt namn var skrive i livets bok i himmelen, at han har frelst mi sjel, han har då sagt eg skal gleda meg i hans frelse, så vil han gje meg det som mitt hjarte attrår. Liksom Paulus ville eg heller rose meg av mi vanmakt, så Kristi kraft kunne by i meg, eg har lite kraft, men har ikkje fornekta hans namn og han har sett framfor meg ei opna dør, slik som han nyst har sagt til meg. Då kom denne bodskapen og då sa han dette igjen.

Så eg er i alle fall eit sjeleleg menneske, men mi sjel gleder seg i Herren og hans frelse. Mi sjel lovpris Herren og gløym ikkje alle hans velgjerningar.

SLM 103,2   Mi sjel, lov Herren,  gløym ikkje alle hans velgjerningar!

NEH 8,10 Så sa Esra til dei: “Gå no heim, et feite retter og drikk søt vin! Send òg noko av det til dei som ingen dukar bord for. For denne dagen er helga til vår Herre. Ver ikkje sorgfulle! For gleda i Herren er dykkar styrke.”

SLM 35,9   Men eg skal jubla i Herren  og gleda meg over hans frelse.

JES 61,10   Eg vil gleda meg storleg i Herren,  mi sjel skal jubla i min Gud.  For han har kledt meg i frelsesskrud  og sveipt meg i rettferds kappe,  lik ein brudgom som pryder sitt hovud,  lik ei brur som tek på seg sine søljer.

HAB 3,18   Men eg vil gleda meg i Herren,  jubla over Gud, min frelsar.

Han kritiserer at der er nokon som seier ”eg, eg, eg, eg”. Men i desse bodskapane som kjem gjennom tyding av tungetale, seier Herren for det aller meste ”du”, av og til talar han til oss alle og til fleire. Så når eg opplever at han talar til meg, så erkjenner eg det og takkar han for det. Eg seier til mi sjel:” Lov Herren og gløym ikkje alle hans velgjerningar, mot deg, det vil seie mot meg. Er der då verkeleg nokon som ikkje likar det, som ikkje vil høyre snakk om det, så eg heller skal gløyme det?

Kva med å vere sosial, kva med mine sosiale eigenskapar? Det har eg svart på i dokumnetet

KORLEIS TRU PÅ GUD OG TENKE NATURVITSKAPLEG, KORLEIS VERE LIBERAL OG SOSIAL?

Same karet, om det gjekk i stykker, så skaper han det om. 

Jesu er med meg i kvardagen og eg tenkte meg at han soleis ville leie meg, så eg fann meg ei kon. Men så sa han at han er komen nær, så eg treng ikkje flyge rundt. Eg, som har tungt å bere, får komme til han og finne kvile. Så eg forstod at han ville gje meg ei kone i kyrkjelyden. Så eg resonnerte slik som tidlegare, ho Virtuella avslo mitt frieri og ville ikkje snakke med meg eller ha noko meir med meg å gjere. Eg fekk ikkje eing gong lov til å formulere eit skikkeleg frieri, det verka som om ho vart fornærma for at eg i det heile teke kunne tenke emg at eg hadde nokon som helst sjanse med henne. Kvifor? Tilhøyrde ho ei lærd overklasse og såg på meg som ei ulærd underklasse, som ei pariakaste medan ho tilhøyrde ei høgare kaste. Det kunne eg berre spekulere på. Men noko slikt skilje er der ikkje i ein kristen kyrkjelyd.  Ho har i alle fall for lengst gifta seg med ein annan mann. Men  ho ”Miss Oslo 1990” har eg ikkje snakka med og eg veit ikkje noko meir om henne anna enn dei svara Jesus har gitt meg når eg har bedt for henne og takka han for at han elskar henne og frelser henne for æva og gjev henne evig liv. Så tidlegare på søndagen skreiv eg i ein e-post til Maranata at no ville eg be han gje meg henne til kone i staden, slik ville eg be for møtet til kvelden.

Då rekna eg med å få svar, så eg fekk det avklart. Og Jesus svarde meg at har leirkaret gått i stykker, så tek han det opp att, og formar det på nytt. Så han formar det av same leirklumpen altså. Javel, då konkluderer eg med at det likevel er henne Virtuella han gjev meg til kone.

1PE 3,1 – 1PE 3,7 {ORD TIL EKTEFOLK}  Like eins skal de gifte kvinner vera mennene dykkar underordna. Så kan dei mennene som står Ordet imot, verta vunne, ikkje med ord, men med det liv kona lever, 2 når dei ser dykkar reine ferd i age for Gud. 3 Lat ikkje ytre stas, hårflettingar, gullkjeder eller fine klede vera dykkar prydnad, 4 men det indre, løynde menneske, den mjuke og stille ånd, som er uforgjengeleg og gjæv for Gud. 5 For slik prydde dei heilage kvinnene seg før i tida, dei som sette si lit til Gud. Dei var mennene sine underordna, 6 liksom Sara var lydig mot Abraham og kalla han herre. Og hennar born har de vorte når de gjer det gode og ikkje lèt noko skræma dykk. 7   Like eins de menn: Ver skjønsame i samlivet med kona, som er den veikaste av dykk. Vis henne ære, for saman skal de arva nåden og livet. Gjer dette, så bønene dykkar ikkje vert hindra.

Vi er skrøplege kar, kona er veikast og for mitt vedkommande har visst det karet gått i stykker utan at det vart noko meir av noko. Dette minner meg om andre bodskapen 2.pinsedag 2011, der kom to bodskapar og eg forstod det slik at den fyrste vart til meg og den andre til henne, samtidig som det var til oss alle. Eg tek med begge bodskapane 13.6.2011:

Bodskap 1a:

Om du av og til kjenner einsemd, om du av og til føler deg aleine, så sa eg til min tener då han følte seg nedfor, gløymd og aleine, ver frimodig, framleis finst der 10000 som enno ikkje har bøygt kne. Og det skal du vite mitt barn, den skare omkring deg som framleis lever i tro, er fylt av den Hellige Ånd. Tel? Tusenar  på tusenar, tel? millionar, du er ikkje åleine, men det er millionar av andre som strider den same trua sin strid, som kjemper den same åndelege kamp, derfor løft ditt blikk opp på vitneskaren, den skya som er …… den ganske jord, så skal du kjenne at du blir oppmuntra. Så skal du føle at du ikkje står åleine, men du skal snu deg rundt og så skal du høre lyden av mange røster som priser mitt namn. Men du må få dine augne opp så du får sjå det. Du må få ditt øre opplatt, så du får høre det. Og da er eg den som bor i ditt indre øye, og eg er den som … så du kan høre …. At du er ikkje åleine.

Bodskap 1b:

Aldri har mi menighet talt så mange, aldri har den vært så stor. Aldri har det skjedd så mye under og frelsesteikn som i disse tider. Og det fortel at eg er nær, eg kjem snart, byrjinga var fantastisk, men enden og avslutninga skal overgå alt det som har vore. Og eg skal føre mi menighet …. I stor triumf. Da skal verda få kjenne og vite at det har vore nokon der nede som har bremsa opp. Då skal dei få sanne og erfare at når mi menighet flyttar høgare opp, då skal denne verda gå gjennom den eine trengsel etter den andre. Derfor mitt barn, ver frimodig, for aldri nokon gong har det skjett så mykje som gjev mitt namn ære. Halleluja.

Tore Kristiansen talte. Han las ifrå 2.Tess.2 om den Lovlause og sa at det var Kristi menighet som heldt igjen, når den verte teken bort, så vil den Lovlause syne seg. Men vi merkar den Lovlause allereie no. For det står då skrive at fråfallet, då den Lovlause set seg i Guds tempel, må komme før Jesu gjenkomme. (Op.13). Denne bodskapen stadfester at menigheta har helde igjen, den har bremsa og det vil merkast når den vert teken bort. (Op.14).  Då skal verda gå gjennom den eine trengselen etter den andre. (Op.15-19).

Tyding av tungetale ved Tore Kristiansen:

Bodskap 2a:

Mi sterke hand kan løfte den mest håplause, den er lang og den rekker ned til det djupaste. Derfor skal du ikkje tru at ikkje eg kan nå deg, men eg kan nå deg. Uansett kvar du befinn deg i verda, uansett kor bunden Satan har bunde deg med sine band, eg kan løyse deg og setje deg fri.  Eg, Jesus har så det merkast, eg har et blod som har rent ifra mine sår til dine synders forlating. Og det er betaling nok, i det er det soning nok, det er nok for heile verda si synd. Uansett kva du meiner og føler og vert anfekta med. Min nåde er nok for deg. Og mitt blod er meir enn nok for deg. Og kva som er nok for deg, det skal du få kjenne krafta av. Når du legg di svake hand i mi, så skal du få kjenne eg dreg deg opp.

Bodskap 2b:

Det er mange som har tenkt, om (enn) ikkje ein glad (tanke?).  … …. forlating. Men eg, Herren, eg kan gjøre alle ting nye. Eg kan forandre ting, vi byrjar igjen, vi byrjar på nytt og så drar eg deg opp og så trykker eg deg til mitt hjerte og så gjer eg deg til det som eg ynskjer å lede deg til.  Vi byrjar om igjen og så vil eg danne deg igjen til eit kar til ære. Og så forkynner eg deg min herlegdom. Fortvil ikkje. Uansett. Eg, Herren er den same og for meg er ingen ting for vanskeleg. Eg gjer noko nytt der som alt er blitt borte.

Profetisk bodskap ved ei kvinne:

…. Søker inn til sin(?) Faders hjerte.  … den Hellige Ånd over den som søker meg, seier Herren. Eg er Herren, eg er den første og den siste. Eg er alfa og omega. Eg er Herren, din lækjar.

Men no talar han til meg og om mitt kar, om det har gått i stykker, så formar han det på nytt, han formar det av same leirklumpe og eg forstår det slik at han skaper oss i samsvar med 1.Mos.2, han skapte mannen av mold frå marka og bles livsens ande i nasa hans, så han vart til ei levande sjel og så skapte han kvinna av sidebeinet hans. Så han talar til meg og skapar meg og då talar han til henne gjennom meg og skapar henne også. Han gjev meg ånd og liv og vekker meg opp til liv med seg, han lever i meg og gjennom meg og slik gjev han henne liv også og vekker henne også opp til liv i samfunn med seg.

Han som er alfa og omega byrja den gode gjerning i oss og han skal fullføra den. Så kva er problemet og korleis vil han leie meg ut av det?

Han som er alfa og omega byrja den gode gjering i oss og han skal fullføra den (Fil.1). Korleis då? Han såg meg og kjende meg før mine bein vart forma i mors liv, han såg mine dagar før dei vart talde (bodskapen 19.3.2017 & 6.4.2008). Ja, og så har han gjort sitt verk i meg ved sitt Ord og sin Ande, han planta livet i meg med sitt Ord og det skulle vekse, han fylte meg med den Heilage Ande, eg fekk oppleve at Guds kjærleik vart utrend i vår hjerte ved den Heilage Ande som var oss gitt.  Eg har fått kjenne kreftene av Jesu oppstode frå dei døde i mitt indre menneske. Slik byrja han den gode gjerning i meg og slik vil han fullføra den.

Ja, så kva er problemet då? Jau, som eg har skrive i dokumentet

”Det har gått tilbake med dei gamle gudane …….”

Så er der nokon som vil stille seg som mellommenn mellom Kristus og menneske, så det fungerer som synda som skilde menneske frå, til tross for at Kristus tok bort synda med sitt offer ein gong for alle. Derfor vert vi fortrengde, slik som David og flokken hans. Saul hadde vraka Guds Ord, derfor hadde Gud vraka han som konge, men han held på makta likevel og førfølge David og flokken hans. Dei heldt på å komme i trongsteg fleire gongar, men Herren var med David og berga han frå alle vanskane.  Og når Saul var fallen, takka David Herren for at han hadde berga han og ført han ut i fritt lende.

Tilsvarande er der ikkje mange i vår tid som forkynner heile Guds råd til frelse, mange har vike av frå den evangeliske forkynninga og mange prestar, predikantar og politikarar har soleis vraka Guds Ord og dei forfølgjer meg og mange med meg liksom Saul forfølgde David. Men Kristus har teke bort synda med sitt offer ein gong for alle og bana vegen for oss inn i det høgheilage og det er det vi må vite å nytte oss av og gå den vegen. Ingen kan stoppe oss. Det er ein bana og rydda veg, inga løve kjem opp på den. Han har sett fram for meg ei opna dør og ingen kan lukke den. Ja, det er han sjølv som er døra.

I det samfunnet vi lever i og i verda er der nok ein Saul med sin hær som vil fortrenge oss og stoppe oss, men når eg går den vegen som Jesus har staka ut for meg, så vil han føre meg ut av vansken og ut i fritt lende. Og der, i fritt lende, er eg fri til å tale Guds Ord.

Det får meg til å tenke på Hans Nilsen Hauge. Prestane hadde monopol på å forkynne Guds Ord i kyrkja, men han gjekk ut og forkynte Guds Ord for kven som helst. Prestane prøvde å stoppe han og fekk han fengsla, men han slapp ut att og heldt fram med si forkynnargjerning. Det trongst, for prestane si forkynning var magelfull, han hadde noko viktig og verdifullt å tilføye. Likevel ville dei stoppe han. Og framleis er det ikkje mange som forkynner heile Guds råd til frelse. Men frelseverket inkluderer ei kone til meg og alt eg treng, eg skal berre søke fyrst Guds rike og hans rettferd, så skal eg få alt det andre i tillegg til det.

SLM 23,1 – SLM 23,6 {HERREN ER MIN HYRDING}  Ein Davids-salme   Herren er min hyrding,  det vantar meg ingen ting. 2   Han lèt meg liggja i grøne enger;  han fører meg til vatn der eg finn kvile, 3   og gjev meg ny kraft.   Han leier meg på dei rette stigar  for sitt namn skuld. 4   Om eg så går i dødsskuggens dal,  ottast eg ikkje for noko vondt.  For du er med meg.  Din kjepp og din stav, dei trøystar meg. [i dødsskuggens dal: kan òg setjast om “i mørkaste dal”.]  5   Du dukar bord åt meg  framfor augo på mine fiendar.  Du salvar mitt hovud med olje;  mitt staup fløder over. [mitt staup: -> 16, 5.]  6   Berre godleik og miskunn  skal fylgja meg alle mine dagar,  og eg skal bu i Herrens hus  i lange tider.

Dersom de ikkje tåler at ein mann seier ”eg” når han vil ha seg ei kone, så betyr det at de vil sosialisere henne som ei felleshore eller ta henne heilt ifrå han. Det betyr rett og slett at de vrakar Guds ord.

Eg får ta av livets vatn gratis, eg får drikke av det og merke at det gjev liv til mi sjel, Jesus bles sin Ande i meg, slik vekker han meg opp til liv i samfunn med seg, i samsvar med 1.Mos.2 og eg trur han gjev meg ei kone i samsvar med 1.Mos.2. då tenkte eg fyrst på ho ”Miss Oslo 1990”, så på henne Virtuella. Men ho har no hatt ein kjæraste som vart sambuaren hennar og mannen hennar for nærare 30-40 år sidan. Og eg er ærleg tala ikkje særleg interessert i å få henne til kone lenger, for å seie det mildt. Som sagt har eg hatt ei prioritetsordning, der eg ber Gud frelse sjeler, som fyrste prioritet, gje dei ånd og liv og vekke dei opp til liv i saman med seg, slik kan han frelse og bevare både henne Miss Oslo 1990 og henne Virtuella og mange fleire. Og så har eg bedt han gje meg ei frelst kvinnen som andre prioritet. Men då får eg motbør. Kvifor det? For då ber eg som den heimeverande sonen. Men han skulle visst ikkje få noko. Då skulle de visst vere som bortkomne søner og døtre, kropp og sjel var salsvare, for den Duglause Hyrdingen gjætte slaktesauene for sauehandlarane. Ho Virtuella selde kropp og sjel til Djevelen og var fortapt. Men Jesus kom for å frelse det som var fortapt. Omsider kjem vel dei bortkomne sønene og døtrene heim att, får vi håpe. Så vert det full fest. Er enden god, så er all ting godt.

Men eg ber så visst ikkje Gud gje meg kona til ein kvan anna, eg bøyer ikkje kne for å erkjenne at eg er så syndige at eg vil ha kona til ein annan mann, som om det er slik Gud gjev meg nåde. For eg har bedt han om å gje meg ei frelst kvinne til kone sidan eg var ung og han har svart meg positivt på det heile tida, det er inkludert i det fullførde frelsesverket. Og han talte til meg som til den heimeverande sonen og sa han ville gje meg det som arv.

I 1995 kjende eg meg einsam og forlatt i Oslo, men eg gjekk på møte i den Frie Evangeliske Forsamling i Møllergata 40 og Jesus sa til meg at han ville snakke med meg. Han hadde nye vegar for meg og ville opne nye dører for meg. Det har han sagt seinare også, han har halde fram med å tale til meg og då seier han du og eg svarar han med å seie eg. Eg studerer biologi og han har gjenteke at han har nye vegar og nye planar, eg skal gå den vegen han har staka ut for meg. Han har sett framfor meg ei opna dør …

Skulle han no likevel gje meg henne Virtuella til kone? Då byrjar eg alvorleg tala å lure, kva i helvete …..? For meg verkar det som om hennar interesse for meg har vore like svikarisk som Dalilas interesse for Samson. Skal ho få fleire moglegheiter? Kor lenge sakl vi halde på slik? Mykje tyder på at det er underhaldning som er hovudsaka, slik som massemedia skriv om kvinna i vår tid, sirkeltenking ved den dialektiske omforminga, Hegels dialektikk, der Gud og det einskilde mennesket hadde lit og ingen betydning.

Men eg har no behelde mi barnetru og min rasjonalitet.  Eg skal halde fram med å sjå opp til Jesus, eg skal ikkje sjå på det som skjer rundt meg i staden og la meg påverke av det, men eg skal knyte trua mi til Guds Ord og la det vere lykte for min fot og lys på min stig.

Posted in Kristne møte 2017 | Leave a comment