25.6.2017. Vere brennande i ånda.

Møte i Maranata i Oslo 27.6.2017.IMG_0568.JPG

SKR 3,2 {ØVSTEPRESTEN JOSVAS SKULD OG FRIKJENNING}   Herren sa til Satan: “Gjev Herren må visa deg til rettes, Satan! Ja, gjev Herren, som har valt ut Jerusalem, må visa deg til rettes! Er ikkje denne mannen ein brand, riven ut or elden?”

SKR 3,7   Så seier Herren, Allhærs Gud:  Går du på mine vegar  og rettar deg etter det eg har fastsett,  skal du få styra mitt hus  og vakta mine føregardar,  og eg vil gje deg tilgjenge  saman med dei som gjer teneste her.

RMR 12,11 Ver ikkje lunka i dykkar iver, ver brennande i Anden; ten Herren!

1TE 5,19   Sløkk ikkje ut Anden!

Tale ved John Miland.

DMR 6,11 – DMR 6,40 {HERREN KALLAR GIDEON TIL DOMAR}  Då kom Herrens engel og sette seg under den eika som står i Ofra, der Joasj av Abieser-ætta rådde. Gideon, son til Joasj, stod og treskte noko kveite i vinpressa, så han kunne berga kornet frå midjanittane. 12 Og Herrens engel synte seg for han og sa: “Herren er med deg, du djerve kjempe.” 13 Gideon svara: “Høyr på meg, herre! Er Herren med oss, kvifor har då alt dette hendt? Kvar hender det no slike under som dei fedrane våre fortalde oss om? Dei sa at det var Herren som førte dei ut or Egypt. Men no har Herren støytt oss frå seg og gjeve oss i hendene på midjanittane.” 14   Då snudde Herren seg til han og sa: “Gå i veg, så sterk som du er, og berga Israel or Midjans vald! Er det ikkje eg som sender deg?” 15 Gideon svara: “Høyr på meg, herre! Korleis kan eg berga Israel? Ætta mi er den minste i Manasse, og sjølv er eg den yngste i huset åt far min.” 16 Då sa Herren til han: “Eg vil vera med deg, og du skal slå midjanittane til siste mann.” 17 Gideon sa: “Har du godvilje for meg, så gjev meg eit teikn på at det er du som talar med meg. 18 Kjære, gå ikkje herifrå før eg kjem att med ei offergåve og legg henne fram for deg.” Herren svara: “Eg skal bia til du kjem att.” 19   Så gjekk Gideon inn og stelte til eit kje, tok ein efa mjøl og baka usyrt brød. Kjøtet la han i ei korg og soddet hadde han i ei krukke. Så bar han det ut til Guds engel under eika og sette det fram for han. 20 Då sa engelen til han: “Ta kjøtet og det usyrte brødet, legg det på dette berget og slå soddet utover!” Han gjorde det. 21 Så rette Herrens engel ut staven som han hadde i handa, og stakk borti kjøtet og det usyrte brødet. Då slo det eld opp or berget og øydde kjøtet og brødet. Og Herrens engel kvarv bort for augo hans. 22   Då Gideon skjøna at det var Herrens engel han hadde sett, ropa han: “Å, Herre Gud, eg har sett Herrens engel åsyn til åsyn!” 23 Men Herren sa til han: “Fred vere med deg! Ver ikkje redd, du skal ikkje døy!” 24 Så bygde Gideon eit altar for Herren der og kalla det “Herren er fred”. Den dag i dag står det altaret i Ofra, som høyrer Abieser-ætta til. 25   Om natta sa Herren til Gideon: “Ta ein av oksane åt far din og ein annan okse, som er sju år gamal! Riv ned Ba’al-altaret åt far din og hogg ned Asjera-pålen som står attmed det. 26 Så skal du byggja eit altar for Herren din Gud på toppen av denne festningsborga og leggja alt til rettes. Ta så den andre oksen og ber han fram som brennoffer; bruk veden av Asjera-pålen, som du har hogge ned.” 27   Gideon tok med seg ti av trælane sine og gjorde som Herren hadde sagt. Men han torde ikkje gjera det om dagen; han var redd folket sitt og mennene i byen; difor gjorde han det om natta. 28 Då mennene i byen stod opp om morgonen, fekk dei sjå at Ba’al-altaret var nedrive, og at Asjera-pålen som stod der, var felt, og at oksen var ofra på det nybygde altaret. 29 Då sa dei seg imellom: “Kven kan ha gjort dette?” Og då dei spurde seg føre og granska etter, fekk dei vita at det var Gideon, son til Joasj, som hadde gjort det. 30 Mennene i byen sa då til Joasj: “Lat son din koma ut! Han skal døy fordi han har rive ned Ba’al-altaret og hogge ned Asjera-pålen som stod attmed det.” 31 Men Joasj sa til alle dei som stod kringom han: “Vil de strida for Ba’al? Vil de hjelpa han? Den som strider for Ba’al, skal lata livet før det ljosnar av dag. Er han gud, så lat han strida for seg sjølv, sidan dei har rive ned altaret hans.” 32 Den dagen fekk Gideon namnet Jerubba’al, for dei sa: “Lat Ba’al strida mot han, sidan han har rive ned altaret hans.” [Jerubba’al: “lat Ba’al strida!”]  33 {GIDEON BED OM EIT TEIKN}  No hadde alle midjanittane, amalekittane og andre folk i aust samla seg. Dei sette over Jordan og leira seg på Jisre’el-sletta. 34 Då kom Herrens Ande over Gideon. Han bles i horn, og Abieser-ætta samla seg og fylgde han. 35 Så sende han bod ut i heile Manasse, og dei samla seg og fylgde han. Og til Asjer og Sebulon og Naftali sende han bod; dei òg kom og gav seg i lag med Manasse-mennene. 36   Då sa Gideon til Gud: “Er det så at du vil bruka meg til å berga Israel, som du har sagt, 37 så høyr: No legg eg denne nyklypte ulla på treskjevollen. Kjem det så dogg på ulla medan heile marka er turr, då veit eg at du vil bruka meg til å berga Israel, som du har sagt.” 38 Og så vart det. For då Gideon stod opp morgonen etter og klemde i hop ulla, vreid han så mykje dogg ut or henne at det vart ei heil skål full med vatn. 39 Då sa han til Gud: “Ver ikkje vond på meg om eg talar endå ein gong. Eg ville så gjerne få gjera ei prøve til med ulla. Lat ulla vera turr medan heile marka er dogga.” 40 Og natta etter gjorde Gud som han bad: Ulla heldt seg turr, men heile marka var doggvåt.

DMR 7,1 – DMR 7,8 {GIDEON VINN OVER MIDJANITTANE}  Jerubba’al, det er Gideon, tok ut tidleg om morgonen med alle mennene sine. Han leira seg attmed Harod-kjelda såleis at han hadde midjanitthæren nord for More-haugen, nede på sletta. [More-haugen: ved Jisre’el-sletta.] 2   Då sa Herren til Gideon: “Du har for mykje folk med deg. Eg vil ikkje gje midjanittane i hendene på så mange; elles kunne Israel briska seg mot meg og seia: Det er mi eiga hand som har berga meg! 3 Rop no ut for folket: Den som er redd og fælen, kan snu og fara heim att frå Gilead-fjellet.” Då var det tjueto tusen mann som fór heim, og ti tusen vart att. 4   Men Herren sa til Gideon: “Du har enno for mykje folk. Lat dei gå ned til kjelda, så skal eg skilja ut nokre for deg der. Dei eg seier skal vera med deg, dei skal du ta med deg; og dei eg seier ikkje skal vera med deg, dei skal du ikkje ta med deg.” 5   Så lét Gideon folket gå ned til kjelda, og Herren sa til han: “Alle dei som lepjar i seg vatnet med tunga liksom hunden, skal du setja for seg, og sameleis alle dei som legg seg på kne og drikk.” 6 Dei som førte vatnet til munnen med handa og lepja, var tre hundre i talet. Alle dei andre la seg på kne og drakk av vatnet. 7 Då sa Herren til Gideon: “Med dei tre hundre mennene som lepja, vil eg berga dykk, og eg vil gje midjanittane i hendene dine. Alle dei andre kan fara heim att.” 8 Så tok dei med seg maten åt folket og horna deira. Og Gideon lét alle dei andre israelittane fara heim, så nær som dei tre hundre; dei hadde han hjå seg. Midjanittleiren låg lenger nede i dalen.

DMR 7,16 – DMR 7,18 Så delte han dei tre hundre mennene i tre flokkar. Han gav dei alle horn og tome krukker i hendene og faklar til å ha inni krukkene. 17 Og han sa til dei: “Sjå på meg, og gjer de like eins! Når eg er komen til utkanten av leiren, skal de gjera som eg. 18 Når eg og alle dei som er med meg, blæs i horn, skal de òg blåsa i horn rundt ikring heile leiren og ropa: For Herren og for Gideon!”

Tungetale ved Oddbjørg, tyding ved John.

Ja, seier Herren, dersom du er villig å høyre på mi røyst og gjere deretter, så skal eg velsigne deg, eg skal fylle deg med mi salving og mi kraft og du skal få oppleve å komme inn i dei ferdiglagde gjerningar, som eg har lagt forut for deg. For sjå, eg ynskjer å bruke deg, seier Herren, til stor og rik velsigning. Ikkje sei til deg sjølv: Eg har så lite og eg er ingen ting. Men du skal vite at eg skal gå med deg, eg skal vere med deg. Eg skal vere din styrke og du skal få kraft ifrå meg. Eg har jo sagt i mitt Ord at de skal få kraft i det den Heilage Ande kjem over deg. Og det skal du vite, seier Herren, du skal ikkje bekymre deg for kva du skal seie til menneske du møter på din vei, for eg skal legge mine ord i din munn. Og du skal få tale levande ord, som eg skal gi deg. I Jesu namn.

Ja, mange skal eg løyse i denne tida. Eg har mange av mine born som sit og er forknytte og som er tynga av det eine og det andre. Men eg skal kalle dei ut i eit rom der det ikkje er trongt. Eg skal løyse dei og eg skal setje dei fri. Og eg skal legge ein ny song, ein lovsong i deira munn. For sjå, seier Herren, dei er mine born og eg skal sjå til dei i denne tida. Og eg skal ta dei fram og eg skal samle dei, seier Herren. Og eg skal møte dei på nytt igjen, så det blir som i fordoms dagar. Då dei var brennande i ånda og dei vitna på ein kvar stad. Det er det eg vil i denne tida, seier Herren. At du skal vere ein eld. Amen.

Aktuelle bibelvers.

SKR 3,1 – SKR 3,7 {ØVSTEPRESTEN JOSVAS SKULD OG FRIKJENNING}  Så lét han meg sjå Josva, øvstepresten, som stod framfor Herrens engel, medan Satan stod på høgre sida hans og førte klagemål mot han. 2 Herren sa til Satan: “Gjev Herren må visa deg til rettes, Satan! Ja, gjev Herren, som har valt ut Jerusalem, må visa deg til rettes! Er ikkje denne mannen ein brand, riven ut or elden?” 3 Josva var kledd i skitne klede der han stod framfor engelen. [i skitne klede: til teikn på sorg og bot.] 4 Og engelen sa til dei som stod framfor han: “Ta av han dei skitne kleda!” Til Josva sa han: “Sjå, eg tek bort syndeskulda di og kler deg i høgtidsbunad.” 5 Då sa eg: “Set ein rein turban på hovudet hans!” Og dei sette ein rein turban på hovudet hans og tok på han kleda, medan Herrens engel stod der. 6 Då gav Herrens engel denne lovnaden til Josva:  7   Så seier Herren, Allhærs Gud:  Går du på mine vegar  og rettar deg etter det eg har fastsett,  skal du få styra mitt hus  og vakta mine føregardar,  og eg vil gje deg tilgjenge  saman med dei som gjer teneste her.

2MO 23,20 – 2MO 23,22 {PÅMINNING OG LOVNAD}  Sjå, eg sender ein engel framføre deg! Han skal vakta deg på vegen og føra deg til den staden som eg har sett ut. 21 Gjev akt på han og høyr på det han seier! Set deg ikkje opp mot han! Han vil ikkje tola brota dykkar; for namnet mitt er i han. [namnet mitt er i han: Gud talar og gjer noko gjennom han.] 22 Men høyrer du på det han seier, og gjer alt det eg byd deg, då skal eg vera ein fiende av dine fiendar og ein motstandar av dine motstandarar.

JER 7,23 Men dette bodet var det eg gav dei: “Høyr på det eg seier, så vil eg vera dykkar Gud, og de skal vera mitt folk. Gå alltid på den vegen eg byd dykk, så skal det gå dykk vel.”

JER 11,7 Eg formante fedrane dykkar den gongen eg førte dei ut or Egypt, og sidan har eg til denne dag formant dei seint og tidleg: “Høyr kva eg seier!”

1JO 2,20 Men de er salva av Den Heilage, og alle har de kunnskap. [salva: Salving er eit bilete på Den Heilage Andens gåve. Sjå 2, 27.]

1JO 2,27 Men de har fått salving av han; ho vert verande i dykk, og de treng ikkje til at nokon lærer dykk. For hans salving lærer dykk alt og er sannferdig og utan lygn. Vert difor verande i han, så som de har lært.

KOL 1,9 – KOL 1,14   Heilt frå den dagen vi fekk høyra om dette, har vi ikkje halde opp med å be for dykk. Og det er vår bøn at de må verta fylte med kunnskap om Guds vilje og få all den visdom og alt det skjøn som Anden gjev. 10 Då kan de leva eit liv som er Herren verdig, og som i alt er til hugnad for han; og de skal bera frukt i all god gjerning og veksa i kjennskap til Gud. 11 De skal styrkjast og få kraft, av den kraft som han i sin herlegdom eig, så de alltid er uthaldande og tolmodige. 12 Og med glede skal de takka Faderen, som gjorde dykk dugande til å få del i den arven dei heilage får i ljoset. 13 For han har fria oss ut frå mørkers makt og sett oss over i sin kjære Sons rike. 14 Og i han har vi utløysinga, forlating for syndene.

MTT 28,20 og lærer dei å halda alt det som eg har bode dykk. Og sjå, eg er med dykk alle dagar så lenge verda står.”

APG 1,8 Men når Den Heilage Ande kjem over dykk, får de kraft, og de skal vera mine vitne i Jerusalem og heile Judea, i Samaria og alt til heimsens endar.”

LUK 12,11 – LUK 12,12 Når dei fører dykk fram for domstolane i synagogene og for dei som styrer og rår, syt då ikkje for korleis de skal forsvara dykk eller kva de skal seia. 12 For det skal Den Heilage Ande læra dykk i same stund.

JOH 14,26 Men talsmannen, Den Heilage Ande, som Faderen skal senda i mitt namn, han skal læra dykk alt og minna dykk om alt det eg har sagt dykk.

SLM 18,17 – SLM 18,20   Han rette ut si hand frå det høge og greip meg,  drog meg opp or det djupe vatnet. 18   Han berga meg frå min mektige fiende,  frå motstandarar som var meg for sterke. 19   Dei gjekk imot meg på ulukkedagen,  men Herren var ei støtte for meg. 20   Han førte meg ut i ope lende  og fria meg ut, for han har meg kjær.

SLM 118,5   I trengsla ropa eg til Herren,  han svara og førte meg ut i ope lende.

SLM 119,45   Lat meg ferdast i ope lende,  for eg spør etter dine føresegner!

2MO 6,6 Sei difor til israelittane: Eg er Herren. Eg vil føra dykk bort frå tvangsarbeidet som egyptarane har lagt på dykk, fria dykk frå trældomen og løysa dykk ut med fast arm og med veldige straffedomar.

SLM 102,21   Han vil høyra når fangane sukkar,  og løysa dei som er vigde til døden.

SLM 130,8   Herren skal løysa ut Israel  frå alle deira synder.

HSE 7,13   Ve dei, at dei rømde frå meg!  Død over dei, fordi dei braut med meg!  Eg ville løysa dei ut,  men dei tala lygn mot meg.

HSE 13,14   Or helheims vald vil eg fria dei,  frå døden vil eg løysa dei ut.  Død, kvar er din pest?  Dødsrike, kvar er di sott?   Medkjensle veit eg ikkje av.

MIK 4,10   Skrik og vrid deg, Sions dotter,  som ei fødande kvinne,  for no lyt du bort frå byen  og bu i villmarka.  Du skal koma til Babel,  men der vert du berga.  Der vil Herren løysa deg ut  or handa på fiendane dine. [Sions dotter: folket i Jerusalem.]

SLM 107,14   Han førte dei ut or stummande mørker  og sleit deira lekkjer sund.

SLM 146,7   han hjelper dei trælka til deira rett.  Herren gjev mat til dei som svelt,  og løyser dei som er bundne.

JES 58,6   Nei, så er den faste som eg vil ha:  at du løyser dei som med urett er bundne,  sprengjer banda i åket  og friar ut dei som er trælka,  ja, knekkjer kvart åk,

JES 61,1 {EIT NÅDEÅR FRÅ HERREN}  Herrens Ande er over meg;  for Herren Gud har salva meg.  Han har sendt meg til å forkynna  ein gledebodskap for armingar,  til å lækja dei som har eit knust hjarta,  til å ropa ut fridom for fangar  og frigjering for dei bundne.

SLM 40,4   Han la ein ny song i min munn,  ein lovsong til vår Gud.  Mange skal sjå det og ottast  og setja si lit til Herren.

SLM 149,1 {LOVSONG I MUNN OG SVERD I HAND}  Halleluja!  Syng ein ny song for Herren,  lovsyng han der dei trugne er samla.

MIK 2,12 {HERREN VIL SAMLA ISRAELS REST}  Eg vil samla dykk alle, Jakob.  Eg vil samla Israels rest,  føra dei saman som sauer i ei kve,  som ein bøling på beite,  – ein ståkande flokk av menneske.

MTT 23,37 {KLAGE OVER JERUSALEM}  Jerusalem, Jerusalem, du som slår i hel profetane og steinar dei som er sende til deg! Kor ofte ville eg ikkje samla borna dine, som ei høne samlar kyllingane under vengene sine. Men de ville ikkje.

JOH 11,52 Ja, han skulle ikkje berre døy for folket; men han skulle òg samla til eitt dei Guds born som er spreidde ikring.

SKR 13,7 {RESTEN SOM ER REINSA}  Vakna, sverd, mot min hyrding,  mot mannen som står meg nær,  lyder ordet frå Herren, Allhærs Gud.  Slå hyrdingen, og lat sauene spreiast!  Mot dei minste vil eg lyfta mi hand.

MRK 14,27 Då seier Jesus til dei: “De kjem alle til å venda dykk frå meg, for det er skrive: Hyrdingen slår eg, og sauene skal spreiast.

JOH 16,32 Det kjem ei tid, ja, ho er alt komen, då de skal spreiast og gå kvar til sitt og la meg vera att åleine. Men eg er ikkje åleine; Faderen er med meg.

3MO 6,5 Elden skal haldast brennande på altaret; han må ikkje slokna. Kvar morgon skal presten nøra elden med ved, leggja brennofferet til rettes på veden og brenna feittet av måltidsofferet.

RMR 12,11 Ver ikkje lunka i dykkar iver, ver brennande i Anden; ten Herren!

1TE 5,19   Sløkk ikkje ut Anden!

Tankar for møtet.

Bodskap 2B førre søndag gav meg noko å tenke på:

«Frelsa i meg, den er gratis, seier Herren. Du kan ikkje gjere noko, verken frå eller til, men av nåde, så vert du frelst. Og det er ei gåve ifrå meg, det er noko du får fritt og for inkje, seier Herren. Derfor ta imot denne gåva, frelsa, den er gratis, seier Herren. Men ta imot, audmjuk deg, seier Herren, og eg skal reise deg opp i Jesu namn. Amen.»

Så eg gjekk til forbønn og knelte ved første rad. Det er  ein tradisjonell måte å gjere det på. Med større frimod hadde eg kanskje oppført meg rarare. Jesus sa han var midt i mellom oss og eg opplevde det slik at han som er livet var der, ved predikanten eller nær ved predikantens høgre side. Så eg skulle kanskje heller stilt meg med ansiktet retta framover og så kanskje knelt på trappetrinnet. Det ville kanskje minne litt om korleis dei som måtte gjere bot måtte gå på sine kne opp trappa til Peter-kyrkja. Men det også var tradisjon.

Jesus gjev oss ånd og liv.

Jesus gjev oss ånd og liv, han gjev oss livets vatn gratis, det er han sjølv som er det levande vatnet, livet som gir liv til vår sjel. eg forstår det slik at det er vårt inste menneske. I Joh.7 talte han om livets vatn og der vart det sagt om den Anden han gjev oss. Vi har fått Kristi Ande, då tilhøyrer vi han og er frelst, då skal vi også leve for han. Herren er Anden og der Herrens Ande er, der er det fridom. Så av og til ser det ut som om Kristus og den Heilage Ande vert omtala som den same, i tråd med treeinigheita. Gud er ein og Gud er ånd, Kristus er  av herlegdoms Ande Guds veldige Son, slik det viste seg ved at han stod oppatt frå dei døde. Han gjev oss den Heilage Ande frå himmelen. Så vert det også sagt at han gjev oss ånd og liv, kva er det som ligg i denne oppdelinga? Eg forstår det slik at han gjev liv til vår sjel, sjela tørstar etter livets vatn og han gjev oss det gratis. Vi må berre audmjuke oss for han og ta imot, bøye oss for han i audmjukheit, det er som å bøye seg og ause av frelseskjelda og drikke. Det er gledeskjelda, det gjev meg ei herleg glede i mitt indre menneske, mi sjel er mitt inste menneske og det gjev meg ei herleg glede i mitt inste menneske. Han gjev oss ånd og liv, så ånd var den andre sida av saka og eg forstår det slik at det har meir med lekamen å gjere, for lekamen er eit tempel for den Heilage Ande. Og han skal ved sin Ande gjere våre døyelege lekamar levande.

Sjå det i relasjon til noko eg har skrive i det siste.

Eg skreiv om at når eg møtte henne «Miss Oslo 1990» slik at ho såg på meg og eg såg på henne, så følte eg at eg måtte berre bryte saman og tilstå, at eg var ein friar. Så skreiv eg om mi tilkortkome. Det var Jesu moglegheit til å gjere sitt verk til vitne og til ære for seg og Faderen. No har Jesus sagt han er komen nær, så eg treng ikkje flyge rundt. Han har kalla meg til å komme til han og legge av byrdene og finne kvile.

Eg vil lovsynge med lovsongen min.

Då var det tid for  å gå på møte i Maranata. Eg var bra tidleg ute, prata litt med tre andre i inngangspartiet. Så gjekke eg inni kontoravdelinga og hadde ei lita bønnestund, der eg knelte ved ein sofa, omlag 20 minutt. Det vart eigentleg å tenke på korleis eg skulle skrive vidare. Frå eg var ein liten gutunge, var eg opplærd til å be kveldsbøna mi og når eg sidan har bedt i mitt løynkammer, har det ofte vorte å legge meg på senga og kvile og då har ”brikkane” falle på plass når eg skulle planlegge skriveriet mitt. Og slik har eg bedt for henne Virtuella i det siste, på dagtid. Men då har eg ofte vorte så trøtt at eg har sovna på dagtid og slik har det vorte svært så passiviserande. Bønne gjerninga har eigentleg vore å tenke på å opne meg for Guds velsigning til henne, slik som i fjord sommar, då også vart det så passiviserande. No løas eg ikkje til eksamen to siste vekene før eksamen likevel, først kl 17 dagen før eksamen opna eg boka. Eg bestod eksamen likevel, så vidt det var, og det synest eg nesten var rart.

Men det er litt merkeleg med denne passiviseringa, eg tenker meg det heng saman med at her har vi ikkje fått noko framgang og får det ikkje heller. dessutan har eg fått merke at her må eg passe meg litt med å opne meg på denne måten, for til tider har eg fått merke at missmodsånda kjem sigande og meir generelt motstanden frå vondskapens åndehær. Men eg skal då uansett sjå opp til Herren og ta imot det som han gjev meg frå himmelen og verte fylt av den Heilage Ande og det er då nettopp slik eg blir kanal for hans velsigning.

Kommentarar.

Komme inn i ferdiglagde gjerningar.

Men i det siste har eg byrja å tenke meir på korleis det var å vere saman med henne når vi gjekk på gymnaset. Gud openberra henne for meg som  sitt barn, fødd av Anden og det som er født av Anden er ånd, ho var Faderens kjærleik, han elska henne og hadde omsorg for henne som sitt barn og ho levde i eit kjærleiksforhold til Kristus, som hans brud. Derfor syntest eg det var så herleg å få vere hennar venn og vere saman med henne, eg var forelska i henne, men ville vere forsiktig med kva eg sa, så eg ikkje støytte henne frå meg. Slik var det også når eg møtte henne igjen i Bergen. Då prøvde eg meg på å seie noko meir, ho fekk vite at eg var forelska og hadde bedt Gud om å få møte henne igjen og fekk bønnesvar. Sidan gjekk det ikkje så bra og eg vart ståande igjen nokså hjelpelaus. Kva kunne eg ha gjort annleis? Eg kunne ha vore meir frimodig og flinkare til å prate og nytte betre dei moglegheitene som var der med det same. Eg kunne ha vore sterkare i trua og  lovprisa Gud med den lovsongen han la ned i meg. Det kan eg framleis gjere, for det var då tross alt han som la den ned i meg ved sin Ande.

I slutten av møtet vedkjende eg at de var noko gale som skjedde der, i Bergen i denne saka. Det har eg i grunnen visst heile tida, men no vedkjende eg agt det var dette superegoet som ville gjere seg til Herre i staden for Kristus. Eg følte også og erkjente at eg hadde ikkje vore brukande, er ikkje brukande, for dette hadde ikkje godt slik som det skulle. Då kom denne bodskapen. Og han sa  eg skulle ikkje seie at eg ikkje er noko og ikkje er brukande, for han vil gå med meg og styrke meg og gje meg dei rette orda ……. Sitat frå bodskapen 25.6.2017:

”Ja, seier Herren, dersom du er villig å høyre på mi røyst og gjere deretter, så skal eg velsigne deg, eg skal fylle deg med mi salving og mi kraft og du skal få oppleve å komme inn i dei ferdiglagde gjerningar, som eg har lagt forut for deg. For sjå, eg ynskjer å bruke deg, seier Herren, til stor og rik velsigning. Ikkje sei til deg sjølv: Eg har så lite og eg er ingen ting. Men du skal vite at eg skal gå med deg, eg skal vere med deg. Eg skal vere din styrke og du skal få kraft ifrå meg. Eg har jo sagt i mitt Ord at de skal få kraft i det den Heilage Ande kjem over deg. Og det skal du vite, seier Herren, du skal ikkje bekymre deg for kva du skal seie til menneske du møter på din vei, for eg skal legge mine ord i din munn. Og du skal få tale levande ord, som eg skal gi deg. I Jesu namn.”

Her er  det igjen tale om å komme inn i dei ferdiglagde gjerningane. Skulle det vere så vanskeleg då? Er det ikkje berre å gjere? Går eg ikkje allereie i ferdiglagde gjerningar? Men eg har nok eit problem, at der er sterke interesser av å stenge meg ute frå noko, frå dei gjerningane som Gud har lagt ferdige for at eg skulle vandre i dei. Det som Gud har skapt meg til og som eg soleis passar til.

EFE 2,8 – EFE 2,10 For av nåde er de frelste, ved tru. Det er ikkje dykkar eige verk, det er Guds gåve. 9 Og det kviler ikkje på gjerningar, så ingen skal rosa seg. 10 For vi er hans verk, skapte i Kristus Jesus til gode gjerningar som Gud føreåt har lagt ferdige, så vi skulle ferdast i dei.

Det undertrykkande superegoet som vil ha makta over kyrkja.

I Bergen fekk vi oppleve at Herren er Anden og der Herrens Ande er , der er det fridom. Og slik fekk eg oppleve at Gud openberra henne for meg igjen. Eg var redd for å miste initiativet, at dei skulle ta over og tale på mine vegne, i staden for at eg skulle få uttale meg sjølv på mine eigne vegne. Det er ein strategi som er kalla baktale og som heng igjen frå den tradisjonelle moralsk lærde overklassa (jfr hendrettinga av Sokrates) og vorte tradisjon i kyrkja og mange kristne organisasjonar, til tross for at Paulus har lært oss ikkje å bruke slike metode. Eg tenkte meg at her var det Gud som gjorde sitt verk med meg og med henne i samsvar med 1.Mos.2. Då skulle ho i så fall komme til meg fysisk. Men då fekk eg eit problem og det var at ho fysisk for til dei i staden og den hang saman med slik fekk staten makt i kyrkja. Men dette var mi sak, skulle eg måtte vere nøydd til å bruke makt for å få behalde initiativet, seie det eg hadde på hjertet, komme vidare med det som var mi personlege sak? Ei lita tid tenkte eg som so, men det ville utarte seg som om eg var egoistisk, som om eg ville leve etter lystene mine og eg med min kropp skulle kue Anden. Men dette var eigentleg meiningslaust og hjelpelaust, mest som uttrykk for frustrasjon over kva dei gjerne ville like å påstå om meg, som argument for å halde meg utanfor, så eg skulle miste det initiativet eg hadde. Dei ville ta over initiativet og derfor trengde dei noko å klage meg for, som erstatning for det som opphavleg låg på mitt hjerte, som erstatting for det som eg sjølv opphavleg og eigentleg ville ha sagt. Og så kjem det rare, at dei endåtil prøver å framstille det som vitskapleg. Som om baktale skulle vere ei vitskapleg metode?

Vi er Guds åkerland. Paulus planta og Apollos vatna. Men Gud gav vekst.

Men her var det Gud som gjorde sitt verk, gjorde det som var umogleg for menneska, det sentrale i det han gjer, er at han frelser vår sjel for æva og gjev oss evig liv. Her kan ikkje menneska legge til noko eller ta noko ifrå. Paulus sa at vi er Guds åkerland, han planta og Apollos vatna, men Gud gav vekst.

1KO 3,6 – 1KO 3,9 Eg planta, Apollos vatna; men Gud gav vokster. 7 Så er dei ikkje noko, korkje den som plantar eller den som vatnar, men Gud som gjev vokster. 8 Den som plantar og den som vatnar, er eitt; men dei skal få løn, kvar etter sitt eige arbeid. 9 For vi er Guds medarbeidarar; de er Guds åkerland, Guds bygning.

Men kva er det som er problemet her? Det er dette superegoet som prøver å få makt over kyrkja og menneska. Dei ventar seg at vi skal drive sjølvdisiplin ved å gje dette superegoet makt og då vert det argumentert med skuldfølelse. Slik argumenterte dei for at den fysiske makta skal råde over Anden som Gud har gjeve oss, slik prøver dei å kue sjelslivet og det åndelege livet i samfunnet med Gud og slik vert Guds born bundne og gjorde til trælar. Dette er som å snu plantane med rota i veret, sjølvsagt for at dei skal daude.

JES 58,3 – JES 58,14   “Kvifor ser du ikkje at vi fastar,  og ansar ikkje at vi plagar oss?”  De kjøper og sel på fastedagen  og driv arbeidsfolket hardt. 4   Når de fastar, er det kiv og strid,  med hogg og slag av gudlause nevar.  De fastar ikkje så i dag  at bøna dykkar kan høyrast i det høge. 5   Er dette den faste eg vil ha:  ein dag då mennesket plagar seg sjølv,  heng med hovudet som sevet,  kler seg i botsdrakt og ligg i oske?  Kallar du dette for faste,  er det ein dag etter Herrens vilje?  6   Nei, så er den faste som eg vil ha:  at du løyser dei som med urett er bundne,  sprengjer banda i åket  og friar ut dei som er trælka,  ja, knekkjer kvart åk, 7   at du deler ditt brød med dei som svelt,  og lèt heimlause stakkarar koma i hus,  at du kler den nakne som du ser,  og ikkje sviktar dine eigne. 8   Då skal ljoset ditt renna som morgonroden,  snart skal dei lækjast og gro, dine sår.  Di rettferd skal gå føre deg  og Herrens herlegdom sist i ferda.  9   Då skal Herren svara når du kallar på han,  når du ropar om hjelp, skal han seia: “Her er eg!”  Når du tek bort kvart tyngjande åk,  held opp med å peika fingrar  og tala vondt om andre, 10   når du deler ditt brød med den som svelt,  og mettar den som lid naud,  då skal ljoset renna for deg i mørkret,  og natta skal verta som ljose dagen.  11   Herren skal alltid leia deg  og metta deg i det turre land.  Han skal styrkja deg;  du skal verta som ein vassrik hage,  ja, som ei rennande kjelde  der vatnet aldri tryt. 12   Du skal byggja opp att gamle ruinar  og reisa grunnmurar frå farne ætter.  Då skal dei kalla deg murbrotbøtar,  han som vøler vegar,  så folk kan bu i landet.  13   Held du foten din att på sabbatsdagen,  så du ikkje driv ditt yrke på min heilagdag,  men kallar sabbaten ei lyst  og Herrens helg ein høgvørd dag,  held du han i ære,  så du ikkje går dine eigne vegar,  men avstår frå handel og snakk, 14   då skal du ha di glede i Herren.  Eg lèt deg fara over høgdene i landet,  du får nyta arven etter Jakob, far din.  Dette er ordet frå Herrens munn.

Dette minner om korleis Saul og hæren hans forfølgde David og hæren hans, så dei vart fortrengde. Men etter at Saul var borte, kom dei seg ut i fritt lende. Til samanlikning har mange Guds born vorte fortrengde, men dei tren å oppdage og innsjå at der er ikkje lenger noko slik fysisk makt som kan kue dei og fortrenge dei. Det er berre å komme ut i fritt lende.

Når dei ikkje ville høyre på meg, kvifor skulle eg vel då likevel prøve å svare for meg overfor eit tenkt superego?

I denne bodskapen vart det sagt at dei er forknytte. Eg forstår det slik at det er fordi dei får inntrykk av at dei må gjere rekneskap overfor dette superegoet, svare for det, at dei soleis skal disiplinere seg. Så dei rettar merksemda mot det i staden for å sjå på Jesus. Så ser dei på den fysiske naturen, det ytre mennesket i staden for å sjå på Jesus. Jfr. syndefallet.

Men det som har skjett sidan er då at Jesus har halde fram med å tale til meg og eg svarar, ja, han har no sagt at han vil snakke med meg. Likevel ser vi at dei prøver å framstille det slik at det er dei som talar og eg må berre teie stilt. Og slik har dei talt, som herren i Hegels dialektikk og andre har vore som knekten, til dømes dei venstreradikale i ein dialektisk omforming. Gud og den einskilde har lite og inga betyding i Hegels dialektikk, slik er sanninga fallen på tinget. for det første ved at dei ikkje held seg til Guds Ord. for det andre ved at dei ikkje ville tillate at vi skulle møtast fysisk og snakkast, eg skulle ikkje få lov til å seie meir. For då er det så myke lettare for dei å lyge, då er det FFFF, fritt fram for Fan, lygnaren sjølv. Det  er berre å slå ei skrøne, seie ein vits, så trur folk det. Slik skaper dei nyhende, skapar fakta, som om det er avgudar av stokk og stein. Og folk trur på det, for det er fakta og fortel korleis mennesket er og vidare vert det brukt til å fortelje korleis livet er og korleis guddomen er, jfr. gudebiletet i Op.13.

Kvifor skulle vel eg svare for meg overfor eit slikt superego? Det var då heilt tullete, eg fekk då ikkje moglegheit til å svare for meg likevel. Skulle kanskje dette superego  vere ein gud som eg skulle vende meg til i staden og svare for? Nei, fri og bevare meg vel.

Eg snakkar med Jesus.

Eg vender meg til Herren min Gud og han svarar meg i sin kyrkjelyd. I 1995 kjende eg meg einsam og forlaten i Oslo, men Jesus sa at han ville snakke med meg. Ja, han har no talt til meg i lang tid, men med denne formuleringa blir det tydeleg at eg skal få seie noko til han også og at det er viktig. Det sa han for nokre få år sidan også. Bodskapen 12.6.2016:

Ja, seier Herren, eg talar til deg i dag, fordi eg vil berøre deg. Eg bryr meg om deg. For eg elska deg med ein evig kjærleik, seier Herren. Derfor vil eg at du skal lytte til mitt Ord. Ta det til deg og grunde på det. Og så skal du komme fram for meg og be til meg, tale med meg, opne ditt hjerte for meg. Aus ut av alt det du har i ditt indre. Så skal eg fylle deg igjen og igjen, seier Herren. 

Der menneske seier i sitt hjerte, det er ikkje mogleg. Så talar eg til deg og seier, jau, alt er mogleg for den som trur. Alt er mogleg for den som kjem fram for meg. Derfor skal du sjå at eg vil gjere store ting i ditt liv. Dersom du forventar at eg skal gjere noko for deg, så skal du få erfare at eg gjer det eg har sagt. Og at er rører ved deg, eg berører deg.  Og eg fyller deg med mi kraft, seier Herren. For eg ynskjer at du skal følgje meg og vere ivrig i tenesta, for mi sak.

Gud har utvalt meg i Kristus frå før verda sin grunnvoll var lagt. Han er meg nær ved den Heilage Ande. Eg skal berre påkalle Herrens namn, så er han her med svar og hjelp, han vil eg skal oppleve hans hjelp. Bodskapane 7.6.2015:

Ja, eg vil at du skal vite, mitt barn, at du tilhøyrer meg. At eg har kjøpt deg fri med mitt blod, at du er dyrt kjøpt, du er betalt. Fordi eg elskar deg, fordi eg har utvalt deg før verda sin grunnvoll vart lagt, til å vere mitt barn, min son og mi dotter. Og eg vil at du skal vere trygg, og eg vil at du skal ha denne vissa og denne gleda i ditt hjerte, om at du tilhøyrer meg, og at du er på veg til himmelen og til eit evig liv saman med meg, seier Herren. Så at du kan løfte opp hovudet ditt, at du kan sjå opp til meg. For frå meg kjem di forløysing, frå meg kjem di frelse og di hjelp, seier Herren. Så frykt ikkje, men set di lit til meg, eg som er din gjenløysar. 

Ja, eg lova då eg drog herifrå at eg ville komme og vere nær hos deg ved min Heilage Ande. Og eg bor i ditt hjerte, ved min Ande, seier Herren. Eg er nær hos deg kvar dag, du behøver berre rope på meg, så er eg der og eg vil svare deg og eg vil hjelpe deg, fordi du er mitt barn og eg er din far, seier Herren. Og eg ynskjer at du skal oppleve mi hjelp, eg ynskjer at du skal oppleve min nærleik. Så ver frimodig og strekk deg ut og ta imot av det som eg har gitt deg. For eg er nær hos deg og eg vil gi deg av mi kraft. Eg vil fylle deg med min nærleik, med mi velsigning, sånn at du ikkje skal vere i tvil, men vite det at eg er nær hos deg og eg hjelper deg og eg held deg oppe med mi rettferds høgre hand, seier Herren. Amen.

Ja, min Ande (er utgytt over) alle menneske…. Min Ande skal fungere i hjertet ditt, dersom du held deg tett til meg, heile tida. Ha din relasjon til meg, ……. Ikkje la noko menneske forstyrre dine tankar, ditt sinn. Og ikkje la andre menneske påføre deg tankar som ikkje er frå meg. (Men at eg døde for deg på)? Golgata kors. Så la min Ande virke 100 % i deg. For min Ande vert sorgfull og skuffa når elden i ditt hjerte vert sløkkt, når du påfører ditt eige sinn tankar som ikkje er ifrå meg, seier Herren. Amen. 

Bodskapen 21.2.2016:

For eg er Gud som utvalde deg før eg skapte, før eg tala og det skjedde, før eg baud og det stod der, så hadde eg deg i mine tankar. For eg har utvalt deg i min elska Son, i Kristus, før verda sin grunnvoll vart lagt, for at du nettopp i denne tid kan stå heilag og ulasteleg for mitt åsyn. Derfor skal du vite at eg, Herren, byrja dette Guds verk i deg og det er eg Herren som skal fullføra det. Eg har gjeve deg alt kva eg er og alt kva eg har. Så bruk det du har fått, mitt barn, så skal du kjenne og oppleve og erfare, at avslutningstida skal ikkje gå nedover, den skal gå oppover. For det er eg, Herren, som er hovudet og når ein lem lid, så grip eg inn og eg lækjer og eg istandset og eg trøystar og hjelper, for eg elskar deg og eg vil fullføra det eg har tenkt i ditt liv.

For eg bar mitt blod ikkje inn i tempel som er laga med menneskehender. Men eg bar meg sjølv i kraft av den Heilage Ande og mitt blod bar eg inn i sjølve himmelen. Og når eg sette meg ved min Faders høgre hand, så fekk eg den Heilage Ande og den er den eg har sendt til dykk. For eg vil ikkje etterlate dykk farlause. Men eg sende talsmannen, han skal ta av mitt, han skal herleggjere meg. Derfor er du sett inn i eit guddommeleg hushald. Og du skal ikkje mangle nokon ting. Men søk fyrst Guds rike og det si rettferd, så skal du få alt det andre i tillegg. Men søk meg først, for eg, Herren, eg tilkjem all pris. Amen. 

Superegoet og egoet eller Kristus som hyrding for vår sjel. Logikk og metode.

Skulle eg så svare for eit superego i staden, så det skulle fortelje meg kven eg er som menneske, kva egoet mitt er og kva eg vil i min eigen egoisme. Kven eg er i meg sjølv? Vel eg er realist også, det var berre å møte opp og snakke med meg og la meg svare for meg sjølv, så skulle nok eg klare å svare for meg. Men kvifor var dei ikkje villige til det med det same, når eg møtte igjen henne Virtuella i Bergen, kvifor vart det ikkje noko meir ut av det? Rimelegvis fordi de prøver å forgude dette superegoet dykkar og så vil de prøve å fortelje andre kva dei er med sitt ego, i sin egoismen, men det er kunstig påtrykt. Den syndserkjenninga de vil ha overfor dette superegoet dykkar, avguden dykkar, er kunstig påtrykt og verkar som argument for at de med dykkar superego skal få makt over menneska og over kyrkja. Det utartar seg som eit kunstig seksualpress, stikk i strid med Høgs.8,8-10, fyrst og fremst mot kvinna, slik prøver de å komme Kristus i forkjøpet (Joh.10) og slik prøver de også å komme i forkjøpet på den mannen som tru på han og held seg til han. Metoden er først å lokke (jfr seksualitet), så å gjere krav (jfr. aggresjon), først på kvinna og dernest bruke henne til å lokke og gjere krav på mannen også og soleis utartar det seg som seksualpress også mot han. Det har vist seg ved korleis verdslege makt-interesser har prøvt å få makte over den jødiske øvstepresten, ja, erstatte han, slik at den prestetenesta ikkje lenger fungerer slik som den skulle. Det resulterer i at menneska byrjar å tilbe avgudane i staden og tilbe styresmakte som avgudar. Så Freud får rett i at religiøsitet er avspora seksualitet.

Om de no vil komme og prøve å fortelje meg kven eg er som menneske, kvifor gjorde de ikkje det for 40 år sidan, så eg der og då helse på dykk, presentere meg sjølv og svare for meg sjølv, i tråd med vanleg god folkeskikk? Nei, til tross for mi vedkjenning av Jesus namn, vart eg med ein gong degradert til noko lågareståande, som de ikkje skulle omgås slik som vanlege menneske. I staden har de drive med baktale og fortalt andre om kven eg er som menneske og så ventar de kanskje at no kan de komme og fortelje det til meg også og så skal eg godta det og gje dykk rett og seie at slik er eg og så gje dykk rett i metodane dykkar, men det er verken kristelege eller vitskaplege motoder. Men kvifor ville de ikkje møte meg og snakke med meg på ein skikkeleg måte for 40 år sidan? Jau, for då måtte de tale sant, både overfor meg, som realist, som mann skapt av mold frå marka og overfor min Gud, som er ånd som frelser meg i Kristus og som gjev meg ånd og liv. Og det er det som er problemet dykkar no også, dersom de skal møte meg, så vert de nøydde til å byrje å tale sant. Kom berre ikkje her og prøv å lyge meg rett opp i ansiktet, gå heller ein kvan anna plass og lyg.

Men Jesus ville gjere meg til ein kanal for si velsigning, så eg tenkte eg skulle opne meg for Guds velsigning til henne Virtuella. Å tenke på henne verkar som å ta fram att noko som har vorte fortrengt (jfr. Freuds psykoanalyse), som å opne oppatt  rom i min lekams tempel som har vore låste og ikkje vore i bruk. Kvifor? Det svarar til krefter og ressursar i meg. Korleis kan eg ta dei i bruk?

Som realist og naturvitar held eg det kjønnlege samlivet mellom mann og kvinne for å vere ei naturleg sak, der hendsikta er å formeire seg. Mennesket er det mest høgtståande pattedyret med mest omsorg for sine ungar, det som ytterlegare særmerker oss er språksansen, så det er om å gjere å bruke språket. Med mi tru på Bibelens Gud sikrar eg meg at det skal vere i kjærleik og med omsorg, for som Guds born tek vi imot han kjærleik og omsorg. Og med språksansen brukar eg Guds Ord, ja, eg snakkar med han. Når eg kom til Bergen var eg redd for at dette ikkje kom til å verte forstått og godteke, eg fekk kjensle av å verte utstøytt, sidan desse kristne moralfilosofane ville forstå det annleis, at mi interesse av å få meg ei kone, var einstydande med kjøtets lyst og dermed egoistisk, spesielt om eg tenkte naturvitskapleg om den saka. Ei tid tenkte eg slik, men det var som å stille alternative hypoteser og argumentere ved kontraposisjon. Men dette var ikkje berre teori, men ein åndeleg røyndom. Så dette fungerte ikkje. Dei har tydelegvis sett makt bak alternative hypoteser og kontraposisjonen, for å få makt over meg som superegoet som krev makt over egoet. Slik prøver dei å få makt over menneska og over kyrkja og så prøver dei venstreradikale å ta over. Men dette var då mi sak og soleis var det eg sjølv som hadde initiativet og dermed leiarskapet, det var eg sjølv som resonnerte og skulle konkludere. Å gjere det så vanskeleg var eigentleg tullete. Eg trengde slett ikkje stille alternative hypoteser eller tenke ved kontraposisjon. Jesus korrigerte meg på dette gjennom bodskap som kom gjennom tyding av tungetale i den Frie Evangeliske Forsamling. Eg fekk då oppleve hans nærvær i forsamlinga og han var med meg i kvardagen,  på universitetet også, han talte til meg, eg bad til han og han svarde meg. Det erstatta dialogen mellom ego og superego. Forståinga av eit superego vart svært så mangelfullt samanlikna med han, om nokon førestilte seg at det skulle erstatte han, ville det opplagt verte som ein avgud.

Så kva er det for noko, dette egoet og superegoet? I tråd med både demokrati og naturvitskapleg metode er eg fri til å kunne tenke meg alterative hypoteser og ein kontraposisjon, skulle eg så kanskje ikkje vere fri til å vurdere dei sjølv og så velje sjølv det som eg veit med meg sjølv og som eg sjølv trur og meinar er rett? Eller har demokrati og naturvitskapleg metode teke slutt? Kva er det for noko, dette egoet, skal eg ikkje lenger kunne tenke og vurdere sjølv og velje det som eg sjølv trur og meiner er rett? Skal eg ikkje lenger kunne seie til meg sjølv, mi sjel lov Herren og gløym ikkje alle hans velgjerningar? I platonismen vart det ført klagemål mot menneskets fysiske natur, det svarer vel til egoet, og det vart brukt som argument for at ei lærd overklasse skulle styre, det svarer vel til superegoet. Men i den gresk-syriske tida sette Antiokus 4. Epifanes vakter i Jerusalem som skulle passe på at jødane ikkje fekk dyrke Israels Gud slik som han hadde lært dei ved Moses og dei andre profetane. Og mykje tyder på at dette superegoet fungerer nettopp slik.

Eg har no eigentleg halde fram med å be til Jesus og ta imot dei svara som han jamt og trutt har gjeve meg gjennom tyding av tungetale. Likevel kjem eg no altså til at denne fortrengde saka svarar til rom i min lekams tempel, der det trengst ei fornying. For det var noko fundamentalt gale som skjedde i Bergen. At lekamen kua livet i Anden og sjelslivet. Korleis då. Dei vil vel påstå at det er eg sjølv som gjer det, det er mannens eg som er slik og som gjer det. Men eigentleg er det dette superegoet i den moralfilosfiske tradisjonen som er komen inn i kyrkja, som gjer det. Det er slik som med bokstaven som slår i hel livet i Anden, som kuar Anden og sjelslivet. Den politiske makta brukar fysisk makt, den er komen inn i kyrkja og brukar soleis fysisk makt, med det resultat at lekamen kuar livet i Anden og sjelslivet. Med intraspeksjonen får dei mennesket til å vende merksemda mot seg sjølv, får å få det til å erkjenne sitt ego og sin egoismen, som ei slags syndserkjenning, for dei treng å definere menneskets ego og egoisme for å bruke det som argument og motiv for at deira superego skal få makt over mennesket og kyrkja. Deira metode er å dåre og forføre menneska slik som ved syndefallet, deira mål og hendsikt er å få makt over menneska og over kyrkja på den måten. Syndefallet førde til avgudsdyrking og Bibelen kalla avgudane for lygn. Still ei alternativ hypotese, argumenter med kontraposisjon, så trur dei på den alternative hypotesa og på kontraposisjonen og lagar seg ein avgud av den. Ja, slå ei skrøne, fortel ein dum vits, så trur dei det. Det fortel noko om kor makteslause menneska er, kor makteslaus ein mann er overfor forføringa og vondskapens velde. Men det som var umogleg for menneska, på grunn av synda i kjøtet, det gjorde Gud, og det er det vi må vite å nytte oss av.

Så den evangeliske forkynninga fungerer annleis enn dette. Alle som tok imot Kristus, gav han rett til å verte Guds born, fødde av vatn og Ande og det som er født av Anden er ånd. Har vi Kristi Ande, så tilhøyrer vi han og då skal vi også leve for han. Når vi bøyer kne ved korsets fot og erkjenner vår synd for Jesus, så tilgjer Gud syndene våre og Jesu blod reinsar oss frå all urettferd. Så vert vi fylte av den Heilage Ande og den openberrar Ordet for oss og leier oss fram til heile sanninga og den set oss fri. Kristus er sanninga, den Heilage Ande herleggjer og openberrar han for oss som vår frelsar og Herre.

Jesus var komen for å gje oss ånd og liv.

JOH 6,63 Det er Anden som gjer levande; her kan menneske ingen ting gjera. Dei ord eg har tala til dykk, er ånd og liv.

JOH 10,10 Tjuven kjem berre for å stela, drepa og øyda. Eg er komen for at de skal ha liv og overflod.

Ja, kva er det for noko det derre superegoet. Eg er ikkje verken psykolog eller psykiater, men eg går ut ifrå at ein kvar har så pass demokratisk rett at han eller ho kans svare for seg sjølv og vurdere kva er det for slags superego som fungerer bra både for deg sjølv og for andre. Men her får vi inntrykk av at det er eit superego som gjer krav på oss, same enten vi vil eller ei og kva er det for noko? Vi kan samanlikne det med Trollet i “Per Gynt”. Det sa til Per:” Ver deg sjølv nok (egoet). Seinare når dei møttest, sa Per til Trollet at han hadde hadde vore seg sjølv, men Trollet svara at han hadde ikkje vore seg sjølv. Men Per meinte han hadde no prøvt å vere seg sjølv, slik som Trollet sa til han. Men då sa Trollet til han at det var ikkje det han hadde sagt, men han hadde sagt:” Ver det sjølv nok”. Så han hadde nok prøvt på det, men då hadde han ikkje vore seg sjølv. Her kan eg legge til at sjela hans var han sjølv, men han trengde Kristus til å frelse den.

Gud er den same som då han skapte og gjer framleis sitt verk med oss i samsvar med 1.Mos.2.

Jesus gav oss ånd og liv.

Det minner meg om at Gud skapte mannen av mold frå marka og bles livsens ande i nasa hans, så han vart til ei levande sjel. Lekamen er eit tempel for den Heilage Ande, så eg tenker meg at ved fylden av den Heilage Ande, gjev Anden liv til vår sjel. Men for mitt eige vedkommande vil eg seie det slik, at livet vart planta i meg ved Guds Ord, når eg var ein liten gutunge. Dei sterke opplevingane ved fylden av den Heilage Ande kom seinare, men den sentrale hendsikta var likevel at livet som var planta i meg, allereie når eg var ein liten gutunge, skulle vekse ved forkynninga av Guds Ord og fylden av den Heilage Ande.

Når eg merka at eg byrja å verte glad i henne Virtuella, bad eg til Gud over det og vedkjende for han at hans kjærleik var mellom oss og den var rett, same enten ho ville seie ja eller nei til mitt frieri, så eg opna meg endå meir for den og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande (Jfr.Rom.5,1-5). Både min og hennar lekam var tempel for den Heilage Ande, vi vart fylte av Anden, så vi fekk oppleve at Gud gjorde våre lekamar levande ved Anden.

RMR 6,12 – RMR 6,13 {I TENESTE FOR GUD}  Lat då ikkje synda rå i dykkar døyelege lekam, så de gjev etter for lystene i lekamen. 13 Og byd ikkje fram lemene dykkar til rådvelde for synda, så dei vert våpen for uretten. Men byd dykk sjølve fram til teneste for Gud, så de brukar lemene for han, til våpen for det som er rett. De var då døde og har fått liv.

RMR 8,1 – RMR 8,3 {LIVET I ANDEN}  Så er det då inga fordøming for dei som er i Kristus Jesus. 2 For Andens lov, som gjev liv, har i Kristus Jesus gjort meg fri frå lova åt synda og døden. 3 Det som var umogeleg for lova, av di ho var maktlaus på grunn av den vonde menneskenaturen, det gjorde Gud. For synda skuld sende han sin eigen Son i same skapnad som syndige menneske har, og heldt dom over synda i vår natur. [den vonde menneskenaturen: før omsett “kjøtet”. Same ordet er òg omsett “vår natur”, “den syndige naturen” o. l. Sjå Gal 5, 17; Ef 2, 3.]

RMR 8,11 Han var det som reiste Jesus opp frå dei døde. Og dersom hans Ande bur i dykk, skal han som reiste Kristus opp frå dei døde, også gjera dykkar døyelege lekam levande ved sin Ande som bur i dykk.

Det sentrale poenget i dette er likevel at Jesus frelser vår sjel for æva og gjev oss evig liv, han gjev oss livets vatn, han gjev liv til vår sjel, vi er fødde av vatn og Ande og det som er født av Anden er ånd. Så vi skal la Anden råde i vår døyelege lekam. Og eg fekk oppleve at Faderen openberra henne for meg som sitt barn, som han elska og som han hadde omsorg for og ho levde i eit kjærleiksforhold til Kristus, som hans brud. Då var det viktig for oss å ære og takke Gud og Lammet for frelsa, halde fram med å vende oss til Kristus, takke og lovprise han som vår frelsar og Herre og tenke som so at vi lever for han.

Gud gav oss ein Ande som verkar kraft, kjærleik og visdom.

Eg hadde bedt Jesus gje meg ei frelst kvinne til kone og eg trur han svarde meg slik, Gud er den same og han gjorde sitt verk med oss i samsvar med 1.Mos.2, hans mål og hendsikt var framleis å frelse vår sjel for æva og gje oss evig liv og at vi skulle dyrke og verne hagen. Han gav oss ikkje ei ånd som verkar mismod, men han gav oss ein Ande som verkar kraft, kjærleik og visdom (sindighet). Eg vart motivert av den kjærleiken og styrka av hans kraft.

2TI 1,7 For Gud gav oss ikkje ei ånd som gjer motlaus, men ei ånd som gjev kraft og kjærleik og visdom.

Slik heldt eg meg heilhjarta til han og fekk oppleve at han kom meg til hjelp med si kraft. Eg hadde eit visst håp om at han ville gje meg henne til kone, men eg var ikkje så sterk i trua, korleis skulle eg forstå det, kva skulle eg seie. Men det største problemet var nok at eg vart utstøytt og fekk ikkje moglegheit til å seie noko meir om det.

2KR 16,9 For Herrens augo fer utover all jorda, så han med si makt kan hjelpa dei som heilhjarta held seg til han. Men i dette har du bore deg uklokt åt; heretter skal du støtt ha krig.”

Det er ikkje lenge sidan Jesus talte til meg om å heilhjerta halde meg til han, så ville han komme meg til hjelp med si kraft og eg forstod at han soleis ville gje meg hjelp i form av ei kone. Som sagt er eg viss på at det var den gjerninga han byrja med i mitt forhold til henne Virtuella, som svar på mi bøn om ei frelst kvinne til kone, allereie når vi gjekk på gymnaset. Han som byrja den gode gjering i oss, hans skal også fullføra den.

FIL 1,3 – FIL 1,11 {TAKK OG BØN FOR KYRKJELYDEN}  Eg takkar alltid min Gud når eg tenkjer på dykk. 4 Og kvar gong eg bed for dykk alle, gjer eg det med glede. 5 For frå fyrste dagen og til no har de vore med i arbeidet for evangeliet. 6 Og eg er viss på at han som tok til med ei god gjerning i dykk, skal fullføra henne – heilt til Jesu Kristi dag. 7 Det er berre rett at eg tenkjer så om dykk alle. For eg ber dykk i hjarta, og de har alle del med meg i nåden, både når eg er i fengsel, og når eg forsvarar og stadfester evangeliet. 8 Ja, Gud er mitt vitne på at eg lengtar etter dykk alle med Kristi Jesu hjartelag. 9   Og dette bed eg om, at kjærleiken dykkar må verta rikare og rikare på dømekraft og skjøn, 10 så de i dei ymse spørsmål kan døma om kva som er rett. Då kan de stå reine og lytelause på Kristi dag, 11 fylte av rettferds frukt som veks fram ved Jesus Kristus, Gud til lov og ære.

For meg kjennest det som at det viktige, sentrale og verdifulle poenget er å få oppleve at Gud soleis styrker meg med si kraft, at han kjem meg til hjelp med si kraft og at han soleis gjev meg hjelp i form av ei kone. Ho Virtuella sa nei til mitt frieri, ho sa nei til Herren også og var fortapt. Men Jesus kan vel gje meg ei anna kvinne til kone i staden, til dømes ho ”Miss Oslo 1990”. Når han frelser henne ”Miss Oslo 1990” så kan han vel buke henne som sitt vitne og frelse henne Virtuella også?

Det vesentlege for meg er å heilhjerta halde meg til Herren, så eg får oppleve at han kjem meg til hjelp med si kraft, så eg får oppleve at han soleis gjev meg hjelp i form av ei kone. Eg skal glede meg i det fullførde frelsesverket, så vil han gje meg det mitt hjerte attrår.

Bodskapen 26.5.2016:

Ja, seier Herren, mitt auge fær over heile jorda, for at eg kan støtte den som heilhjerta held seg til meg. Sjå, eg søker etter menn og kvinner i denne tid, som vil vie sitt liv for meg og som hungrar og lengtar etter den kraft som eg kan gi. Sjå, eg skal i sanning høyre deira bøner og eg skal svare ifrå min heilage himmel. Dei skal få oppleve, at den kraft som var verksam i fordoms tid, den skal virke i denne siste tida. Dei skal få sjå forunderlege ting, seier Herren. Ver stille for meg, for sjå, eg kjem, eg kjem ganske snart. Men før eg kjem, så skal eg vise mi kraft og dei skal få sjå, at eg lever, den gamle av dage. 

Det folk eg skal bruke i endetida, det er eit folk som eg har lutra, som eg har reinsa, seier Herren, det skal vere med og forkynne mine gjerningar. Det er eit folk som er helga meg, seier Herren. Og sjå, eg Herren, eg har byrja eit verk i det folk i dag og sjå, eg skal svare på deira bøner. De skal få oppleve at det de har bedt om i mange år, det skal eg svare på, seier Herren. For sjå, eg er ein bønnhøyrande Gud, sjølv om du synest det dryger og det tek tid, men sjå, seier Herren, eg kjem når tida er inne. Så ver stille, seier Herren og bi på meg, for den som bier på meg, han skal ikkje verte skuffa, men han skal få oppleve at eg svarar på dei heilage sine bøner. Amen.

Bodskapen 12.10.2014:

Ja, seier Herren, eg har sagt i mitt Ord, at du skal fryde deg og glede deg i mi frelse. Gled deg i meg, seier Herren, så skal eg gje deg kva ditt hjerte attrår. Ver ikkje opptatt med det som er rundt deg, sjå deg ikkje om, verken til høgre eller venstre, men ha ditt blikk festa på meg, seier Herren. Ver oppteken med det som er der oppe. Eg har jo sagt i mitt ord, er de oppreist med meg, då skal de søke det som er der oppe. Men eitt er nødvendig, seier Herren, det er å verte fylt av min Ande, fylt av mi salving og kraft i denne tida. For sjå, den vonde, han står dykk imot. Men med mi kraft og mi salving, så skal de vinne meir enn siger, seier Herren. For sjå, den ånd som bor i deg, den er sterkare enn den som er i verda.

Mange er dei i desse dagar, som ser seg tilbake og som ligg etter på vegen. Derfor, mine barn, skal de rope til meg og be for dei, at dei skal få ny kraft og nytt mot og eg skal møte dei på nytt igjen, seier Herren. For sjå, det er mange som er såra, det er mange som har det vondt og lid. Men de, mine born, de skal gå ut og trøyste dei. Og de skal hjelpe dei på vegen, for eg har sagt i mitt Ord, at de som er sterke, de eg skuldige til å bere dei svake. For sjå, det er mange svake mellom mitt folk. Men eg, Herren, ynskjer å kalle dei i desse dagar og eg, Herren, skal fylle dei med mi salving og kraft. Og då skal den svake seie, eg er ein helt. For sjå, det er kun med mi kraft du kan vinne siger.

Ja, eg vil prise og opphøye deg, min frelsar og Herre, fordi du har frelst meg, fordi du har skrive mitt namn i livets bok. Og eg veit at når du kjem, så skal eg få vere med. Og eg skal vere med i den skaren, som skal toge inn i staden med dei faste grunnvollar. Å, kor eg lengtar etter å sjå deg, som mi sjel elskar. Amen.

Jesu frelseverk er fullført og fullkome, vi kan med glede ause or frelseskjelda, det er som eit ope skattkammer, det er berre å forsyne seg.

Jesus frelsesverk er fullført og fullkome. Då er det vesentleg at han er av herlegdoms Ande Guds veldige Son, slik det viste seg ved at Gud vekte han opp frå dei døde. Han er fullkomen, han er herleggjord og det er han for oss. Han er brødet som kjem ned frå himmelen og gjev verda liv, han er den nye naturen som Gud gjev oss frå himmelen og den er fullkomen. Han er den siste Adam, som er ifrå himmelen og som for oss har vorte ei livgjevande ånd, det livet og den Anden som han gjev oss frå himmelen er fullkommen. Livet vart planta i meg ved Guds Ord, allereie når eg var ein liten gutunge og det skulle vekse, håpet om Guds herlegdom gjorde oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik var utrendt i våre hjarto ved den Heilage Ande som var oss gitt. Og den Heilage Ande openberra henne for meg som det vidunderlege barnet Gud fødde henne, ho levde i eit kjærleiksforhold til Faderen som hans barn, som han elska og hadde omsorg for og i eit kjærleiksforhold til Kristus, som hans brud. For det livet og den Anden Jesus gav oss frå himmelen var fullkome. Vi var fødde av Anden og det som er født av Anden er ånd og den Anden var og er fullkomen. Jesus gav oss livets vatn gratis, av berre nåde, han er sjølv livets vatn, han er sjølv livet som han gav oss og det var og er fullkome. Visst skulle eg vel det og det skal eg framleis gjere. Slik skal eg framleis drikke av den kjelda, ause med glede or frelseskjelda, opne meg for  den og la den strøyme gjennom meg, frå mitt liv skal det som skrifta seier strøyme elvar av levande vatn. Slik skal eg vere kanal for Guds velsigning. Ja eg skal endåtil bade i den, vade så langt ut i den at eg flotnar og flyt (Esekiel 47). Jesus har sagt til meg at frelsesverket inkluderer alt kva eg treng, så eg skal ikkje mangle noko. Så eg forstår det slik at det inkluderer ei kone til meg også. Eg skal berre opne meg for nådestraumen og ta imot. Eg skal ikkje stå ved strandbreidda og sjå på livets flod, men kaste meg uti den og få oppleve at den ber meg.

Eg fekk ikkje snakke noko meir med henne Virtuella, om eg ville snakke med andre om henne, vart eg berre avvist, dei ville ikkje høyre på meg. Så mine tankar om henne måtte eg berre fortrenge og undertrykke. Men no må eg visst ta fram att dei fortrengde og undertrykte tankane, for dei representerer ein ressurs og ei kraft som eg eigentleg skulle gjere bruk av (jfr. Freuds psykoanalyse). For det var ikkje berre mine tankar og mine ord, men det var Guds tankar og hans svar på mi bøn, det var Jesus som gav oss ånd og liv, det var Gud som gav oss sin Ande og styrka oss med si kraft. Den Heilage Ande openberra henne for meg som det vidunderlege barnet Gud fødde henne til, født av vatn og Ande og det som er født av Anden er ånd, som Faderen elska og hadde omsorg for og ho levde i eit kjærleiksforhold til Kristus, som hans brud. Så kvifor skulle eg vel fortrenge og undertrykke det? Snakk om kvinneundertrykking, men dette er undertrykking av det åndelege og sjelelege livet i samfunn med Gud og det er undertrykking av mitt (mannens) åndelege og sjelelege liv i samfunnet med Gud. Det berømmelege superegoet gav oss andre tankar og vrangforestillingar som vart brukte til argument for å kue det åndelege og sjelelege livet i samfunnet med Gud som er ånd, slik gjorde det menneska trongsynte. Men med ekte evangelisk kristendom vert vi reinsa frå det, sinnet vert fornya ved Guds Ord og Guds Ande, ressursar i oss vert frigjorde, vi vert styrka ved Guds kraft til å leve for Herren. Dette skal ikkje fortrengast og undertrykkast av eit superego, det er noko som Gud har gitt meg i hjertet og eg skal sjå til at eg bidreg med det, så det er ein ressurs for kyrkjelyden også. Bodskapen 29.3.2015:

Midt i mi menigheit har eg bestemt det skal vere vekking, midt i mi forsamling har eg bestemmt at der skal livet vere. Det er ikkje noko som personar har, men det er noko som mi forsamling skal eige i si midte. Der skal livet vere, der skal overfloda vere, der skal fornyinga vere. Derfor sjå til at du bidreg med det Gud har gitt i ditt hjerte, så skal eg rake glørne saman og  så skal bålet byrje å flamme og elden skal byrje å brenne og du skal få kjenne at pinsefesten sin dag, den er ikkje over, den er framleis tilgjengeleg.

Stå ikkje ved bredda og sjå på nådens flod, men kast deg uti, så skal du kjenne den skal bere deg, den skal halde deg oppe og du skal få oppleve  ein fryd i ditt hjerte som du aldrig før har kjent, for det er ikkje av gjerningar du får det, men du får det som er gitt av berre nåde. Og skattkammeret mitt er ope og alle rikdommar og skattar er tilstades, skjult i meg. Men du må ha apetitt og når du har lengsel, så skal du gå inn og så skal du ta for deg av det som er fullbrakt og eg skal gi deg det som arv og då skal du fryde deg og glede deg. Fordi eg Herren skal fylle deg med overflod.

Eg skal gi deg føter som hindane, du skal bli stilt opp på høgdene og du skal få sjå det vidstrakte landet, og med dine auge skal du sjå det og med di tru skal du innta det, for landet det ligg ope for deg, fiendane er besigra, det er ikkje ein mur som skal vere for høg for deg. Men du skal få kjenne at med tru skal du innta -, bry deg ikkje om omstenda, men ver oppteken med meg, så skal eg Herren løfte deg inn i ei atmosfære og du skal verte til eit anna menneske.

Å ta ut av skattane i dette skattekammeret, kan samanliknast med å resonnere som ved modus ponens.

EFE 1,1 – EFE 1,14 {HELSING}  Paulus, etter Guds vilje Jesu Kristi apostel, helsar dei heilage i Efesos, dei som trur på Kristus Jesus. [i Efesos: Orda vantar i dei eldste handskriftene. Brevet har truleg vore sendt til fleire kyrkjelydar i Vesleasia.] 2 Nåde vere med dykk og fred frå Gud, vår Far, og Herren Jesus Kristus!  3 {GUD VERE LOVA FOR NÅDEN I KRISTUS!}  Lova vere Gud, vår Herre Jesu Kristi Far,  han som i Kristus har velsigna oss  med all Andens velsigning i himmelen.  4   I Kristus har han valt oss ut før verda vart skapt,  så vi skulle vera heilage og lytelause for hans åsyn. 5   I kjærleik og av eigen fri vilje  har han føreåt etla oss  til å få barnekår hjå seg ved Jesus Kristus, 6   til lov og ære for hans herlegdom  og for den nåde han gav oss i sin kjære Son.  7   I han har vi utløysinga  som vart vunnen ved hans blod,  forlating for syndene.  Så rik er hans nåde, 8   som han i rikt mål har late oss få.  Han gav oss all visdom og alt skjøn, 9   då han kunngjorde oss løyndomen om sin vilje,  den frie avgjerd han hadde teke 10   om å fullføra sin frelsesplan når tida var inne:  å sameina alt i Kristus, både det i himmelen og det på jorda.  11   I han har vi fått arvelut,  vi som føreåt var etla til det  etter Guds forsett,  han som gjennomfører alle ting  etter sin plan og vilje. 12   Så skulle vi vera til lov og ære for hans herlegdom,  vi som alt no har sett vår von til Kristus.  13   I han kom de òg til tru  då de høyrde sanningsordet,  evangeliet om frelsa dykkar.  I han er de merkte med eit segl,  Den Heilage Ande som var lova, 14   han som er pantet på arven vår  til dess utløysinga kjem for Guds folk,  til lov og ære for hans herlegdom.

EFE 2,4 – EFE 2,10   Men Gud er rik på miskunn. Av di han elska oss med så stor kjærleik, 5 gjorde han oss levande med Kristus, vi som var døde på grunn av våre synder. Av nåde er de frelste. 6 I Kristus Jesus har han reist oss opp frå døden saman med han og sett oss i himmelen med han, 7 så han i dei komande tider kunne visa sin overstrøymande rikdom på nåde og sin godleik mot oss i Kristus Jesus. 8 For av nåde er de frelste, ved tru. Det er ikkje dykkar eige verk, det er Guds gåve. 9 Og det kviler ikkje på gjerningar, så ingen skal rosa seg. 10 For vi er hans verk, skapte i Kristus Jesus til gode gjerningar som Gud føreåt har lagt ferdige, så vi skulle ferdast i dei.

 

Samanlikning mellom Guds Ord og fysikkens lover. Moralfilosofi utan nåde? Det var då som Babel-kongen. 

1980-talet, engasjerte eg meg i realistgruppa i det kristne studentlaget. Det var evangelisk forkynning, men eg merka ikkje noko typiske karismatiske innslag, der var ikkje mykje ånd og liv og kraft. Men held vi oss til den evangeliske forkynninga og går vegen til Faderen og held fram med det, så skal den leie fram til eit rikare liv, ved fylden av den Heilage Ande, vi skal få kraft og verte utrusta ved at den Heilage Ande kjem over oss. Men her bar det meir preg av frustrasjon, som om det ikkje førde fram. Det verka som den faglege interessa gjekk mest i retning av matematikk og fysikk, det var kanskje berre at det fekk mest merksemd, for der er ei kopling mellom trua på Gud og matematikk og fysikk. Følgjande bibelvers gir dekning for det:

JER 33,14 – JER 33,26   Sjå, dagar skal koma, lyder ordet frå Herren, då eg oppfyller den gode lovnaden eg gav Israel og Juda. 15 I dei dagar, når den tid kjem, lèt eg ein rettferdig renning veksa fram i Davids-ætta. Han skal gjera rett og rettferd i landet. [ein rettferdig renning: -> Jes 4, 2.] 16 I dei dagane skal Juda verta frelst og Jerusalem bu trygt. Og dette er namnet byen skal få: “Herren, vår rettferd”. 17 For så seier Herren: Det skal aldri vanta ein mann av Davids ætt til å sitja på Israels kongsstol. 18 Mellom levittprestane skal det heller ikkje vanta menn som kan tena meg og til alle tider bera fram brennoffer, brenna grødeoffer og laga til slaktoffer. 19   Herrens ord kom til Jeremia, og det lydde så: 20 Så seier Herren: Kan de bryta mi pakt med dagen og natta, så dag og natt ikkje kjem i rett tid, 21 då skal òg mi pakt med David, tenaren min, brytast, så han ikkje får nokon son som kan sitja på kongsstolen hans, og like eins pakta med levittprestane som gjer teneste for meg. 22 Etterkomarane etter David, tenaren min, og etter levittane, som tener meg, gjer eg talrike som himmelhæren, som ikkje kan teljast, og sanden ved havet, som ikkje kan mælast. 23   Herrens ord kom til Jeremia, og det lydde så: 24 Har du ikkje lagt merke til kva dette folket seier: “Dei to ættene som Herren valde ut, har han støytt frå seg.” Såleis vanærar dei folket mitt, fordi dei ikkje lenger held det for å vera eit folk. 25   Så seier Herren: Dersom eg ikkje har gjort pakt med dag og natt og ikkje gjeve lover for himmel og jord, 26 vil eg støyta frå meg ætta åt Jakob og åt David, tenaren min, og ikkje ta nokon av etterkomarane hans til å råda over Abrahams, Isaks og Jakobs ætt. Men eg vil venda lagnaden deira og miskunna meg over dei.

HEB 11,3 I tru skjønar vi at verda er skapt ved Guds ord, og at det vi ser, ikkje har vorte til av det synlege.

Den moralfilosofiske tradisjonen frå Platon kopla seg også til matematikk og fysikk, men den tok sikte på å herske og stod soleis i motsetnad til nåden vi får i Kristus og det har den gjort endåtil i kyrkja. Platon kopla det til det geosentriske verdsbiletet, men så vart det avsanna. Dette minner om det som vart sagt om Babel-kongen:

JES 14,3 – JES 14,4 {BABEL-KONGEN FELL}  Den dagen Herren lèt deg kvila frå ditt strev og di uro og frå det harde trælearbeidet som vart lagt på deg, 4 då skal du syngja denne spottevisa om Babel-kongen:   Sjå, no er det ute med valdsherren,  no er det slutt på hans ville framferd!

JES 14,12 – JES 14,17   Kor du er fallen frå himmelen,  du strålande morgonstjerne, du son åt morgonroden!  Kor du er slengd til jorda,  du som la under deg folkeslag! [morgonstjerne: bilete på babylonarkongen.] 13   Det var du som tenkte med deg:  “Til himmelen vil eg stiga opp;  høgt over Guds stjerner  reiser eg min kongsstol.  Eg tek sete på tingfjellet lengst i nord. 14   Eg vil stiga opp over dei høge skyer  og gjera meg lik Den Høgste.” 15   Nei, til dødsriket er du nedstøytt,  lengst ned i den djupe hola.  16   Dei som ser deg, stirer på deg,  undrast og seier:  “Er dette den mannen som skok jorda  og fekk kongerike til å skjelva, 17   han som gjorde verda til ei øydemark,  la byar i grus  og aldri lét fangar få fara heim?”

Men det går framleis like fint å samanlikne Guds Ord og lov med naturlovene, det  er lover for menneskelivet til samanlikning med naturlovene.

Etter at eg fekk denne åndelege openberringa, der Jesus openberra seg for meg og henne ”Miss Oslo 1990” ville eg gjerne snakke med henne, dersom Jesus ville gi meg henne til kone, ville vel det vere naturleg. Eg kunne til dømes rådføre meg med henne om min studieveg vidare. Det ville vel vere naturleg å ta slike omsyn til henne også. Men så nær kontakt og eit så nært forhold til henne fekk eg ikkje. No var eg rådvill om kva slags studieplan eg skulle følgje. Eg hadde brukt ein god del tid på skriveriet om dette  som var mi sak og om mykje meir enn det og gjorde det framleis. Så eg tenkte eg måtte prøve å halde ein nokolunde normal studieplan og prøvde meg på nokre vidaregåande emne i teoretisk fysikk, der det vart brukt nokså avansert matematikk. Herren vil vel styrke meg, tenkte eg. Men det var ikkje særleg vellukka, det vart total fiasko. Eg kom til at i staden for å gjere bruk av Guds nåde og få oppleve at Gud kom meg til hjelp med si kraft, vart dette som å prøve å prestere for å få noko av forteneste, men forventinga om forteneste var i så fall ei innbilling, om eg tenkte meg å få henne som forteneste, var det innbilling. Det er eit problem som går igjen i andre samanhengar også og det har seg nok slik at ”den Duglause Hyrdingen” er på ferde, han som gjætte slaktesauene for sauehandlarane. Eg kom til at studiane vart som ei religiøs søking som ikkje førde fram.

Frieri midt i studiane! Men ved at eg bøyer meg ved korsets fot og audmjuker meg for den sanne Gud.

Det var nok tidleg på hausten 1988 eg oppdaga henne ”Miss Oslo 1990” og fekk oppleve ei åndeleg openberring, der Jesus openberra seg for meg og henne. Eg relaterer det til demokratirørsla og studentopprøret i Kina våren etter og opninga av Berlinmuren 9.11.1989, då har eg det. Våren 1989 var eg ferdig med fysikk-kursa, på grunnivå, tilsvarande grunnfag, koder på 100-talet, eg skulle berre ta oppatt ein av dei eksamenen for å forbetre karakteren, så eg prøvde meg på 3 vidaregåande kurs, på 200-talet. Eg bestod berre to av dei og det var ikkje særleg gode resultat. Dette burde eg eigentleg klare, men eg heldt no på med dette skriveriet mitt på si, det tok tid og med det gjekk tankane andre vegar, så det tok kanskje meir tid enn det skulle. Seinare prøvde eg meg på meir avanserte emne, teoretiske dvs. svært matematiske, med kode på 300 talet og det var det som vart total fiasko.

No var eg klar over at det gjekk dårleg på eine eksamenen og rett etter kom Beijing-massekeren, 4.juni. Eg dreiv med dette skriveriet mitt på si og når eg såg igjen henne ”Miss Oslo 1990” fekk eg inntrykk av at det var noko som gjekk hardt inn på henne, eg gjekk ut ifrå at det var Beijin-massakeren, eg hadde også ei aning om at det hadde å gjere med noko som eg hadde skrive, men korleis koplinga er der, korleis ho eventuelt hadde fått greie på det, veit eg ikkje. Så skreiv eg om mitt gode samvits pakt med Gud med grunnlag i Jesu oppstode frå dei døde, har vi lete oss forsone med Gud på evangeliets grunnvoll, så kan vi og skal vi ha godt samvit for Gud og har ho levt rett, så har ho heller ikkje noko å ha dårleg samvit for. Rett etter fekk eg dette hyggelege møtet med henne der våre blikk møttest, medan venninga hennar stod ved sida av henne, eg stoppa nok opp ein liten augneblink og såg på henne med ein ynskjedraum om å få omfamne henne og gje henne ein klem. Jau, eg hadde ein ynskjedraum om å få henne til kone og som realist og naturvitar tenker eg også naturfagleg om den saka. Og eg er overtyda om at ho merka dette, fordi håpet om Guds herlegdom gjorde oss ikkje til skamme, for Gud kjærleik var utrent i våre hjerte ved den Heilage Ande som var oss gitt, så Guds kjærleik og Guds Ande var i oss og mellom oss. Eg er viss på at ho var Guds barn, fødd av vatn og Ande og det som er født av anden er ånd, for meg verka det som om ho var eit kjærleikens vesen, fødd og laga av Guds kjærleik, den omgjorde henne og følgde henne og ho hadde denne herlege, himmelske gleda. Det hadde nok å gjere med at eg velsigna henne og bad for henne, men det vesentlege var at Jesus var med meg og han også velsigna henne, han brukte meg som kanal for si velsigning til henne.

Som eg skreiv i kommentaren til møtet 11.6.2017:

Eg har fortalt om korleis eg fekk ei åndeleg openberring, der Jesus openberra seg for meg og henne ”Miss Oslo 1990”. Sidan gjekk eg av og til på Biologibygget og såg etter henne og eg er viss på ho forstod det. Ein gong lente ho seg bakover mot eit bord i kantia og ho såg på meg når eg skulle til å gå forbi. Veninna hennar stod ved sida av. Og eg såg på henne, kanskje gjorde eg eit lite stopp, akkurat som om eg skulle til å seie noko eller akkurat som om eg sa noko, utan å gjere det, det var berre i mitt indre menneske eg vedkjende noko.  Kva vedkjende eg? Ja, ho vart fanstastisk vakker, heile hennar skapning var tiltrekkande på meg. Eg hadde bedt til Jesus for henne og opplevt denne openberringa som svar på mi bøn og det var både å be Jesus frelse henne, samtidig som eg vedkjende at eg yngste å få henne til kone. Men no følte eg at det var det siste det handla om og eg følte det som om eg var dum og innbilsk som skulle prøve meg på å fri til henne. Eg følte at eg måtte erkjenne den kjønnlege tiltrekning, det var svært så fysisk, kjemisk og biologisk, eg måtte erkjenne at det var den naturlege kjønnlege tiltrekninga, men samtidig var det åndeleg, det var då den Heilage Ande som overtyda meg om det. Det var ei vedkjenning til Gud og eg er viss på at ho merka det. Elles fekk eg meg ikkje til å seie noko høgt, eg tenkte berre at her måtte eg vere forsiktig, så eg ikkje freista henne og let meg sjølv verte freista, så eg gjekk berre vidare og sette meg ved eit anna bord.

Det verkar som Jesus tok oppatt tråden her i bodskap 2, 18.6.2017:

2.A: Ja, seier Herren, eg vil at du mitt barn, du skal søke inn til meg, inn i heilagdomen, så skal eg Herren, bruke deg til stor og rik velsigning. Men sjå, seier Herren, du held deg litt på avstand og du er ikkje innvia til meg og du søker ikkje meg slik som du gjorde i fordums dagar, då du var brennande i ånda og du vitna om meg på ein kvar stad og du brann for meg, seier Herren. Eg vil at du skal komme tilbake igjen til dette, seier Herren. For eg ynskjer å bruke deg og eg vil bruke deg til stor og rik velsigning, seier Herren. Sjå, eg har talt til deg mange gangar før, men du har vore gjenstridig, men sjå, seier Herren, eg elskar deg med ein evig kjærleik og eg vil at du skal gå sigrande ut av denne verda. Eg vil at du skal oppleve herlege ting med meg, seier Herren. For sjå, eg er rik nok, seier Herren, for alle som påkallar meg. Derfor påkall mitt namn og eg skal møte deg på nytt igjen, seier Herren. 

2.B: Frelsa i meg, den er gratis, seier Herren. Du kan ikkje gjere noko, verken frå eller til, men av nåde, så vert du frelst. Og det er ei gave ifrå meg, det er noko du får fritt og for inkje, seier Herren. Derfor ta imot denne gava, frelsa, den er gratis, seier Herren. Men ta imot, audmjuk deg, seier Herren, og eg skal reise deg opp i Jesu namn. Amen.

Eg kan også samanlikne det med bodskapen 12.10.2014:

Ja, seier Herren, eg har sagt i mitt Ord, at du skal fryde deg og glede deg i mi frelse. Gled deg i meg, seier Herren, så skal eg gje deg kva ditt hjerte attrår. Ver ikkje opptatt med det som er rundt deg, sjå deg ikkje om, verken til høgre eller venstre, men ha ditt blikk festa på meg, seier Herren. Ver oppteken med det som er der oppe. Eg har jo sagt i mitt ord, er de oppreist med meg, då skal de søke det som er der oppe. Men eitt er nødvendig, seier Herren, det er å verte fylt av min Ande, fylt av mi salving og kraft i denne tida. For sjå, den vonde, han står dykk imot. Men med mi kraft og mi salving, så skal de vinne meir enn siger, seier Herren. For sjå, den ånd som bor i deg, den er sterkare enn den som er i verda.

Mange er dei i desse dagar, som ser seg tilbake og som ligg etter på vegen. Derfor, mine barn, skal de rope til meg og be for dei, at dei skal få ny kraft og nytt mot og eg skal møte dei på nytt igjen, seier Herren. For sjå, det er mange som er såra, det er mange som har det vondt og lid. Men de, mine born, de skal gå ut og trøyste dei. Og de skal hjelpe dei på vegen, for eg har sagt i mitt Ord, at de som er sterke, de eg skuldige til å bere dei svake. For sjå, det er mange svake mellom mitt folk. Men eg, Herren, ynskjer å kalle dei i desse dagar og eg, Herren, skal fylle dei med mi salving og kraft. Og då skal den svake seie, eg er ein helt. For sjå, det er kun med mi kraft du kan vinne siger.

Eg kjende meg tiltrekt av ei vakker kvinne, av kroppen hennar og det var den naturlege kjønnlege tiltrekninga. Og på toppen av det heile opplevde eg det som om det var det Anden dreiv meg til og det var det som gjorde det så spesielt og så sterkt. Slik også i dette møtet med henne ”Miss Oslo 1990”, eg følte at eg måtte berre bryte saman og tilstå, at eg var ein friar, at eg soleis måtte audmjuke meg altså.

JES 57,14 – JES 57,16 {HAN VEKKJER ÅNDA TIL LIV HJÅ DEI BØYGDE}  Det lydde eit ord:  Bygg, ja bygg og ryd ein veg!  Ta bort kvar støytestein  frå vegen åt mitt folk! 15   Så seier han som er høgt opphøgd,  han som tronar evig og heiter Den Heilage:  I det høge og heilage bur eg  og hjå den som er knust og nedbøygd i ånda.  Eg vekkjer ånda til liv hjå dei bøygde  og hjarta til liv hjå dei knuste. 16   For eg vil ikkje evig føra klagemål  og ikkje alltid vera harm.  Elles kom deira ånd  til å missa si kraft for mitt åsyn,  deira livsande som eg har skapt.

Og slik skal vi audmjuke oss og bøye oss ved korsets fot og vedkjenne vår synd for han, så får vi tilgjeving og Jesu blod reinsar oss frå all urettferd. Så ved trua på Jesus tek vi imot det som Gud gjev oss i han av berre nåde.

Relatere til naturvitskapen for å vise at læra er rett; vi treng den nåden Gud gir oss i Kristus.

Sidan menneska let seg lokke til å ete av kunnskapstreet og soleis prøvde å forgude seg sjølve med sin kunnskap (religiøs stolthet), så oppdaga dei at dei var nakne og prøvde å gøyme seg mellom trea i hagen, når dei høyrde at Gud gjekk i den. Slik vart der ein motsetnad mellom Gud som er ånd og mannen som var laga av mold frå marka. Men dersom vi audmjuker oss for Gud let oss forsone med han på evangeliets grunnvoll, så treng vi ikkje lenger gøyme oss for han slik, med dårleg samvit, men vi skal tvert om leve i eit godt samvits pakt med han (godt samvits vedkjenning til han), med grunnlag i Jesu oppstode frå dei døde.

Så vi skal leve i samfunn med han til samanlikning med korleis Adam og Eva levde i samfunn med han før syndefallet. Mannen og hagen og alt som levde  der var laga av mold frå marka, det er sliks som kan granskast og studerast med naturfaglege metode, korleis hann- og ho-dyr levde saman og formeira seg. Venteleg skulle mann og kvinne også leve saman og formeire seg naturleg på liknande vis. Og kven har sagt at Bibelen ikkje er naturvitskapleg? Dette er naturvitskapleg rett og det er rett også i følgje Bibelen. Vi måtte berre audmjuke oss for Gud og la oss forsone med han på evangeliets grunnvoll og halde fram med å leve i det, hans om byrja med den gode gjerning i oss, han skal også fullføra den.

Gud skapte mannen av mold frå marka og bles livsens ande i nasa hans, så han vart til ei levande sjel. Så planta han hagen og sette mannen til å dyrke og verne den. Og midt i hagen stod livsens tre og kunnskapstreet. Til samanlikning vart livet planta i meg ved Guds Ord allereie når eg var ein liten gutunge og det skulle vekse. Eg vart opplærd til å påkalle Kristus som min frelsar og Herre og be om frelse for mine næraste og sidan forstod eg at frelsa var det motsette av å verte forførde slik som ved syndefallet, så eg byrja også å be han om å gje meg ei frelst kvinne til kjæraste og kone. Der er eit kjærleiksforhold mellom Kristus og hans brud og det er skapt av Gud og eg forstod etter kvart at det var født i meg ved Guds Ande, så for meg gjaldt det kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne. Så slik var elden i mitt hjerte ved den Heilage Ande. Når eg gjekk på gymnaset merka eg at eg byrja å verte forelska i henne Virtuella, så eg bad til Gud over det og erkjente at hans kjærleik var mellom oss og den var rett, same enten ho ville seie ja eller nei til mitt frieri, så eg opna meg endå meir for den og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande.

RMR 5,1 – RMR 5,5 {FRED MED GUD OG FRELSE FRÅ DOMEN}  Sidan vi no har vorte rettferdige ved tru, har vi fred med Gud ved vår Herre Jesus Kristus. 2 Gjennom han har vi òg ved trua fått tilgjenge til den nåden vi står i, og vi prisar oss lukkelege fordi vi eig von om Guds herlegdom. 3 Ja, ikkje berre det, vi prisar oss òg lukkelege over trengslene våre. For vi veit at trengsla gjer oss uthaldande, 4 og den som held ut, får eit prøvt sinn, og den som er prøvd, får von. 5 Og vona gjer ikkje til skammar, for Guds kjærleik er utrend i hjarto våre ved Den Heilage Ande som han har gjeve oss.

Når eg var ung, vegra eg meg noko for Freuds påstand om at menneska vert motiverte av seksualitet og aggresjon, men eg relaterte det til det utviklingslæra seier om at livet er ein kamp for tilværet. Men no tenkte eg som so at eg i min kjærleik til kvinna vart motivert av Guds kjærleik. Det var ikkje tome, for Guds kjærleik var ein åndeleg røyndom i mitt hjerte. Gud gav meg ein Ande som verka kraft, kjærleik og visdom, eg vart motivert av Guds kjærleik, styrka av hans kraft og fekk visdom ved at Anden openberra Guds Ord for meg.

Å  lovprise Gud og Lammet for frelsa er sentralt i dette.

LUK 10,20 Og likevel: Gled dykk ikkje over at åndene lyder dykk, men gled dykk over at namna dykkar er skrivne i himmelen!”

FIL 4,4   Gled dykk i Herren alltid! Atter vil eg seia: Gled dykk!

NEH 8,10 Så sa Esra til dei: “Gå no heim, et feite retter og drikk søt vin! Send òg noko av det til dei som ingen dukar bord for. For denne dagen er helga til vår Herre. Ver ikkje sorgfulle! For gleda i Herren er dykkar styrke.”

Har vi teke imot Jesus, så vi har hans Ande, då tilhøyrer vi han og er frelst. Då skal vi også leve for han, det er motivet og det er det Anden driv oss til. Eg skal heilhjarta halde meg til Herren, så vil han komme meg til hjelp med si kraft og slik ventar eg meg at han gjev meg hjelp i form av ei kone.

2KR 16,9 For Herrens augo fer utover all jorda, så han med si makt kan hjelpa dei som heilhjarta held seg til han. Men i dette har du bore deg uklokt åt; heretter skal du støtt ha krig.”

Når eg vart glad i ei jente, bade eg for henne og fekk oppleve at Faderen elska henne som sitt barn og Kristus elska henne som si brud, den kjærleiken fekk eg i hjertet ved den Heilage Ande og det var herleg (Rom.5,1-5). Det opplevde eg både i mitt forhold til henne Virtuella og i mitt forhold til henne ”Miss Oslo 1990”. Slik vart eg motivert av Guds kjærleik og styrka ved Guds kraft og det var viktig for meg både når eg var i praktisk arbeid som fiskar og når eg studerte. Når eg var i praktisk arbeid opplevde eg det som at kroppen vart styrka ved Guds kraft, som om den tok i bruk ressursar, kraft og styrke i min kropp. Eg bad han om ei frelst kvinne til kone og han har svart meg positivt på det heile tida, det er inkludert i det fullførde frelsesverket. Ordet om korset er ei Guds kraft til frelse for kvar den som trur. Han har styrka meg med si kraft, han har kome meg til hjelp med si kraft også ved at han ville gje meg hjelp i form av ei kone. Men Gud hadde gjeve meg Anden som verka Guds kjærleik i mitt hjerte og mitt liv, så den motiverte meg, og som verka visdom, så eg til dømes såg mål og meining med livet, og som verka kraft til å arbeide for det som var mål og meining, kort sagt, å leve for Kristus.

Men det fungerte likevel ikkje skikkeleg, det vart haltande, for eigentleg skulle eg ha ein kjæraste og få meg ei kone på skikkeleg, når eg var ung, slik som det var vanleg. For ”superegosisten” som krev makta i kyrkja har ikkje villa godta at dette skulle ha noko med Gud å gjere. Derfor skulle ein annan mann få henne og bruke henne seksuelt i staden. Kva skulle dei då med Anden. Ho kom tydelegvis inn i ein hegeliansk omdanningprosess, der Gud og den einskilde har lite og inga betyding. Kristus og den einskilde mann som trur på han stod utanfor dette, jfr. den såkalla kvinnefrigjeringa. Ho Virtuella sa som kjent nei til mitt frieri, for 40 år sidan, og ville ikkje ha noko meir med meg å gjere. Og det er 29 år sidan eg oppdaga henne ”Miss Oslo 1990”, eg såg henne av og til, i tre fire år og det var det.

Det har vore viktig for meg å få oppleve at Gud styrka meg slik, med sin ande og si kraft og då har det sjølvsagt vore viktig for meg å få det til å fungere skikkeleg og det var nok ein god grunn til at eg kjende meg så sterkt tiltrekt av henne ”Miss Oslo 1990”, av kroppen hennar og av denne jenta frå Ukraina, av kroppen hennar, eg vil kalle henne ”Miss Ukraina 2014”. Men då må eg altså sjå opp til Jesus, for det var han som gav meg dette, det var han som gav meg ånd og liv og som framleis gjer det. Eg må berre halde fram med å glede meg i han, så vil han gje meg det mitt hjarte attrår (Bodskapen 12.10.2014, er inkludert i kommentaren til møtet 11.6.2017). Eg har nyleg fortalt om korleis eg opplevde Guds kjærleik til henne ”Miss Oslo 1990” i mitt hjerte (kommentar til møtet 18.6.2017), den var ein brand som Gud tente i meg (Høgsangen.8,5-7), så med den tennte han meg i brann for si sak.

Når ein ung mann vil ha seg ei kone, så er tidsperspektivet å få henne når han er ung, slik som det har vore vanleg. Men her er også eit tidsperspektiv som går ut om dette jordelivet, å nå fram til og komme inni det himmelske Jerusalem på den nye jorda og å gå sigrande ut av denne verda (bodskap 2A 18.6.2017). Liv og lære skal vere rett og slik skal vi gå sigrande ut av denne verda til vitnemål for den. Og eg har no relatert det til vitskapen for å forklare kva som er den rette lære, eg har relatert det til motivasjonsteori, Freuds psykoanalyse, og dermed til psykologi og psykiatri. Og til biologien med utviklingslæra, livet er ein kamp for tilværet og det vi ser i dyreriket er at dei sterkaste hanndyra får størst harem og mest ungar. Noko liknande finn vi igjen i islam.  Slik framstår menn med sine harem som vinnarar i kampen for tilværet, men eg vil hevde det er med urettferdige metode og fungerer ikkje rett for menneska.

Men det skulle fungere slik som det er sagt i 1.Mos.2. Det var monogami. Dersom dyra i Edens hage var symbol på menneske, så var Adam ein einar med sine menneskelege eigenskapar og derfor ein herskar. Dyra svara til dyriske eigenskapar hos mennesket og er symbol på andre menneske. Han trengde ei hjelp som høvde for han, ei kvinne som var komen over ”dyrestadiet”, som kunne hevde seg på hans nivå og soleis vere til hjelp for han.

Då tenker vi vel i første omgang på naturlege evner og då kan vi tenke naturvitskapleg. Vi veit at menn er gjennomsnittleg større og sterkare enn kvinner og kva med intelligensen? Vel, menn og kvinner er ulike fysiologisk og tenker ulikt og slik er der skilnad i intelligensen også. Menn likar best matematiske fag, matematikk, fysikk, informatikk og tekniske fag og hevdar seg best der. Kvinner likar betre mindre matematiske naturfag, som biologi, kjemi etc. og så humanistiske fag.

Gud ville gje mannen ei hjelp som høvde for han, derfor skapte han kvinna av sidebeinet hans, ho var kjøt av hans kjøt og bein av hans bein, så slik sett var dei like. Slik passa dei saman, så dei skulle vere eitt. På sett og vis er dei ulike, men då er det også på den måten at den eine treng den andre.

Ved den nåden Gud gjev oss i Kristus, får vi oppleve at Gud gjer sitt verk med oss ved sitt Ord og sin Ande. Vi lever for Kristus og han utrusar oss ved sin Ande til det. Då er det desse eigenskapane som er så viktige i denne samanheng.

Så Gud skapte kvinna av sidebeinet hans og førde henne til han. Skulle dette komme som resultat av kampen for tilværet, så måtte først mannen vinne den kampen, så han fekk ”den sterkaste sin rett”. Så måtte kvinna vinne i konkurranse med andre kvinner, så vi kunne seie at ho fekk ”den sterkaste kvinna sin rett”. Etter kva slags konkurranse-reglar? Vel, kvinna kunne vel enkelt og bedageleg vinne ein misse-konkurranse. Men kva med mannen? Dersom eg var ein slik vinnar, var styrtrik og/eller ein eineherskar, så eg kunne velje fritt og vente at det sannsynlegvis gjekk i orden, ja, så hadde eg valt henne ”Miss Oslo 1990”. Tenkte eg naturvitskapleg, var valet midt i blinken, for utsjånaden, med den lyse huda og det lange lyse håret, var midt i blinken for det som særpregar den nord-europeiske kvite rase og eg syntest ho var vakker. Men eg er ikkje verken rik eller mektig og no er eg ikkje ung lenger heller. Så kvifor skulle vel det gå i orden no?

Det er frelsa som er så viktig og verdifull, at Gud frelser oss for æva og gjev oss evig liv. Det er å komme inn i det himmelske Jerusalem på den nye jorda. Det er Jesu brud. Den byen er rik. Den har all den åndelege velsigning som Gud har velsigna oss med i himmelen i Kristus Jesus. Og folkeslaga kjem til å komme til den med sine rikdommar. I bodskap 2B 18.6.2017. minna Jesus meg igjen om at frelsa får eg gratis, av berre nåde, og det overtyder meg igjen om at han gjev meg ei kone ved at han frelser både meg og henne og som eg skreiv i kommentaren vedkjente eg igjen i mitt stille sinn at eg trur det er ho ”Miss Oslo 1990”.

Appendiks.

Psykoanalyse. Nyleg skreiv eg dette på facebook:

Næringslivet vert utvikla ved å ta i bruk realfagleg og teknologisk kunnskap, så å tenke i den retning vil vere verdifullt. Men politikarar og massemedia får oss til å tenke på noko heilt anna enn realfagleg og teknologisk kunnskap og kva det kan brukast til. Det har vorte gjort ein del ingeniørbragder i Noreg, men slikt høyrer vi ikkje mykje om i NRK og kva med massemedia elles? Folk flest veit nok fint lite om det.

Synes du NRK bør styrke sin næringslivsdekning?

Jeg stemte Ja avgi din stemme!

NETTAVISEN.NO

Torbjørn Sivertstøl https://www.tu.no/…/norges-storste-ingeniorbragd…/223409

Norges største ingeniørbragd: Disse to fikk desidert flest stemmer

Torbjørn Sivertstøl https://ulstein.com/innovations/x-bow

X-BOW®

Torbjørn Sivertstøl (Sitat frå artikkelen nedanfor):

Den internasjonale pressen levnet ikke det norske GSM-bidraget store sjanser i utgangspunktet. «Since ELAB is attached to a technical institute and has no manufacturing capability, it would appear to have little chance of success», skrev tidsskriftet Communications System Worldwide i september 1986.

Forutså seieren

Men da resultatet av testingen forelå, var ingen tvil: Det norske systemet fungerte best. Det store, amerikanske vitenskapsbladet New Scientist blandet kortene litt og beskrev seieren på følgende vis:

The winner was a surprise. It was a system called ELAB, that was developed not by a large company, but by Trondheim University of Norway. http://forskning.no/…/2008/02/her-startet-gsm-teknologien

Her startet GSM-teknologien

Svensker og finner gjør store penger på mobiltelefoni. Men systemet er norsk.

Torbjørn Sivertstøl (Sitat ifrå artikkelen nedanfor):

Simula var det første objektorienterte programmeringsspråket, og en forgjenger for språkene Smalltalk og C++ som igjen er forgjengere til en rekke objektorienterte språk, for eksempel Java.

Simula introduserte egenskaper som objekter, klasser, subklasser, arv, virtuelle metoder, korutiner og diskret hendelsessimulering.

Simula ble utviklet for simuleringer, og behovet innenfor det feltet dannet rammen for mange av aspektene ved objektorienterte programmeringsspråk i dag, inkludert virtuelle funksjoner. Simula ble utviklet i løpet av 1960-årene ved Norsk Regnesentral med Ole-Johan Dahl og Kristen Nygaard i spissen. Språket ligner på flere måter på Algol 60 og var basert på det språket.

https://no.wikipedia.org/wiki/Simula

Simula – Wikipedia Sitat:

Simula var det første objektorienterte programmeringsspråket, og en forgjenger for språkene Smalltalk og C++ som igjen er forgjengere til en rekke objektorienterte språk, for eksempel Java.

Torbjørn Sivertstøl Søstra mi, Gunhild, jobbar som økonom i Palfinger og eg fekk denne videoen frå henne: https://www.youtube.com/watch?v=IeGmoyVTA9o

PALFINGER MARINE – 100 t AHC crane – DKF 1600

Torbjørn Sivertstøl Skal tru kva dette er for slags kran-fetisjisme? Ja, karfolk har no medfødt “heisekran”, Mannesmann, Man is Man. Men no til dags skal visst heisekrana vere temmeleg stor for at kvinnfolk i det heile tatt skal bry seg om det. Men eg har no i lang tid prøvt å seie at den tankegangen går for langt og må verte avløyst av ein annan tankegang, men det verkar som det har vore å tale for døve øyre. Sjå berre her: https://tsivert.com

fetisjisme

https://snl.no/fetisjisme (25.6.2017).

1Store norske leksikon Medisin Helse og samfunn Seksualitet og kjønnsidentitet Seksualitet

Innhold

VIDERE LESNING

UTTALE

fetisjˈisme

OBS! Det har kommet et endringsforslag på denne artikkelen som ennå ikke er evaluert.

Fetisjisme, (av fetisj), seksuelt avvik som innebærer at seksuell tilfredsstillelse best eller bare oppnås når spesielle rekvisitter, fetisjer, er til stede eller ved en ensidig fokusering på og dyrking av spesielle kroppslige attributter hos partneren. Typiske seksuelle fetisjer er regntøy, damesko og dameundertøy eller rett og slett materialene gummi, lær og silke. Kroppslige attributter som kan fungere som fetisj er først og fremst partnerens hår, fot, hånd eller hud. Den seksuelle tilfredsstillelsen oppnås ved synet av, kontakt med og beføling med fetisjen, og det er ofte liten eller ingen interesse for samleie.

Fetisjisme kan bl.a. føre til tyveri av undertøy, beføling av klær eller kroppsdeler i folketrengselen o.l. og kan derfor føre til at fetisjisten får problemer med rettsvesenet.

Bruk av fetisjer for å øke den seksuelle opphisselse (f.eks. «sexy undertøy») ved noen anledninger er vanlig og oppfattes ikke som uttrykk for noen psykisk lidelse. Fetisjisme i diagnostisk betydning brukes bare når bruk av fetisjer dominerer seksuelle fantasier, behov og atferd i den grad at det forårsaker betydelig subjektiv belastning (stress) for personen og eventuelt partner, eller fetisjismen fører til markert sosial- eller yrkesmessig funksjonssvikt, eller svikt i andre funksjonsområder (f.eks. evne til å inngå et stabilt parforhold).

Læringspsykologien vil forklare dette seksuelle avviket ved at seksualiteten er uløselig knyttet til en gjenstand, fetisjen, som tilfeldigvis var tilstede ved en tidlig og sterk seksuell opplevelse.

Psykoanalytisk teori vil forklare fetisjisme med at det har skjedd en cathexis av seksuell energi til et upersonlig objekt i stedet for til et menneskelig objekt og at dette avviket er uttrykk for en umoden personlighet som frykter nærhet og intimitet med partneren.

Sitat frå https://snl.no/cathexis 25.6.2017:

Cathexis er en psykoanalytisk betegnelse på det å «besette» et objekt med psykisk energi. Sigmund Freuds egentlige term var Besetzung. Begrepet cathexis forstås best i sammenheng med læren om psykisk energi, som Freud anså analogt med fysisk energi. Liksom fysisk energi kan ledes og lagres, eller bindes, i for eksempel et batteri, antok han at psykisk energi kan ledes og bindes til objekter eller personer.

Psykoanalyse som feilbarleg intraspeksjon.

Freud hadde også teori om barneseksualitet og ødipuskomplekset (https://snl.no/Sigmund_Freud), men det skapte irritasjon. Dette treng vi ikkje bry oss med. Kanskje har det noko for seg i behandling av psykiske sjukdomstilfelle, men kvifor skulle vi vel bruke som ikkje er psykiaterar bry oss med slikt? Eg forstår det slik at denne psykoanalysen er intraspeksjon og den er feilbarleg. Den verste feilen er kanskje at når intraspeksjonen vert brukt på det som er friskt og verkar det til å gjere det friske sjukt og slik verkar den til å gje seg sjølv rett, som om den skaper marknad for seg sjølv, som om psykiateren skaper marknad for si eiga behandlingsform.

Det er tydeleg at rasjonaliteten i dette er klagemålet mot menneskets fysiske natur, jfr. platonismen. Og rasjonaliteten verkar slik at den gjer forskinga til eit bestillingsverk. Freud var jøde, det var Einstein også og dette minner meg om at han sa han ikkje trudde på ein personleg Gud, men heldt det for å vere indoktinering av menneske frå dei var små born.

Men har dei avvist den kristen trua slik, så treng i all fall ikkje vi bry oss så mykje med desse analysene deira, her ligg mykje nokså fundamentalistiske klagmål mot mennesket i det, men evangeliet set oss fri frå det. Vi treng ikkje belaste oss sjølve med å drasse på ei heil bør med nokså fundamentalistiske klagemål mot oss sjølve eller mot menneske generelt, intraspeksjon, sjølvransaking og sjølvfordømming. Men vi skal sjå opp til Jesus og takke han for det fullførde frelsesverket. Vi kan vel seie som David: ransak meg Gud og kjenn mitt hjerte du. Men det er noko heilt anna enn å drive intraspeksjon. Ved trua på Jesus har eg den rette rasjonaliteten, no er det han som ransakar meg og kjenner meg og leier meg sin veg.

Ei personleg facebook-melding til Hanne Herland.

Kjære Hanne. Eg er realist og ikkje så særleg politisk aktiv, les ikkje så mykje slike politiske artiklar, men eg skjønar at Herland-rapporten er noko storarta. Og så synest eg du er ei vakker kvinne og siste biletet du la ut synest eg var så vakkert a t eg tok og lasta det ned. Der er ein spesiell grunn til det, for det minner meg om ei jente som eg oppdaga for mange år sidan og som eg bad til Gud om og fekk oppleve at han svarde på mi bøn. Men eg har ikkje bilete av henne og veit ikkje kva ho heiter, men no kan eg bruke dette bilete til å minne meg om henne. Jesus sa til meg at han ser til hjertet, så det lærde han meg også å gjere, det er likevel viktigare enn den ytre skjønnheta. Med hans Ande og hans kjærleik håper eg komplementet varmar hjertet. Her kan du sjå korleis han svarar meg, håper det blir til velsigning for deg og. https://bluehost944.com/2017/01/09/gud-vil-at-alle-skal-verte-frelst-og-komme-til-a-erkjenne-sanninga/https:// tsivert.com

Vedrørande Herland-rapporten, https://www.facebook.com/HerlandRapporten/?fref=ts

Bildet:

Hanne Herland.jpg

 

Drakulas lenkegjeng.

På Hanne Herland si facebook-side la ho inn ein kommentar til ein artikkel om homoparaden i Oslo og eg supplerte med følgjande to kommentarar. Eg brukte dei også som kommentarar til eit innlegg  der det vart spurt om kva Listhautg hadde imot homofili, på https://www.facebook.com/groups/1548308705485190/permalink/1836313250018066/?comment_id=1836926463290078&notif_t=group_comment_reply&notif_id=1499445093781309

Så Drakula har mønstra lenkegjengen sin til demonstasjon i Oslo igjen og det er kvinnerørsle? Ja, det stemmer vel det, for kvinnerørsla har protestert mot Paulus sine ord om at Kristus skulle vere hovudet for mannen og mannen vere hovudet for kvinna og slik skulle Kristus vere hovudet for den kyrkja som er hans brud. Men det er nettopp dette som er det sentrale poenget med kyrkja, som gir den sin identitet, for Kristus er Guds Ord og rasjonaliteten i Guds Ord er den kristne kyrkja sin rasjonalitet. Så denne protesten blir som å erstatt Gud og hans Ord med ein avgud. Og det går sjølvsagt ikkje særleg bra, då går det gjerne slik som det vart demonstrert her:

RMR 1,18 – RMR 1,32 {GUDS DOM OVER HEIDENSKAPEN} Guds vreidedom vert openberra frå himmelen over all gudløyse og urett hjå menneske som held sanninga nede i urett. 19 For det ein kan vita om Gud, ligg ope for dei; Gud har sjølv openberra det. 20 For hans usynlege vesen, både hans evige kraft og hans guddom, har menneska kunna sjå og skjøna av gjerningane hans alt frå verda vart skapt. Difor har dei ikkje noko å orsaka seg med. 21 Dei kjende Gud, men likevel gav dei han ikkje den ære og takk som Gud skal ha. Med sine tankar enda dei i det som ingenting er, og det vart mørkt i deira uvituge hjarta. 22 Dei sa seg å vera vise, men dei enda i dårskap. 23 I staden for å æra den uforgjengelege Gud, dyrka dei bilete av forgjengelege menneske, fuglar, firføtte dyr og krypdyr. 24 Difor gav Gud dei over til ureinskap, så dei i sine lyster skulle vanæra kroppen sin. 25 For dei bytte bort Guds sanning i lygn og æra og dyrka det skapte i staden for Skaparen, han som skal ha ære i all æve. Amen! 26 Difor overgav Gud dei til skamlege lyster. Kvinnene bytte om eit naturleg kjønnsliv med eit unaturleg. 27 På same måten heldt mennene opp å ha naturleg samliv med kvinner og tok til å brenna av trå etter kvarandre. Menn dreiv utukt med menn, og dei laut sjølve bera den straffa som måtte koma fordi dei hadde fare vilt. 28 Dei brydde seg ikkje om å ha kunnskap om Gud, difor gav Gud dei over til ei sviktande dømekraft, så dei gjer slikt som ikkje sømer seg. 29 Dei er fulle av allslags urett, umoral, havesykje og vondskap, av misunning, mordlyst, strid, svik og list. 30 Dei fer med sladder og baktale, hatar Gud og brukar vald, er hovmodige og skrytande, gløgge til å finna på vondt og ulydige mot foreldre. 31 Dei er uvituge, upålitelege, ukjærlege og hardhjarta. 32 Dei veit kva Guds lov seier, at dei som fer med slikt, fortener å døy; likevel gjer dei det ikkje berre sjølve, men dei rosar òg andre som gjer det.

I eit fritt og demokratisk samfunn kan vi vel sjølve tenke over kva som svarer til vårt ego og superego i Freuds psykoanalyse, sjølv om vi ikkje er verken psykolgar eller psykiaterar. Så la oss tenke oss superegoet er Trollet i Per Gynt. Det sa til Per:” Ver deg sjølv nok”, så det svarar til egoet. Seinare når dei møttest, sa Per at han hadde vore seg sjølv, men Trollet sa at han hadde ikkje vore seg sjølv. Per meinte han hadde prøvt å vere seg sjølv, slik som Tollet sa, men trollet svarde at det hadde ikkje sagt at han skulle vere seg sjølv, men at han skulle vere seg sjølv nok.

Har politisk filosofi og moralfilosofisk vorte superego, for så å verte ein avgud? Ein avgud verken høyrer eller ser eller talar, menneska kan tillegge den ein viss moral-lære så den svarar til deira superego, men det er nokså einsformig og trongsynt. Men Trollet som talte til Per var lur nok til å variere og lurte Per opp i stry. Så kan nokon kvar tenke over kva dette Trollet er, i tillegg til å tenke over kva som er superego eller kva som vil gjere vil vere superego for deg og kva som så gjerne vil vere Trollet som lurer deg opp i stry.

Dette handlar om sjølvforståing, kven er du som menneske? Kven kan fortelje deg det. Bibelen fortel at Gud skapte menneska og den fortel kva han skapte dei til så kjem du til at det passar ikkje for deg og du kjenner deg dømd av det. Men så har Gud også openberra for oss si frelse i Kristus, han frelser vår sjel og gjev den evig liv. Då får du den sjølvforståinga at di sjel, det er du sjølv og det er deg han frelser. Kristus er den gode hyrdingen, til avløysing og erstatning for den gamle ego-superego-dualismen, er no han no hyrding og tilsynsmann for di sjel. Så du kan seie til deg sjølv: ”Mi sjel lov Herren og gløym ikkje alle hans velgjerningar”.

Skin av gudlegdom, men fornektar hans kraft.

Her tek eg også med:

2TI 3,1 – 2TI 3,9 {MENNESKA I DEI SISTE TIDENE}  Du skal vita at i dei siste dagane skal det koma tunge tider. 2 Då skal folk vera eigenkjærlege og pengekjære, skrytande, hovmodige, spottsame, ulydige mot foreldre, utakksame og utan age for det heilage, 3 ukjærlege og uforsonlege, baktalande og utan sjølvtøyming, råe, likesæle om det gode, 4 svikefulle, oppfarande og store i seg sjølve. Dei elskar lystene sine meir enn Gud. 5 Dei har skin av gudlegdom, men fornektar hans kraft. Vend deg bort frå slike folk! 6 Mellom dei er det nokre som lurer seg inn i heimane og får makt over kvinner som er tyngde av synder og lèt seg driva av mange slag lyster, 7 og som alltid vil læra, men aldri kan læra sanninga å kjenna. 8 Liksom Jannes og Jambres sette seg opp mot Moses, set desse mennene seg opp mot sanninga. Dei har fått dømekrafta øydelagd, og korkje dei eller trua deira held mål. 9 Men no skal dei ikkje ha meir framgang. For det skal verta klårt for alle kor vitlause dei er; det skal gå dei som det gjekk Jannes og Jambres.

For eg ser likskap med korleis det vart sagt at folk oppførde seg i Rom.1,28-31. Det vert sagt at dei har skin av gudlegdom, men fornektar hans kraft, då tenker eg på kristne platonistar og andre platonistar. Eg tanker meg at dei med sin moralfilosofi erstattar krafta i evangeliet, ordet om korset er ei Guds kraft til frelse for kvar den som trur, men dei erstattar den med sin moralfilosofi, i staden for å gjee bruk av Guds kraft, prøver dei å hevde seg med sin moralfilosofi, så den endåtil kjem i motsetnad til evangeliet og det går så langt at dei erstattar den sanne Gud med ein avgud.

Men Guds auge fer ut over all jorda for at han med si kraft kan komme den til hjelp som heilhjerta held seg til han. Og slik ventar eg meg at han vil gje meg hjelp i form av ei kone. Men i tråd med den moralfilosofiske tradisjonen held dei det for å vere umoralsk, slik har dei skin av gudlegdom, men fornektar hans kraft.

Innlegg på facebook-støttegruppe for innvandrings- og integreringsminister Sylvi Listhaug.

Ho har ført ein streng innvandrtingspolitikk og fått motstand og kritikk for det, men også mykje ros og ho har sterk støtte i folket.

EN AV MINNE BESTE VENNER HJEMME I TROMSØ …HAN HAR SÅ RETT…🙂 ARTUR ARNTZEN….

ARTUR ARNTZEN SKREIV PÅ SI FACEBOOK-SIDE: “DET ER INGEN BANNSKAP SOM HAR SKAPT KRIG – DET ER BØNNER OG RELIGION.

(han har drive underhalding som komikar).

Torbjørn Sivertstøl Ved trua på Jesus har vi fått barnekår hos Gud, då ber vi til han og han gir oss gode gåver. Om nokon ikkje vil godta det og prøve erstatte det med noko anna, så avslører dei deg sjølve som vranglærarar.
Gunvor Øiaas Det er sant
Signe Elsrud Sannheten !
Sverre Moe så sant, så sant.
Tore Foss Kort og greit!! HELT riktig!!!!
Torbjørn Sivertstøl Abel bar fram eit betre offer enn, Gud brydde seg om det, men brydde seg ikkje om Kains offer. Derfor vart Kain missunneleg og harm og slo han i hel. Slik talar Jesu blod betre enn Abels blod. Synda skilde menneska frå Gud, men med eitt offer tok Jesus bort synda ein gong for alle. Vi som nyttar oss av det, får oppleve at Gud svarar våre bøner. Då er der tydelegvis nokon som vert sjalu til samanlikning med Kain. Så derfor strir dei imot den evangeliske forkynninga. Motivet er altså missunning og rein og skjær smålighet.
Jim Tommy Slaaen
Jim Tommy Slaaen Kristendommen er tuftet på Jesus sitt liv og lære. Ikke gammeltestamentlige fortellinger. Men slikt er vel for avansert for monkey-breed 😉
Torbjørn Sivertstøl
Torbjørn Sivertstøl Eg har vore realist og tenkt naturvitskapleg samtidig som eg har trutt på Jesus sidan eg var ein gutunge og når eg let meg forsone med Gud på evangeliets grunnvoll får eg det til å stemme, vi kjem inn i eit slikt forhold til han som menneska var i før syndefallet, men no er Kristus den siste Adam, som er ifrå himmelen og som for oss har vorte ei livgjevande ånd. Det får vi av berre nåde og det kjem i tillegg til den fysiske naturen. Jesus kalla meg til å gå ut og fortelje om han og sa han ville vere med meg og den Heilage Ande ville bruke det eg sa, sjølv om det var berre ei lita helsing frå han, for det var ikkje eg som skulle overtyde verda om synd, dom og rettferd, men han sende dHA til verda for at den skulle gjere det. Og dommen er ei sak for politikarane og styresmaktene.
Mette Rennhard
Torbjørn Sivertstøl For mange år sidan var eg med ein ferskfisktrålar og ein av mannskapet sa at dersom du vil lære å banne, skal du berre gå ned i romet og jobbe der, så får du lære det. Ein av dei som jobba der, sanna attivegen, han hadde ikkje vore nokon bannar, men ….. Eg bytte for han ei vakt og det vart noko til styr. Fisken kom ned i ei kasse og eg skulle ta den derifrå, eg hugsar spesielt ein gong eg stod og bøygde meg oppi kassa, så kom der ein stor svar torsk, utan hovud, og slo hovudet mitt ned i kassa, så eg følte meg ein augneblink dum som ein tosk. Jau, bannorda berre kom, som spontane føleslesuttrykk. Det var ikkje gjennomtenkt og planlagt og nokså ufarleg slik sett, men det må då vel vere om å jgere å tenke gjennom kva som er årsaka til problema, for å prøve å betre arbeidssituasjonen, prøve å organisere arbeidet på ein betre måte, tenke konstruktivt. Det treng ikkje verte krig av den grunn. Mange år seinare kom eg tilbake på same båten og då var arbeidet i romet organisert på ein heilt annan måte. No vart eg tillitsmann og partane i næringslivet høyrde på meg og eg vart der i fire år.
I fylgje Paulus er Kristus hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for den kyrkja som er han brud og hans kone. Og det er framleis om å gjere for oss alle å prøve å bruke hovudt vårt. Når dei protesterer mot dette er det som om dei ikkje vil tillate oss å bruke hovudet vårt slik, for dei vil vere hovud og herre for oss i staden for Kristus og dei vil bruke kvinna til noko anne enn det Gud skapte henne til, dei lokkar henen til seg og forfører henen og så brukar dei henne til å lokke mannen med, til å lokke, freiste, irritere og drive djevelskap med. Forstår du det, så vert bannorda forståelege, du oppdagar at du kallar dei med sitt rette namn. Men det er framleis forholdsvis tannlaust og hjelpelaust. Men Kristus lever og han er trufast og det er om å gjere å nytte seg av det, ved å tru på han og halde seg trufast til han.
Mette Rennhard
Mette Rennhard Jeg synes det du skriver er TULL !

 

Torbjørn Sivertstøl Det er eit personangrep med klagemål mot henne om kva ho er som kvinne og person. Då vil eg minne henne om Paulus sine ord om at vi har ikkje kamp mot kjøt og blod, men mot vondskapens åndehær, derfor skal vi kle oss i Guds fulle rustning (Efesarbrevet.6), så eg håper berre ho vil gjere det og nytte dei våpena. Det er ei gyllen moglegheit for henne til å fortelje om kva Jesus har gjort for henne og kva han er for henne, så eg håper berre ho vil vere frimodig nok til å gjere det.
Kjell Rue
Kjell Rue Akkurat slik som vi burde gjort mot Hitler? Husk at historien vil alltid gjenta seg i en eller annen form. Se på EU!
Torbjørn Sivertstøl
Torbjørn Sivertstøl Ja, samanlikninga er relevant, tenk på korleis nazistane ville ha presatar og lærarar til undervise i nazisme, men dei fleste gjekk ikkje med på det og ei vesentelg årsak var då at dei var så pass rotfeste i den evangeliske fokynninga. Og no ser vi at det er nettopp den dei vil ha bort.
Kjell Rue
Kjell Rue Torbjørn Sivertstøl, men hjalp det mot nasistene?
Torbjørn Sivertstøl
Torbjørn Sivertstøl Kjell Rue Ja. Undervisaninga kom no i gong igjen etter at nazistane hadde gått med på å la dei undervise meir slik som før. Deira slagord:” Gott mit uns” viser at dei hadde eigentleg ikkje til hendsikt å få bort kristendomen slik som vi ser at sosialistane vil i dag. Og det er ikkje til å komme forbi at kristendomen forsvarer den personlege fridomen.
Kjell Rue Torbjørn Sivertstøl, jeg tror du er ganske fjern fra virkeligheten!
Kjell Rue Saken gjelder jo den hets som er retta mot Listhaug! Jeg tror nok hun har trua si i behold.
Torbjørn Sivertstøl Ja, eg synest ho har takla det fint og eg er ein av dei som likar å sjå hennar blide åsyn. Ho må sjølvsagt vurdere sjølv kva ho vil seie i dei gitte situasjonane. Men poenget mitt er at dette var personanbrep med harde skuldingar mot henne, så dette gjekk ikkje berre på sak, men på henne som person. Kristne må uansett kle seg i Guds full rustning til vern mot slike personangrep, så då meiner eg det er på sin plass for henne å forsvare seg slik, det vil seie ho har full rett til det. Det vil virke til forsvar for alle oss andre som vert utsett for slike skuldingar og det kan også veke til forsvar for forfølgde kristne, sjølv om ho ikkje veit det.
Kjell Rue klikka så på “like” for den siste kommentaren.
Posted in Filosofi, Kristendom, Kristne møte 2017, Psykologi, Vitskap og religion | Leave a comment

2017.06.18. Ekte kristendom: frelsa er gratis, vi må berre audmjuke oss og ta imot i tru, av berre nåde. Møte i Maranata.

IMG_0531.JPG

LUK 8,43 – LUK 8,48   No var det ei kvinne der som hadde hatt blødingar i tolv år. Alt ho åtte hadde ho lagt ut til lækjarar, men ingen hadde greitt å gjera henne frisk att. 44 Ho gjekk bort til Jesus attanfrå og tok i kanten på kappa hans, og med ein gong stogga blodet. 45 “Kven var det som tok i meg?” spurde Jesus. Ingen ville vedgå det. Då sa Peter: “Meister, folk trykkjer og trengjer seg innpå deg frå alle kantar.” 46 Men Jesus sa: “Det var einkvan som tok i meg, for eg kjende at det gjekk ei kraft ut ifrå meg.” 47 Då kvinna skjøna at det ikkje kunne løynast, kom ho skjelvande fram. Ho kasta seg ned for han og fortalde, medan heile folket høyrde på, kvifor ho hadde teke i han, og korleis ho hadde vorte frisk att med det same. 48 Då sa Jesus til henne: “Trua di har frelst deg, dotter. Gå med fred!”

IMG_0533.JPG

Innleiing ved ei kvinne.

MTT 28,16 – MTT 28,20 {MISJONSBODET}  Men dei elleve læresveinane drog til Galilea, til det fjellet der Jesus hadde sagt at han ville møta dei. 17 Og då dei fekk sjå han, fall dei ned og tilbad han; men somme tvila. 18 Då steig Jesus fram og tala til dei: “Eg har fått all makt i himmelen og på jorda. 19 Gå difor ut og gjer alle folkeslag til læresveinar, med di de døyper dei til namnet åt Faderen og Sonen og Den Heilage Ande, 20 og lærer dei å halda alt det som eg har bode dykk. Og sjå, eg er med dykk alle dagar så lenge verda står.”

MTT 4,18 – MTT 4,22 {DEI FYRSTE LÆRESVEINANE}  Ein gong Jesus gjekk langsmed Galilea-sjøen, fekk han sjå to brør: Simon, som vert kalla Peter, og Andreas, bror hans. Dei heldt på å kasta ei not i sjøen; for dei var fiskarar. 19 Han sa til dei: “Fylg meg, så skal eg gjera dykk til menneskefiskarar!” 20 Då gjekk dei beint ifrå nøtene sine og fylgde han. 21   Då Jesus kom lenger fram, fekk han sjå to andre brør: Jakob, son til Sebedeus, og Johannes, bror hans. Dei sat i båten saman med Sebedeus, far sin, og bøtte nøter. Jesus kalla dei, 22 og med ein gong gjekk dei bort frå båten og far sin og fylgde han.

Dei skulle følgje han og han skulle gjere dei til menneskefiskarar. Og det er på den måten vi kan oppdraget i misjonsbefalinga, det er ved at Jesus gjer oss til menneskefiskarar.

Tale ved John Miland.

APG 18,18 – APG 18,22 {ATTENDE TIL SYRIA}  Endå ei tid vart Paulus verande der. Så sa han farvel til brørne og siglde til Syria saman med Priskilla og Akvilas. Men fyrst klypte han håret i Kenkreæ; for han hadde ein lovnad på seg. [ein lovnad: truleg nasirearlovnaden. Sjå 4 Mos 6, 2 ff. Så lenge lovnaden galdt, til vanleg i 30 dagar, måtte han la vera å klyppa håret.] 19 Då dei kom til Efesos, skilde Paulus lag med dei andre; han gjekk til synagoga og gav seg i samtale med jødane. 20 Dei bad han vera lenger, men det ville han ikkje. 21 Då han tok avskil, sa han til dei: “Eg kjem til dykk ein annan gong, om Gud vil.” Så la han ut frå Efesos. 22 Då han kom til Cæsarea, gjekk han opp og helsa på kyrkjelyden. Så fór han ned til Antiokia. [kyrkjelyden: truleg kyrkjelyden i Jerusalem.]

Herren leia Paulus og det var viktig for han å vere i den leiinga. Dei kristne inviterte han til å vere der lengre, men Paulus visste med seg sjølv kva det var Herren leia han til. Slik er det viktig for den einskilde å vite kva Herren leiar han til og halde seg i den leiinga.

APG 18,23 – APG 18,28 {APOLLOS}  Der vart han verande ei tid, men tok så ut att. Han fór gjennom Galatia-landet og Frygia og styrkte alle læresveinane. 24 Ein jøde som heitte Apollos og var fødd i Aleksandria, kom no til Efesos. Han var ein dugande talar og vel kjend i skriftene. 25 Apollos hadde fått opplæring om Herrens veg, og brennande ihuga som han var, forkynte og lærte han rett og reint om Jesus, endå han berre kjende Johannes-dåpen. 26 Han tok til å tala fritt og ope i synagoga, og der fekk Priskilla og Akvilas høyra han. Dei tok seg av han og gav han grundigare kjennskap til Guds veg. 27 Sidan fekk han hug å fara over til Akaia, og brørne talde han til det; dei skreiv til læresveinane der at dei måtte ta vel imot han. Då han kom dit, vart han til stor hjelp for dei som ved Guds nåde hadde kome til tru. 28 For med stor kraft sette han jødane til veggs når han i ope ordskifte prova ut frå skriftene at Jesus var Messias.

Apollos kjende visst ikkje til verken den kristne dåpen eller dåpen med den Heilage Ande, før Priskilla og Akvilas gav han grundigare kjennskap til Guds veg og det ser ut til at det vart endå større kraft i forkynninga hans etter det.

John minna om Timoteus som måtte kveike på nytt nådegåva som var i han.

1TI 4,14 Forsøm ikkje den nådegåva som er i deg, den du fekk ved profetord då eldsterådet la hendene på deg.

2TI 1,6   Difor vil eg minna deg om dette: Kveik på nytt den nådegåva frå Gud som er i deg, den du tok imot då eg la hendene på deg!

EFE 6,10 {GUDS FULLE RUSTNING}  Til sist: Vert sterke i Herren og i hans veldige kraft!

Surrogat-kaffi og surrogat-kristendom?

Til slutt fortalde han om at under krigen fekk dei ikkje lenger skikkeleg kaffi i butikkane, men det vart selt noko som vart kalla surrogatkaffi i staden. Etter krigen kom der skikkeleg kaffi i butikkane igjen, men surrogatkaffien var framleis til sals og ei kvinne fortsette å kjøpe den, sidan den var billigare. Men så vart ho invitert i eit selskap der det vart servert ekte kaffi, så ho fekk smaken på den igjen. Når ho då kom heim att, kasta ho surrogatkaffien og kjøpte skikkeleg kaffi.

Til samanlikning vert det i vår tid presentert mykje surrogatkristendom, men vi vil ha ekte kristendom.

Tungetale ved Karl, tyding ved John.

1A:Eg har sagt i mitt ord, at eg er i går og i dag den same og vert det til evig tid. Eg har ikkje forandra meg, seier Herren. Derfor skal du, mitt barn, du skal vere frimodig, og du skal trenge deg fram. Ja, du kan røre ved saumen av mitt kledeband og du skal få oppleve at det utgår ei kraft ifrå meg, seier Herren. For sjå, eg er midt i mellom dykk i denne stund. For sjå, eg som gjekk omkring og gjorde vel og lækte alle som var overvelda av Djevelen, eg er den same for dykk i kveld, seier Herren. Derfor rekk ut di trus-hand og eg Herren, eg skal løne deg. Og eg skal svare på dine bøner.

1.B: Og du mitt barn som kjenner, at missmodsånda har teke tak i deg. Du skal vite det, at eg har ikkje gitt deg missmodets ånd. Men eg har gitt deg krafta, sindigheita og kjærleikens Ande. Derfor, søk inn til meg, i løynkammeret og eg skal møte deg på nytt igjen, seier Herren. Du skal få kjenne, at eg fyller deg med gledens olje og du skal få kjenne at du blir sterk i meg og min veldige kraft, seier Herren. For sjå, eg har alt det, seier Herren. Dine murar står alltid for meg og du skal ikkje sjå ned, men sjå opp på meg, som er trua sin opphavsmann og fullendar. Og så skal du rekne med, at eg tek hand om deg. Eg har jo lova i mitt ord, at eg skal vere med deg alle dagar, inntil verda sin ende. Amen.

Tungetale ved Mari, tyding ved John.

2.A: Ja, seier Herren, eg vil at du mitt barn, du skal søke inn til meg, inn i heilagdomen, så skal eg Herren, bruke deg til stor og rik velsigning. Men sjå, seier Herren, du held deg litt på avstand og du er ikkje innvia til meg og du søker ikkje meg slik som du gjorde i fordums dagar, då du var brennande i ånda og du vitna om meg på ein kvar stad og du brann for meg, seier Herren. Eg vil at du skal komme tilbake igjen til dette, seier Herren. For eg ynskjer å bruke deg og eg vil bruke deg til stor og rik velsigning, seier Herren. Sjå, eg har talt til deg mange gangar før, men du har vore gjenstridig, men sjå, seier Herren, eg elskar deg med ein evig kjærleik og eg vil at du skal gå sigrande ut av denne verda. Eg vil at du skal oppleve herlege ting med meg, seier Herren. For sjå, eg er rik nok, seier Herren, for alle som påkallar meg. Derfor påkall mitt namn og eg skal møte deg på nytt igjen, seier Herren.

2.B: Frelsa i meg, den er gratis, seier Herren. Du kan ikkje gjere noko, verken frå eller til, men av nåde, så vert du frelst. Og det er ei gave ifrå meg, det er noko du får fritt og for inkje, seier Herren. Derfor ta imot denne gava, frelsa, den er gratis, seier Herren. Men ta imot, audmjuk deg, seier Herren, og eg skal reise deg opp i Jesu namn. Amen.

Aktuelle bibelvers.

LUK 8,43 – LUK 8,48   No var det ei kvinne der som hadde hatt blødingar i tolv år. Alt ho åtte hadde ho lagt ut til lækjarar, men ingen hadde greitt å gjera henne frisk att. 44 Ho gjekk bort til Jesus attanfrå og tok i kanten på kappa hans, og med ein gong stogga blodet. 45 “Kven var det som tok i meg?” spurde Jesus. Ingen ville vedgå det. Då sa Peter: “Meister, folk trykkjer og trengjer seg innpå deg frå alle kantar.” 46 Men Jesus sa: “Det var einkvan som tok i meg, for eg kjende at det gjekk ei kraft ut ifrå meg.” 47 Då kvinna skjøna at det ikkje kunne løynast, kom ho skjelvande fram. Ho kasta seg ned for han og fortalde, medan heile folket høyrde på, kvifor ho hadde teke i han, og korleis ho hadde vorte frisk att med det same. 48 Då sa Jesus til henne: “Trua di har frelst deg, dotter. Gå med fred!”

2TI 1,7 For Gud gav oss ikkje ei ånd som gjer motlaus, men ei ånd som gjev kraft og kjærleik og visdom.

HEB 12,1 – HEB 12,2 {TRUA SIN OPPHAVSMANN OG FULLENDAR}  Når vi har så stor ei sky av vitne ikring oss, så lat oss leggja av alt som tyngjer, og synda som har så lett for å hanga ved oss, og med tolmod fullføra det laupet som er lagt framfor oss, 2 med augo feste på han som er trua sin opphavsmann og fullendar, Jesus. For å få den gleda som venta, tolte han krossen utan å bry seg om vanæra, og no har han sett seg på høgre sida av Guds kongsstol.

HEB 13,8   Jesus Kristus er i går og i dag den same, ja til evig tid.

RMR 12,9 – RMR 12,12   Lat kjærleiken vera ekte, sky det vonde og hald dykk til det gode. 10 Elska kvarandre inderleg som sysken, og set dei andre høgare enn dykk sjølve. 11 Ver ikkje lunka i dykkar iver, ver brennande i Anden; ten Herren! 12 Ver glade i vona, tolmodige i trengsla, trottige i bøna.

SLM 18,4   Eg kallar på Herren, han som får lovsong,  og eg vert frelst frå mine fiendar.

SLM 53,5   Skjønar dei då ingen ting,  desse ugjerningsmennene?  Dei sluker mitt folk som ein et opp brød,  og kallar ikkje på Gud.

SLM 91,15   Når han kallar på meg, svarar eg;  eg er med han i naud og trengsle,  eg friar han ut og gjev han ære.

SLM 116,13   Eg lyfter frelsesstaupet  og kallar på Herrens namn.

SLM 145,18   Herren er nær hjå alle som kallar,  hjå alle som ærleg kallar på han.

JES 58,9   Då skal Herren svara når du kallar på han,  når du ropar om hjelp, skal han seia: “Her er eg!”  Når du tek bort kvart tyngjande åk,  held opp med å peika fingrar  og tala vondt om andre,

JES 64,6   Det finst ingen som kallar på ditt namn,  ingen som tek seg saman  og held fast på deg.  For du har løynt ditt åsyn for oss  og gjeve oss våre synder i vald.

JER 29,12   Når de kallar på meg og kjem til meg med bønene dykkar, vil eg høyra på dykk.

JOE 3,5   Men kvar den som kallar på Herrens namn,  skal verta frelst.  For på Sion-fjellet og i Jerusalem  skal det finnast ein flokk som har sloppe unna,  så som Herren har sagt.  Og mellom dei som har berga seg,  er dei som Herren kallar.

SEF 3,9 {FRELSE FOR ISRAELS REST}  Då vil eg skapa folka om  og gje dei reine lipper,  så dei alle kallar på Herren  og samlyndte tener han.

APG 2,21   Og kvar den som kallar på Herrens namn,  skal verta frelst.

RMR 10,12 – RMR 10,13 For her er det ingen skilnad på jøde og grekar: Alle har dei same Herren, og han er rik nok for alle som kallar på han. 13 Kvar den som kallar på Herrens namn, skal verta frelst.

1KO 1,2 helsar Guds kyrkjelyd i Korint, de som er helga i Kristus Jesus, de heilage som er kalla; vi helsar òg alle som kvar på sin stad kallar på vår Herre Jesu Kristi namn – han som er deira og vår Herre.

1JO 2,12 – 1JO 2,17 {ELSKA IKKJE VERDA!}  Eg skriv til dykk, mine born, fordi de har fått syndene tilgjevne for hans namn skuld. 13 Eg skriv til dykk, fedrar, fordi de kjenner han som er frå opphavet. Eg skriv til dykk, de unge, fordi de har vunne over den vonde. 14 Eg skriv til dykk, mine born, fordi de kjenner Faderen. Eg skriv til dykk, fedrar, fordi de kjenner han som er frå opphavet. Eg skriv til dykk, de unge, fordi de er sterke. Guds ord vert verande i dykk, og de har vunne over den vonde. 15   Elska ikkje verda og heller ikkje det som er i verda! Den som elskar verda, har ikkje kjærleiken til Faderen i seg. 16 For alt her i verda, sanseleg lyst, augnelyst og hovmod fordi ein er rik, det er ikkje av Faderen, men av verda. 17 Verda forgår med all si lyst, men den som gjer Guds vilje, vert verande til evig tid.

1JO 5,4 – 1JO 5,5 For alt som er født av Gud, sigrar over verda. Og det som har sigra over verda, er vår tru.  5 {VITNEMÅLET OM SONEN}  Kven andre vinn over verda enn den som trur at Jesus er Guds Son?

1PE 5,5 – 1PE 5,7   De unge skal underordna dykk dei eldste. Og alle skal de vera kledde i audmykt mot kvarandre. For Gud står dei stolte imot, men dei audmjuke gjev han nåde. [dei eldste: kan òg omsetjast dei eldre.] 6 Audmyk dykk då under Guds mektige hand, så han kan opphøgja dykk i si tid. 7 Kast all dykkar sut på han, for han har omsut for dykk.

JER 31,1 – JER 31,7 {ENDÅ EIN GONG SKAL EG BYGGJA DEG}  På den tid, lyder ordet frå Herren, vil eg vera Gud for alle ættene i Israel, og dei skal vera mitt folk. 2   Så seier Herren:  Det folket som slapp unna sverdet,  har funne nåde i øydemarka.  Israel skal fara av stad og finna ro. [har funne nåde i øydemarka: liksom i tida før innvandringa. Sml. Hos 2, 14.] 3   Langt bortanfrå synte Herren seg for dei:   Med evig kjærleik har eg elska deg,  difor lèt eg mi miskunn mot deg vara ved. 4   Endå ein gong skal eg byggja deg,  ja, du skal byggjast,  Israel, du unge møy.  Endå ein gong skal du pryda deg med handtrommer  og gå ut i dansen med dei glade. 5   Endå ein gong skal du planta vinhagar  på Samaria-fjella;  og dei som plantar, skal sjølve nyta frukta. 6   Ja, det kjem ein dag  då vaktmenn ropar på Efraims-fjellet:  Kom, lat oss fara opp til Sion,  til Herren vår Gud!  7   Så seier Herren:  Gled deg storleg over Jakob,  og rop av fagnad over han som er hovding mellom folka!  Lat lovsongen ljoma og sei:  “Herren har frelst sitt folk,  dei som er att av Israel.”

SLM 73,1 – SLM 73,28 {EG VERT ALLTID VERANDE HJÅ DEG}  Ein Asaf-salme.   Ja, Gud er god mot Israel,  mot dei som er reine av hjarta. [Asaf: -> 50, 1.]  2   Men eg heldt på å snåva,  mine føter hadde nær glide ut. 3   For eg vart harm på dei hovmodige,  då eg såg at det gjekk dei gudlause vel.  4   Dei har ingen plager,  dei er friske og godt i hold. 5   Menneskeleg møde er dei frie for,  dei vert ikkje plaga som andre.  6   Difor er hovmod deira halsband,  valdsferd er kappa dei sveiper seg i. 7   Vondskapen strøymer frå deira indre,  deira hjartans tankar trengjer seg fram.  8   Dei spottar og talar i vondskap,  ovanfrå trugar dei med trengsle. 9   Dei lyfter munnen mot himmelen,  og tunga fer ikring på jorda. [Dei gudlause spottar både Gud og menneske.]  10   Difor vender folk seg til dei,  og mykje vatn syg dei i seg. 11   Dei seier: “Korleis skulle Gud vita om det?  Har Den Høgste kjennskap til noko?” 12   Ja, så er dei gudlause  som støtt er trygge og aukar sin rikdom.  13   Fåfengt har eg halde hjarta reint  og vaska mine hender til teikn på uskyld. 14   Endå vart eg plaga heile dagen,  kvar morgon vart eg tukta.  15   Hadde eg sagt: “Såleis vil eg tala”,  då hadde eg svike dine søners ætt. 16   Så tenkte eg etter, ville skjøna dette;  mødesamt var det for meg 17   – til dess eg gjekk inn i Guds heilagdom;  då skjøna eg korleis det går dei til sist. 18   Ja, på håle vegar fører du dei,  du lèt dei falla og gå til grunne.  19   Å, kor brått dei går til grunne,  dei vert rivne bort og endar i redsle. 20   Liksom vi vanvørder ein draum  når vi vaknar om morgonen,  såleis vanvørder du synet av dei  når du reiser deg, Herre.  21   Så lenge eg var beisk i hugen,  og kjende at det stakk i hjarta, 22   var eg dum og uvitug,  som eit fe var eg imot deg.  23   Men eg vert alltid verande hjå deg,  du har gripe mi høgre hand. 24   Du leier meg med ditt råd,  og sidan tek du meg opp i herlegdom.  25   Kven har eg elles i himmelen?  Når eg berre har deg,  har eg ikkje hug til noko på jorda. 26   Om kropp og sjel forgår,  er Gud for evig mitt berg og min del. [min del: -> 16, 5.]  27   Sjå, dei som held seg borte frå deg, går til grunne,  du gjer ende på alle som er utrue mot deg. 28   Men for meg er det godt å vera nær Gud.  Eg tek mi tilflukt til Herren.  Eg vil vitna om alle dine gjerningar.

Kommentar.

Tala.

Gunnar Andås har invitert meg til litteraturstemne på Gol neste helg og anbefalt det for meg. Eg innser at der ligg store moglegheiter i dette, men eg kjem til at noko slikt får vere til eventuelt ein annan gong, til samanlikning med Paulus, som takka nei til invitasjonene, men som gjere ville ha det til gode eventuelt ein annan gong. Vi må fyrst og fremst tenke på at Jesus ord er ånd og liv og skal resultere i ei åndeleg vekking, Gud vil frelse menneske i Kristus og gjere dei levande med han. Då må vi for all del passe på at at ingen får komme han i forkjøpte og bruke bokstaven til å slå i hel (Joh.10).

Surrogatkaffi som bilete på ”surrogat-kristendom” er svært talande. Når eg gjekk på gymnaset og bad for henne Virtuella og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande, så var det ekte kristendom, håpet om Guds herlegdom gjorde oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik var utrendt i våre hjarto ved den Heilage Ande som var oss gitt. I kommentaren til førre møte siterte eg ein bodskap om den ekte kjærleiken og det passar å ta den med her. Ein av bodskapane 12.2.2011:

eg vil de skal vite at?) med evig kjærleik har eg elska dykk.  Denne kjærleik som eg har utgytt på Golgata kors, då eg døde for kvar einaste ein, denne kjærleiken vil eg skal vere mellom dykk. For det største av alt er kjærleiken. Derfor mine barn, vil eg de skal forstå at den kjærleiken (som de) lengtar etter, den har de i meg. For utan meg kan de ingen ting gjere. Det er eg, det er eg som er kjærleiken, det er eg som gjev kjærleiken. Ja, de kan ingen ting gjere av dykk sjølve. De kan ikkje ha denne kjærleiken eller produsere den sjølve. Men når de ser på meg, når de er i meg  ……

Kjærleiken overvinner alt, kjærleiken løyner ei mangfald av synder, (kjærleiken er det største). Derfor mine barn, søk inn til meg, søk inn i Ordet, der som eg er, der skal de få sjå kva ekte kjærleik er. Derfor mine barn, fryd og gled dykk over at de har funne den ekte kjærleiken. De har funne meg og når de har meg, så har de alt de treng, for tid og (æve).

Då er det sjølvsagt viktig for oss å ha denne kjærleiken i kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne.

Bodskap 1.

Eg ber for henne Virtuella, slik eg skreiv i kommentaren til førre møte, så når eg høyrde bodskap 1A&B tenkte eg kanskje at eine delen var til henne og den andre til meg, så eg spelte den av og lytta til den, men fann at eg kunne ikkje skilje det slik. Eg kjem til at begge deler var svar på mi bøn for henne, så hovudsakleg var det til henne. For Kristus er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for si kyrkje. Og Kristus har gjort meg til ein kanal for Guds velsigning til henne. Når eg soleis ber for henne, merkar eg i åndens verden dette som det er tale om her.

I denne bodskapen sa han at han er den same så kallar han henne til å vere frimodig og trenge seg fram og strekke ut si trus-hand og røre ved klædnaden hans, for han var midt i mellom oss i den kveldsstunda. Men ho var der då ikkje og det er eit tankekors. Men er ho eit Guds barn, er ho frelst, så er ho ein del av Jesus kyrkje og kven kan vel då hindre Jesus i å tale til henne og kalle henne? Han kalla henen til å vere frimodig og komme og strekke ut si trus-hand og eg forstår det slik at han kallar henne til å komme på møta i Maranata.

HEB 10,19 – HEB 10,25 {FRIMOD OG VEDKJENNING I KYRKJELYDEN}  Så har vi då, brør, i Jesu blod frimod til å gå inn i heilagdomen. 20 Dit inn har han opna ein ny og levande veg for oss gjennom forhenget, det vil seia hans jordiske lekam. 21 Og når vi har så stor ein prest over Guds hus, 22 så lat oss stiga fram med ærleg hjarta, med full visse i trua, med hjarta reinsa for vondt samvit og lekamen lauga i reint vatn. 23   Lat oss halda urikkeleg fast på vedkjenninga av vår von; for han er trufast, han som gav lovnaden. 24 Og lat oss ha omtanke for kvarandre, så vi oppgløder kvarandre til kjærleik og gode gjerningar. 25 Lat oss ikkje halda oss borte når kyrkjelyden vår samlast, som somme plar gjera; men lat oss setja mot i kvarandre, og det så mykje meir som de ser at dagen nærmar seg.

HEB 10,35 – HEB 10,39   Kast ikkje bort frimodet dykkar! Det gjev stor løn. 36 De treng tolmod, så de kan gjera Guds vilje og vinna det som er lova. 37   For enno er det berre ei lita stund,  så kjem han som koma skal,  og han skal ikkje drya. 38   Min rettferdige skal leva ved tru;  men dreg han seg unna,  har eg ikkje hugnad i han. 39 Men vi er ikkje av dei som dreg seg unna og går fortapt, men av dei som trur og bergar si sjel.

Så han kallar henne til seg liksom kvinna som hadde blødningar, ho trengde seg inn på han bakanfrå og rørte ved kjortelen hans utan at nokon la merke til det, men Jesus merka at der gjekk ut ei kraft ifrå han. Han kalla henne til seg, ho vedkjende og gav dermed Gud ære og han sa til henne at trua hennar hadde frelst henne. Så dette var altså frelseskrafta.

Luk.8.46 Men Jesus sa: “Det var einkvan som tok i meg, for eg kjende at det gjekk ei kraft ut ifrå meg.” 47 Då kvinna skjøna at det ikkje kunne løynast, kom ho skjelvande fram. Ho kasta seg ned for han og fortalde, medan heile folket høyrde på, kvifor ho hadde teke i han, og korleis ho hadde vorte frisk att med det same. 48 Då sa Jesus til henne: “Trua di har frelst deg, dotter. Gå med fred!”

Slik må vi vite å ause or frelseskjelda med glede og glede oss i frelsa, glede oss i Herren alltid.

Men bodskapen 1B byrjar slik: ” Og du mitt barn ….”, så det høyrest ut som det er retta til ein annan enn bodskapen i 1A. Vidare sa han: ” Derfor, søk inn til meg, i løynkammeret og eg skal møte deg på nytt igjen. ” Jau, det var eg innstilt på likevel, så dette kunne no vel vere retta til meg. Når eg skal prøve å be for henne Virtuella, får eg lett merke missmodsånda, som om den vil sige inn djupt der nede og det heng nok saman med at ho Virtuella var overvelda av Djevelen (Bodskap 1).

Hausten 1984 kom der ein bodskap gjennom tyding av tungetale i dFEF i M40, der Jesus sa til meg:” Den lovsangen eg la ned i deg, den er din og den skal vere din i all æve, i djupet av deg, der er den. Og den pakt du inngjekk med meg, den står ved lag og skal stå fast i all æve”. No har eg nyst fortlat korleis eg forstår denne bodskapen. Då skreiv eg litt til leiinga i M40 om det, eg påstod at ho Virtuella var den lovsongen og at ho tilhøyrde meg og derfor ville eg dei skulle seie til henne at ho skulle komme og gå til forbønn i M40, medan eg var til stades. Dette kunne høyrast ut og oppfattast som ein ordre, ikkje særleg diplomatisk og gav ikkje særleg uttrykk for audmjuk haldning frå mi side, men det hadde seg slik at det var kortfatta, for merkeleg nok hadde det ikkje vorte gitt særleg tid til at eg skulle få seie noko som helst. Eg skulle visst ikkje ha lov til å opne munnen min og seie noko meir i det heilet tatt. Om eg i det heile teke skulle seie noko, så verka det som om eg måtte stele meg til det. Og det i eit land som skryter av å kalle seg demokrati! Men leiinga i M40 hadde no ikkje noko kontakt med henne.

Etter dette opplevde eg eit angrep frå vondskapens åndehær, til samnlikning med det eg opplevde i Bergen. Eg forklarar det med at der er vonde tankar og idear som dei vonde åndsmaktene står bak. Når eit menneske hyser slike vonde tankar og idear i sitt hjerte, kan dei vonde åndsmaktene få makt over det og slik kan det verte overvelda av Djevlen. Og her er den vonde tanken og ideen fyrst og fremst at dei ikkje vil godta det gode samvits pakt med Gud (vedkjenning til Gud) med grunnlag i Jesus oppstode frå dei døde. Derfor ville dei ikkje høyre på meg. For dei kristne platonistane stemmte det ikkje med Platons klagemål mot menneskets fysiske natur. Platon brukte det klagemålet som argument for diktatur og slik finne vi igjen platonismen i nær sagt all mulig slags totalitær, politisk filosofi. Og eg forstod det slik at dette angrepet frå vondskapens åndehær hang saman med venstreradikal politikk, sameleis som i Bergen.

Så det verkar som Jesus tek oppatt tråden frå hausten 1985 og det er ho sjølv som må søke Herren, slik det er sagt i Bodskap 1. Dette kjem eg tilbake til under Bodskap 2. Jau, dette var nok retta til meg. Eg skal søke han i løynkammeret og han vil møte meg på nytt igjen. Det minner meg om korleis eg bad for henne Virtuella i løynkammeret når eg gjekk på gymnaset, vil han møte meg like mektig som då, så skal eg vere glad, då skal eg verte glad, fordi han eg får kjenne at han fyller meg med gledens olje igjen. Eg får kjenne at eg vert sterk i Herren og hans veldes kraft. Mine murar står alttid for han. Det er til vern mot dei vonde åndsmaktene (Ef.6).

Så seier han igjen at eg ikkje skal sjå ned, men sjå opp på han: ” og du skal ikkje sjå ned, men sjå opp på meg, som er trua sin opphavsmann og fullendar. Og så skal du rekne med, at eg tek hand om deg. Eg har jo lova i mitt ord, at eg skal vere med deg alle dagar, inntil verda sin ende. Amen.”

I Bodskap 2 sa han igjen at eg skulle få eit nytt møte med han, så eg tek oppatt tråden der.

Klagemål eller godt samvits vedkjenning til Gud.

I middelalderen kom platonismen inn i kyrkja og det platonske klagemålet vart retta mot kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne, ved å rette merksemda mot den fysiske naturen, slik som ved syndefallet. Dette finn vi igjen i det politiske livet i dagens samfunn, til dømes i den såkalla ”antirasismen”, spesielt når dei talar om ”kvardagsrasisme”, det kjem som ei vidare-forføring av kvinna, med klagemålet mot den norske mann, som innvending mot kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne og ekteskapet, slik som gud opphavleg skapte det. Men det er stikk i strid med det gode samvits pakt med Gud med grunnlag i Jesu oppstode frå dei døde.

Dei brukar ordet ”rasisme” og ”kvardagsrasisme” som det platonske klagemålet mot kven som helst og alle og ein kvar, utan at det vert lagt opp til at det vert lagt opp til at dei skal få svare for seg og hugs då på at det platonske klagemålet vart brukt i ein argumentasjon for diktatur. Men å klage andre for rasisme er som eit tvegga sverd, kva med det sjølv. Slik kan det brukast mot ein kvar nasjonalstat og verke som argument for eit overnasjonalt diktatur. Problemet deira er at dei med sitt politiske engasjement har avvist nåden Gud gjev oss i Kritus.

Men det klargjerande spørsmålet og problemstillinga er om Herren er din Gud, trur du på Kristus, kjennest du ved han som din frelsar og Herre, har du teke imot frelsa i Kristus, det som no frelser oss, dåpen, som er eit godt samvits vedkjenning til Gud, med grunnlag i Jesu oppstode frå dei døde. Det er eit tvegga sverd for kvar den som spør, kva med deg sjølv?

Det som no frelser oss, dåpen, som er eit godt samvits vedkjenning til Gud (pakt med Gud), med grunnlag i Jesu oppstode frå dei døde. Det skal frelse oss frå klagemålet og frå den vonde og frelse oss ut av denne vonde verda ved Jesu gjenkomst.

Bodskap 2.

Bodskap 2 A.

Denne bodskapen var i alle fall hovudsakleg til meg, så vidt som eg kunne forstå. Så eg gjekk til førbønn og denne gongen knelte eg ved første rad. Det var no å audmjuke seg og vise det som ei vedkjenning både for Gud og menneske. Og John Miland kom og bad for meg. Dette er tredje gongen eg har gått til forbønn i det siste, eg har ikkje kjent noko stor endring av det, at Gud har styrka meg noko meir med det, men det har noko med mi vedkjenning å gjere og det vil eg skrive om her.

Nei, eg er nok ikkje så ivrig, entusiastisk og brennande som når eg var ung, men det er det ein god grunn til. Som eg har forklart har eg bedt Gud frelse menneska og gje meg ei frelst kvinne til kone sidan eg var ung og han har svart meg positivt på det heile tida, det er innkludert i det fullførde frelsesverket. Men eg har fått motstand, endåtil frå dei som kallar seg kristne, for dei hadde ein plan, meining og siktemål med det og det var å vinne politisk makt, endåtil på kostnad av at eg skulle få meg ei kone, kvinna skulle engasjere seg politisk i staden for å vere kone. Så om eg skulle gå ut og evangelisere, vart det oppfatta som arbeid for å rekruttere til ein politikk som faktisk streid imot det som eigentleg var mål og hendsikt med den evangeliske forkynninga. Og vi ser no alle korleis dette har utarta seg vidare i politikken i Noreg. Det er ikkje rart at slikt gjer menneske missmodig, men Gud gav oss ikkje den ånd som gjer missmodig, men den ånd som verkar kraft, kjærleik og visdom (jfr. 1. bodskapen).

Ei tid etter at eg fekk denne åndelege openberringa, der Kristus openberra seg for meg og henne ”Miss Oslo 1990”, kom eg gåande frå fysikkbygget inn på fredrikkeplassen, spang ho plutseleg fram frå høgre, slik at ho kryssa vegen rett framfor meg, med det lange lyse håret flagrande etter seg. Det var eit vakkert og flott syn som gleda meg. Og Jesus sa til meg gjennom tyding av tungetale i M40 noko om at eg skulle la meg verte tent i brann. Ja, eg visste at eg hadde Guds kjærleik i hjertet ved den Heilage Ande som var meg gitt, så den kjærleiken eg hadde til henne var ikkje berre min, men eg opplevde Guds kjærleik i mitt hjerte til henne, som at han elska henne gjennom meg. Og eg forstod det som vart sagt gjennom bodskapen slik at eg skulle berre la den kjærleiken flamme opp og slik skulle eg vere brennande i ånda. Sidan har der kome mange bodskapar der han har minna meg om dette, til dømes i fyrst bodskapen 7.6.2015, sitat:

Ja, eg vil at du skal vite, mitt barn, at du tilhøyrer meg. At eg har kjøpt deg fri med mitt blod, at du er dyrt kjøpt, du er betalt. Fordi eg elskar deg, fordi eg har utvalt deg før verda sin grunnvoll vart lagt, til å vere mitt barn, min son og mi datter. Og eg vil at du skal vere trygg, og eg vil at du skal ha denne vissa og denne gleda i ditt hjerte, om at du tilhøyrer meg, og at du er på veg til himmelen og til eit evig liv saman med meg, seier Herren. Så at du kan løfte opp hovudet ditt, at du kan sjå opp til meg. For frå meg kjem di forløysing, frå meg kjem di frelse og di hjelp, seier Herren. Så frykt ikkje, men set di lit til meg, eg som er din gjenløysar. 

Ja, eg lova då eg drog herifrå at eg ville komme og vere nær hos deg ved min Heilage Ande. Og eg bor i ditt hjerte, ved min Ande, seier Herren. Eg er nær hos deg kvar dag, du behøver berre rope på meg, så er eg der og eg vil svare deg og eg vil hjelpe deg, fordi du er mitt barn og eg er din far, seier Herren. Og eg ynskjer at du skal oppleve mi hjelp, eg ynskjer at du skal oppleve min nærleik. Så ver frimodig og strekk deg ut og ta imot av det som eg har gitt deg. For eg er nær hos deg og eg vil gi deg av mi kraft. Eg vil fylle deg med min nærleik, med mi velsigning, sånn at du ikkje skal vere i tvil, men vite det at eg er nær hos deg og eg hjelper deg og eg held deg oppe med mi rettferds høgre hand, seier Herren. Amen.

Eg tenkte nok som so at det har gått år og dag utan at eg har sett noko av henne, så det har ikkje noko meining i å tenke slik om henne lenger. Men då kom der ein ny bodskap som korrigerte meg på det:

Ja, min Ande (er utgytt over) alle menneske…. Min Ande skal fungere i hjertet ditt, dersom du held deg tett til meg, heile tida. Ha din relasjon til meg, ……. Ikkje la noko menneske forstyrre dine tankar, ditt sinn. Og ikkje la andre menneske påføre deg tankar som ikkje er frå meg. (Men at eg døde for deg på)? Golgata kors. Så la min Ande virke 100 % i deg. For min Ande vert sorgfull og skuffa når ilden i ditt hjerte vert slukka, når du påfører ditt eige sinn tankar som ikkje er ifrå meg, seier Herren. Amen. 

I fyrst bodskapen talte han til meg, son sin, og til si datter. Og så sa han at frå han kjem mi forløysing, mi frelse og mi hjelp. Ja, eg skal heilhjerta halde meg til han, så vil han komme meg til hjelp med si kraft og slik ventar eg meg at han vil gje meg hjelp i form av ei kone.

For å halde ved like denne kjærleikens eld i mitt hjerte, trengde eg ei jente som eg kunne forelske meg i og for at det skulle ha vitug og forstandig måle og meining, måtte no siktemålet med det vere at ho skulle verte kjærasten min og kona mi. Til det treng eg trua på Jesus og mi vedkjenning av at han er min frelsar og Herre, han er hovudet mitt, så han er Herren hennar brudgom og Herren hennar ektemann, som elskar henne gjennom meg. Slik frelser han meg og henne.

I det siste har eg tenkt mykje på henne Virtuella, å vere kanal for Guds velsigning til henne, så har eg brukt mykje tid på å skrive dokument og legge ut på heimesida mi, men studia har det vorte lite av og henne ”Miss Oslo 1990” har eg ikkje tenkt mykje på. Jesus sa eg har vore gjenstridig, korleis då? Eg burde vel klare å skifte om til å tenke på noko anna, fare inn til Blindern og studere og så tenke på henne ”Miss Oslo 1990”, det ville aktivisere meg meir, det ville vere som å skifte til ein høgare gear.

Jesus sa til meg at eg skulle gå den vegen han hadde staka ut for meg og med tanke på at ho ”Miss Oslo 1990” hadde studert biologi, forstod eg at han leia meg til å studere biologi. Samtidig var det å gå den vegen han har bana for meg inn i heilagdomen, gjennom forhenget og inn i det høgheilage. Her får eg oppleve at Gud gjer eit verk som står til evig tid, menneske kan ikkje legge til noko eller ta noko ifrå. Han frelser vår sjel for æva og gjev oss evig liv. Så det er vel her eg skal få oppleve svaret på bøna om ei frelst kvinne til kone. At ho har ei frelst og frigjort sjel. For Jesus gjev oss ånd og liv, han gjev liv til år sjel og fyller oss med den Heilage Ande. Når eg ser opp til Jesus vedkjenner eg at det framleis er ho ”Miss Oslo 1990”. Med tanke på mitt liv på jorda og alle dei åra som har gått utan at det har vorte noko meir ut av det, så høyrest det rart ut. Men det overordna målet og hendsikta Jesus har for mitt liv på jorda er å komme inn i det nye Jerusalem på den nye jorda.

Han sa eg skulle påkalle han, så det har vel som hendsikt at eg skal få oppleve at han kjem meg nær, møtestaden er inni heilagdomen, der får eg oppleve det nære og personlege forholdet til han. Prestane i den gamle pakta hadde ei heilag drakt som dei brukte inni heilagdomen, dei kunne ikkje gå ut til folket i den drakta, for då vart det heilagt, dei måtte skifte og legge frå seg den drakta før dei gjekk ut. Det fortel meg at det som er inni vårt lekams tempel og inni den himmelske heilagdomen, det er vårt indre menneske, vår sjel, og det er det som er heilagt. I dette personlege forholdet til han, snakkar eg med han og legg alle mine behov fram for han og får oppleve at han svarar på mine bøner, eg har bedt han om å gje meg ei frelst kvinne til kone, han frelser hennar sjel, så ho også kjem inn i eit slikt personleg forhold til han, der ho snakkar med han.  Då ventar eg meg at ho kjem inn i eit slikt personleg forhold til meg og. For Jesus er den siste Adam, som er frå himmelen og som for oss har vorte ei livgjevande ånd.  Han gir liv til vår sjel og bles sin Ande i oss og vekker oss opp til liv i samfunn med seg. Dette livet og denne Anden er fullkomen og det er slik som Descart sa om det fullkomne, at det er ikkje avhengig av noko av det vi ser og sansar rundt oss. Dette er ifrå himmelen og det vi sansar i det fysiske miljøet rundt oss er ei anna sak.

Eg har vitna om kva Jesus er for meg med dei dokumenta eg har skrive og lagt ut på heimesida mi, annonsert dei på facebook og der har eg skrive kortare vitnemål. Og eg har vitna for mine medstudentar dette semesteret også, men med meir studering kunne det altså ha vorte meir av det. Men dette handlar om å vere til velsigning og det er meir enn ord, Jesus sa han ville gjere meg til kannal for si velsigning og då er det han som gjer sitt verk med meg. Han sa eg skulle søke inn til han, gå inn i heilagdomen og han vil bruke meg til stor og rik velsigning. Han er rik nok for alle som kallar på hans namn, derfor skal eg kalla på han og han vil møte meg på nytt.

Bodskap 2B.

Så kjem det merkelege i Bodskap 2B: ”Frelsa i meg, den er gratis, seier Herren. Du kan ikkje gjere noko, verken frå eller til, men av nåde, så vert du frelst. Og det er ei gave ifrå meg, det er noko du får fritt og for inkje, seier Herren. Derfor ta imot denne gava, frelsa, den er gratis, seier Herren. Men ta imot, audmjuk deg, seier Herren, og eg skal reise deg opp i Jesu namn. Amen.”

Jesus har kjøpt oss til Gud med sitt eige blod, vi har teke imot, så vi har fått hans Ande, då tilhøyrer vi han og er frelst. Jfr. byrjinga på bodskapen 7.6.2015: ”Ja, eg vil at du skal vite, mitt barn, at du tilhøyrer meg. At eg har kjøpt deg fri med mitt blod, at du er dyrt kjøpt, du er betalt. Fordi eg elskar deg, fordi eg har utvalt deg før verda sin grunnvoll vart lagt, til å vere mitt barn, min son og mi datter….” Eg har bedt Jesus gje meg ei frelst kvinne til kone sidan eg var ung og han har svart meg positivt på det heile tida, det er inkludert i det fullførde frelsesverket. Det må no vere det som det er sikta til i Bodskap 2B, jfr. sitat frå bodskapen 7.6.2015: ”…. For frå meg kjem di forløysing, frå meg kjem di frelse og di hjelp, seier Herren….” Så eg må ta imot ei frelst kvinne til kone i audmjukhet, så vil han reise meg opp. Det minner meg om det eg nyleg skreiv om at eg i møte med henne ”Miss Oslo 1990” følte at eg måtte berre bryte saman og tilstå at eg var ein friar, men eg gjorde det på den måten at eg bøygde meg for korsets fot og vedkjende Kristus som min frelsar og Herre.

Ordet om korset er ei Guds kraft til frelse for kvar den som trur, det har som siktemål at vi skal gå sigrande ut av denne verda.

1KO 1,18 For ordet om krossen er ein dårskap for dei som går fortapt, men for oss som vert frelste, er det ei Guds kraft.

1KO 2,1 – 1KO 2,5 {GUDS LØYNDOM ER OPENBERRA}  Då eg kom til dykk, brør, forkynte eg ikkje Guds vitnemål med meisterskap i talekunst eller visdom. 2 For eg ville ikkje vita av noko anna hjå dykk enn Jesus Kristus og han krossfest. 3 Veik, redd og skjelvande var eg mellom dykk. 4 Og det var ikkje med overtalande argument og visdomslære eg bar fram ordet og bodskapen, men med provføring av Ande og kraft. 5 For eg ville ikkje at trua dykkar skulle byggja på menneskevisdom, men på Guds kraft.

RMR 8,24 – RMR 8,26 For i vona er vi frelste. Men ei von som ein alt ser oppfylt, er ikkje noka von. Korleis kan nokon vona det han ser? 25 Men vonar vi noko vi ikkje ser, då ventar vi med tolmod. 26 På same måten kjem Anden oss til hjelp i vår vanmakt. For vi veit ikkje kva vi skal be om så vi kan be rett, men Anden sjølv bed for oss med sukkar som det ikkje finst ord for.

HEB 9,27 – HEB 9,28 Like visst som det er så laga at menneske må døy éin gong og sidan koma for domen, 28 såleis er òg Kristus ofra éin gong for å ta bort syndene åt dei mange, og så skal han andre gongen koma til synes, ikkje for synda skuld, men for å frelsa dei som ventar på han.

1PE 3,18 – 1PE 3,22 {DÅPEN OG DET NYE LIVET}  For Kristus døydde for synder, éin gong for alle. Han som var rettferdig, leid for urettferdige, så han kunne føra dykk fram til Gud. Han døydde lekamleg, men vart levandegjord ved Anden, 19 og slik gjekk han bort og forkynte for åndene som var i fangenskap. 20 Det var dei som hadde vore ulydige i Noahs dagar, den gongen Gud i sitt langmod venta medan arka vart bygd. I henne vart nokre få menneske, åtte i talet, frelste gjennom vatn, 21 det som no frelser dykk i sitt motbilete, dåpen. Dåpen er ikkje ei reinsing frå ytre ureinskap, men eit godt samvits vedkjenning til Gud, med grunnlag i Jesu Kristi oppstode – [vedkjenning til Gud: Nokre omsetjingar har: lovnad eller bøn til Gud.] 22 han som fór opp til himmelen og no sit ved Guds høgre hand, etter at englar og makter og krefter er han underlagde.

1PE 4,1 – 1PE 4,3   Når Kristus no har lide i sitt jordeliv, skal de væpna dykk med denne tanken: Den som har lide her i livet, er ferdig med synda. 2 Difor skal han ikkje lenger leva etter menneskelege lyster, men etter Guds vilje den stund han har att på jorda. 3 Det er nok at de i farne tider har levt på heidensk vis, i sedløyse og sanselege lyster, i drikk og svir, og i stygg avgudsdyrking.

Det som no frelser oss er eit godt samvits vedkjenning til Gud (pakt med Gud), med grunnlag i Jesu oppstode frå dei døde. Så det vi vedkjenner til Gud er viktig. Gud skapte Adam av mold frå marka og bles livsens ande i nasa hans, så han vart ei levande sjel. Sidan skapte Gud kvinna av sidebeinet hans og førde henne til han og han sa at dette var kjøt og bein av hans eigne kjøt og bein, så han kalla henne kvinne. Men hadde ho ikkje sjel då? Det må no vel vere tullete å påstå at ho ikkje hadde sjel? Men det står der ikkje noko om. Etter syndefallet dømde Gud mannen til døden, men han talte annleis til kvinna, det skulle verte strid mellom hennar ætt og ormens ætt. Det verkar som om skilnaden var at mannen hadde vorte til ei levande sjel, men den vart dømd til døden. Men seinare i Bibelen får vi då vite at alt som har blod har sjel. Eg forstår det slik at sjela har å gjere med vår tenkemåte, rasjonalitet og livsform, så etter syndefalelt vart det strid mellom to livsformer, kvinna og ormen. I det Jesus frelser vår sjel, kjem eg til at det er ein åndeleg skapning.

Eg har no for lengst fortalt at eg har bedt Gud om å gje meg ei frelst kvinne til kone og vedkjent dei svara han gjev meg, at han gjev meg det. Og kvifor folk – endåtil engasjerte kristne – foraktar det og ignorerer det og ikkje bryr seg om det og ikkje vil høyre verken på meg eller på dei svara Gud gjev meg og oss frå himmelen, det er meg ei gåte.

Lovsangen og pakta.

Lovsangen som Gud la ned i meg.

Som kommentar til møtet 28.5.2017 skreiv eg:

Hausten 1985 kom der ein bodskap gjennom tyding av tungetale i dFEF i M40 i Oslo, der Jesus sa til meg:” Den lovsongen eg la ned i deg, den er din og den skal vere i din i all æve, i djupet av deg, der er den. Og den pakta du inngjekk med meg, den står ved lag og den skal stå fast i all æve.”

Eg har fortalt om korleis eg bad for henne Virtuelle når eg gjekk på gymnaset og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande og eg opplevde det slik at var i Faderens hand og han la henne i mitt hjerte. No talar eg om henne som fødd av Anden og det som er født av Anden er ånd. Og slik kalla henne den lovsongen Gud la ned i meg. Gud la lovsongen ned i meg ved fylden av den Heilage Ande og det var ein lovsong til han for at han frelser vår sjel for æva og gjev oss evig liv, for at han elskar oss og har omsorg for oss som sine born.

Dåpen betyr gravlegging av den gamle, vonde naturen, vi får ein ny natur ved at vi vert fødde på nytt av vatn og ande, så vi skal la Anden råde i vår døyelege lekam. Dermed er dette ikkje betinga av vårt ytre menneske, vi skal då sjå det slik at det er gravlagt, for ved trua på Jesus vert vi levandegjorde i Anden. Derfor må vi vende blikket og hugen opp til Jesus og ta imot det som han gjev oss frå himmelen, han gjev oss ånd og liv frå himmelen, han vil gje oss liv i overflod og det er berre om å gjere for oss å ta imot med frimod.

Lovsynge Gud med den lovsongen han la ned i meg.

Eg tek oppatt tråden frå førre møte. Der skreiv eg:

Når eg gjekk på gymnaset og merka at eg byrja å verte forelska i henne, kjende eg lengselen og merka at Guds kjærleik var mellom oss, så eg bad til Gud over det og erkjente at den kjærleiken var rett, same enten ho ville seie ja eller nei til mitt frireri, så eg opna meg for den og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande. Ho var fødd av Anden og det som er født av Anden er ånd, eg opplevde det som at ho var i Guds hand og han la henne i mitt hjerte, slik openberra han henne for meg som det vidunderlege barnet som han fødde henne til, som han elska og hadde omsorg for og det gjorde meg så godt og eg vart så glad i henne. Håpet om Guds herlegdom gjorde oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik er utrendt i våre hjarto ved den Heilage Ande som er oss gitt. Slik la Gud lovsongen ned i meg ved den Heilage Ande og då skal vel eg lovsynge han med den lovsongen. Eg skal ære og takke han for det, vi skal ære og takke han for det, og forvente at han som byrja den gode gjerning i oss, han skal også fullføra den.

Kyrkja sin rasjonalitet.

Skrive som kommentar til ein artikkel biologi-professor Kristian Gundersen kommenterte på si facebook-tidslinje.

Nåden og sanninga.

Der er ein tradisjon med å kople moralfilosofien til matematikken og underbygge trua på Gud slik. Men eg er så heldig eg har gått i kyrkjelyder der Jesus talar til oss gjennom tyding av tungetale og han sa til meg at eg skal ikkje gå krokrygga og bere han, men han skal bere meg. Jesus frelsesverk er fullført og fullkome og Paulus sa han jaga mot det fullkomne. Og Descart trudde på det fullkomne, saman med matematikken var det hans rasjonalitet. Den var usynleg og det samsvarar med at Gud er ånd og har skapt alle ting ved sitt Ord, så det synlege har vorte til av det usynlege. Og Paulus sa at vi fekk Anden ved tru av berre nåde og skal fullføra i Anden. For meg er dette viktig, spesielet når eg skal prøve å studere realfag, for eg opplever det slik at Gud ved sin Ande og si kraft støtter opp om min rasjonaliet og den treng eg sjølvsagt når eg skal studere realfag. Då må eg konsentrere meg om det, men der er mykje som vil distrahere. Nåden og sanninga kom med Kristus, deg skal vende meg til han og sjå på han, med mitt hjartes auge og det skal eg gjere medan eg studerer. Ja, det verkar som eg må be om nåde for å få lov til å konsentrere meg om det faglege. Eg har vore fiskar, tråling, og då har den krafta Gud gjev meg ved sin Ande og den freden og kvila han gjev meg i mitt sinn og min tanke vore viktig for meg, midt opp i ein arbeidsdag med mykje arbeid og stressande situasjonar. Ja, eg er no berre ein fiskar som har prøvt meg på å studere realfag. Men Gud frelser og vel ut det som ingen ting er og det er det han brukar. Og eg hevdar faktisk han kalla meg til å studere realfag og det viser at han også er interessert i realfag, men då må eg heilhjerta halde meg til han, så eg får oppleve at han i sin nåde kjem meg til hjelp med si kraft.

Motivert av Guds kjærleik, komme ut i fridomen.

Eg har vore realist samtidig som eg har trutt på Jesus sidan eg var ein liten gutunge, livet vart planta i meg ved Guds Ord når eg var ein liten gutunge. Til tider har eg kjent det som ei dobbelrolle eg ikkje har vore heilt konfortabel med, men når eg let meg forsone med Gud på evangeliets grunnvoll, får eg det til å stemme. Når eg var ung vegra eg meg for Freuds utsagn om at menneska vert motiverte av seksualitet og aggresjon, men eg såg det på grunnlag av biologien, livet er naturleg nok ein kamp for tilværet. Og så såg eg det på grunnlag av at Gud elskar oss i Kristus, kyrkja er hans brud, der er eit kjærleiksforhold mellom Kristus og hans brud og det er Guds verk. Eg merka at eg hadde Guds kjærleik i mitt hjerte og eg forstod etter kvart at dette kjærleiksforholdet mellom Kristus og hans brud var født i meg ved den Heilage Ande, så for meg gjaldt det kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne, for Kristus er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kyrkja som er hans brud, eg forstår det slik at Kristus elskar mannen og elskar kvinna gjennom mannen og slik elskar han kyrkja som si brud. Så når eg gjekk på gymnaset og merka eg byrja å verte glad i ei kristen jente, bad eg over det og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande og eg er viss på at det gjaldt henne også. Så eg kunne i alle fall seie soim Paulus at håpet om Guds herlegdom gjorde oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik vart utrendt i våre hjarto ved den Heilage Ande som var oss gitt (Rom.5,1-5). Noko liknande opplevde eg når eg studerte realfag i Oslo på slutten av 1980-talet.

Dette har eg skrive om i dokumentet:  https://bluehost944.com/2017/01/09/gud-vil-at-alle-skal-verte-frelst-og-komme-til-a-erkjenne-sanninga/

Sjølv om det ikkje vart noko skikkeleg kjæresteforhold eller ekteskap av det, så har denne Anden og kjærleiken vore ei viktig motivasjonskraft i mitt daglege liv, både når eg har jobba som fiskar og når eg har studert. Jesus talte til meg om sin kyrkjelyd og sa han lengta etter å gje henne noko, så eg forstod det som brudgomen som ville møte si brud og gje henne sin kjærleik. Han sa noko om at det var ikkje mine prestasjonar og ansinitet som var så viktig, men det verda trengde, var mitt varme hjarte. Og i 2011 kalla han Sions dotter til å komme ut i fridomen, for han var Herren hennar ektemann og Herren hennar brudgom.

Legge av byrdene hos Jesus, vere fri og komme inn til Guds kvile. Rasjonaliteten i Guds Ord og i Jesu kyrkje.

Han sa eg skulle heilhjerta halde meg til han, så ville han komme meg til hjelp med si kraft. Og eg forstod at slik ville han gje meg hjelp i form av ei kone. Eg forstår at resonementet vert stilt på hovudet med krav om at eg skal prestere noko for å få det og slik vert menneska gjort til salsvare som trælar. Han kalla meg til å studere realfag og sa eg skulle seie til dei at kristendomen ikkje er ein religion som vert lessa på folket som tunge bører. Men no kallar han meg, som slit med tunge bører, til å komme til han og legge dei av (Matt.11,28). Kristus er Guds Ord, men vi treng at den Heilage Ande openberrar det for oss, fører oss fram til heile Sanninga, slik at den set oss fri. Kristus er sanninga og eg kan vel seie det slik at han er rasjonaliteten i Guds Ord og slik er han kyrkja sin rasjonalitet. Han er den siste Adam, som er ifrå himmelen og som for oss har vorte ei livgjevande ånd. Han gjev ånd og liv til vår sjel og vekker oss opp til liv i samfunn med seg og Faderen. Så den levande sjela er også kyrkja sin rasjonalitet. Slik er ho hans brud og hans kone som er til hjelp for han. Og eg vonar og ventar meg at at slik vil han gje meg hjelp i form av ei kone, som har og som er ei levande sjel. Dette handlar om å komme inn i den himmelske heilagdomen og få oppleve at Gud gjer sitt verk. Alt gjorde han fagert i si tid, han la æva ned i menneskehjarta, han gjer eit verk som står til evig tid, ingen kan legge til noko eller ta noko ifrå (Fork.3,11&14). Jesus gjev meg ånd og liv ifrå himmelen og slik gjev han meg ei herleg og vidunderleg kvile, for det er ikkje eg som gjer mitt verk, men det er han som gjer sitt verk med meg og med oss.

Frimodet, lovsongen og godt samvits vedkjenning til Gud.

Når eg var ein liten gutunge, lærde mor mi eg å påkalle Jesus som min frelsar og Herre og be han frelse mine næraste og bygdafolket, be for folket og landet. Når eg vart litt eldre forstod eg at frelsa var det motsette av å verte dåra slik som ved syndefalelt, så eg byrja å be Gud frelse menneska frå den forføringa og gje meg ei frelst kvinne til kone. Eg merka at eg hadde Guds Ande og Guds kjærleik i mitt hjerte og forstod at kjærleiksforholdet mellom Kristus og hans brud var født i meg ved den Heilage Ande, så for meg gjaldt det kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne.

Når eg gjekk på gymnaset merka eg at eg byrja å verte glad i henne Virtuella, så eg knelte ved senga på hybelen og bad for henne og erkjente for Gud at hans kjærleik var mellom oss og den var rett, same enten ho ville seie ja elelr nei til mitt frieri, så eg opna meg endå meir for den kjærleiken og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande. Slik audmjuka eg meg for Gud og slik var eg audmjuk overfor henne også. Eg ville så gjere fortelje henne det og snakke med henne om det, men kvifor gjorde eg det ikkje? Eg følte eg måtte vere forsiktig med kva eg sa og fann liksom ikkje dei rette orda og så var det dette med frimodet då.

Ho Virtuella var ferdig på gymnaset eit år før meg. Men så oppdaga eg dette bibelverset:

1PE 3,21 det som no frelser dykk i sitt motbilete, dåpen. Dåpen er ikkje ei reinsing frå ytre ureinskap, men eit godt samvits vedkjenning til Gud, med grunnlag i Jesu Kristi oppstode – [vedkjenning til Gud: Nokre omsetjingar har: lovnad eller bøn til Gud.]

Så eg forstod at vi skulle ikkje gøyme oss vekk med dårleg samvit slik som Adam og Eva gjorde etter syndefallet og dette samsvara med korleis eg hadde forstått frelsa sidan eg var i byrjinga av tenåra og eigentleg sidan eg var endå yngre. Så siste året på gymnaset inngjekk eg eit godt samvits pakt med Gud.

2TI 1,7 For Gud gav oss ikkje ei ånd som gjer motlaus, men ei ånd som gjev kraft og kjærleik og visdom.

OSP 15,11 – OSP 15,13   Dødsrike og avgrunn ligg opne for Herren,  kor mykje meir då menneskehjarta. 12   Spottaren mislikar refsing,  til dei vise går han ikkje. 13   Glede i hjarta gjer andletet ljost,  men hjartesorg gjer motlaus.

Håpet om Guds herlegdom gjorde oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik var utrendt i våre hjerte ved den Heilage Ande som var oss gitt. Den verka kraft kjærleik og visdom. Så når eg har vore i praktisk arbeid, på tråling, har eg lagt vinn på å verte motivert av den kjærleiken, gjere bruk av den krafta og bruke visdomen som best eg kunne til å takle og løyse dei problema som oppstod. Å sjå opp til Jesus og oppleve hans salving som får meg til å stråle av glede, har vore viktig for meg. Slik fekk eg oppleve at Jesus gav meg ei herleg og vidunderleg kvile i mitt sinn og min tanke ved den Heilage Ande og dette har vore viktig for meg for å behalde roen og tenke fornuftig i stressande situasjonar.

1KO 14,15 Kva så? Eg vil be med ånda, men eg vil òg be med vitet. Eg vil lovsyngja med ånda, men eg vil òg lovsyngja med vitet.

Dette står i grell motsetnad til korleis den kristne platonisten og filosofen Simone Veil opplevde å arbeide i ein fabrikk.

http://aigis.igl.ku.dk/aigis/2015,1/Platonakta22/Amadou.pdf

På liknande vis vart det viktig for meg når eg skulle studere realfag. Då måte eg sjølvsagt bruke intellektet, eg skulle lære matematikk, lære å bruke matematikken og rasjonaliteten, då trenge eg rasjonaliteten i Guds Ord, kyrkja sin opphavlege rasjonalitet. Ved å lovprise Gud og Lammet for det fullførde frelsesverket, ved å lovsynge Gud med vitet.

Men eg må nok innrømme at begge deler har vore noko haltande. For normalt sett skulle eg ha fått meg ein kjæraste når eg gjekk på gymnaset og når eg møtte henne igjen etter min fyrste tur på tråling, i Bergen, så skulle saka ha vore i orden. På grunnlag av evangeliet. For det fyrst hadde eg gjort ein jobb som fiskar, på tråling og når eg då kjem på land og skal ha fri, så må den saka vere grei, på grunnlag av evangeliet, det er fullført og fullkome og gjev grunnlag for kvile ved at vi trur på det.

Eg møtte igjen henne Virtuella på studentsenteret i Bergen og ho fekk vite at for meg kom det som eit bønnesvar, for eg var så glad i henne, at eg hadde bedt Jesus om å få møte henne igjen. Og overfor Gud var denne saka i orden, på evangeliets grunnvoll. Igjen fekk eg oppleve at sjølv om ho fysisk var langt borte frå meg, så openberra Gud henne for meg ved sin Ande, som sitt barn, fødd av Anden og det som er født av Anden er ånd. Ho levde i eit kjærleiksforhold til Faderen, som hans barn, som han elska og hadde omsorg for og i eit kjærleiksforhold til Kristus, som hans brud. Så ved trua tenkte eg meg og forstod at Gud gjorde sitt verk med meg og med henne i samsvar med 1.Mos.2. Eg var noko usikker, tenkte meg det først som ei hypotese, men den største usikkerheta var nok om ho forstod det og ville innrette seg etter det, i så fall skulle vi sjølvsagt møtast fysisk og snakkast om det, så det fekk konsekvensar for våre liv her på jorda. Ja, det er då vesentleg med tanke på at vi skulle gå ut i verda og bere frukt som varer. Eller kom ho til å verte forførd?

På den tida var det kristen studentleget prega av den karismatiske vekkinga. Samtidig følgde den eit apologetikk-opplegg der dei prøvde å sannsynleggjere at der måtte vere ein absolutt, uendeleg og personleg Gud med ei absolutt moral-lov, men sidan menneska ikkje klarer å leve opp til den, treng vi nåden i Kristus. Her var altså både den tradisjonelle morlfilosofien og nåden i Kristus for den einskilde, der det siste skulle vere konklusjonen. Men samtidig var der nok interesser som gjekk i retning juss, statsvitenskap og politikk. Men eg hadde fått forståing for at den tradisjonelle moralfilosofien tvert om verka som bokstaven som slo ihel og eg var redd for at den skulle verke slik her, slik at ho Virtuella vart forførd og det vart ikkje noko meir. Så det vart dess viktigare for meg å få møte henne igjen og snakke med henne, vedkjenne Jesu namn for henne, kjennast ved han som vår frelsar og Herre. Herren er Anden og der Herrens Ande er, der er det fridom. Jesus hadde gitt oss ånd og liv, våre lekamar var tempel for den Heilag Ande, den rådde i våre døyelege lekamar, han hadde gitt liv til våre sjeler og vekt oss opp til liv i samfunn med seg og Faderen. Slik skulle vi ved trua på Jesus sigre over verda.

Men kvifor skulle eg då ikkje få møte henne igjen fysisk og snakke med henne? Det var no vel nettopp det som skulle til for at dette skulle fungere skikkeleg. Kvifor skulle eg ikkje få kjennast ved Faderen og Sonen for henne? Var det på grunn av motstanden frå Antikrist? Kva ville vere alternativet kanskje? Eg forstod no at med den tradisjonelle moralfilosofien hadde dei kristne platonistane gjort det til tradisjon i kyrkja at dersom ein mann ville ha seg ei kone, så måtte det tvert om vere på den måten at lysta opponerte mot Anden, slik at den fysiske naturen undertrykte Anden og kua sjelslivet. I ettertid har eg forstått at slik verkar nedtrakkinga av tempelplassen, det svarar til ei åndeleg nedtrakking. Og slik verkar raseringa av Herrens vingar. Men det verket Gud gjer her, står til evig tid, menneska kan ikkje legge til noko eller ta noko ifrå.

Sidan det ikkje var hjelp i å vedkjenne Faderen og Sonen i den saka, så var vel det alternativet for meg også. Ei tid tenkte eg slik, men det var no heilt gagnlaust. Problemet mitt var at eg fekk ikkje fri til henne på ein skikkeleg måte. Eg kom til kort på meir enn ein måte, både ved at eg ikkje fekk møte henne igjen og snakke med henne og fri til henne på ein skikkeleg måte og det gjekk heller ikkje bra med studeringa. Men Jesus sa til meg at mi tilkortkommenheit var hans moglegheit til å få gjere si gjerning, slik at det vart til vitnemål og til ære for han. Hans frelsesverk er fullført og fullkome. Gud gjev ikkje si ære til nokon annan. Livet hadde vorte planta i meg og det skulle vekse. Menneska var for han som dyrebare edelsteinar som han ville ha frelst i si hand.

Det verka som det åndelege livet som eg og som ho hadde i samfunn med Gud vart forakta, som om det var fienden for diverse politisk- og moralfilosofiske maktinteresser, som om målet for kampen for tilværet vart definert til å overvinne det og nedkjempe det. Men eg sjølv måtte ta del i kampen for tilværet og spørmålet vart då faktisk korleis eg kunne unngå å verte med på å nedkjempe det. Kva kunne eg ha gjort? Jesus frelsesverk var fullført og fullkome, det var bra nok for Gud, så frå hans side var saka grei. Og det er bra nok for menneska også, det er berre å tru og ta imot av berre nåde. Det som no frelser oss, dåpen, som er eit godt samvits vedkjenning til Gud med grunnlag i Jesus oppstode frå dei døde. Om ho ikkje ville høyre på meg og ingen andre heller, så kunne eg likevel vedkjenne Jesus for han, det var då det viktigaste.

Sidan  har eg lese meir og fått meir opplæring Bibelen og fått oppleve at Gud har gjort meir i mitt liv ved sitt Ord og sin Ande og vorte sterkare i trua. Det einaste eg kunne gjere var å halde fram med å audmjuke meg for Gud på same måten, tru på Faderen og Sonen, ære og takke Gud og Lammet for frelsa. Lovsynge han med den lovsangen han la ned i meg. Og det er det eg framleis må gjere.

Eit undertrykkande superego.

Der er nok mange kristne platonistar og mange andre også som vil påstå at eg er egoistisk, men det kjem nok an på kva for superego eg forheld meg til. Vi er inne i Freuds psykoanalyse og han sa at menneska vert motiverte av seksualitet og aggresjon. Det minner om å verte freista av synda og så kjem straffa som aggeresjon. Og mykje tyder på at det er metoden til dei kristne platonistane, for soleis å få makt over menneska gjennom kyrkja, religionen og politikken. Det stemmer no bra med platonismen etter at den kom inn i kyrkja. Som om dette var deira rasjonalitet og superego. Som om dette er deira einaste måte å tileigne seg kunnskap og få makt over andre menneske, dersom dei ikkje får bruke den metoden og lukkast i det, så har dei ikkje mykje kunnskap, så har dei ikkje mykje makt, så har dei lite og inkje dei skulle ha sagt. Derfor vil dei ikkje høyre på meg. Det tyder på at trua deira ikkje held mål, til samanlikning med dei 5 uvituge brurmøyane.

Ved trua på Jesus er vi krossfesta med han. Så er der kristne som seier at slik må ein overvinne seg sjølv. Men kven er det då som vinn? Det er då heilt meiningslaust. Ikkje for å kverrulere, men det fungerer like dårleg som det er meiningslaust. Er det superego som skal overvinne ego? Men kva er då superego? Er det den moralfilosofiske tradisjonen, så veit vi at den vert brukt i statsmakta og i politikken. Skal då kyrkja vende seg til den i staden for Kristus og kvinna vende seg til den i staden for å vende seg til ein mann? Då vil eg minne om at Freud sa også at religiøsitet er avspora seksualitet. Det viser seg i dagens samfunn, ved at politisk engasjement erstatter interessa for ekteskap og familieliv. Det ser vi meir av andre plassar enn det som kunne reknast som typisk for kristne platonistar, som til dømes Krf. Det har eg inga god forklaring på anna enn at det sannsynleg vis vert framstilt som eit krav og oppfatta slik, at dersom du skal lukkast med å få velsigninga i kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne, så du lukkast i å stifte ekteskap og danne ein kristeleg heim, så bør du helst innrette deg etter tradisjonen og tankekontrollen, så du blir politisk ”korrekt”, som til dømes med å stemme Krf. Men i denne samanheng er dette for meg ei ikkje-sak. I fylgje den fridomen eg har i Kristus, har dette ”superego” ingen ting med denne saka å gjere.

Men kva er det som er problemet her? Det er at dei kristne platonistane med det platonske klagemålet mot menneskets fysiske natur ikkje godteke det gode samvits pakt med Gud (vedkjenning til Gud) med grunnlag i Jesu oppstode frå dei døde. Det et som om klagemålet ligg i deira eige superego og med det prøver dei, som ei liksom lærd overklasse, å undertrykke menneska. Så det er den gamle vonde naturen som med lovens bokstav prøver å bruke fysisk makt til å kue sjelslivet og det åndelege livet med Gud.

I den grad dette superego har med denne saka å gjere, så er det på den måten at det dårer og forfører kvinna slik som ved syndefallet og så brukar det henne til å lokke og freiste mannen med, motivet er tydelegvis seksualitet, for så å finne motiv for å hate han og straffe han, tydelegvis motivert av aggresjon. Soleis prøver altså dette superego å få makta over menneska, som om dette var målet og meininga i seg sjølv. Som om hendsikta med kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne var å bruke kvinna til å lokke og freiste, irritere og drive djevelskap med, som om gud var vond og skapte henne på grunn av vondskap. Men det må i så fall vere feil gud.

MTT 18,5 – MTT 18,11 {FORFØRINGAR OG FREISTINGAR}  Den som tek imot eit slikt lite barn i mitt namn, tek imot meg. 6 Men den som forfører ein av desse små som trur på meg, han var betre faren om dei hadde hengt ein kvernstein om halsen hans og søkkt han i havsens djup. 7 Å, usæle verd for hennar forføringar! Forføringane må koma, men ve det mennesket som dei kjem frå! 8   Om handa eller foten lokkar deg til synd, så hogg dei av og kast dei frå deg! Det er betre for deg å gå halt eller vanfør inn til livet enn å ha to hender og to føter og verta kasta i den evige elden. 9 Og om auga lokkar deg til synd, så riv det ut og kast det frå deg! Det er betre for deg å gå einøygd inn til livet enn å ha to augo og verta kasta i helvetes eld. 10   Ta dykk i vare så de ikkje vanvørder ein einaste av desse små! For eg seier dykk: Englane deira i himmelen ser alltid min himmelske Fars åsyn. 11 For Menneskesonen er komen for å frelsa det som var fortapt.  [Verset vantar i dei eldste handskriftene. Sjå Luk 19, 10.]

Så for meg vart kvinna som ein fot eg berre måtte kvitte meg med, om så eg skulle halte vidare. Men ho Virtuella har vel likevel forfølgt meg som eit skranglande femte hjul på vogna. Skal tru om ho nokon gong vert ferdig med å lokke og freiste, forfølgje, irritere og drive djevelskap?

MTT 5,10 – MTT 5,16   Sæle dei som vert forfylgde for rettferd,  himmelriket er deira. 11   Ja, sæle er de når folk for mi skuld spottar og forfylgjer dykk, lyg på dykk og talar vondt om dykk på alle vis. 12 Ver glade og fegne, for stor er løna dykkar i himmelen! Sameleis forfylgde dei òg profetane før dykk.   13 {SALTET PÅ JORDA OG LJOSET I VERDA}  De er saltet på jorda! Men misser saltet si kraft, kan det då verta til salt att? Det duger ikkje lenger til noko; folk kastar det ut og trakkar det ned. 14   De er ljoset i verda! Ein by som ligg på eit fjell, kan ikkje døljast. 15 Ingen kveikjer eit ljos og set det under eit kar, men i staken; då lyser det for alle i huset. 16 Såleis skal ljoset dykkar lysa for folk, så dei kan sjå dei gode gjerningane dykkar og prisa Far dykkar i himmelen!

MTT 5,44 Men eg seier dykk: Elska fiendane dykkar, velsigna dei som forbannar dykk, gjer vel mot dei som hatar dykk, og bed for dei som forfylgjer dykk,  [velsigna dei som forbannar dykk, gjer vel mot dei som hatar dykk: finst berre i yngre handskrifter. Sjå Luk 6, 27 f.]

JOH 15,18 – JOH 15,27 {NÅR VERDA HATAR DYKK}  Når verda hatar dykk, skal de vita at ho har hata meg fyrst. 19 Hadde de vore av verda, då hadde verda elska sitt eige. Men de er ikkje av verda; eg har valt dykk ut or verda. Difor hatar verda dykk. 20 Kom i hug det ordet eg sa dykk: Ein tenar er ikkje større enn herren sin. Har dei forfylgt meg, vil dei forfylgja dykk òg. Har dei halde fast på mitt ord, vil dei halda fast på dykkar ord òg. 21 Men alt dette kjem dei til å gjera mot dykk for mitt namn skuld, fordi dei ikkje kjenner han som har sendt meg. 22 Var eg ikkje komen, og hadde eg ikkje tala til dei, då hadde dei vore utan skuld. Men no har dei ingen ting å orsaka synda si med. 23 Den som hatar meg, hatar Far min òg. 24 Hadde eg ikkje gjort slike gjerningar mellom dei som ingen annan har gjort, hadde dei vore utan skuld. Men no har dei sett dei, og likevel hatar dei både meg og Far min. 25 Men det ordet som står i lova deira, skulle oppfyllast: Dei hata meg utan grunn. 26 Når talsmannen kjem, han som eg skal senda dykk frå Faderen, Sanningsanden som går ut frå Faderen, då skal han vitna om meg. 27 Men de òg skal vitna, for de har vore med meg frå det fyrste.

JOH 16,1 – JOH 16,4   Dette har eg sagt dykk så de ikkje skal førast til fall. 2 Dei skal støyta dykk ut or synagoga. Ja, det kjem ei tid då kvar den som slår dykk i hel, trur at han gjer Gud ei teneste. 3 Og alt det gjer dei av di dei korkje kjenner Faderen eller meg. 4 Dette har eg sagt dykk så de, når den tid kjem, skal koma i hug at eg sa dykk det.   {TALSMANNEN}  Eg sa ikkje dette til dykk frå fyrst av, for då var eg hjå dykk.

Eg kan samanlikne dette med korleis Saul forfølgde David, så David og hæren hans vart fortrengd og kua (Jfr. Freuds behandling av pasiantar, der han prøvde å få dei til å ta fram att tankar som hadde vorte fortrengde. Saul hadde vraka Guds Ord og med fysisk makt forfølgde han David. Men David ville ikkje gå til motangrep med fysisk makt, men veik heile tida unna. Når så Saul var borte kom David og hæren hans ut i ope lende. Til samanlikning har Jesus kalla meg ut i fritt rom. Han har sagt eg skal ikkje kaste bort frimodet mitt. Eg har frimod til både å gå inn i heilagdomen og tale Guds Ord ope og fritt for kven som helst og vitne om kva Jesus er for meg.

Sjå meininga med livet i å dyrke og verne Guds hage, som motivasjonsteori! Eller verte forførde slik som ved syndefallet?

Med den doble tolkinga av 1.Mos.2 har eg den røyndomsforståinga at mitt praktiske arbeid er som å dyrke og verne Guds hage og slik er det også med mitt teoretiske arbeid, når eg studerer realfag. Det gjev meg meining med livet og det motiverer meg.

(Jfr. Heilag kvardag/hellig hverdag).

Gud skapte kvinna for at ho skulle vere ei hjelp for mannen, oppdraget var det same, han skulle dyrke og verne hagen og det skulle ho hjelpe han med. Samtidig som det var den gjerninga og oppdraget Gud gav dei, så var det til deira eige og felles beste. Det skulle vere sjølvsagt, det måtte dei no vel forstå!? Ja, Maslows behovshierarki er ein motivasjonsteori med så pass vidsyn, at den kunne vel brukast her. Den vart brukt i eit innleiingsforedrag for nye studentar ved Universitetet i Oslo.

Freuds påstand om at menneska vert motiverte av seksualitet (livsdrift) og aggresjon (døds-drift) skulle vel passe bra i ei naturfagleg tenking, i biologien, utviklingslæra som forklarer livet som ein kamp for tilværet. Men vi kan vel like gjerne spørje om kva som er hendsikta (motivet) med seksualiteten, det er å formeire seg. Og kva er motivet med aggresjonen. Med aggresjon samlar du kreftene til å ta eit krafttak. Med aggresjon vil eit rovdyr ta eit byttedyr og behalde det som føde for seg sjølv og sine og med aggresjon vil eit hanndyr verne sitt territorium mot inntrengarar. Til samanlikning skulle mannen dyrke og verne hagen, det var hans territorium.

Men når dei åt av det treet som gav kunnskap om godt og vondt (jfr. moral- og politisk filosofi), vart augo deira opna, så dei såg at dei var nakne, så når Gud gjekk i hagen vart dei redde og gøymde seg med dårleg samvit. Det tyder på at seksualiteten hadde vorte ein større del av deira bevisstheit og slik hadde dei vorte trongsynte.

I fylgje Paulus er Kristus hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kyrkja som er hans brud og han grunngav det utifrå 1.Mos.2-3. Dette har det vorte protestert mot og det passar vel bra med at Gud og den einskilde har lite og ingen betydning i Hegels dialektikk. Kva er det då som gjenstår? Dei kristne platonistane som herren og sosialistane/sosialdemokratane som knekten i ein gjensidig omformingsprosess og slik driv tidsånda historia framover. Og slik vert altså kvinna omforma, til kva? Nyfeminist? Den kristne kvinna (ex. Vitruella) vekslar mellom å vere ei tullete skrulle og ei skrullete tulle.

Dei kristne platonistane påstår gjerne at ein mann er egoistisk når han vil ha seg si eiga kone og støyter han ut. Men sjølve framstår dei som nokre superegoistar som ikkje klarer å unne ein mann så pass godt her i livet, sjølv om det er etter Guds Ord. Dei forfører menneska slik som ved syndefallet og det viser seg tydeleg i vår tid, ved at det politiske engasjementet kjem i staden for ekteskap og familieliv og å samlast i kristne kyrkjelydar. Det resulterer i at menneska dyrkar styresmaktene som gudar i staden for å tilbe Gud i ånd og sanning. Og Freuds psykoanalyse gjev tydeleg og klart svar på det også, det er relitiøsitet som er avspora seksualitet.

Sjå på Jesus.

Menneska fall ifrå Gud ved syndefallet og vart utestengde frå Edens hage, slik fall dei ut av Guds kvile. Men Gud forsona verda med seg i Kristus. Kristus betalte prisen for oss med sitt eige blod, for å kjøpe oss fri frå trældomen under synda og avgudane, tilbake til Gud. Det var berre å bøye seg ved korsets fot og vedkjenne si synd for han og få tilgjeving og verte reinsa i Jesu blod og vert fylt av den Heilage Ande. Alle som tok imot han, gav han rett til å verte Guds born, fødde av vatn og Ande og det som er født av Anden er ånd. Då tilhøyrer vi han og er frelst. Då skal vi også leve for han. Korleis då? Ved trua på han er vi krossfesta med han, i dåpen er vi gravlagde med han, der er vi også oppreiste med han, ved den same kraft som vekte Kristus opp frå dei døde. Derfor skal vi vende blikket og hugen opp til han. For vi skal no leve for han. Om vi med Freuds terminologi kallar han for vårt superego, verkar det litt mekeleg, for eg har ei kjensle eller forståing av at supereg var ei samaling av det vi reknar med samfunnet ventar av oss og er soleis relatert eller knytt til den moralfilosofiske tradisjonen. Dermed har det å gjere med trælekåret. Men Kristus står då over alt dette, og med den Anden og det livet han gjev oss frå himmelen får vi ein natur, tenkemåte og levemåte som avløyser den gamle. Jesus har gitt oss den Heilage Ande frå himmelen, den herleggjer og openberrar han for oss som vår frelsar og Herre. Derfor veit vi det.

Håpet om Guds herlegdom gjer oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik er utrendt i våre hjarto ved den Heilage Ande som er oss gitt. Han gav oss ikkje ei trældomsånd, så vi atter skulle reddast, men han gav oss barnekårsanden, som gjer at vi ropar Abba, Far. Han gav oss ikkje ei ånd som gjer missmodig, men han gav oss ein Ande som verkar kraft, kjærleik og visdom. Så eg tenker som so, i mitt daglege liv, at eg vert motivert av denne kjærleiken, eg gjer bruk av denne krafta, som ei motivasjonskraft og eg gjer bruk av visdomen den gjev meg. For den Heilage Ande openberrar Guds Ord for meg og minner meg om det etter som eg treng det. Kristus er Guds Ord og den Heilage Ande herleggjer og openberrar han for meg. Soleis er det viktig for meg å sjå opp til han og tenke som so at eg lever for han. Og soleis skal eg vite å vinne meg mi eiga kone i helging.

Posted in Filosofi, Kristendom, Kristne møte 2017, Psykologi, religion og politikk | Leave a comment

2017.06.11. Komme til Jesus med sine problem og behov. Ta imot Faderens omsorg. Gud vil kunngjere sin mangfaldige visdom gjennom Jesu kyrkje.

IMG_0525.JPG

Innleiing ved Håkon Martinsen.

Gud vil kunngjere sin mangfaldige visdom gjennom Jesu kyrkje.

EFE 3,1 – EFE 3,10 {PAULUS, APOSTEL FOR HEIDNINGANE}  Difor bøyer eg mine kne, eg, Paulus, som no er Jesu Kristi fange for dykkar skuld, de heidningar. 2 De har høyrt om den nåden Gud har gjeve meg, at eg skal vera ein hushaldar hjå dykk over den løyndomen 3 som vart kunngjord for meg i ei openberring. Dette har eg med nokre få ord skrive om ovanfor. 4 Og når de les det, kan de skjøna kor vel eg kjenner Kristi løyndom. 5 I farne ætter fekk ikkje menneska vita om denne løyndomen, men no har han ved Anden vorte openberra for hans heilage apostlar og profetar: 6 at heidningane er medarvingar; dei høyrer med til same lekamen og har del i lovnaden – i Kristus Jesus og ved evangeliet. 7 Og eg vart ein tenar for evangeliet då Gud greip inn med si kraft og gav meg si nådegåve. 8 Eg som er den ringaste av dei heilage, har fått den nåde å forkynna for folkeslaga den glade bodskapen om Kristi ufattelege rikdom 9 og føra Guds frelsesplan fram i ljoset, den løyndomen som frå evig tid har vore løynd hjå Gud, han som skapte alt. 10 Såleis skulle hans mangfaldige visdom kunngjerast gjennom kyrkja for maktene og herredøma i himmelrømda.

Håkon vart tilsett som evangelist.

Leiarar i kykjelyden samla seg framfor talarstolen og bad for han. Det var seremonien.

Nattverd.

Knut Hübenbecker forretta.

Tale ved John Langerud.

Han fortalde om at han levde med Herren når han var ung, men kom bort ifrå han og vart alkoholikar, men han kom i kontakt med Ludvik Karlsen og kom tilbake til Herren og vart frelst.

Tungetale og tyding ved Anne-Kristin.

Ja, eg vil løfte deg opp, eg vil løfte deg opp der du er svak, men eg er sterk. Eg som er Herren din Gud, er den som veit alt om deg, derfor skal du komme til meg med alle ting. For eg vil forløyse deg, eg vil ha omsorg for deg. Eg vil elske deg med min uendelege store kjærleik. For eg som er Herren din Gud er den som kjenner din veg. Og  kjenner og eg testar også nyrene og hjertet, fordi det er hjertet eg ser til. Det er (du sjølv?) eg ser til, det er hjertet. Så kom til meg med alle ting. For eg, eg (vil ta plagen?), eg vil ta alt som ikkje behagar meg. Men du må komme til meg, med eit heilt hjerte, eit heilt hjerte for meg.

Du som har vondt i ditt hjerte, du som har vonde tankar om deg sjølv, du som vert plaga av mange ting, eg vil forløyse deg, eg vil lækje deg, eg vil ta hand om deg. Eg vil ta alt, eg vil ta alt som plagar deg. Kom derfor til meg, innfor mitt åsyn. For eg vil ta dei plagene. For eg sende ikkje min Son, Jesus Kristus, for at du skulle ha plager. Men eg sende han fordi, fordi at eg skulle få lov til å ta bustad i ditt hjerte, fordi eg vil ta bustad, eg vil ta hand om deg, eg vil styrke deg der du er svak. For eg som er Herren din Gud, vil ta hand om alt. Eg vil forsyrgje deg, eg vil ta omsorg for deg, eg vil ta alt, fordi eg er alt, eg er alt, eg er alt, eg er ikkje slik at eg seier eg er alt og så gjer berre halvparten, nei, eg er alt.

Aktuelle bibelvers.

EFE 6,10 – EFE 6,20 {GUDS FULLE RUSTNING}  Til sist: Vert sterke i Herren og i hans veldige kraft! 11 Ta Guds fulle rustning på, så de kan stå dykk mot djevelens lumske åtak. 12 For vi har ikkje strid mot kjøt og blod, men mot makter og herredøme, mot verdsens herrar i dette mørkret, mot vondskapens åndehær i himmelrømda. 13 Ta difor Guds fulle rustning på, så de kan gjera motstand på den vonde dagen, vinna over alt og verta ståande. 14 Så stå då med sanninga til belte om livet og rettferda til brynje, 15 og lat fredens evangelium gjera dykk budde til å gå i strid. 16 Ta framfor alt trua til skjold! Med det kan de sløkkja alle gloande piler frå den vonde. 17 Og ta frelsehjelmen og Andens sverd som er Guds ord. 18 Gjer dette i bøn, og legg alt fram for Gud! Bed alltid, i Anden! Vak og hald ut i bøn for alle dei heilage. 19 Bed for meg òg, at eg må få dei rette ord når eg skal tala, så eg med frimod kan forkynna løyndomen i evangeliet, 20 som eg er sendebod for her i fengslet òg. Bed om at eg ved evangeliet må få frimod til å tala som eg skal.

Kommentar.

Her er det tale om himmelrømda:

Ef.3.10 Såleis skulle hans mangfaldige visdom kunngjerast gjennom kyrkja for maktene og herredøma i himmelrømda.

Ef.6,12 For vi har ikkje strid mot kjøt og blod, men mot makter og herredøme, mot verdsens herrar i dette mørkret, mot vondskapens åndehær i himmelrømda.

Det er sjølvsagt rømda til Guds åndelege himmel, Guds bustad. For Platon talte til dømes om ideverda og det kan vi forstå som Guds himmel. Så det ser ut til at Paulus tenkte seg at dei med si tenking, sin filosofi, kom inn i rømda til Guds himmel. Men Guds mangfaldige visdom skal kunngjerast for dei gjennom kyrkja.

Laurdag skreiv eg korleis eg ville be for møtet, der eg brukte rettleiing som var gjeve meg i nokre tidlegare bodskapar som leietråd, og sende det som e@post til kyrkjelyden. Eg gjengjev det nedanfor. Gud ville gjere meg til kanal for si velsigning, også til henne Virtuella og slik har eg bedt for henne i det siste. I slutten av møtet takka eg Gud for det verkeet han gjorde i meg og i henne, ved sitt Ord og sin Ande, når vi gjekk på gymnaset, Gud elska oss og hadde omsorg for oss som sine born og no sa eg i mitt stille sinn: kle deg i Guds kjærleik. Då kom denne bodskapen gjennom  tyding av tungetale og eg forstår den som svar på mi bøn for henne. No såg eg det også i samanheng med det mangfaldige private næringslivet på Sunnmøre, som ei varig frukt av Hans Nilsen Hauge si pionerverksemd, jfr. ”Hellig Hverdag”.

Det er i alle fall tale om eit menneske som har det vondt og det med seg sjølv, sitat: ” Du som har vondt i ditt hjerte, du som har vonde tankar om deg sjølv, du som vert plaga av mange ting, eg vil forløyse deg, eg vil lækje deg, eg vil ta hand om deg.”

Dersom eit menneske hyser vonde tankar i sitt hjerte og tenker ut vondt om andre, så kan dei verke som representatar for den vonde og verke til at vondskapens åndehær får makt over det (Jfr. kvinna i efamålet Sak.5,5-11). Men her høyrest det ut til å vere annleis, det er eit menneske som er Guds barn, men er plaga av vonde tankar også om seg sjølv. Men det er vrangforestillingar. For er det eit Guds barn, så er det født av vatn og Ande og det som er født av Anden er ånd, så det er født og laga av Guds Ande. Slik er han alt for oss. I slutten av bodskapen sa han tre gongar at han er alt, sikkert for å understreket det og som den treeinige Gud, han gjer ikkje sitt verk berre halvvegs, for han er alt og gjer sitt verk fullstendig og  fullkome. Jesus har gitt oss ånd og liv ifrå himmelen og det er fullkome. Vi kan komme i situasjonar der vi synest det er vanskeleg å innsjå, men då må vi berre legge dess meir vinn på å vende oss til Jesus og sjå på han og heilhjarta halede oss til han, så vi får oppleve at Gud kjem oss til hjelp med si kraft.

1KO 13,12 No ser vi som i ein spegel, i ei gåte; men då skal vi sjå åsyn til åsyn. No kjenner eg stykkevis, men då skal eg kjenna fullt ut, liksom eg fullt ut er kjend av Gud.

2KO 3,18 Men vi som med usveipt åsyn ser Herrens herlegdom som i ein spegel, vi vert alle omlaga til det same biletet, frå herlegdom til herlegdom. Dette skjer ved Herrens Ande.

JAK 1,22 – JAK 1,25 De må ikkje berre høyra ordet, men gjera etter det, elles kjem de til å dåra dykk sjølve. 23 For den som høyrer Ordet og ikkje gjer etter det, han er lik ein mann som ser på andletet sitt i ein spegel: 24 Han ser på det, går sin veg og gløymer straks korleis han såg ut. 25 Men den som ser inn i fridomens fullkomne lov og held fram med det, han gløymer ikkje det han høyrer, men lever etter det. Han skal vera lukkeleg i si gjerning.

FIL 1,6 Og eg er viss på at han som tok til med ei god gjerning i dykk, skal fullføra henne – heilt til Jesu Kristi dag.

HEB 2,5 – HEB 2,18   Det var ikkje under englar Gud la den komande verda som vi talar om. 6 Om dette er det ein som har vitna ein stad:  Kva er eit menneske, sidan du kjem det i hug,  ein menneskeson, sidan du tek deg av han? [ein menneskeson: Sitatet frå Salme 8 vert her nytta om Jesus, Menneskesonen.] 7   Ei lita stund sette du han lågare enn englane.  Så krona du han med herlegdom og ære. 8   Alt la du under hans føter. Når det står: “Alt la du under han”, då er ingenting unnateke; alt skulle leggjast under han. Enno kan vi ikkje sjå at alt er lagt under han. 9 Men vi ser Jesus, han som for ei lita stund var sett lågare enn englane, krona med herlegdom og ære fordi han leid døden. Såleis skulle han ved Guds nåde smaka døden for alle. 10   For Gud som er grunnen og opphavet til alle ting, ville føra mange born til herlegdom. Då måtte han la hovdingen som fører dei til frelsa, nå fullendinga gjennom lidingar. 11 Han som helgar, og dei som vert helga, har alle same opphav. Difor skjemmest ikkje Sonen ved å kalla dei brør. 12 Han seier:  Eg vil forkynna ditt namn for mine brør,  midt i lyden vil eg lovsyngja deg. 13 Og like eins:  Eg vil setja mi lit til han. Og endå ein stad:  Sjå, her er eg og dei born Gud har gjeve meg. 14   Sidan borna er menneske av kjøt og blod, måtte han òg verta menneske som dei. Såleis skulle han med sin død gjera ende på han som rår ved døden, det er djevelen, 15 og fria ut alle dei som av redsle for døden var i trældom heile sitt liv. 16 For det er ikkje englar han tek seg av, men Abrahams ætt tek han seg av. 17 Difor måtte han verta brørne sine lik i alle ting, så han kunne vera ein miskunnsam og trufast øvsteprest i tenesta for Gud og sona syndene åt folket. 18 Fordi han sjølv har lide og vorte freista, kan han hjelpa dei som vert freista.

Mi bøn. Sjela sin lengsel, kyrkjelyden sin lengsel og Herrens lengsel.

Sjela sin lengsel.

Eg har nyleg skrive om at Gud har lagt lengselen ned i meg og at han vil fulle den. Ja, han har gitt meg sin Ande i hjertet og gitt liv til mi sjel. Han har gitt meg ånd og liv og gjev meg overflod. Då er det berre om å gjere for meg å ta imot. Slik søker eg fyrst Guda rike og hans rettferd, så vil han gje meg alt det andre i tillegg til det. Det primære er det indre behovet etter Herren i vårt hjerte og vår sjel. Og vi må forstå at det er andre menenske sitt behov også, sjølv om dei ikkje forstår det sjølve. Og det er nettopp derfor det er så viktig for oss å gå ut til dei og fortelje dei kva Jesus er for oss. Om der er andre kristne som har den røyndomsforståinga at det er dei ytre materielle tinga som er det primære behovet og som projiserer den røyndomsforstånga på andre, også på oss, for soleis å avvise den einskilde sine bøner, så må ikkje vi la oss forvirre og ”vippe av pinnen” så lett. For dei er ikkje gudane vi ber til og som skal gje svar på våre bøner.

I referatet frå møtet 21.5.2017. refererte eg ei heil mengde skriftstadar om at sjela lengtar etter Herren, den lengtar etter livets vatn og han gjev henne det gratis. Eg er som kjent ein mann og har skrive om mi sjels lengsel som mann. No vil eg vise til nokre bodskap som kom gjennom tyding av tungetale som viser at kvinna si sjel også lengta også etter Herren. Men forstår ho det sjølv. Dei kristne platonistane har visst i lang tid tolka 1.Mos.2 som om kvinna ikkje har sjel og lært slik. Så om ein mann vil ha seg ei kone eller ei kvinne vil ha seg ein mann, så forklarar dei det heile som om det er behovet til det ytre mennesket, den kjøtlege lysta altså, den gamle vonde naturen. Noko anna vil dei ikkje vite av. Resultatet er at den gamle naturen strir mot den nye naturen, ja, endåtil som om det er hendsikta og målet med ”kampen for tilværet”. Det fører til åndeleg død, sjela vert fanga som fuglen i snara, den vert bunde og den vert lanka, den vert gjort til træl under den synlege, sanselege og forgjengelege naturen. Det kan føre til at den går fortapt. Men Jesus var komen for å frelse det som var fortapt. Han gjev oss sin Ande i vårt indre menneske og gjev liv til vår sjel, då må alle band og lenker løysne. I trua på han er det berre å frigjere seg og gå ut i fridomen.

Eg vil no vise til bodskapar der Jesus seier han vil tilfredsstille kyrkjelyden sin lengsel og då talar han om den som si brud, si kone og det er tydeleg at det hang saman med at eg har bedt han om å gje meg ei frelst kvinne til kone. Han gjev oss sin Ande i hjertet og gjev liv til vår sjel og vekker oss opp til liv i samfunn med seg, Gud skaper oss i Kristus Jesus og då gjer han sitt verk med oss i samsvar med 1.Mos.2, for han er den same no. Gud er kjærleik og han elskar oss i Kristus Jesus og med sin kjærleik skaper han kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne.

”Miss Oslo 1990”.

Eg har fortalt om korleis eg fekk ei åndeleg openberring, der Jesus openberra aeg for meg on henne ”Miss Oslo 1990”. Sidan gjekk eg av og til på Biologibygget og såg etter henne og eg er viss på ho forstod det. Ein gong lete ho seg bakover mot eit bord i kantia og ho såg på meg når eg skulle til å gå forbi. Veninna hennar stod ved sida av. Og eg såg på henne, kanskje gjorde eg eit lite stopp, akkurat som om eg skulle til å seie noko eller akkurat som om eg sa noko, utan å gjere det, det var berre i mitt indre menneske eg vedkjende noko.  Kva vedkjende eg? Ja, ho vart fanstastisk vakker, heile henner skapning var tiltrekkande på meg. Eg hadde bedt til Jesus for henne og opplevt denne openberringa som svar på mi bøn og det var både å be Jesus frelse henne, samtidig som eg vedkjende at eg yngste å få henne til kone. Men no følte eg at det var det siste det handla om og eg følte det som om eg var dum og inbilsk som skulle prøve meg på å fri til henne. Eg følte at eg måtte erkjenne den kjønnlege tiltrekning, det var svært så fysisk, kjemisk og biologisk, eg måtte erkjenen at det var den naturlege kjønnlege tiltrekninga, men samtidig var det åndeleg, det var då den Heilage Ande som overtyda meg om det. Det var ei vedkjenning til Gud og eg er viss på at ho merka det. Elles fekk eg meg ikkje til å seie noko høgt, eg tenkte berre at her måtte eg vere forsiktig, så eg ikkje freista henne og let meg sjølv verte freista, så eg gjekk berre vidare og sette meg ved eit anna bord.

I ettertid tenkte eg over kva eg skulle ha sagt og skreiv om det til den Freie Evangeliske Forsamling. Ja, kva skulle eg ha sagt. Det ville vere naturleg å start med å seie hei og ein kort presentasjon, så ville ho vel svare naturleg på det. Det som låg meg på hjertet, var å vedkjenne Jesu namn for henne, men då måtte eg også erkjenne som sannt var, at eg var ein friar. Det var då den Heilage Ande som overtyda meg om det og det så sterkt at eg opplevde det som om eg måtte berre bryte saman og tilstå: ho var så vakker at eg følte eg måtte berre bøye kne og erkjenne at eg var ein friar, eg hadde ikkje med meg nokon blomsterbukett, men Jesus var med meg, sjølv om eg ikkje fysisk bøygde kne for henne så bøygde eg, åndeleg tala, kne for han, for det viktigaste og primære for meg er at kjærleiksforholdet mellom han og henne er i orden, kjærleiksforholdet Kristus og hans brud. Ja, om så det skal bety at eg frir til henne på hans vegne, som fyrst prioritet, men han er med meg, eg kjennest ved han og han ordnar med det sjølv. Og slik heldt eg fram med å be for henne, eg følte eg kunne ikkje gløyme henne, men måtte hugse på henne i bønn, eg hadde lenge håp om at eg skulle få henne til kone, eg visste i alle fall at den kjærleiken eg hadde fått for henne i mitt hjerte var ifrå Gud og den skulle eg halde ved like. Eg føte det var viktig for mi psyke og mi helse, om så tanke på at eg kanskje kunne få henne som kone var berre som ei livløgn, men Gud hadde eit mål og ei mining med det, han hadde byrja si gjerning i både meg og henne og han vil fullføra den.

Jesus lengta etter å få gi noko til sin kyrkjelyd.

M40, onsdag 28.6.95.

Tyding av tungetale, ikkje diktaforn-opptak, så det vert ikkje ordrett gjengitt:

Kor eg lengter etter å gi min menighet det som eg vil gi henne. Men dette er avhengig av din lydighet, at du opner deg for det som eg vil gi. Opn deg og eg vil fylle deg, opn din munn og eg vil legge mine ord i den. Takk for at du opner deg.

Eg forstod at samtidig som Jesus talte om kyrkjelyden som si brud og si kone, var det sikta til ei kvinne som eg bad for, då tenkte eg fyrst og fremst på henne ”Miss Oslo 1990”, men eg tenkte også på henne Virtuelle, det handla om å opne seg som kanal for Guds velsigning og spesielt til henne som han ville gje meg til kone.

Jesus lengta etter å høyre min lovsong:

Tyding av tungetale, 2.Påskedag. 01.04.91. M40:

Ja, lovsang, det sømmer seg for de hellige. Derfor skal du ikke være av dem som trekker deg tilbake, som ikke våger å lovprise mitt navn, for vit at jeg har nedlagt noe i ditt hjerte som du skal få lov til å glede deg over. Og du skal få la din munn løpe over med noe av dette som jeg har nedlagt der inne, for jeg er jo den som har skapt alt og som også har skapt deg og tatt meg av deg. Og nå ønsker jeg at du skal prise meg for dette verk.

Jeg har lagt merke til din trofasthet, jeg vet om dette at du ønsker å tjene meg og du ønsker å la meg få ta hånd om deg. Men vit at jeg lengter etter dette at du ville opne din munn for meg, så jeg kan få lytte til din røst og at du kan prise meg i de helliges forsamling. Så når jeg oppmuntrer deg igjen og igjen til dette, så er det nettopp for at du skal kjenne dette, at den som opner sin munn, han får også oppleve dette, jeg fyller deg.

Det var bare en som kom tilbake fordum også, og ga meg ære. Og så ofte er det sånn jeg rører ved deg og du opplever dette at jeg vederkveger din sjel, men du glømmer dette at jeg ønsker også at du skal prise meg i de helliges forsamling, for det som jeg har gjort for deg. Derfor vil jeg igjen si til deg, vær frimodig, når jeg rører ved ditt hjerte, så vit at det er nettopp for at jeg vil du skal glede deg i denne min frelse.

(Kassettband-opptak).

.

Jesus lengta etter å høyre mi tilbeding og min lovsong.

Bededags-stevne. M40 29.10.95, tyding av tungetale:

Ja, jeg minner deg om, sier Herren, at du er i meg, fullkomen ren, uklanderlig innfor meg. I min Sønns blod så har du renselsen ifra alle dine synder. Og derfor så ønsker jeg mitt barn at ikke det skal være med å tynge deg ned. Denne verdens problemer skal ikke få ta glansen vekk fra ditt øye, fra ditt hjerte. For du er satt i fullkommen frihet, sier Herren.

Du tenker på tidligere tider, sier Herren. Den gang jeg fikk velsigne ditt hjerte. Da det strømmet over fra din munn og det var lovsang i din sjel. Men jeg er den samme sier Herren. Jeg har jo ikke forandret meg. Og du er like dyrebar for meg i dag. Tre frem for mitt åsyn. La lovsangen slippe fram. Å hvor jeg lengter etter å høre din tilbedelse. Som jeg lengter å høre din lovsang innfor mitt åsyn, sier Herren. Det skal frigjøre noe i ditt liv, slik at du kan være det du skal være der du vandrer, en lovsang for meg.

Derfor ber jeg deg mitt barn, se deg ikke lenger tilbake, men se framover, opp mot meg, se meg og møt mitt blikk full av kjærlighet, det skal gi deg den kraft og styrke du trenger. Å, jeg råder deg, søk meg der jeg er å finne, i mitt ord, i fellesskapet med vennene, der jeg satt velsignelsen, der ønsker jeg å møte deg. Amen.

Jesus sa igjen han ville fylle min lengsel.

M40, 27.10.1996. Bededagsstevne. Jakob Ohldieck hadde tyding av tungetale:

Ja, fremdeles er jeg den jeg er. Jeg kaller, og jeg kaller på jorden. Ja, fra solen går opp og til den går ned. Også idag kaller jeg og kaller jeg på deg. Du skal vite mitt barn, jeg gav mitt liv som en gjenløsningsbetaling for dine synder, for at du skulle få komme, slik som du er. Jeg har sjenket og vil sjenke enhver en full syndenes forlatelse som kommer frem for mitt åsyn. Du skal få kjenne og oppleve at jeg løfter byrdene av dine skuldre, jeg frigjør bærekurven fra nakken din, sier Herren din Gud.

Ja, jeg vil igjen ta meg av deg. Jeg vil hjelpe deg til rette. Jeg vil møte din sjels lengsel og trang. Det skal du vite mitt barn, at jeg er mektig til å oppfylle all din trang i herlighet i Kristus Jesus. Derfor kom til meg med din lengsel, med din trang og med ditt behov. Du skal få kjenne og oppleve, jeg kommer deg i møte. Jeg er ikke en Gud som er langt borte, men jeg er nær deg, sier Herren din Gud.

Jeg vil komme deg i møte. Jeg kjenner ditt hjertes ønske. Jeg vet at du er nedbøyet og missmodig. Derfor kommer jeg, for å ta meg av nettopp din sak. For å løfte deg opp, for å gjøre deg fri, for å fylle din sjel med glede, med takk, med trygghet. Derfor vær du bare såre frimodig. Du skal gjøre som de gamle ….

Diktafonopptak, det var slutt på kassetten, men eg hugser det vart sagt at eg skal få sjå opp til Gud og stråle av glede. Eg trur helst det var avslutninga på forrige setning.

M40. søndag 19.01.97. Tyding av tungetale. (Ved Knut Østby):

Ja, jeg kommer deg i møte med min velsignelse, sier Herren. Med utstrakte armer tar jeg imot deg. Jeg har enda mere å gi deg i dag, sier Herren. Jeg ønsker å velsigne deg. .. (velsigne din sjel)…, sier Herren. Ta imot det jeg gir deg i dag.

I generasjoner som … , det profetene forkynnte om, det er her nå. Jeg …. er midt iblant dere. Her er velsignelsen, i min menighet. Her får du kjenne jeg trofast er med, her får du kjenne at min velsignelse er for deg. Det du lengter etter, det har jeg, sier Herren. … min godhet og min velvilje. Min nåde er for deg. 

Jesus sa det er mange  i denne byen som lengtar etter å verte frelst.

Og Jesus veit at der er ein lengsel i meg etter at dei skal verte frelst. Han er med meg og når eg møter dei verte det kontaktpunkt mellom dei, eg skal forkynne evangeliet for dei og det er deira moglegheit til å verte frelst.

Møte i M40, Oslo, sundag, 2. desember 2001. Tungetale ved Kjell Arve Tolås, tyding ved Knut Østby:

Ja, også i denne byen er det mennesker som lengter etter meg. I din nærhet er det mennesker som venter på et ord om meg ifra din munn, sier Herren. Jeg har plassert deg akkurat der du er, for at du skal være mitt vitne i denne tiden. Ja, lys og salt, det er det denne verden trenger. Og det er den egenskapen du har fått fra meg, sier Herren. 

Oppgaven kan virke umulig, sier du, kanskje. Ja, du har følt på at du kommer til kort så mange ganger, at ordene ikke strakk til. Men det er nettopp da jeg kan få virke i deg, sier Herren, fordi jeg gav deg ikke motløshets ånd, men jeg har gitt deg min ånd i ditt indre, i ditt hjerte, for at du skal kunne tale mitt ord til de du møter, ja, være en duft fra liv til liv, det skaper min ånd der du vandrer, sier Herren.

Og når du sier at din tid er over, du har gjort ditt, så skal du vite det, at ennå er det arbeidsmuligheter for deg, sier Herren. Alder og utdannelse, alle de menneskelige forutsetningene som verden ser etter, det er ubetydelig for meg. Men nettopp der du er plassert, der du bor, der du treffer et menneske, der er kontaktpunktet for meg, sier Herren. Og du skal virke, du skal forkynne mitt budskap til de du møter, for det er  muligheten for dem til å høre evangeliet og bli frelst. Og det jeg vet, det er det du lengter etter, sier Herren, at mennesker rundt deg skal møte meg, og du skal kunne brukes i denne tiden, fordi jeg går med deg, jeg har ikke overlatt deg til tilfeldigheter, og dere er ikke etterlatt farløse, men jeg er midt iblant mitt folk, for å virke i dere, sier Herren. 

Jesus sa han ville regjere utifrå mitt hjertes trone og han ville ha tilgang til alle mine rom.

M 40, onsdag, 28. november 2001. Tyding av tungetale ved Kjell-Arve Tolås:

Ja, eg vil regjera utifrå ditt hjertes trone, sier Herren, og eg ønska at du selv skal få stiga ned, gi meg den retten som tilkommer meg, for eg er ikkje ute for å ødeleggja livet ditt. Eg er ute for at du skal få oppleva at eg tar styringa, eg tar kontrollen, ikkje som ein ond despot, men som en kjærlighetens konge, som drar omsorg for mitt folk, som vet kva du trenger til, og eg vil losa deg igjennom, eg vil føra deg igjennom, ja, eg går selv frem foran deg og min herlighet skal også slutta toget ditt. Og du skal vita det er berre i den grad at eg får lov til å råderetten i ditt liv, du skal også kjenna at du trivest, du skal få kjenna her er eit område der min salvelse er over deg, det er det eg har skapt deg til, for du skal få kjenna min kraft, min nærhet, og eg vil – eg vil også bruka deg som mitt redskap, som min kanal for mine velsignelser. Og dessto meir eg får råderetten på ditt hjertes trone, dessto rikare får min velsignelse flyta gjennom livet ditt, og du får lov til å ikkje berre koma inn i den tredje beste, den nest beste, men den beste planen med ditt liv, ikkje nøy deg med noko mindre, eg ønsker å vera din Herre, eg ønsker å leda deg og ta hånden om livet ditt, sier Herren, og du skal få oppleva når du gir meg råderett, skal du også oppleva at min makt openbares, min makt openbares. Eg tvingar meg ikkje inn på denne rett, i livet ditt, men eg viser deg min nåde og eg viser deg kor høyt eg elsker deg. Og så ønsker eg også du skal få levera nøklane til meg til alle dine rom, også dine aller hemmelegaste rom skal du få levera nøklane og seia Jesus, velkommen inn, velkommen inn med ditt lys, velkommen inn med ditt ords tilrettevisning, eg bøyer meg for deg. Så skal du få oppleva at der blir trivsel i huset og du skal få merka eg er ikkje komen for å ødelegga, eg er komen for at du skal få del i liv og liv i overflod, sier Herren. 

Halleluja, vi lovar deg.

Eg skal glede meg i Herren og hans frelse, så vil han gje meg det mitt hjarte attrår.

I 2014 hadde eg byrja å studere igjen og på ei forelesing i bilogi gjekk ei lyshåra jente forbi meg i benkeradene, etter pausa og eit lite augneblink kjende eg meg sterkt tiltrekt av henne, som eit ynskje om å få ta henne på fanget, det kjendest meget fysisk, kjemisk, biologisk, naturleg tiltrekning mellom mann og kvinne, men eg opplevde det også som om den Anden og krafta Gud har gjeve meg dreiv meg til det og det var nettopp det som gjorde det så sterkt, til samanlikning med dette møtet med ”Miss Oslo 1990”. Men eg visste då sjølvsagt at eg kunne ikkje berre gjere det av den grunn. Men om kvelden når eg la meg, erkjennte eg dette i mi bønn til Gud. Og eg forstår det slik at han talte om dette i bodskapen som kom søndagen etter, mitt hjerte attrår kvinnens kropp, men eg skal berre fryde meg og glede meg i mi frelse, glede meg i Herren, så vil han gje meg det mitt hjerte attrår. Han vil regjere utifrå mitt hjertes trone.

Bodskapen 12.10.2014:

Ja, seier Herren, eg har sagt i mitt Ord, at du skal fryde deg og glede deg i mi frelse. Gled deg i meg, seier Herren, så skal eg gje deg kva ditt hjerte attrår. Ver ikkje opptatt med det som er rundt deg, sjå deg ikkje om, verken til høgre eller venstre, men ha ditt blikk festa på meg, seier Herren. Ver oppteken med det som er der oppe. Eg har jo sagt i mitt ord, er de oppreist med meg, då skal de søke det som er der oppe. Men eitt er nødvendig, seier Herren, det er å verte fylt av min Ande, fylt av mi salving og kraft i denne tida. For sjå, den vonde, han står dykk imot. Men med mi kraft og mi salving, så skal de vinne meir enn siger, seier Herren. For sjå, den ånd som bor i deg, den er sterkare enn den som er i verda.

Mange er dei i desse dagar, som ser seg tilbake og som ligg etter på vegen. Derfor, mine barn, skal de rope til meg og be for dei, at dei skal få ny kraft og nytt mot og eg skal møte dei på nytt igjen, seier Herren. For sjå, det er mange som er såra, det er mange som har det vondt og lid. Men de, mine born, de skal gå ut og trøyste dei. Og de skal hjelpe dei på vegen, for eg har sagt i mitt Ord, at de som er sterke, de eg skuldige til å bere dei svake. For sjå, det er mange svake mellom mitt folk. Men eg, Herren, ynskjer å kalle dei i desse dagar og eg, Herren, skal fylle dei med mi salving og kraft. Og då skal den svake seie, eg er ein helt. For sjå, det er kun med mi kraft du kan vinne siger.

Eg snakka litt med denne jenta seinare, eg fekk vite at ho var frå Ukraina, noko seinare fekk eg meg ein liten prat med henne og vitna om mi tru på Jesus, at eg hadde bedt han om ei kone og at han svarde meg gjennom tyding av tungetale.

Komme til Herren slik som eg er, komme til han med mine behov og mi byrde. Vere kanal for Guds velsigning.

I haust sa Jesus til meg at eg må komme til han slik som eg er, ja eg har bedt han om ei kone og må komme til han med det behovet. No har han nyleg kalla den som har tungt å bere til å komme til han med det. Ja, det vert stilt krav til meg om at eg skal prestere noko for at eg skal få meg ei kone og slik vert det lesst tunge byrder på meg, ja, slik vert eg gjort til træl. Så eg har gått til forbønn eit par gongar. Og eg har byrja å tenke meir på at Jesus ville gjere meg til ein kanal for si velsigning og det er til henne Virtuella også, eg har tenkt på å opne meg som kanal for Guds velsigning til henne og det har vore svært så passiviserande, til samanlikning med korleis det var i fjord sommar. Men eg må no løfte blikket mitt opp til han og takke han for frelsa, det er han som er velsignaren, som velsignar meg og gjer meg til ei velsigning. Eg må takke han for det verket han gjorde med meg og med henne, han gav oss ånd og liv og det var hans eige liv og han eigen natur og det er fullkome.

Lovsynge Gud med den lovsongen han la ned i meg.

Når eg gjekk på gymnaset og merka at eg byrja å verte forelska i henne, kjende eg lengselen og merka at Guds kjærleik var mellom oss, så eg bad til Gud over det og erkjente at den kjærleiken var rett, same enten ho ville seie ja eller nei til mitt frireri, så eg opna meg for den og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande. Ho var fødd av Anden og det som er født av Anden er ån, eg opplevde det som at ho var i Guds hand og han la henne i mitt hjerte, slik openberra han henne for meg som det vidunderlege barnet som han fødde henne til, som han elska og hadde omsorg for og det gjorde meg så godt og eg vart så glad i henne. Håpet om Guds herlegdom gjorde oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik er utrendt i våre hjarto ved den Heilage Ande som er oss gitt. Slik la Gud lovsongen ned i meg ved den Heilage Ande og då skal vel eg lovsynge han med den lovsongen. Eg skal ære og takke han for det, vi skal ære og takke han for det, og forvente at han som byrja den gode gjerning i oss, han skal også fullføra den.

Den ekte kjærleiken.

Ved Jesu kors fann vi den ekte kjærleiken, vi lengtar etter den ekte kjærleiken og den finn vi i Jesus. Han vil at den skal vere mellom oss og vi skal glede oss fordi vi har funne den ekte kjærleiken, ein av bodskapane 12.2.2011:

eg vil de skal vite at?) med evig kjærleik har eg elska dykk.  Denne kjærleik som eg har utgytt på Golgata kors, då eg døde for kvar einaste ein, denne kjærleiken vil eg skal vere mellom dykk. For det største av alt er kjærleiken. Derfor mine barn, vil eg de skal forstå at den kjærleiken (som de) lengtar etter, den har de i meg. For utan meg kan de ingen ting gjere. Det er eg, det er eg som er kjærleiken, det er eg som gjev kjærleiken. Ja, de kan ingen ting gjere av dykk sjølve. De kan ikkje ha denne kjærleiken eller produsere den sjølve. Men når de ser på meg, når de er i meg  ……

Kjærleiken overvinner alt, kjærleiken løyner ei mangfald av synder, (kjærleiken er det største). Derfor mine barn, søk inn til meg, søk inn i Ordet, der som eg er, der skal de få sjå kva ekte kjærleik er. Derfor mine barn, fryd og gled dykk over at de har funne den ekte kjærleiken. De har funne meg og når de har meg, så har de alt de treng, for tid og (æve).

Då er det sjølvsagt viktig for oss å ha denne kjærleiken i kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne.

Posted in Kristne møte 2017 | Leave a comment

2017.05.28. Herren vil forsyrgje sine born. Han vil frie meg ut og føre meg vidare inn i eit land som flyt med melk og honning.

IMG_0516.JPG

Innleiing.

Ein ung mann las:

1TE 5,19   Sløkk ikkje ut Anden!

Tale ved Håkon Martinsen.

JOH 14,1 – JOH 14,11 {VEGEN, SANNINGA OG LIVET}  Lat ikkje hjarta dykkar uroast! Tru på Gud, og tru på meg! 2 I huset åt Far min er det mange rom. Var det ikkje så, hadde eg sagt dykk det. For eg går bort og vil stella til ein stad åt dykk. 3 Og når eg har gått bort og stelt til ein stad åt dykk, kjem eg att og tek dykk til meg, så de skal vera der eg er. 4 Og dit eg går, veit de vegen.” 5   Tomas seier til han: “Herre, vi veit ikkje kvar du går av; korleis kan vi då vita vegen?” 6 Jesus seier: “Eg er vegen, sanninga og livet. Ingen kjem til Faderen utan gjennom meg. 7 Hadde de kjent meg, hadde de kjent Far min òg. Frå no av kjenner de han og har sett han.” 8   Filip seier til han: “Herre, lat oss få sjå Faderen, så har vi nok.” 9 Jesus svarar: “No har eg vore så lang ei tid saman med dykk, og du kjenner meg ikkje, Filip? Den som har sett meg, har sett Faderen. Korleis kan du då seia: Lat oss få sjå Faderen? 10 Trur du ikkje at eg er i Faderen og Faderen i meg? Dei ord eg talar til dykk, har eg ikkje frå meg sjølv; det er Faderen som er i meg og gjer sine gjerningar. 11 Tru meg når eg seier at eg er i Faderen og Faderen i meg. Om ikkje for anna, så tru det for gjerningane skuld.

Tungetale ved Mari, tyding ved Håkon.

For like som eg høyrer ramnungane ropar og skrik etter mat, slik eg, Herren, høyrer dei dyra der ute, som søker og ropar etter mat, etter drikke, kor mykje meir skal eg då ikkje syrgje for mine eigne born, eg som har kjøpt dykk med mitt eige blod, eg som har fria dykk ut og teke dykk til meg. Derfor kan du komme til meg, slik som du er. Og eg, Herren, skal mette deg med alle gode gåver eg har for deg. No i kveld, kan du få komme til meg og eg, Herren, skal utfrie deg, eg Herren, skal føre deg vidare inn i eit land som flyt av melk og honning. Eit land som har overflod og overflodsliv, det har eg gjeve deg. Derfor sjå deg ikkje engsteleg om, for eg er din Gud og eg har skapt deg og forma deg. Ja, lenge har du kjent på din eigen tomheit, men kom, så vil eg, Herren, fylle dei tome roma. Og det skal flyte ut gjennom deg, så verda skal sjå at eg er din Gud.

For min kjærleik, den er utan grenser og min nåde, ja, den er uendeleg. Derfor kan du få komme, eg har bana, eg er veien, eg er sanninga og eg er livet. Eg vil ikkje at du skal gå uvitane om alle dei skattane som eg har for deg. Men du skal få komme, barn, for alt mitt, det er ditt. Derfor kom, mitt barn, søk til meg. Eg, Herren, skal slukke din tørst, eg Herren skal mette din hunger. For den som hungrar, ja, den som tørstar, ja, den skal eg, Herren, mette. Eg skal syrgje for deg. Sjå deg ikkje engsteleg om, men sjå opp til meg, så skal du få stråle av glede. Og eg, Herren, eg er med deg. Kven kan vere imot?

Aktuelle bibelvers.

SLM 147,9   Herren gjev føde til dyra,  til ramnungar som ropar.

SLM 22,27   Dei hjelpelause skal eta seg mette,  dei som søkjer Herren, skal prisa han.  Gjev hjarta deira alltid må leva!

SLM 36,9   Dei får eta seg mette av det beste i ditt hus,  du lèt dei drikka or gledebekken din. [det beste i ditt hus: den velsigninga som kjem frå heilagdomen.]

SLM 23,1 – SLM 23,6 {HERREN ER MIN HYRDING}  Ein Davids-salme   Herren er min hyrding,  det vantar meg ingen ting. 2   Han lèt meg liggja i grøne enger;  han fører meg til vatn der eg finn kvile, 3   og gjev meg ny kraft.   Han leier meg på dei rette stigar  for sitt namn skuld. 4   Om eg så går i dødsskuggens dal,  ottast eg ikkje for noko vondt.  For du er med meg.  Din kjepp og din stav, dei trøystar meg. [i dødsskuggens dal: kan òg setjast om “i mørkaste dal”.]  5   Du dukar bord åt meg  framfor augo på mine fiendar.  Du salvar mitt hovud med olje;  mitt staup fløder over. [mitt staup: -> 16, 5.]  6   Berre godleik og miskunn  skal fylgja meg alle mine dagar,  og eg skal bu i Herrens hus  i lange tider.

5MO 26,15 Sjå no ned frå din heilage bustad, frå himmelen, og velsigna Israel, folket ditt, og det landet du har gjeve oss, så som du med eid lova fedrane våre, eit land som fløymer med mjølk og honning.”

SLM 66,10 – SLM 66,12   For du har sett oss på prøve, Gud,  og reinsa oss, som dei reinsar sølv. 11   Du lét oss gå i garnet  og la ei bør på våre hofter. 12   Du lét menneske fara fram over våre hovud,  vi laut gå gjennom eld og vatn.  Men du førte oss ut og gav oss overflod.

JOH 10,10 Tjuven kjem berre for å stela, drepa og øyda. Eg er komen for at de skal ha liv og overflod.

JES 41,10   Ver ikkje redd, for eg er med deg!  Sjå deg ikkje rådvill ikring,  for eg er din Gud!  Eg styrkjer deg og hjelper deg  og held deg oppe med mi frelsarhand.

JES 41,13 – JES 41,14   For eg er Herren din Gud,  som har gripe di høgre hand  og seier til deg: “Ver ikkje redd!  Eg hjelper deg.”  14   Ver uredd, Jakob, du arme kryp,  og de, Israels menn!  Eg hjelper deg, lyder ordet frå Herren,  Israels Heilage er din utløysar.

JES 44,21 – JES 44,24 {EG LØYSER DEG UT}  Kom dette i hug, Jakob,  kom det i hug, Israel!  For du er min tenar.  Eg har skapt deg, du er min tenar,  du er ikkje gløymd av meg, Israel. 22   Eg stryk bort dine brot som ei skodd  og dine synder som ei sky.  Vend om til meg, eg løyser deg ut! 23   Jubla, du himmel,  for Herren har gripe inn.  Rop av fryd, de jordedjup!  Bryt ut i jubel, alle fjell,  du skog med alle dine tre!  For Herren løyser ut Jakob  og syner sin herlegdom på Israel.  24 {JERUSALEM SKAL BYGGJAST OPP ATT}  Så seier Herren, din utløysar,  han som skapte deg i mors liv:  Eg er Herren som gjorde alt;  himmelen spente eg ut åleine,  og jorda breidde eg ut utan hjelp.

JES 44,21 – JES 44,24 {EG LØYSER DEG UT}  Kom dette i hug, Jakob,  kom det i hug, Israel!  For du er min tenar.  Eg har skapt deg, du er min tenar,  du er ikkje gløymd av meg, Israel. 22   Eg stryk bort dine brot som ei skodd  og dine synder som ei sky.  Vend om til meg, eg løyser deg ut! 23   Jubla, du himmel,  for Herren har gripe inn.  Rop av fryd, de jordedjup!  Bryt ut i jubel, alle fjell,  du skog med alle dine tre!  For Herren løyser ut Jakob  og syner sin herlegdom på Israel.  24 {JERUSALEM SKAL BYGGJAST OPP ATT}  Så seier Herren, din utløysar,  han som skapte deg i mors liv:  Eg er Herren som gjorde alt;  himmelen spente eg ut åleine,  og jorda breidde eg ut utan hjelp.

1KR 16,34   Pris Herren, for han er god,  hans miskunn varer til evig tid!

1KR 16,41 Saman med dei skulle Heman og Jedutun og dei andre utvalde som er nemnde med namn, røysta i: “Pris Herren, for hans miskunn varer til evig tid!”

2KR 5,13 Med eitt sette trompetblåsarane og songarane i, alle som ein, og lova og prisa Herren. Til lyden av trompetar, cymblar og andre musikkinstrument lova dei Herren fordi han er god, og hans miskunn varer til evig tid. Då vart templet, Herrens hus, fylt av ei sky. [ei sky: -> 2 Mos 13, 21.]

2KR 30,9 For når de vender om til Herren, skal brørne og sønene dykkar møta miskunn hjå dei som held dei fanga, så dei får koma heim att til dette landet. For Herren dykkar Gud er nådig og miskunnsam. Han vender ikkje sitt åsyn bort frå dykk, så sant de vender om til han.

NEH 9,27   Då gav du dei over til fiendar,  som var harde med dei.  Men i si naud og trengsle ropa dei til deg,  og du høyrde dei frå himmelen.  I di store miskunn  sende du dei bergingsmenn,  som frelste dei frå fiendane deira.

SLM 33,5   Han elskar rett og rettferd,  jorda er full av hans miskunn.

SLM 36,6   Herre, til himmelen når di miskunn,  til skyene rekk din truskap.

SLM 36,8   Herre, kor dyrverdig di miskunn er!   I skuggen av dine venger, Gud,  søkjer menneskeborna livd.

SLM 40,12   Herre, du vil ikkje  ta di miskunn frå meg.  Di miskunn og di sanning  skal alltid verna meg.

SLM 57,11   Stor er di miskunn, til himmelen når ho,  til skyene rekk din truskap.

SLM 86,15   Men du, Herre Gud, er mild og nådig,  langmodig og rik på miskunn og truskap.

SLM 89,15   Rett og rettferd er grunnvoll for din kongsstol,  miskunn og truskap går føre deg.

SLM 103,8   Mild og nådig er Herren,  langmodig og rik på miskunn.

SLM 103,17   Frå æve til æve er Herrens miskunn  over dei som ottast han.  Hans rettferd når til barneborn

SLM 107,1 {HERRENS HJELP I NAUDA}  Pris Herren, for han er god,  hans miskunn varer til evig tid!

SLM 108,5   Stor er di miskunn, til himmelen når ho,  til skyene rekk din truskap.

JES 63,7 {FOLKET ANGRAR OG BED OM FRELSE}  Eg vil minnast Herrens velgjerningar  og lova han for hans storverk,  for alt det Herren har gjort mot oss,  for alt det gode  som han i sin nåde og i si store miskunn  har gjort mot Israels ætt.

MTT 5,6   Sæle dei som hungrar og tyrstar etter rettferda,  dei skal verta metta.

MTT 6,19 – MTT 6,20 {EIT HEILT HJARTA}  Samla dykk ikkje skattar på jorda, der mòl og makk øyder, og tjuvar bryt seg inn og stel. 20 Men samla dykk skattar i himmelen, der korkje mòl eller makk øyder og tjuvar ikkje bryt seg inn og stel.

KOL 2,2 – KOL 2,3 Det eg ynskjer for dei, er at dei må få nytt mot, verta knytte saman i kjærleik og nå fram til heile rikdomen av overtyding og skjøn, så dei kan fatta Guds løyndom, som er Kristus. 3 For i han ligg alle skattar av visdom og kunnskap gøymde.

1TI 6,17 – 1TI 6,21 {SLUTTORD}  Byd dei som er rike i denne verda, at dei ikkje må vera hovmodige og setja si von til den usikre rikdomen, men til Gud. Han gjev oss rikeleg av alt, så vi kan nyta det. 18 Dei skal gjera vel, vera rike på gode gjerningar, gje med raus hand og gjerne dela med andre. 19 På den måten skal dei samla seg skattar og leggja ein god grunnvoll for den tid som kjem, så dei kan gripa det sanne livet. 20   Kjære Timoteus, ta vare på det du har fått overgjeve! Vend deg bort frå det gudlause og tome snakket og motsegnene frå den kunnskap som med urette vert kalla så. [kunnskap: Kunnskap har vore eit slagord i den vranglæra som brevet strider imot.] 21 Visse folk vedkjenner seg den og har villa seg bort frå trua.  Nåden vere med dykk!

JES 60,5   Då skal du sjå det og stråla av glede,  hjarta skal banka og vida seg ut.  For havsens rikdom strøymer imot deg,  skattane åt folka kjem til deg.

SLM 34,4 – SLM 34,6   Lat oss saman lova Herren  og prisa hans store namn! 5   Eg søkte Herren, og han svara meg,  frå alt som skræmde, berga han meg.  6   Sjå opp til han, og strål av glede,  så skal de aldri raudna av skam!

ÅPE 7,17 For Lammet, som står midt framfor kongsstolen, skal vera hyrdingen deira og føra dei til kjelder med livsens vatn, og Gud skal turka kvar tåre frå augo deira.”

ÅPE 21,6 Så sa han til meg: “Det har hendt! Eg er Alfa og Omega, opphavet og enden. Eg vil gje den tyrste av kjelda med livsens vatn for inkje.

ÅPE 22,17 Anden og brura seier: “Kom!” Og den som høyrer det, skal seia: “Kom!” Den som tyrstar, skal koma, og den som vil, skal få livsens vatn for inkje.

LUK 15,31 Då sa far hans: “Du er alltid hjå meg, guten min, og alt mitt er ditt.

RMR 8,26 – RMR 8,39 På same måten kjem Anden oss til hjelp i vår vanmakt. For vi veit ikkje kva vi skal be om så vi kan be rett, men Anden sjølv bed for oss med sukkar som det ikkje finst ord for. 27 Og Gud som ransakar hjarto, veit kva Anden vil; for det er etter Guds vilje, det Anden bed om for dei heilage. 28   Vi veit at alle ting tener dei til gode som elskar Gud, dei han etter sin frie vilje har kalla. 29 Dei som han føreåt kjendest ved, dei har han òg føreåt etla til å verta forma etter biletet av Son hans, så han skulle vera den fyrstefødde mellom mange sysken. 30 Og dei som han føreåt etla til dette, dei har han òg kalla. Og dei han kalla, dei har han òg sagt rettferdige, og dei han har sagt rettferdige, dei har han òg herleggjort. 31   Kva skal vi så seia til dette? Er Gud for oss, kven er då imot oss? 32 Han som ikkje sparte sin eigen Son, men gav han for oss alle, kan han anna enn gje oss alle ting med han? 33   Kven vil klaga Guds utvalde? Gud er den som frikjenner. 34 Kven kan då fordøma? Kristus Jesus døydde, ja, meir enn det, han stod opp og sit ved Guds høgre hand, og han bed for oss. 35 Kven kan skilja oss frå Kristi kjærleik? Trengsle eller angst eller forfylging eller svolt eller nakenskap eller fare eller sverd? 36 Det står då skrive:  For di skuld vert vi drepne dagen lang,  vi vert rekna som slaktesauer. 37 Men i alt dette vinn vi meir enn siger ved han som elska oss. 38 For eg er viss på at korkje død eller liv, korkje englar eller krefter, korkje det som no er eller det som koma skal, eller noka makt, 39 korkje det som er i det høge eller i det djupe, eller nokon annan skapning skal kunna skilja oss frå Guds kjærleik i Kristus Jesus, vår Herre.

JES 44,28   Eg seier om Kyros: “Han er min hyrding,  han skal fullføra alt det eg vil;  han skal seia om Jerusalem: Byen skal byggjast!  og om templet: Det skal atter verta grunnlagt.” [Kyros: -> 45, 1.]

JES 45,1 – JES 45,8 {KYROS, HERRENS SALVEVIGDE}  Så seier Herren til den han har salva,  til Kyros, som eg held i hans høgre hand  for å tvinga folkeslag under han,  løysa beltet av kongar  og opna dører for han,  så ingen port skal vera stengd. [den han har salva, Kyros: Herren, heile verdsens Gud, har kalla persarkongen til å fullføra hans vilje med Israel. Sml. 41, 1 ff; 45, 13.] [løysa beltet av kongar: setja dei av; beltet var eit teikn på kva makt og vørdnad kongen hadde.] 2   Eg vil gå føre deg.  Bakkar vil eg jamna,  bronsedører vil eg sprengja,  og jernbommar vil eg slå sund. 3   Eg vil gje deg skattar, dulde i mørkret,  og rikdomar, gøymde på løynlege stader,  så du skal vita at eg er Herren,  Israels Gud, som har kalla deg på namn. 4   For min tenar Jakobs skuld,  for Israel, min utvalde,  har eg kalla deg og gjeve deg eit ærenamn,  endå du ikkje kjende meg. 5   Eg er Herren, og ingen annan,  utan meg finst det ingen Gud.  Eg spente beltet om livet på deg,  endå du ikkje kjende meg, 6   så dei skal vita både i aust og vest  at det finst ingen annan enn eg.  Eg er Herren, og ingen annan. 7   Eg skaper ljoset, og eg lagar mørkret;  eg skaper lukke og ulukke.  Det er eg, Herren, som gjer alt dette.  8   Lat det drypa ovanfrå, du himmel,  lat rettferd strøyma, de skyer!  Jorda skal opna seg for det,  og den frukt ho ber, er frelse,  det ho lèt gro, er rettferd.  Eg, Herren, skaper dette.

Kommentar.

Vere som leiren i pottemakarens hand.

Førre helg talte Jesus om at han ville forme og danne meg som leiren i pottemakarens hand. Om karet var gått i stykker ville han forme eit nytt kar av same leiren, det er same leiren og same karet, men han formar  det på nytt. Eg tenkte på at Gud skaper oss og gjer sitt verk med oss som i 1.Mos.2 og slik vil han gje meg ei kone og det har å gjere med at han skaper og former oss som pottemakaren former leire, går karet i stykker, formar han eit nytt kar av same leiren. Så diskuterte eg kva som er leiren. Karet hennar Virutella gjekk nok i stykker, men Gud kan forme eit nytt kar av same leiren. Men kva med mitt kar, har det gått i stykker? Han seier ikkje det her, men han seier eg skal komme til han slik som eg er, sitat:” Eg som har kjøpt dykk med mitt eige blod, eg som har fria dykk ut og teke dykk til meg. Derfor kan du komme til meg, slik som du er”. Han har skapt meg og forma meg, sitat:” Derfor sjå deg ikkje engsteleg om, for eg er din Gud og eg har skapt deg og forma deg”. Ja, og han som byrja den gode gjerning med meg, han skal også fullføra den.

Gud gjer sitt verk i vårt indre menneske ved sitt Ord og sin Ande  og då er det viktig for meg å bere fram lekamen min som eit levande, heilagt offer til velbehag for Gud.

RMR 12,1 – RMR 12,5 {DET KRISTNE LIVET}  Så legg eg dykk på hjarta, brør, ved Guds miskunn, at de må bera fram lekamen dykkar til eit levande og heilagt offer som er til hugnad for Gud. Det skal vera dykkar åndelege gudsteneste. 2 Og skikka dykk ikkje likt med denne verda, men lat dykk omskapa ved at de får eit nytt sinn og kan døma om kva som er Guds vilje: det gode, det hugnadlege, det fullkomne. 3   Ved den nåden eg har fått, seier eg til kvar einskild av dykk: Gjer deg ikkje større tankar enn du bør, men bruk vitet ditt og ver visleg! Kvar og ein skal halda seg til det mål av tru som Gud har gjeve han. 4 Vi har ein lekam, men mange lemer, og alle lemene har kvar sine oppgåver. 5 På same måten er vi alle ein lekam i Kristus, men kvar for seg er vi lemer for kvarandre.

Og lekamen er eit tempel for den Heilage Ande, eit tempel er eit hus med mange rom og det er om å gjere at alle roma vert fylt av den Heilage Ande. Sitat frå dagens bodskap:” Ja, lenge har du kjent på din eigen tomheit, men kom, så vil eg, Herren, fylle dei tome roma. Og det skal flyte ut gjennom deg, så verda skal sjå at eg er din Gud”.

Lovsangen som Gud la ned i meg.

Hausten 1985 kom der ein bodskap gjennom tyding av tungetale i dFEF i M40 i Oslo, der Jesus sa til meg:” Den lovsongen eg la ned i deg, den er din og den skal vere i din i all æve, i djupet av deg, der er den. Og den pakta du inngjekk med meg, den står ved lag og den skal stå fast i all æve.”

Eg har fortalt om korleis eg bad for henne Virtuelle når eg gjekk på gymnaset og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande og eg opplevde det slik at var i Faderens hand og han la henne i mitt hjerte. No talar eg om henne som fødd av Anden og det som er født av Anden er ånd. Og slik kalla henne den lovsongen Gud la ned i meg. Gud la lovsongen ned i meg ved fylden av den Heilage Ande og det var ein lovsong til han for at han frelser vår sjel for æva og gjev oss evig liv, for at han elskar oss og har omsorg for oss som sine born.

Dåpen betyr gravlegging av den gamle, vonde naturen, vi får ein ny natur ved at vi vert fødde på nytt av vatn og ande, så vi skal la Anden råde i vår døyelege lekam. Dermed er dette ikkje betinga av vårt ytre menneske, vi skal då sjå det slik at det er gravlagt, for ved trua på Jesus vert vi levandegjorde i Anden. Derfor må vi vende blikket og hugen opp til Jesus og ta imot det som han gjev oss frå himmelen, han gjev oss ånd og liv frå himmelen, han vil gje oss liv i overflod og det er berre om å gjere for oss å ta imot med frimod.

Jesus vil vekke lengselen i meg, han har skapt den og vil fylle den. Han vil eg skal gjenopplivet nådegåva i meg. Bodskapen 15.5.1991:

Se, sier Herren, jeg taler for å vekke din lengsel på nytt, at dette er veien til å søke et dypere liv, at jeg får lov til å få den plassen jeg ønsker i ditt liv, og se, jeg er den som ønsker at du skal kaste fortøyningene, du liker deg så godt der inne ved strandbredden, men jeg vil føre deg videre fram, du er kommet til det stedet hvor, og det punktet hvor du ønsker å fare utover det i dette nådens hav, og legge deg på svøm, du skal få se det løfter, det bærer deg, og du skal få kjenne understrømmen ifra meg, hvor du erfarer det løftende, det er bærende, det er ikke du som skal klare dette, men det er jeg som gjør verket i deg.

Du får oppleve og du får erfare, det er jeg som har begynnt, og fordi det er jeg som har begynnt den gode gjerning i ditt liv, så er det jeg som skal fullføre.

Dette var kassettband-opptak, resten er ikkje kassettband-opptak, for batteria var utladda, så det er ikkje så ordrett gjengjeve:

Tida heretter er ikkje berre kort, men den er såre kort. Søk meg i dag, for i dag er eg å finne. I morgon er det for seint. Men eg er her for å møte deg i denne kveldsstund. Når eg har skapt lengselen, så fyller eg den. Du som ein gong var brennande i ånda, eg vil du skal gjenopplive den nådegåve som er i deg. Det var ikkje tilfeldighet som gjorde at då skuggen av Peter fall på den sjuke (den lame), så vart han helbreda. Det er ikkje du som skal gjere ditt verk, med dine prestasjoner, men det er eg som gjer mitt verk i deg. Vinden bles dit den vil. Igjen vil eg minne deg om at vinden bles dit den vil. Eg tek sterke, (ja, konger), i mi eige. Sjå, du som sår med tårer, du skal få hauste med glede. Du skal få vende tilbake med fulle kornband. Den som eg vil gjere sterk, han vil eg først gjere svak. Sjå, eg har beredt meg eit ringe og audmjukt folk. …., som kan svinge Andens kvasse sverd.

Bodskapen 12.10.2014:

Ja, seier Herren, eg har sagt i mitt Ord, at du skal fryde deg og glede deg i mi frelse. Gled deg i meg, seier Herren, så skal eg gje deg kva ditt hjerte attrår. Ver ikkje opptatt med det som er rundt deg, sjå deg ikkje om, verken til høgre eller venstre, men ha ditt blikk festa på meg, seier Herren. Ver oppteken med det som er der oppe. Eg har jo sagt i mitt ord, er de oppreist med meg, då skal de søke det som er der oppe. Men eitt er nødvendig, seier Herren, det er å verte fylt av min Ande, fylt av mi salving og kraft i denne tida. For sjå, den vonde, han står dykk imot. Men med mi kraft og mi salving, så skal de vinne meir enn siger, seier Herren. For sjå, den ånd som bor i deg, den er sterkare enn den som er i verda.

Mange er dei i desse dagar, som ser seg tilbake og som ligg etter på vegen. Derfor, mine barn, skal de rope til meg og be for dei, at dei skal få ny kraft og nytt mot og eg skal møte dei på nytt igjen, seier Herren. For sjå, det er mange som er såra, det er mange som har det vondt og lid. Men de, mine born, de skal gå ut og trøyste dei. Og de skal hjelpe dei på vegen, for eg har sagt i mitt Ord, at de som er sterke, de eg skuldige til å bere dei svake. For sjå, det er mange svake mellom mitt folk. Men eg, Herren, ynskjer å kalle dei i desse dagar og eg, Herren, skal fylle dei med mi salving og kraft. Og då skal den svake seie, eg er ein helt. For sjå, det er kun med mi kraft du kan vinne siger.

Kva er problemet?

Problemet var at synda skilde menneska frå Gud, men det problemet har Jesus løyst, for med eitt offer tok han bort synda ein gong for alle. Vi har teke imot denne glade bodskapen og nytta oss av det i lang tid, vi har fått oppleve at Herren er Anden og der Herrens Ande er, der er det fridom. Vi har byrja i Anden skal fullføra i Anden.

Bokstaven slår i hel, men Anden gjer levande. Verdslege maktinteresser argumenterer med bokstaven som slår i hel, for å få makt, slik prøver den også å få makt over menneska gjennom kyrkja og kristne organisasjonar og meir generelt gjennom religionen. Men då verkar det som bokstaven som slår i hel det åndelege livet i samfunnet med Gud. Det verkar til å blåse ut Andens loge. Det verkar slik at menneske med sin fysiske natur prøver å overvinne det åndelege livet med Gud, ja, det kan endåtil gå så langt at mennesket med si empiriske erfaring overvinn og sin rasjonalitet og med si fysiske makt slår i hel sin intellektuelle aktivitet. Lekamen er eit tempel for den Heilage Ande, slik handlar dette om den åndelege nedtrkkinga. Dette har eg skrive om tidlegare og seier ikkje meir om det no.

Ormens strategi er å lokke og forføre kvinna, for så å bruke henne til å lokke mannen med og det er så tydeleg at verdsleg politisk makt prøver å få makt over kvinna, for soleis å prøve å få makt over mannen også. Slik har verdsleg makt prøvt å stoppe Guds verk i kyrkja og  i mennesket, for å ta over, som om den kan fullføre det. Det kan den ikkje, det går ein annan veg. Den har prøvt å stoppe meg og den har prøvt å stoppe Guds verk i mitt liv. Men han som byrja den gode gjerning i oss, han skal også fullføra den.

Men ingen kan stoppe den som har Guds Ande, for ingen kan stoppe Guds Ande. Herren går føre meg, han sprenger bronsedører og slår sund jernbommar (Jes.45,2), han har nye vegar for meg og opnar nye dører for meg. Han har bana vegen for meg og sett framfor meg ei opna dør, då er det ingen som kan lukke den. Men han har kalla meg til å gå inn. Han friar meg ut, sitat: ” No i kveld, kan du få komme til meg og eg, Herren, skal utfrie deg, eg Herren, skal føre deg vidare inn i eit land som flyt av melk og honning. Eit land som har overflod og overflodsliv, det har eg gjeve deg.

 

Gud tek seg av mi sak.

Livet vart planta i meg ved Guds Ord, når eg var ein liten gutunge og det skulle vekse. Eg vart opplærd til å påkalle Jesus som min frelsar og Herre og be han frelse menneska, så eg bad han også om å gje meg ei frelst kvinne til kone. Der er eit kjærleiksforhold mellom Kristus og hans brud og eg merka st det vart født i meg ved Anden, så for meg gjaldt det kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne. Og nettopp når eg bad for henne Virtuella, fekk eg ei ny fylde av den Heilage Ande og når eg bad for henne ”Miss Oslo 1990” fekk eg ei ny openberring av Herren ved den Heilage Ande.

Eg har bedt Jesus gje meg ei frelst kvinne til kone sidan eg var ung og han har svart meg positivt på det heile tida, det er inkludert i det fullførde frelsesverket. Han har svart meg ved at Guds kjærleik vart utrend i mitt hjerte ved den Heilage Ande som var meg gitt. Slik la han lovsongen ned i meg.

RMR 5,1 – RMR 5,11 {FRED MED GUD OG FRELSE FRÅ DOMEN}  Sidan vi no har vorte rettferdige ved tru, har vi fred med Gud ved vår Herre Jesus Kristus. 2 Gjennom han har vi òg ved trua fått tilgjenge til den nåden vi står i, og vi prisar oss lukkelege fordi vi eig von om Guds herlegdom. 3 Ja, ikkje berre det, vi prisar oss òg lukkelege over trengslene våre. For vi veit at trengsla gjer oss uthaldande, 4 og den som held ut, får eit prøvt sinn, og den som er prøvd, får von. 5 Og vona gjer ikkje til skammar, for Guds kjærleik er utrend i hjarto våre ved Den Heilage Ande som han har gjeve oss. 6 Medan vi endå var hjelpelause, døydde Kristus til fastsett tid for ugudelege. 7 Snautt nok vil nokon gå i døden for ein rettvis mann – endå det kan vel henda at einkvan vågar livet for ein som er god. 8 Men Gud syner sin kjærleik til oss med di Kristus døydde for oss medan vi endå var syndarar. 9 Når vi no har vorte rettferdige ved Kristi blod, kor mykje meir skal vi ikkje då ved han verta frelste frå vreiden! 10 Medan vi endå var fiendar, vart vi forsona med Gud då Son hans døydde. Når vi no er forsona, kor mykje meir skal vi ikkje då verta frelste ved hans liv. 11 Ja, ikkje berre det, men vi prisar oss lukkelege i Gud, ved vår Herre Jesus Kristus, han som har gjeve oss forsoninga.

Likevel gjekk det ikkje heilt slik som eg kunne håpe på  håpe på, men Jesus sa til meg at han hadde lagt lengselen ned i meg og han ville fylle den. Eg skulle berre glede meg i det fullførde frelsesverket, så ville han gje meg det som mitt hjerte attrår. Og no har han sagt at eg har lenge kjent på mi tomheit, men eg skal komme til han og han vil fylle dei tome roma. Eg forstår det slik og opplever det slik at det var noko som ikkje vart noko av, spesielt i mitt forhold til henne Viruella, så det var berre tomheit og meiningsløyse som stod att. Verdsleg makt har gjort politikk ut av det og det er som om dei lagar ein avgud av stokk og stein og ventar seg at folk skal tilbe den. Det er like meiningslaust og inkjeseiande. Men for meg verkar det som om dei med si politiske makt vil stoppe det verket Gud hadde byrja i mitt liv, ja, stoppe meg i mi åndelege utvikling, ja, endåtil i mi intellektuelle utvikling. Det er då utruleg at dei skal ha ein slik pedagogikk. Det gamle pedagogisk slagordet om å bryte barnets vilje, skulle vi helst gravlegge, men det verkar som det tvert om fekk sin rennessanse på universitetsnivå.

Forbønn.

I slutten av møtet gjekk eg til forbønn, eg stilte meg rett framfor talarstolen og Håkon kom bort til meg. Eg sa eg kom i hug noko som Jesus sa til meg for lenge sidan, at han hadde lagt lengselen ned i meg og han han ville fylle den. Han la hendene på hovudet mitt og bad ei kort bøn for meg.

 

Posted in Kristne møte 2017 | Leave a comment

2017.05.21. Gud er som ein pottemakar som formar vårt idre menneske som eit leirkar.

IMG_0512.JPG

 

Innleiing ved ein ung mann.

DMR 15,10 – DMR 15,19 Mennene i Juda spurde: “Kvifor kjem de hit og tek på oss?” Dei svara: “Vi vil binda Samson og gjera like eins med han som han har gjort med oss.” 11 Då fór tre tusen judearar ned til Etam-juvet og sa til Samson: “Veit du ikkje at filistarane rår her i landet? Kvifor har du då gjort oss dette?” Han svara: “Som dei gjorde mot meg, så har eg gjort mot dei.” 12 Då sa dei: “Vi er komne hit for å binda deg og gje deg i hendene på filistarane.” Samson sa: “Gjer eid på at de ikkje vil slå meg i hel.” 13 Dei svara: “Nei, vi vil berre binda deg og gje deg i hendene deira; vi vil ikkje drepa deg.” Så batt dei han med to nye reip og førte han opp or juvet. 14   Då Samson kom til Leki, sprang filistarane imot han med høge rop. Då kom Herrens Ande over han. Reipa om armane hans vart som brend tråd, og banda datt av hendene hans som om dei var morkna. 15 Så fann han eit friskt kjakebein av eit esel; det greip han og slo i hel tusen mann med det. 16 Då sa Samson:  “Med eselkjaken  slo eg dei i haugevis;  med eselkjaken  slo eg tusen mann.” 17   Då han hadde sagt dette, kasta han kjakebeinet frå seg. Sidan kalla dei den staden Kjakebeinhaugen. 18   Men så vart Samson brennande tyrst, og han ropa til Herren: “Du har hjelpt tenaren din til å vinna denne store sigeren. Skal eg no døy av torste og falla i hendene på dei uomskorne?” 19 Då opna Gud den hola som er i Leki, og det rann vatn ut or henne. Samson fekk drikka, livskrafta kom att, og han kvikna til. Difor kalla dei kjelda Roparkjelda; ho er enno i Leki.

Så sa han nokre ord om Samson og Dalila, ho var ei filistarjente som han hadde vorte glad i, så ho vart kjærasten hans eller kona hans, men filistaran brukte henne til å lokke han til å avsløre kvar han hadde styrken sin ifrå, slik at han skulle miste den og dei kunne ta han til fange (Dmr.16).

Dette vert brukt symbolsk om åndskampen i den nye pakta. Vi skal verte fylte av den Heilage Ande og verte sterke i Herren og hans veldes kraft og bruke Andens sverd som er Guds Ord.

Tale ved Håkon Martinsen.

Håkon tok oppatt tråden frå førre møte, då han talte om at det skulle komme vatn i den dalen, sjølv om dei ikkje skulle noko teikn som varsla dei om det, dei skulle ikkje sjå kvar det kom ifrå.

1KO 2,1 – 1KO 2,16 {GUDS LØYNDOM ER OPENBERRA}  Då eg kom til dykk, brør, forkynte eg ikkje Guds vitnemål med meisterskap i talekunst eller visdom. 2 For eg ville ikkje vita av noko anna hjå dykk enn Jesus Kristus og han krossfest. 3 Veik, redd og skjelvande var eg mellom dykk. 4 Og det var ikkje med overtalande argument og visdomslære eg bar fram ordet og bodskapen, men med provføring av Ande og kraft. 5 For eg ville ikkje at trua dykkar skulle byggja på menneskevisdom, men på Guds kraft. 6   Likevel forkynner vi òg ein visdom, for dei som er mogne. Det er ein visdom som ikkje høyrer denne verda til eller herrane i denne verda, dei som går til grunne. 7 Nei, vi talar Guds visdom, som er ein løyndom; han var duld, men før tidene tok til, hadde Gud fastsett at den skulle føra oss fram til herlegdomen. 8 Denne visdomen har ingen av herrane i verda kjent til. Hadde dei kjent han, hadde dei ikkje krossfest herlegdomens Herre. 9 Men det står skrive:  Det auga ikkje såg,  det øyra ikkje høyrde,  det som ikkje kom opp  i nokon mennesketanke,  alt det Gud har gjort ferdig  for dei som elskar han, 10 det har Gud openberra for oss ved sin Ande. For Anden granskar alle ting, jamvel djupnene i Gud. 11 Kven veit kva som bur i mennesket utan ånda som er i mennesket? Så veit heller ingen annan enn Guds Ande kva som bur i Gud. 12 Men vi har ikkje fått den ånd som høyrer verda til, men den Ande som er frå Gud, så vi skal skjøna kva Gud i sin nåde har gjeve oss. 13 Og dette talar vi om, ikkje med ord som menneskeleg visdom har lært oss, men med ord vi har lært av Anden. For det som høyrer Anden til, tolkar vi med Andens eigne ord. 14 Men det mennesket som ikkje har Anden, tek ikkje imot det som høyrer Guds Ande til. Det er ein dårskap for han, og han kan ikkje forstå det; dette kan berre dømast om på åndeleg vis. 15 Men det mennesket som har Anden, kan døma om alt, men sjølv kan han ikkje dømast av nokon. 16 For  kven kjende Herrens hug,  så han kunne gje han råd? Men vi har Kristi hug.

SLM 23,1 – SLM 23,6 {HERREN ER MIN HYRDING}  Ein Davids-salme   Herren er min hyrding,  det vantar meg ingen ting. 2   Han lèt meg liggja i grøne enger;  han fører meg til vatn der eg finn kvile, 3   og gjev meg ny kraft.   Han leier meg på dei rette stigar  for sitt namn skuld. 4   Om eg så går i dødsskuggens dal,  ottast eg ikkje for noko vondt.  For du er med meg.  Din kjepp og din stav, dei trøystar meg. [i dødsskuggens dal: kan òg setjast om “i mørkaste dal”.]  5   Du dukar bord åt meg  framfor augo på mine fiendar.  Du salvar mitt hovud med olje;  mitt staup fløder over. [mitt staup: -> 16, 5.]  6   Berre godleik og miskunn  skal fylgja meg alle mine dagar,  og eg skal bu i Herrens hus  i lange tider.

Så sa han noko om dronning Vasjti som trossa kongen og ikkje ville komme og danse for han i selskapet, her var alt gjort klart og han ville sjå hennar fagre skikkelse danse framfor dei, men så kom ho ikkje (Ester.1).

Tungetale ved Karl, tyding ved Håkon.

For eg har sett framfor deg ei open dør og der er ingen som kan lukke den til, for det er eg, Herren, som har opna den opp. Og det er eg, Herren, som er det levande vatn og det er eg, Herren, som er kjelda. Derfor kan du få lov til å komme og drikke av frelsens kjelde. Og med glede kan du berre ause på. Og eg, Herren, skal fylle deg, så det flyt over. Eg vil forme deg, eg vil danne deg. Slik at du blir til det karet eg, Herren, ynskjer du skal vere. Har det gått i stykker for deg, så er eg pottemakaren. Eg legg deg opp på nytt igjen. Det er ikkje eit anna kar, men det er karet, same karet som gjekk i stykker, men eg, Herren, skal forme det igjen, slik som eg vil du skal vere. Du skal kjenne at eg som byrja, eg vil fullføra det. For eg er alfa og omega, byrjinga og enden.

Søk meg i denne tid og du skal finne meg. Ja, du skal kalle på meg på nødens dag og eg Herren, eg vil frelse deg ut av vanskane, av håpløysa. Eg vil gjere det slik i ditt hjerte og di ånd, at du skal ikkje sjå på omstenda og verte motlaus, men du skal sjå opp til meg og du skal stråle av glede. For eg, Herren, har frelst deg, eg har teke deg ved di hand og der er ingen som kan rive deg ut av mi allmakts hand. Eg vil leie deg, eg vil føre deg, eg skal fylle deg så det flyt over. For min Ande har du fått og eg skal fylle deg og det flyt over.

Aktuelle bibelvers.

Ja, det minner oss om mange av dei same bibelversa som sist og her er berre å følgje på med fleire.

1KO 1,25 For Guds dårskap er visare enn visdomen åt menneska, og Guds vanmakt er sterkare enn styrken åt menneska.

1KO 15,43 Det vert sått i vanære, det står opp i herlegdom. Det vert sått i vanmakt, det står opp i kraft.

2KO 11,30 Om eg endeleg skal rosa meg, vil eg rosa meg av mi vanmakt.

2KO 12,5 Denne mannen vil eg rosa meg av, men av meg sjølv vil eg ikkje rosa meg, utan av mi vanmakt.

2KO 12,9 – 2KO 12,10 Men Herren sa til meg: “Min nåde er nok for deg, for mi kraft vert fullenda i vanmakt.” Difor vil eg helst rosa meg av mi vanmakt, så Kristi kraft kan bu i meg. 10 Og difor er eg, for Kristi skuld, ved godt mot i vanmakt, i hard medferd, i naud, i forfylging, i trengsler. For når eg er veik, då er eg sterk.

2KO 13,4 For om han vart krossfest i vanmakt, så lever han i Guds kraft. Vi òg er vanmektige i han, men vi skal leva med han i Guds kraft hjå dykk.

ÅPE 3,7 – ÅPE 3,13 {TIL FILADELFIA}  Skriv til engelen for kyrkjelyden i Filadelfia:  Dette seier Den Heilage og Sannferdige, han som har Davids nykel, han som opnar så ingen kan stengja, og stengjer så ingen kan opna: 8 Eg veit om gjerningane dine. Sjå, eg har sett framfor deg ei opna dør, som ingen kan stengja. For du har lita kraft, og likevel har du halde fast på mitt ord og ikkje fornekta mitt namn. 9 Sjå, eg lèt nokre koma frå Satans synagoge, av dei som lyg og seier dei er jødar, men ikkje er det. Dei skal koma og kasta seg ned for føtene dine, og dei skal skjøna at eg har elska deg. 10 Du har halde fast på mitt ord om tolmod. Difor vil eg halda fast på deg i den prøvingstid som skal koma over heile verda, for å prøva dei som bur på jorda. 11 Eg kjem snart. Hald fast på det du har, så ingen skal ta krona di! 12   Den som sigrar, han vil eg gjera til ei søyle i min Guds tempel, og han skal aldri meir gå ut derifrå. Eg vil skriva min Guds namn på han og namnet på min Guds by – det nye Jerusalem, som kjem ned frå himmelen, frå min Gud – og like eins mitt eige nye namn. 13   Den som har øyro, han høyre kva Anden seier til kyrkjelydane!

JES 29,15 – JES 29,16 {KRUSMAKAREN OG LEIRA}  Ve dei som nede i det djupe  løyner for Herren det dei har føre!  Dei gjer sine gjerningar i mørkret  og seier: “Kven ser oss, kven veit om oss?” 16   Kor bakvendt de tenkjer!  Skal ikkje krusmakaren  aktast høgare enn leira?  Kan verket seia om handverkaren:  «Han har ikkje laga meg,”  og kjeraldet om krusmakaren:  “Han skjønar seg ikkje på slikt?”

JER 18,1 – JER 18,6 {LEIRA I HANDA PÅ KRUSMAKAREN}  Dette er det ordet som kom til Jeremia frå Herren: 2 “Stå opp og gå ned til krusmakarens hus! Der skal du få høyra orda mine.” 3 Så gjekk eg ned til krusmakaren, som stod og arbeidde ved dreieskiva. 4 Når det kjeraldet han heldt på med, vart mislukka – slikt hender med leira i ein krusmakars hand – så gjorde han det om att og laga eit anna kjerald, som han ville ha det. 5   Då kom Herrens ord til meg, og det lydde så: 6 Skulle ikkje eg kunna gjera med dykk, Israels ætt, like eins som denne krusmakaren gjer med leira? lyder ordet frå Herren. Som leira i krusmakarens hand, så er de i mi hand, Israels ætt.

ÅPE 1,8   Eg er Alfa og Omega, seier Gud Herren, han som er og som var og som kjem, Den Allmektige.  [Alfa og Omega: fyrste og siste bokstaven i det greske alfabetet. Sjå 22, 13.]

ÅPE 21,6 Så sa han til meg: “Det har hendt! Eg er Alfa og Omega, opphavet og enden. Eg vil gje den tyrste av kjelda med livsens vatn for inkje.

ÅPE 22,13 Eg er Alfa og Omega, den fyrste og den siste, opphavet og enden.

ÅPE 7,17 For Lammet, som står midt framfor kongsstolen, skal vera hyrdingen deira og føra dei til kjelder med livsens vatn, og Gud skal turka kvar tåre frå augo deira.”

ÅPE 22,1 {LIVSENS VATN OG LIVSENS TRE}  Engelen synte meg ei elv med livsens vatn; klår som krystall renn ho ut frå kongsstolen til Gud og Lammet.

ÅPE 22,17 Anden og brura seier: “Kom!” Og den som høyrer det, skal seia: “Kom!” Den som tyrstar, skal koma, og den som vil, skal få livsens vatn for inkje.

JES 12,2 – JES 12,3   Sjå, Gud er mi frelse,  eg er trygg og ottast ikkje.  For Herren er mi kraft og min styrke,  og han har vorte mi berging. 3   Med fagnad skal de ausa vatn  or frelseskjeldene.

JER 2,13   For to vonde ting har folket mitt gjort:  Dei har gått bort frå meg,  kjelda med levande vatn,  og hogge seg brunnar,  leke brunnar som ikkje held vatn.

JER 17,13   Herre, du Israels von,  alle som går bort frå deg, skal verta til skammar;  dei som vik frå deg i landet,  skal skrivast opp.  For dei har gått bort frå Herren,  kjelda med levande vatn.

SLM 23,5   Du dukar bord åt meg  framfor augo på mine fiendar.  Du salvar mitt hovud med olje;  mitt staup fløder over. [mitt staup: -> 16, 5.]

SLM 16,5   Herre, du er min del og mitt staup,  det er du som fastset min lut. [mitt staup: bilete på den godleiken Herren syner.] [lut, del, arv (v. 6): Orda vert elles nytta når det er tale om å dela opp landet (4 Mos 18, 20); her i overført, åndeleg meining.]

SLM 23,5   Du dukar bord åt meg  framfor augo på mine fiendar.  Du salvar mitt hovud med olje;  mitt staup fløder over. [mitt staup: -> 16, 5.]

JER 29,13 – JER 29,14 Når de søkjer meg, skal de finna meg. Ja, søkjer de meg av eit heilt hjarta, 14 lèt eg dykk finna meg, seier Herren. Så vil eg venda lagnaden dykkar og samla dykk frå alle dei folk og stader som eg har drive dykk bort til, lyder ordet frå Herren. Og eg vil la dykk koma heim att til den staden eg førte dykk bort ifrå.

SLM 18,7   Då kalla eg på Herren i mi naud  og ropa til min Gud.  Han høyrde mi røyst frå sitt tempel,  til hans øyra nådde mitt rop.

SLM 99,6   Moses og Aron var mellom hans prestar,  Samuel mellom dei som kalla på hans namn.  Dei ropa til Herren, og han svara;

SLM 105,1 {GUD FØRER FOLKET SITT}  Pris Herren, og kalla på hans namn,  gjer hans storverk kjende mellom folka!

SLM 116,4   Då kalla eg på Herren:  “Å, Herre, berga mitt liv!”

SLM 34,5 – SLM 34,9   Eg søkte Herren, og han svara meg,  frå alt som skræmde, berga han meg.  6   Sjå opp til han, og strål av glede,  så skal de aldri raudna av skam! 7   Ein stakkar ropa, og Herren gav svar,  han frelste han frå alle trengsler.  8   Herrens engel slår leir  til vern for dei som har age for Herren,  og friar dei ut or fare. 9   Smak og sjå at Herren er god!  Sæl er den som flyr til han.

JBS 12,10   Han har kvar levande sjel i si hand  og rår over ånda i kvar manns kropp.

SLM 16,9   Difor er det glede i mitt hjarta  og jubel i mi sjel;  ja, jamvel lekamen kan vera trygg.

SLM 30,13   Difor vil eg av heile mi sjel  syngja om deg og aldri teia.  Eg takkar deg evig, Herre, min Gud.

SLM 35,10   Då skal eg ropa med kropp og sjel:  “Herre, kven er som du,  du som friar ein hjelpelaus mann  frå den som er sterkare enn han,  og bergar ein fattig stakkar  frå den som ranar han.”

SLM 42,2 – SLM 42,3   Liksom hjorten stundar  etter rennande bekker,  såleis stundar mi sjel  etter deg, min Gud.  3   Mi sjel tyrstar etter Gud,  etter den levande Gud.  Når skal eg få koma  og stiga fram for hans åsyn?

SLM 42,6   Kvifor er du full av uro, mi sjel,  kvifor stormar det i meg?  Vent på Gud! For endå ein gong  skal eg takka han, min frelsar og min Gud.

SLM 57,9   Vakna, mi sjel,  vakna, harpe og lyre!  Morgonroden vil eg vekkja.

SLM 62,2   Einast i von til Gud er mi sjel still,  mi frelse kjem frå han.

SLM 62,6   Ver still for Gud, mi sjel!  Frå han kjem mi von.

SLM 63,2   Gud, du er min Gud, som eg søkjer.  Mi sjel tyrstar etter deg,  min lekam stundar etter deg  i det aude, turre og vasslause landet.

SLM 63,6   Då mettast mi sjel som med feite retter,  med jublande lipper prisar eg deg.

SLM 63,9   Mi sjel heng fast ved deg,  du held meg oppe med di høgre hand.

SLM 71,23   Mine lipper skal jubla  når eg spelar for deg,  mi sjel som du har løyst ut, skal jubla.

SLM 73,26   Om kropp og sjel forgår,  er Gud for evig mitt berg og min del. [min del: -> 16, 5.]

SLM 103,1 – SLM 103,2 {MI SJEL, LOV HERREN!}  Av David.   Mi sjel, lov Herren!  Ja, alt som i meg er,  skal lova hans heilage namn. 2   Mi sjel, lov Herren,  gløym ikkje alle hans velgjerningar!

SLM 103,22   Lov Herren, heile hans skaparverk,  på alle stader der han rår!  Mi sjel, lov Herren!

SLM 104,1 {GUDS VISDOM I SKAPARVERKET}  Lov Herren, mi sjel!  Stor er du, Herre, min Gud!  I høgd og herlegdom har du kledt deg,

SLM 107,5   Dei var svoltne og tyrste  og hadde ikkje kraft i si sjel.

SLM 116,7   Kom til ro att, mi sjel,  for Herren har gjort vel imot deg!

SLM 119,20   Stendig fortærest mi sjel  av lengsle etter dine domar.

SLM 119,81   Mi sjel brenn av lengsle etter di frelse,  og eg ventar på ditt ord.

SLM 131,2   Nei, eg har fått mi sjel  til å vera still og roleg,  som eit lite barn hjå mor si,  når det har stilt sin torste.  Så er mi sjel i meg.

SLM 143,8   Lat meg høyra om di miskunn om morgonen,  for eg set mi lit til deg!  Lær meg den veg eg skal gå,  for eg lyfter mi sjel til deg.

SLM 146,1 {HERREN TEK SEG AV DEI HJELPELAUSE}  Halleluja!  Lovsyng Herren, mi sjel!

JES 26,9   Om natta stundar mi sjel etter deg,  ja, ånda i meg søkjer deg.  Når dei held seg til dine lover på jorda,  lærer dei rettferd, dei som bur i verda.

JES 61,10   Eg vil gleda meg storleg i Herren,  mi sjel skal jubla i min Gud.  For han har kledt meg i frelsesskrud  og sveipt meg i rettferds kappe,  lik ein brudgom som pryder sitt hovud,  lik ei brur som tek på seg sine søljer.

JON 2,8   Då mi sjel var kraftlaus,  kom eg Herren i hug,  og mi bøn nådde til deg,  til ditt heilage tempel.

MLK 2,15 – MLK 2,16   Er det ikkje éin som har skapt henne  både med lekam og ånd?  Og kva vil så den eine ha?  Born som høyrer Gud til.  Så akta dykk vel i sjel og hug!  Ver ikkje utru mot din ungdoms kone! 16   Eg vil ikkje vita av skilsmål,  seier Herren, Israels Gud,  og at nokon sveiper sin klednad med valdsferd,  seier Herren, Allhærs Gud.  Så akta dykk vel i sjel og hug  at de ikkje er trulause.

MTT 10,28   Ver ikkje redde dei som drep lekamen, men ikkje kan drepa sjela. Ottast heller han som kan tyna både sjel og lekam i helvete.

MTT 16,26 Kva gagnar det eit menneske om det vinn heile verda, men taper si sjel? Eller kva kan eit menneske gje til vederlag for si sjel?

MTT 22,37 Han svara: “Du skal elska Herren din Gud av heile ditt hjarta og av heile di sjel og av alt ditt vit.

SLM 19,8   Herrens lov er fullkomen,  ho gjev sjela nye krefter.  Herrens lovbod er å lita på,  det gjer den urøynde vis.

SLM 119,130   Dine ord gjev ljos når dei opnar seg,  dei gjev den urøynde skjøn.

OSP 1,4   Dei gjev den urøynde klokskap  og ungdomen kunnskap og omtanke.

JUD 1,18 – JUD 1,21 Dei sa til dykk: “I dei siste tider skal det koma folk som spottar og lever etter sine eigne ugudelege lyster.” 19 Dette er dei som skaper kløyving mellom dykk; dei har sjel, men Anden vantar dei. 20   Men de, mine kjære, oppbygg dykk på dykkar høgheilage tru og bed alltid i Den Heilage Ande. 21 Hald dykk i Guds kjærleik, medan de ventar på vår Herre Jesu Kristi miskunn, som gjev dykk evig liv.

SLM 138,3   Den dagen eg ropa, svara du meg;  du gav meg mot og kraft i sjela.

JOH 10,1 – JOH 10,18 {EG ER DØRA}  Sanneleg, sanneleg, det seier eg dykk: Den som ikkje går inn til sauene gjennom døra, men kliv over ein annan stad, han er ein tjuv og ein røvar. 2 Men den som går inn gjennom døra, er hyrding for sauene. 3 For han lèt dørvaktaren opp, og sauene høyrer målet hans. Han kallar sauene sine på namn og leier dei ut. 4 Og når han har fått ut alle sine, går han føre dei, og sauene fylgjer han, for dei kjenner målet hans. 5 Men ein framand vil dei ikkje fylgja, dei rømer frå han; for dei kjenner ikkje målet til den framande.” 6 Denne likninga fortalde Jesus; men dei skjøna ikkje kva ho skulle tyda. 7   Då sa Jesus: “Sanneleg, sanneleg, det seier eg dykk: Eg er døra inn til sauene. 8 Alle som er komne før meg, er tjuvar og røvarar; men sauene høyrde ikkje på dei. 9 Eg er døra. Den som går inn gjennom meg, skal verta frelst, og han skal gå inn og gå ut og finna beite. 10 Tjuven kjem berre for å stela, drepa og øyda. Eg er komen for at de skal ha liv og overflod.   11 {DEN GODE HYRDINGEN}  Eg er den gode hyrdingen. Den gode hyrdingen set livet til for sauene. 12 Men leigekaren, som ikkje er hyrding og ikkje eig sauene, han lèt sauene vera og rømer når han ser ulven koma. Og ulven herjar mellom dei og jagar dei frå kvarandre. 13 For han er berre ein leigekar og har ikkje omsut for sauene. 14 Eg er den gode hyrdingen. Eg kjenner mine, og mine kjenner meg, 15 liksom Faderen kjenner meg, og eg kjenner Faderen. Eg set livet til for sauene. 16 Eg har andre sauer òg, som ikkje høyrer denne flokken til. Dei òg må eg leia; dei skal høyra mi røyst, og det skal verta éi hjord og éin hyrding. 17   Difor er det Faderen elskar meg, fordi eg set livet til så eg kan ta det att. 18 Ingen tek livet mitt, eg gjev det friviljug. Eg har makt til å gje det, og eg har makt til å ta det att. Denne oppgåva fekk eg av Far min.”

HEB 6,19   Denne vona er eit trygt og fast anker for sjela. Det når innom forhenget i heilagdomen,

1PE 2,11 {DET KRISTNE LIVET I SAMFUNNET}  Eg legg dykk på hjarta, mine kjære, de som no er framande og utlendingar, at de skal sky alle sanselege lyster, som strider mot sjela.

1PE 4,19 Difor skal dei som lid, når det er Guds vilje, overgje si sjel til den trufaste Skaparen og så gjera det gode.

2KO 4,1 – 2KO 4,18 {SKATTEN I LEIRKAR}  Difor misser vi ikkje motet; for ved Guds miskunn har vi fått denne tenesta. 2 Vi har sagt frå oss all løynleg og skamleg ferd; vi fer ikkje med knep og forfalskar ikkje Guds ord. Klårt og liketil forkynner vi sanninga, og for Guds åsyn byd vi oss sjølve fram med di vi vender oss til kvar manns samvit. 3 Er då vårt evangelium dult, så er det dult for dei som går fortapt. 4 For denne verdsens gud har blinda hugen åt dei vantruande, så dei ikkje ser ljoset som strålar fram frå evangeliet om Kristi herlegdom, han som er Guds bilete. [denne verdsens gud: djevelen.] 5 Vi forkynner ikkje oss sjølve, vi forkynner Jesus Kristus som Herre og oss som dykkar tenarar for Jesu skuld. 6 For Gud, som sa at ljos skulle skina i mørkret, han har late det skina i våre hjarto, så kunnskapen om Guds herlegdom, som strålar i Kristi åsyn, skal lysa fram. 7   Men vi har denne skatten i leirkar, så den veldige krafta skal vera av Gud og ikkje av oss. 8 Vi er alltid i trengsle, men ikkje i stengsle, tvilrådige, men ikkje fortvila, 9 forfylgde, men ikkje oppgjevne, nedslegne, men ikkje tynte. 10 Alltid ber vi Jesu død med oss i lekamen, så òg Jesu liv skal verta openberra ved vår lekam. 11 For enno medan vi lever, vert vi stadig overgjevne til døden for Jesu skuld, så òg Jesu liv skal verta openberra ved vår døyelege lekam. 12 Såleis er døden verksam i oss, men livet i dykk. 13 Det står skrive: Eg trudde, difor tala eg. Så trur vi òg, og vi talar fordi vi har den same Ande som gjev tru. 14 For vi veit at han som reiste opp Herren Jesus, han skal òg reisa oss opp med Jesus og føra oss fram for seg saman med dykk. 15 Men alt dette hender for dykkar skuld, så nåden skal verta stor og få takkseiinga til å stiga opp frå fleire og fleire – til Guds ære.  16 {TRU OG VON}  Difor misser vi ikkje motet. Om vårt ytre menneske går til grunne, så vert det indre fornya dag for dag. 17 Dei noverande trengslene er lette, og dei skaper for oss ein evig rikdom på herlegdom som er mykje, mykje større. 18 Vi har ikkje det synlege for augo, men det usynlege. For det synlege er forgjengeleg, det usynlege evig.

2KO 5,1 – 2KO 5,10   For vi veit at om vår lekams jordiske hus vert nedrive, så har vi i himmelen ein bygning som er av Gud, eit evig hus som ikkje er gjort med hender. [telt: vanleg bilete på lekamen.] 2 Medan vi er her, sukkar og lengtar vi etter å verta overkledde med vår bustad frå himmelen. [overkledde: med den nye lekamen etter oppstoda.] 3 For når vi er kledde i den, skal vi ikkje verta ståande nakne. 4 Så lenge vi er i vårt jordiske telt, sukkar vi under børa. For vi vil ikkje verta avkledde, men overkledde, så det døyelege kan verta gløypt av livet. 5 Den som har gjort oss budde til dette, er Gud, som har gjeve oss Anden til pant. 6 Difor er vi alltid frimodige, endå vi veit at så lenge vi er heime i lekamen, er vi borte frå Herren. 7 For vi ferdast i tru, ikkje i syn. 8 Men vi er ved godt mot og vil heller flytta bort frå lekamen og heim til Herren. 9 Difor, anten vi er heime eller borte, set vi vår ære i å vera han til hugnad. 10 For vi skal alle fram for Kristi domstol, så kvar kan få att for det han har gjort medan han var i lekamen, anten godt eller vondt.

2KO 12,9 – 2KO 12,10 Men Herren sa til meg: “Min nåde er nok for deg, for mi kraft vert fullenda i vanmakt.” Difor vil eg helst rosa meg av mi vanmakt, så Kristi kraft kan bu i meg. 10 Og difor er eg, for Kristi skuld, ved godt mot i vanmakt, i hard medferd, i naud, i forfylging, i trengsler. For når eg er veik, då er eg sterk.

NEH 8,10 Så sa Esra til dei: “Gå no heim, et feite retter og drikk søt vin! Send òg noko av det til dei som ingen dukar bord for. For denne dagen er helga til vår Herre. Ver ikkje sorgfulle! For gleda i Herren er dykkar styrke.”

SLM 35,9   Men eg skal jubla i Herren  og gleda meg over hans frelse.

JES 61,10   Eg vil gleda meg storleg i Herren,  mi sjel skal jubla i min Gud.  For han har kledt meg i frelsesskrud  og sveipt meg i rettferds kappe,  lik ein brudgom som pryder sitt hovud,  lik ei brur som tek på seg sine søljer.

HAB 3,18   Men eg vil gleda meg i Herren,  jubla over Gud, min frelsar.

SLM 73,23 – SLM 73,28   Men eg vert alltid verande hjå deg,  du har gripe mi høgre hand. 24   Du leier meg med ditt råd,  og sidan tek du meg opp i herlegdom.  25   Kven har eg elles i himmelen?  Når eg berre har deg,  har eg ikkje hug til noko på jorda. 26   Om kropp og sjel forgår,  er Gud for evig mitt berg og min del. [min del: -> 16, 5.]  27   Sjå, dei som held seg borte frå deg, går til grunne,  du gjer ende på alle som er utrue mot deg. 28   Men for meg er det godt å vera nær Gud.  Eg tek mi tilflukt til Herren.  Eg vil vitna om alle dine gjerningar.

1PE 2,19 – 1PE 2,25 Om nokon finn seg i ufortent liding fordi han kjenner seg bunden til Gud i samvitet, så har Gud hugnad i det. 20 For kva er det å rosa seg av om de toler straff når de har gjort noko gale? Men om de tek det med tol når de gjer godt og endå må lida, då er det til hugnad for Gud. 21 Det var dette de vart kalla til. For Kristus leid for dykk og gav dykk eit føredøme, så de skulle fylgja i hans fotefar. 22 Han gjorde ikkje synd, og det fanst ikkje svik i hans munn. 23 Han skjelte ikkje att når han vart utskjelt, han truga ikkje når han leid, men overlét si sak til han som dømer rettferdig. 24 Han bar syndene våre på lekamen sin opp på krosstreet, så vi skulle døy bort frå syndene og leva for rettferda, og ved hans sår har de fått lækjedom. 25 De var som bortkomne sauer, men no har de vendt om til han som er hyrding og tilsynsmann for sjelene dykkar.

1KO 15,35 – 1KO 15,58   Men no kunne einkvan seia: “Korleis står dei døde opp; kva slag lekam har dei?” 36 Du uvituge menneske! Det du sår, vert ikkje til nytt liv utan at det døyr. 37 Og det du sår, er ikkje det akset som veks opp, men eit nake korn, anten det er av kveite eller av anna såkorn. 38 Men Gud lèt det få den skapnad som han har vilja, kvart slag korn sin eigen skapnad. 39 Ikkje alt kjøt er av same slag. Det er eitt slag kjøt i menneske, eitt i fe, eitt i fugl, eitt i fisk. 40 Og det finst himmelske lekamar og jordiske lekamar; ein glans har dei himmelske, ein annan dei jordiske. 41 Ein glans har sola, ein annan har månen, og ein annan stjernene. Den eine stjerna lyser med klårare glans enn den andre. 42   Såleis er det òg med oppstoda frå dei døde. Det som vert sått, er forgjengeleg. Men det som står opp, er uforgjengeleg. 43 Det vert sått i vanære, det står opp i herlegdom. Det vert sått i vanmakt, det står opp i kraft. 44 Det vert sått ein lekam som hadde sjel; det står opp ein åndeleg lekam. Så visst som det finst ein lekam med sjel, finst det òg ein åndeleg lekam. 45 Såleis står det skrive: Det fyrste mennesket, Adam, vart til ei levande sjel. Den siste Adam vart ei ånd som gjev liv. 46 Det åndelege var ikkje det fyrste, men det sjelelege. Så kom det åndelege. 47 Det fyrste mennesket var frå jorda og skapt av jord; det andre mennesket er frå himmelen. 48 Slik som det jordiske mennesket var, så er òg dei jordiske, og slik som den himmelske er, så skal òg dei himmelske vera. 49 Og liksom vi har bore biletet av den jordiske, så skal vi òg bera biletet av den himmelske. 50 Men det seier eg, brør: Kjøt og blod kan ikkje arva Guds rike, og forgjengelegdom skal ikkje arva uforgjengelegdom. 51   Sjå, eg seier dykk ein løyndom: Vi skal ikkje alle sovna av, men vi skal alle verta omskapte, 52 i hast, i ein augneblink, når den siste luren ljomar. For luren skal ljoma, og dei døde skal stå opp uforgjengelege, og vi skal verta omskapte. 53 For dette forgjengelege må verta ikledt uforgjengelegdom, og dette døyelege ikledt udøyelegdom. 54 Men når dette forgjengelege er ikledt uforgjengelegdom, og dette døyelege er ikledt udøyelegdom, då vert det ordet oppfylt som står skrive: Døden er gløypt og sigeren vunnen. 55 Død, kvar er din brodd? Død, kvar er din siger? 56 Brodden i døden er synda, og krafta i synda er lova. 57 Men Gud vere takk, som gjev oss siger ved vår Herre Jesus Kristus! 58 Difor, mine kjære brør, ver støe og urikkande; gjer alltid framsteg i arbeidet for Herren! For de veit at arbeidet dykkar i Herren ikkje er fåfengt.

Kommentar.

Samson og Dalila.

Mitt forhold til henne Virtuella har vore som forholdet mellom Samson og Dalila, ho har ikkje vore interessert i noko kjærleiksforhold eller ekteskap, ho har i staden vore interessert i å gjere meg kraftlaus, så visse verdslege, politiske interesser kunne få makt over meg og livet mitt.

Kongens kall.

Ja, kongen hadde laga til eit flått selskap og bad dronninga om å komme og danse for dei. Det skulle sikkert vere eit høgdepunkt i selskapet og venteleg skulle det vere eit høgdepunkt for henen også. Men så kom ho ikkje. Og så veit vi korleis det gjekk, ho fekk ikkje stige fram for han seinare heller. Ester vart dronning i staden for henne og så ser vi kor viktig det vart for henne og for jødane at ho steig fram for han.

Det verka som Håkon brukte dette med tanke på vårt forhold til Kristus. Ja, det får meg til å tenke på det som er sagt i Høgsongen om brudgomen som kalla på bruda for å få henne med ut, songtida var komen (bodskapen førre helg). Og likninga om brurmøyane.

Skatten i leirkaret, det indre mennesket, sjela.

Når Håkon tala om dette, sa han også noko om gullstaup som vart brukt i eit slikt selskap. Vi skulle ikkje vere leirkar, men gullstaup. Eg følgde ikkje så godt med, så eg veit ikkje heilt kvar han hadde det ifrå, om han tenker seg at det er i æva eller kva? Men i følgje dei bibelversa eg har sitert, så er vi leirkar, dei er skrøpelege, men Paulus rosa seg av si vanmakt, så Krist kraft kunne bu i han. Vi har ein skatt i leirkar, så den rike krafta skal vere av Gud og ikkje av oss. Vi ber med oss Jesu død i vår lekam, så hans liv skal verte openberra i oss. Vi får kjenne kreftene av Jesu oppstode frå dei døde. Det ytre menneske går til grunne, men det indre vert fornya. Det er leirkaret som som Gud formar som leiren på dreieskiva. Vi har ein skatt i leirkar og det er den Anden og den krafta Gud gjev oss. Og vi skal stå opp i Gud kraft.

Men kva er dette leirkaret eigentleg? Det er ikkje akkurat kroppen heller, ikkje genane, for dei er dei same heile livet, om ikkje nokon har vorte lærkte frå ein genetisk sjukdom då. I 2.Kor.2 er lekamen kalla vårt jordiske hus og vi skal verte overkledde i vår bustad frå himmelen. Sjela bur i huset og den vert frelst for æva.

Er det indre menneske sjela? Ordet ”sjel” og ”indre menneske” vert brukt på ulike måtar, i ulike samanhangar, med ulike verb. Gud skapte mannen av mold frå makra og bles livets ande i nasa hans, så han vart til ei levande sjel. Han gjenføder oss, så vi vert fødde av vatn og Ande og det som er født av Anden er ånd. Han skaper vårt indre menneske og bygg oss opp i vårt indre menneske. Han frelser vår sjel, den får drikke av frelseskjelda, livets vatn, han gjev ånd og liv til vår sjel. Han er hyrding og tilsynsmann for vår sjel, den er sauen han gjeter og leier til dei grøne markene og til vatn der den finn kvile. Kva gagnar det eit menneske om det vinn heile verda, men taper si sjel, så slik sett er sjela det mest dyrebare vi har, men Herren frelser den, han er det levande vatnet som gjev liv til vår sjel og frelser den for æva. Så den Anden, livet og krafta han gjev oss i vårt indre menneske, er skatten i leirkaret. Men leirkaret er likevel ikkje akkurat det same som sjela, leirkaret er vårt indre menneske, det er skrøpeleg, slik som det viser seg ved at vårt ytre menneske er skrøpeleg, slik det viser seg ved at vi kjem i vanskar, vert forfølgde. Men i det neste livet, etter oppstoda frå dei døde, er vi ikkje lenger så skrøpelege.

Jesus er hyrding og tilsynsmann for vår sjel, men den Duglause Hyrdingen gjætte slaktesauene for sauehandlarane.

Men så talte Håkon som om der var ein motsetnad mellom det sjelelege menneske og Anden og eg finn berre eitt bibelvers med ein slik motsetnad og det er om menenske som har sjel, men som ikkje har ånd:

JUD 1,17 – JUD 1,23 {VER VAKNE OG SAMHUGA!}  Men de, mine kjære, kom i hug dei ord som vår Herre Jesu Kristi apostlar føreåt har tala. 18 Dei sa til dykk: “I dei siste tider skal det koma folk som spottar og lever etter sine eigne ugudelege lyster.” 19 Dette er dei som skaper kløyving mellom dykk; dei har sjel, men Anden vantar dei. 20   Men de, mine kjære, oppbygg dykk på dykkar høgheilage tru og bed alltid i Den Heilage Ande. 21 Hald dykk i Guds kjærleik, medan de ventar på vår Herre Jesu Kristi miskunn, som gjev dykk evig liv. 22 Dei som tvilar, skal de ha medkjensle med, 23 andre skal de riva ut or elden og berga. Atter andre skal de ta dykk av, men ver varsame så de jamvel skyr kappa som dei har flekka til i si sanselege lyst.

Så eg prata litt med han etterpå og det som Paulus kalla kjøtet som står Anden imot, det kalla han det sjelelege mennesket, den gamle vonde naturen altså. Dette syntest eg var rart, for Gud er då ikkje fiendtleg til vår sjel! Han skapte mannen av mold frå marka og bles livets ande i nasa hans, så han vart til ei levande sjel. Det er Djevelen som er sjelefienden, han vil drepe den. Men den sanne og levande Gud, han vil frelse den for æva, han gjev den ånd og liv og vekker den opp til samfunn med seg, i samsvar med 1.Mos.2 og slik handlar det også om at han skaper oss. Vår sjel er verdifull både for oss og for Gud, den har verdi for æva. Gud frelser oss i Kristus Jesus og gjev oss evig liv. Jesu er hyrding og tilsynsmann for vår sjel, han gjev den ånd og liv og frelser den for æva.

Så eg sa til han at vi skal glede oss framfor alt over at våre namn er oppskrivne i livsens bok i himmelen. For meg er det det som utløyser nådestraumane i mitt liv. Eg skal glede meg i Herren alltid og gleda i Herren er min styrke.

Jesus er hyrding og tilsynsmann for vår sjel, han er den gode hyrdingen som leier sauene til grøne enger og vatn der dei finn kvile, han sette livet til for sauene, han gjev oss brødet frå himmelen, det er mat for vår sjel, han gjev oss ånd og liv. Han gjev liv til vår sjel og vekker oss opp til liv i samfunn med seg. Det er då nettopp dette som er det verdifulle og varige som vi arbeider for. Då blir det no så tydeleg at vi har sjel.

KOL 3,4 Men når Kristus, vårt liv, openberrar seg, skal de òg openberrast i herlegdom saman med han.

Likar ikkje denne predikanten det? Likar han ikkje at vi har sjel? Det har eg vanskeleg for å tru. Her trur eg han må tenke seg om ein gong til. Som Phil Collins syng i ein av sine songar:” Think twice, it’s just another day in paradise”.

Det er nok heilt andre interesser som er verksame i bakgrunnen og i kulissane, den Duglause Hyrdingen som gjætte slaktesauene for sauehandlarane, dei som vil gjere krav på sauene for å selje dei og tene pengar på det. Interessa av å selje sjelene og tene pengar på det.

Kva er dette for noko? Er det ormen som prøver å lokke dykk med at dersom de et av kunnskaptreet, så skal de verte liksom Gud og kjenna godt og vondt?

EFE 6,10 – EFE 6,20 {GUDS FULLE RUSTNING}  Til sist: Vert sterke i Herren og i hans veldige kraft! 11 Ta Guds fulle rustning på, så de kan stå dykk mot djevelens lumske åtak. 12 For vi har ikkje strid mot kjøt og blod, men mot makter og herredøme, mot verdsens herrar i dette mørkret, mot vondskapens åndehær i himmelrømda. 13 Ta difor Guds fulle rustning på, så de kan gjera motstand på den vonde dagen, vinna over alt og verta ståande. 14 Så stå då med sanninga til belte om livet og rettferda til brynje, 15 og lat fredens evangelium gjera dykk budde til å gå i strid. 16 Ta framfor alt trua til skjold! Med det kan de sløkkja alle gloande piler frå den vonde. 17 Og ta frelsehjelmen og Andens sverd som er Guds ord. 18 Gjer dette i bøn, og legg alt fram for Gud! Bed alltid, i Anden! Vak og hald ut i bøn for alle dei heilage. 19 Bed for meg òg, at eg må få dei rette ord når eg skal tala, så eg med frimod kan forkynna løyndomen i evangeliet, 20 som eg er sendebod for her i fengslet òg. Bed om at eg ved evangeliet må få frimod til å tala som eg skal.

Gleda i Herren er min styrke.

I slutten av møtet erkjente eg i mitt sinn og mi ånd for Gud at eg gleda meg framfor alt over at mitt namn var skrive i livets bok i himmelen, at han har frelst mi sjel, han har då sagt eg skal gleda meg i hans frelse, så vil han gje meg det som mitt hjarte attrår. Liksom Paulus ville eg heller rose meg av mi vanmakt, så Kristi kraft kunne by i meg, eg har lite kraft, men har ikkje fornekta hans namn og han har sett framfor meg ei opna dør, slik som han nyst har sagt til meg. Då kom denne bodskapen og då sa han dette igjen.

Så eg er i alle fall eit sjeleleg menneske, men mi sjel gleder seg i Herren og hans frelse. Mi sjel lovpris Herren og gløym ikkje alle hans velgjerningar.

SLM 103,2   Mi sjel, lov Herren,  gløym ikkje alle hans velgjerningar!

NEH 8,10 Så sa Esra til dei: “Gå no heim, et feite retter og drikk søt vin! Send òg noko av det til dei som ingen dukar bord for. For denne dagen er helga til vår Herre. Ver ikkje sorgfulle! For gleda i Herren er dykkar styrke.”

SLM 35,9   Men eg skal jubla i Herren  og gleda meg over hans frelse.

JES 61,10   Eg vil gleda meg storleg i Herren,  mi sjel skal jubla i min Gud.  For han har kledt meg i frelsesskrud  og sveipt meg i rettferds kappe,  lik ein brudgom som pryder sitt hovud,  lik ei brur som tek på seg sine søljer.

HAB 3,18   Men eg vil gleda meg i Herren,  jubla over Gud, min frelsar.

Han kritiserer at der er nokon som seier ”eg, eg, eg, eg”. Men i desse bodskapane som kjem gjennom tyding av tungetale, seier Herren for det aller meste ”du”, av og til talar han til oss alle og til fleire. Så når eg opplever at han talar til meg, så erkjenner eg det og takkar han for det. Eg seier til mi sjel:” Lov Herren og gløym ikkje alle hans velgjerningar, mot deg, det vil seie mot meg. Er der då verkeleg nokon som ikkje likar det, som ikkje vil høyre snakk om det, så eg heller skal gløyme det?

Kva med å vere sosial, kva med mine sosiale eigenskapar? Det har eg svart på i dokumnetet

KORLEIS TRU PÅ GUD OG TENKE NATURVITSKAPLEG, KORLEIS VERE LIBERAL OG SOSIAL?

Same karet, om det gjekk i stykker, så skaper han det om. 

Jesu er med meg i kvardagen og eg tenkte meg at han soleis ville leie meg, så eg fann meg ei kon. Men så sa han at han er komen nær, så eg treng ikkje flyge rundt. Eg, som har tungt å bere, får komme til han og finne kvile. Så eg forstod at han ville gje meg ei kone i kyrkjelyden. Så eg resonnerte slik som tidlegare, ho Virtuella avslo mitt frieri og ville ikkje snakke med meg eller ha noko meir med meg å gjere. Eg fekk ikkje eing gong lov til å formulere eit skikkeleg frieri, det verka som om ho vart fornærma for at eg i det heile teke kunne tenke emg at eg hadde nokon som helst sjanse med henne. Kvifor? Tilhøyrde ho ei lærd overklasse og såg på meg som ei ulærd underklasse, som ei pariakaste medan ho tilhøyrde ei høgare kaste. Det kunne eg berre spekulere på. Men noko slikt skilje er der ikkje i ein kristen kyrkjelyd.  Ho har i alle fall for lengst gifta seg med ein annan mann. Men  ho ”Miss Oslo 1990” har eg ikkje snakka med og eg veit ikkje noko meir om henne anna enn dei svara Jesus har gitt meg når eg har bedt for henne og takka han for at han elskar henne og frelser henne for æva og gjev henne evig liv. Så tidlegare på søndagen skreiv eg i ein e-post til Maranata at no ville eg be han gje meg henne til kone i staden, slik ville eg be for møtet til kvelden.

Då rekna eg med å få svar, så eg fekk det avklart. Og Jesus svarde meg at har leirkaret gått i stykker, så tek han det opp att, og formar det på nytt. Så han formar det av same leirklumpen altså. Javel, då konkluderer eg med at det likevel er henne Virtuella han gjev meg til kone.

1PE 3,1 – 1PE 3,7 {ORD TIL EKTEFOLK}  Like eins skal de gifte kvinner vera mennene dykkar underordna. Så kan dei mennene som står Ordet imot, verta vunne, ikkje med ord, men med det liv kona lever, 2 når dei ser dykkar reine ferd i age for Gud. 3 Lat ikkje ytre stas, hårflettingar, gullkjeder eller fine klede vera dykkar prydnad, 4 men det indre, løynde menneske, den mjuke og stille ånd, som er uforgjengeleg og gjæv for Gud. 5 For slik prydde dei heilage kvinnene seg før i tida, dei som sette si lit til Gud. Dei var mennene sine underordna, 6 liksom Sara var lydig mot Abraham og kalla han herre. Og hennar born har de vorte når de gjer det gode og ikkje lèt noko skræma dykk. 7   Like eins de menn: Ver skjønsame i samlivet med kona, som er den veikaste av dykk. Vis henne ære, for saman skal de arva nåden og livet. Gjer dette, så bønene dykkar ikkje vert hindra.

Vi er skrøplege kar, kona er veikast og for mitt vedkommande har visst det karet gått i stykker utan at det vart noko meir av noko. Dette minner meg om andre bodskapen 2.pinsedag 2011, der kom to bodskapar og eg forstod det slik at den fyrste vart til meg og den andre til henne, samtidig som det var til oss alle. Eg tek med begge bodskapane 13.6.2011:

Bodskap 1a:

Om du av og til kjenner einsemd, om du av og til føler deg aleine, så sa eg til min tener då han følte seg nedfor, gløymd og aleine, ver frimodig, framleis finst der 10000 som enno ikkje har bøygt kne. Og det skal du vite mitt barn, den skare omkring deg som framleis lever i tro, er fylt av den Hellige Ånd. Tel? Tusenar  på tusenar, tel? millionar, du er ikkje åleine, men det er millionar av andre som strider den same trua sin strid, som kjemper den same åndelege kamp, derfor løft ditt blikk opp på vitneskaren, den skya som er …… den ganske jord, så skal du kjenne at du blir oppmuntra. Så skal du føle at du ikkje står åleine, men du skal snu deg rundt og så skal du høre lyden av mange røster som priser mitt namn. Men du må få dine augne opp så du får sjå det. Du må få ditt øre opplatt, så du får høre det. Og da er eg den som bor i ditt indre øye, og eg er den som … så du kan høre …. At du er ikkje åleine.

Bodskap 1b:

Aldri har mi menighet talt så mange, aldri har den vært så stor. Aldri har det skjedd så mye under og frelsesteikn som i disse tider. Og det fortel at eg er nær, eg kjem snart, byrjinga var fantastisk, men enden og avslutninga skal overgå alt det som har vore. Og eg skal føre mi menighet …. I stor triumf. Da skal verda få kjenne og vite at det har vore nokon der nede som har bremsa opp. Då skal dei få sanne og erfare at når mi menighet flyttar høgare opp, då skal denne verda gå gjennom den eine trengsel etter den andre. Derfor mitt barn, ver frimodig, for aldri nokon gong har det skjett så mykje som gjev mitt namn ære. Halleluja.

Tore Kristiansen talte. Han las ifrå 2.Tess.2 om den Lovlause og sa at det var Kristi menighet som heldt igjen, når den verte teken bort, så vil den Lovlause syne seg. Men vi merkar den Lovlause allereie no. For det står då skrive at fråfallet, då den Lovlause set seg i Guds tempel, må komme før Jesu gjenkomme. (Op.13). Denne bodskapen stadfester at menigheta har helde igjen, den har bremsa og det vil merkast når den vert teken bort. (Op.14).  Då skal verda gå gjennom den eine trengselen etter den andre. (Op.15-19).

Tyding av tungetale ved Tore Kristiansen:

Bodskap 2a:

Mi sterke hand kan løfte den mest håplause, den er lang og den rekker ned til det djupaste. Derfor skal du ikkje tru at ikkje eg kan nå deg, men eg kan nå deg. Uansett kvar du befinn deg i verda, uansett kor bunden Satan har bunde deg med sine band, eg kan løyse deg og setje deg fri.  Eg, Jesus har så det merkast, eg har et blod som har rent ifra mine sår til dine synders forlating. Og det er betaling nok, i det er det soning nok, det er nok for heile verda si synd. Uansett kva du meiner og føler og vert anfekta med. Min nåde er nok for deg. Og mitt blod er meir enn nok for deg. Og kva som er nok for deg, det skal du få kjenne krafta av. Når du legg di svake hand i mi, så skal du få kjenne eg dreg deg opp.

Bodskap 2b:

Det er mange som har tenkt, om (enn) ikkje ein glad (tanke?).  … …. forlating. Men eg, Herren, eg kan gjøre alle ting nye. Eg kan forandre ting, vi byrjar igjen, vi byrjar på nytt og så drar eg deg opp og så trykker eg deg til mitt hjerte og så gjer eg deg til det som eg ynskjer å lede deg til.  Vi byrjar om igjen og så vil eg danne deg igjen til eit kar til ære. Og så forkynner eg deg min herlegdom. Fortvil ikkje. Uansett. Eg, Herren er den same og for meg er ingen ting for vanskeleg. Eg gjer noko nytt der som alt er blitt borte.

Profetisk bodskap ved ei kvinne:

…. Søker inn til sin(?) Faders hjerte.  … den Hellige Ånd over den som søker meg, seier Herren. Eg er Herren, eg er den første og den siste. Eg er alfa og omega. Eg er Herren, din lækjar.

Men no talar han til meg og om mitt kar, om det har gått i stykker, så formar han det på nytt, han formar det av same leirklumpe og eg forstår det slik at han skaper oss i samsvar med 1.Mos.2, han skapte mannen av mold frå marka og bles livsens ande i nasa hans, så han vart til ei levande sjel og så skapte han kvinna av sidebeinet hans. Så han talar til meg og skapar meg og då talar han til henne gjennom meg og skapar henne også. Han gjev meg ånd og liv og vekker meg opp til liv med seg, han lever i meg og gjennom meg og slik gjev han henne liv også og vekker henne også opp til liv i samfunn med seg.

Han som er alfa og omega byrja den gode gjerning i oss og han skal fullføra den. Så kva er problemet og korleis vil han leie meg ut av det?

Han som er alfa og omega byrja den gode gjering i oss og han skal fullføra den (Fil.1). Korleis då? Han såg meg og kjende meg før mine bein vart forma i mors liv, han såg mine dagar før dei vart talde (bodskapen 19.3.2017 & 6.4.2008). Ja, og så har han gjort sitt verk i meg ved sitt Ord og sin Ande, han planta livet i meg med sitt Ord og det skulle vekse, han fylte meg med den Heilage Ande, eg fekk oppleve at Guds kjærleik vart utrend i vår hjerte ved den Heilage Ande som var oss gitt.  Eg har fått kjenne kreftene av Jesu oppstode frå dei døde i mitt indre menneske. Slik byrja han den gode gjerning i meg og slik vil han fullføra den.

Ja, så kva er problemet då? Jau, som eg har skrive i dokumentet

”Det har gått tilbake med dei gamle gudane …….”

Så er der nokon som vil stille seg som mellommenn mellom Kristus og menneske, så det fungerer som synda som skilde menneske frå, til tross for at Kristus tok bort synda med sitt offer ein gong for alle. Derfor vert vi fortrengde, slik som David og flokken hans. Saul hadde vraka Guds Ord, derfor hadde Gud vraka han som konge, men han held på makta likevel og førfølge David og flokken hans. Dei heldt på å komme i trongsteg fleire gongar, men Herren var med David og berga han frå alle vanskane.  Og når Saul var fallen, takka David Herren for at han hadde berga han og ført han ut i fritt lende.

Tilsvarande er der ikkje mange i vår tid som forkynner heile Guds råd til frelse, mange har vike av frå den evangeliske forkynninga og mange prestar, predikantar og politikarar har soleis vraka Guds Ord og dei forfølgjer meg og mange med meg liksom Saul forfølgde David. Men Kristus har teke bort synda med sitt offer ein gong for alle og bana vegen for oss inn i det høgheilage og det er det vi må vite å nytte oss av og gå den vegen. Ingen kan stoppe oss. Det er ein bana og rydda veg, inga løve kjem opp på den. Han har sett fram for meg ei opna dør og ingen kan lukke den. Ja, det er han sjølv som er døra.

I det samfunnet vi lever i og i verda er der nok ein Saul med sin hær som vil fortrenge oss og stoppe oss, men når eg går den vegen som Jesus har staka ut for meg, så vil han føre meg ut av vansken og ut i fritt lende. Og der, i fritt lende, er eg fri til å tale Guds Ord.

Det får meg til å tenke på Hans Nilsen Hauge. Prestane hadde monopol på å forkynne Guds Ord i kyrkja, men han gjekk ut og forkynte Guds Ord for kven som helst. Prestane prøvde å stoppe han og fekk han fengsla, men han slapp ut att og heldt fram med si forkynnargjerning. Det trongst, for prestane si forkynning var magelfull, han hadde noko viktig og verdifullt å tilføye. Likevel ville dei stoppe han. Og framleis er det ikkje mange som forkynner heile Guds råd til frelse. Men frelseverket inkluderer ei kone til meg og alt eg treng, eg skal berre søke fyrst Guds rike og hans rettferd, så skal eg få alt det andre i tillegg til det.

SLM 23,1 – SLM 23,6 {HERREN ER MIN HYRDING}  Ein Davids-salme   Herren er min hyrding,  det vantar meg ingen ting. 2   Han lèt meg liggja i grøne enger;  han fører meg til vatn der eg finn kvile, 3   og gjev meg ny kraft.   Han leier meg på dei rette stigar  for sitt namn skuld. 4   Om eg så går i dødsskuggens dal,  ottast eg ikkje for noko vondt.  For du er med meg.  Din kjepp og din stav, dei trøystar meg. [i dødsskuggens dal: kan òg setjast om “i mørkaste dal”.]  5   Du dukar bord åt meg  framfor augo på mine fiendar.  Du salvar mitt hovud med olje;  mitt staup fløder over. [mitt staup: -> 16, 5.]  6   Berre godleik og miskunn  skal fylgja meg alle mine dagar,  og eg skal bu i Herrens hus  i lange tider.

Dersom de ikkje tåler at ein mann seier ”eg” når han vil ha seg ei kone, så betyr det at de vil sosialisere henne som ei felleshore eller ta henne heilt ifrå han. Det betyr rett og slett at de vrakar Guds ord.

Eg får ta av livets vatn gratis, eg får drikke av det og merke at det gjev liv til mi sjel, Jesus bles sin Ande i meg, slik vekker han meg opp til liv i samfunn med seg, i samsvar med 1.Mos.2 og eg trur han gjev meg ei kone i samsvar med 1.Mos.2. då tenkte eg fyrst på ho ”Miss Oslo 1990”, så på henne Virtuella. Men ho har no hatt ein kjæraste som vart sambuaren hennar og mannen hennar for nærare 30-40 år sidan. Og eg er ærleg tala ikkje særleg interessert i å få henne til kone lenger, for å seie det mildt. Som sagt har eg hatt ei prioritetsordning, der eg ber Gud frelse sjeler, som fyrste prioritet, gje dei ånd og liv og vekke dei opp til liv i saman med seg, slik kan han frelse og bevare både henne Miss Oslo 1990 og henne Virtuella og mange fleire. Og så har eg bedt han gje meg ei frelst kvinnen som andre prioritet. Men då får eg motbør. Kvifor det? For då ber eg som den heimeverande sonen. Men han skulle visst ikkje få noko. Då skulle de visst vere som bortkomne søner og døtre, kropp og sjel var salsvare, for den Duglause Hyrdingen gjætte slaktesauene for sauehandlarane. Ho Virtuella selde kropp og sjel til Djevelen og var fortapt. Men Jesus kom for å frelse det som var fortapt. Omsider kjem vel dei bortkomne sønene og døtrene heim att, får vi håpe. Så vert det full fest. Er enden god, så er all ting godt.

Men eg ber så visst ikkje Gud gje meg kona til ein kvan anna, eg bøyer ikkje kne for å erkjenne at eg er så syndige at eg vil ha kona til ein annan mann, som om det er slik Gud gjev meg nåde. For eg har bedt han om å gje meg ei frelst kvinne til kone sidan eg var ung og han har svart meg positivt på det heile tida, det er inkludert i det fullførde frelsesverket. Og han talte til meg som til den heimeverande sonen og sa han ville gje meg det som arv.

I 1995 kjende eg meg einsam og forlatt i Oslo, men eg gjekk på møte i den Frie Evangeliske Forsamling i Møllergata 40 og Jesus sa til meg at han ville snakke med meg. Han hadde nye vegar for meg og ville opne nye dører for meg. Det har han sagt seinare også, han har halde fram med å tale til meg og då seier han du og eg svarar han med å seie eg. Eg studerer biologi og han har gjenteke at han har nye vegar og nye planar, eg skal gå den vegen han har staka ut for meg. Han har sett framfor meg ei opna dør …

Skulle han no likevel gje meg henne Virtuella til kone? Då byrjar eg alvorleg tala å lure, kva i helvete …..? For meg verkar det som om hennar interesse for meg har vore like svikarisk som Dalilas interesse for Samson. Skal ho få fleire moglegheiter? Kor lenge sakl vi halde på slik? Mykje tyder på at det er underhaldning som er hovudsaka, slik som massemedia skriv om kvinna i vår tid, sirkeltenking ved den dialektiske omforminga, Hegels dialektikk, der Gud og det einskilde mennesket hadde lit og ingen betydning.

Men eg har no behelde mi barnetru og min rasjonalitet.  Eg skal halde fram med å sjå opp til Jesus, eg skal ikkje sjå på det som skjer rundt meg i staden og la meg påverke av det, men eg skal knyte trua mi til Guds Ord og la det vere lykte for min fot og lys på min stig.

Posted in Kristne møte 2017 | Leave a comment

2017.05.15. Jesu frelseverk inkluderer alt vi treng.

Møte i Maranata. 

IMG_0489.JPG

IMG_0494.JPG

 

Innleiing ved John Miland.

MTT 14,34 – MTT 14,36 {DEI SJUKE VERT BORNE TIL JESUS}  Då dei kom over, la dei til lands i Gennesaret. 35 Folket der på staden kjende han att og sende bod kringom i heile grannelaget, og dei kom til han med alle som var sjuke. 36 Dei bad om at dei berre måtte få ta i kanten på kappa hans, og alle som gjorde det, vart friske.

Sist han var der, bad dei han fare derifrå, sikker fordi dei hadde mista svina sine.

MTT 8,28 – MTT 8,34 {TO FORGJORDE MENN FRÅ GRAVHOLENE}  Då Jesus kom over på hi sida, til Gadarenar-landet, møtte han to forgjorde menn som kom ut or gravholene. Dei var så ville at ingen kunne koma fram den vegen. [Gadarenar-landet: Namnet kjem av Gadara, ein by som låg søraust for Gennesaret-sjøen. Folket der var ikkje jødar.] 29 Dei sette i og ropa: “Kva har du med oss å gjera, du Guds Son? Er du komen hit for å pina oss før tida?” 30 Eit godt stykke der ifrå gjekk det ein stor svineflokk på beite. 31 Og dei vonde åndene bad han: “Driv du oss ut, så send oss inn i svineflokken.” 32 “Far av stad!” sa Jesus. Og dei fór ut or mennene og inn i svina. Då sette heile flokken utfor eit stup og ned i sjøen, og der drukna dei. 33   Gjætarane rømde og sprang inn til byen. Der fortalde dei alt, og sa korleis det hadde gått med dei forgjorde. 34 Heile byen kom ut og ville møta Jesus. Og då dei fekk sjå han, bad dei han fara bort frå bygdene deira.

Men i mellomtida hadde sikkert den mannen som hadde vorte frelst og fri vitna om kva Jeus hadde gjort for han, så dei var komne til tru på han og no kom dei til han med dei sjukd og dei vart lækte.

Tungetale ved John, tyding ved ei kvinne.

Bodskap 1A: Eg vil utgyte av min Ande (til salving?), eg som er herrane sin Herre, eg som er kongane sin konge. Eg vil utgyte av min Ande til alle menneske som vil tru på meg av heile sitt hjerte. Eg som er Herren din Gud. ( Be om kva du vil?). Du som har teke imot meg. Berre sjå at eg (vankar?) i ditt hjerte. Fordi eg er den som ordnar i alle sine hjerte. (Same om?) du kjernner det her no, så gjer eg det heile tida.

Bodskap 1B: Og eg skapte ikkje deg på grunn av vondskap. Eg skapte deg på grunn av min store kjærleik, ein kjærleik som du kanskje ikkje har forstått. Eg som er Herren din Gud, det er eg som gjev kjærleik til kvar den som trur på meg. Og når du får frelsesverket i ditt hjerte, så skal du få sjå og erfare at eg som er Herren din Gud, det er eg som gjev kjærleik, det er kjærleik som overgår all din forstand. Du forstår det ikkje, (eg ventar ikkje at du skal forså det heller?) fordi den kjærleiken er innplanta i deg, du skal berre få kjenne og erfare at eg som er (sanningens) Gud, og det er ingen andre gudar enn meg.

Tale ved Håkon Martinsen.

2KG 3,9 – 2KG 3,20   Så tok dei av stad, kongane i Israel, Juda og Edom. Men då dei hadde fare sju dagsleier fram, fanst det ikkje vatn, korkje til hæren eller til dyra som dei hadde med seg. 10 Då sa Israels-kongen: “Å, Herren har visst kalla desse tre kongane saman for å gje dei i hendene på moabittane.” 11 Men Josjafat sa: “Finst det ingen av Herrens profetar her, så vi kan spørja Herren til råds gjennom han?” Ein av mennene åt Israels-kongen svara: “Her er Elisja, son til Sjafat, den tenaren som stod Elia serleg nær.” 12 Josjafat sa: “Ja, han har ord frå Herren.” Så gjekk dei ned til profeten alle tre, Israels-kongen, Josjafat og Edom-kongen. 13   Elisja sa til Israels-kongen: “Kva vil du meg? Gå til profetane åt far din og mor di!” Men Israels-kongen svara: “Nei, det er Herren som har kalla desse tre kongane hit for å gje dei i hendene på moabittane.” 14 Då sa Elisja: “Så sant Herren, Allhærs Gud, lever, han som eg tener: Var det ikkje av vørdnad for Josjafat, Juda-kongen, ville eg ikkje sjå på deg eingong. 15 Men henta no ein harpespelar til meg!” Då så harpespelaren tok til å spela, kom Herrens hand over Elisja. 16 Og han sa: “Så seier Herren: Grav grøft etter grøft her i dalen! 17 For så seier Herren: Utan at de ser vind eller regn, skal denne dalen fyllast med vatn, så de får drikka, både de og buskapen og dei andre dyra dykkar. 18 Men dette er det minste Herren kan gjera. Han vil òg gje moabittane i dykkar hand. 19 De skal ta kvar festningsby og kvar storby, fella kvart frukttre og dytta att kvar vasskjelde. Og kvar grøderik åker skal de øydeleggja med stein.” 20 Morgonen etter, på den tid grødeofferet vert frambore, kom vatnet strøymande frå den kanten der Edom ligg, og landet vart fylt med vatn. [grødeofferet: -> 1 Kong 18, 29.]

Håkon sa også noko om livets elv som rann ut under dørstokken på austsida av tempelet (Esekiel.47). No er der ikkje lenger noko tempel, men lekamen er eit tempel for den Heilage Ande, og frå våre liv skal det renne straumar av levande vatn.

JOH 7,38 Den som trur på meg, frå hans indre skal det, som Skrifta seier, renna elvar med levande vatn.”

Tungetale ved Mari, tyding ved Håkon:

Bodskap 2A: For himmelens sluser har eg opna, eg har ikkje halde nokon ting tilbake, men eg har gitt dykk alle ting, alt kva de treng, alt kva de behøver, det har du i meg. Derfor er det også i kveld opna opp ei kjelde, ei levande kjelde og det er mitt liv, seier Herren. Kom og rør meg i kveld og du skal få kjenne at der utgår framleis ei kraft i frå meg, som løyser og set alle plaga i fridom. Som  … å eg frelser endå i dag. Derfor kom til meg du som tørstar, kom til meg du som strevar, du som har tungt å bere. Legg det alt ved mine føter og eg Herren vil gje deg trøyst. Eg vil gje deg kvile. Eg vil gje deg kraft og styrke til å gå saman med meg. Halleluja.

Bodskap 2B: For eg har sagt deg, du kan grave grøft på grøft, du har høyrt mitt ord, du skal ikkje sjå noko teikn, du skal ikkje sjå noko bevis, men likevel, seier Herren, eg skal gje deg vatn, eg skal gje deg styrke, eg vil gje deg kva du treng, kva du vil ha, det skal du få, så kom berre til meg, for eg elskar deg og eg gav mitt liv for deg, for at du skulle få liv og overflod av liv. Det skal ikkje mangle deg nokon ting. Men søk først meg og mitt rike, så skal du få alt det du treng og du skal kjenne, eg er trufast, eg som byrja, eg skal fullføra. Amen.

 

Aktuelle bibelvers.

SKR 5,5 – SKR 5,11 {KVINNA I EFA-MÅLET}  Engelen som tala med meg, steig fram og sa til meg: “Lyft no augo og sjå kva som der kjem fram.” 6 Eg spurde: “Kva er det?” Han svara: “Det som der kjem fram, er eit efa-mål.” Så sa han: “Dette er det ein kan sjå i heile landet.” 7 Men sjå, då blyloket vart lyft opp, sat det ei kvinne i efa-målet. 8 “Dette er vondskapen,” sa han. Så kasta han henne ned att i efa-målet og la blysteinen over opninga. 9 Eg lyfte augo og fekk sjå to kvinner som kom fram. Vinden fylte vengene deira, for dei var som storkevenger. Dei lyfte efa-målet opp mellom himmel og jord. 10 Då spurde eg engelen som tala med meg: “Kvar skal dei av med efa-målet?” 11 Han svara: “Dei skal til Sinear-landet og byggja eit hus åt henne. Når det er ferdig, skal ho setjast ned der på sin stad.” [Sinear-landet: Babylonia. Sml. 1 Mos 11, 2.] [eit hus åt henne: eit tempel. Kanskje er det den babylonske gudinna Isjtar, “himmeldronninga” (Jer 7, 18), som representerer vondskapen.]

RMR 8,9 – RMR 8,17 Men de er ikkje i den syndige naturen; de er i Anden, så sant Guds Ande bur i dykk. Men er det nokon som ikkje har Kristi Ande, høyrer han ikkje han til. 10 Men bur Kristus i dykk, då er nok lekamen død på grunn av synd, men ånda er levande av di de er rettferdige for Gud. 11 Han var det som reiste Jesus opp frå dei døde. Og dersom hans Ande bur i dykk, skal han som reiste Kristus opp frå dei døde, også gjera dykkar døyelege lekam levande ved sin Ande som bur i dykk. 12   Så har vi då, brør, ingen skyldnad på oss mot den vonde naturen, så vi skulle leva etter den. 13 For lever de etter den vonde naturen, skal de døy. Men tyner de ved Anden dei vonde gjerningane lekamen gjer, då skal de leva. 14 Alle som vert drivne av Guds Ande, dei er Guds born. 15 Det var ikkje ei trældomsånd de fekk, så de atter skulle reddast. Nei, det var Barnekårsanden de fekk, som gjer at vi ropar: “Abba, Far!” 16 Anden sjølv vitnar med vår ånd at vi er Guds born. 17 Men er vi born, då er vi arvingar òg. Vi er Guds arvingar og Kristi medarvingar, så sant vi lid med han; så skal vi òg eiga herlegdomen saman med han.

EFE 1,13 – EFE 1,14   I han kom de òg til tru  då de høyrde sanningsordet,  evangeliet om frelsa dykkar.  I han er de merkte med eit segl,  Den Heilage Ande som var lova, 14   han som er pantet på arven vår  til dess utløysinga kjem for Guds folk,  til lov og ære for hans herlegdom.

HEB 11,1 – HEB 11,3 {VITNEMÅL OM TRU}  Trua er pantet på det vi vonar, vissa om ting vi ikkje ser. 2 For si tru fekk menneske i gamal tid godt vitnemål. 3 I tru skjønar vi at verda er skapt ved Guds ord, og at det vi ser, ikkje har vorte til av det synlege.

JAK 1,21 Legg difor av all ureinskap og all vondskap, og ta viljug imot det ordet som er planta i dykk, og som har kraft til å frelsa sjelene dykkar.

RMR 12,1 – RMR 12,13 {DET KRISTNE LIVET}  Så legg eg dykk på hjarta, brør, ved Guds miskunn, at de må bera fram lekamen dykkar til eit levande og heilagt offer som er til hugnad for Gud. Det skal vera dykkar åndelege gudsteneste. 2 Og skikka dykk ikkje likt med denne verda, men lat dykk omskapa ved at de får eit nytt sinn og kan døma om kva som er Guds vilje: det gode, det hugnadlege, det fullkomne. 3   Ved den nåden eg har fått, seier eg til kvar einskild av dykk: Gjer deg ikkje større tankar enn du bør, men bruk vitet ditt og ver visleg! Kvar og ein skal halda seg til det mål av tru som Gud har gjeve han. 4 Vi har ein lekam, men mange lemer, og alle lemene har kvar sine oppgåver. 5 På same måten er vi alle ein lekam i Kristus, men kvar for seg er vi lemer for kvarandre. 6 Vi har ulike nådegåver alt etter den nåden Gud har gjeve oss. Den som har profetgåve, skal nytta henne i samsvar med trua; 7 den som har diakonteneste, skal ta seg av tenesta si. Den som er lærar, skal ta seg av opplæringa, 8 og den som rettleier, skal ta seg av rettleiinga; den som gjev av sitt eige, skal gjera det av eit heilt hjarta. Den som er forstandar, skal vera det med iver, og den som gjer miskunn, skal gjera det med glede. 9   Lat kjærleiken vera ekte, sky det vonde og hald dykk til det gode. 10 Elska kvarandre inderleg som sysken, og set dei andre høgare enn dykk sjølve. 11 Ver ikkje lunka i dykkar iver, ver brennande i Anden; ten Herren! 12 Ver glade i vona, tolmodige i trengsla, trottige i bøna. 13 Ver med og hjelp kristne som lid naud, og legg vinn på å vera gjestmilde.

KOL 2,6 – KOL 2,15 {KRISTI FULLNAD OG DÅPEN}  De har teke imot Kristus Jesus som Herre; så må de òg leva i han. 7 Ver rotfeste i han og oppbygde på han! Stå faste i trua så som de har lært, rike på takk til Gud! 8 Sjå til at ingen får fanga dykk med visdomslære og tom dåring som kviler på menneskelege tradisjonar og kjem frå grunnkreftene i verda, og ikkje frå Kristus. [grunnkreftene i verda: -> Gal 4, 3.] 9 For i han bur heile guddomens fullnad lekamleg, 10 og i Kristus, som er hovud for alle makter og herredøme, har de òg fått del i denne fullnad. 11 I han vart de òg omskorne, ikkje med ei omskjering som er gjord med hender, men med Kristi omskjering, då de la av den lekamen som er under synda. 12 For i dåpen vart de gravlagde med han; der vart de òg oppreiste med han, ved trua på Guds kraft, som reiste Kristus opp frå dei døde. 13 De var døde på grunn av syndene dykkar, uomskorne som de var med dykkar vonde natur. Men han gjorde dykk levande saman med Kristus, med di han tilgav oss alle våre synder. 14 Og han strauk ut skuldbrevet mot oss, det som var skrive med lovbod og gjekk oss imot; han tok det bort då han nagla det til krossen. 15 Han avvæpna maktene og herredøma og stelte dei fram til spott og spe då han synte seg som sigerherre over dei på krossen.

KOL 3,1 – KOL 3,10 {DET GAMLE OG DET NYE MENNESKET}  Er de då oppreiste med Kristus, så søk det som er der oppe, der Kristus sit ved Guds høgre hand. 2 Lat hugen dykkar vera vend til det som er der oppe, ikkje til det som er på jorda. 3 De er då døde, og livet dykkar er løynt med Kristus i Gud. 4 Men når Kristus, vårt liv, openberrar seg, skal de òg openberrast i herlegdom saman med han. 5   Så lat då det jordiske i dykk døy: hor, ureinskap, lidenskap, vond lyst og havesykje, som ikkje er anna enn avgudsdyrking. 6 Det er slikt som gjer at Guds vreide kjem over dei ulydige. 7 Til dei høyrde de òg den gongen de levde i desse syndene. 8 Men no må de leggja av alt dette: sinne, ilske, vondskap, spott og rått snakk. 9 Og lyg ikkje for kvarandre! For de har lagt av det gamle mennesket med dei gjerningar det gjer 10 og ikledt dykk det nye mennesket, som vert fornya etter sin skapars bilete og lærer han å kjenna.

EFE 1,3 {GUD VERE LOVA FOR NÅDEN I KRISTUS!}  Lova vere Gud, vår Herre Jesu Kristi Far,  han som i Kristus har velsigna oss  med all Andens velsigning i himmelen.

EFE 2,1 – EFE 2,10 {FRÅ DØD TIL LIV}  De var ein gong døde på grunn av misgjerningane og syndene dykkar. 2 De levde i dei på denne verdsens vis og lét dykk leia av hovdingen i himmelrømda, den ånd som no verkar i dei ulydige. [hovdingen i himmelrømda: djevelen. Sjå 6, 12.] 3 Ja, ein gong levde vi alle som dei. Vi fylgde lystene i vår syndige natur og lét oss leia av den og av våre eigne tankar. Og vi var av naturen under Guds vreide liksom alle dei andre. 4   Men Gud er rik på miskunn. Av di han elska oss med så stor kjærleik, 5 gjorde han oss levande med Kristus, vi som var døde på grunn av våre synder. Av nåde er de frelste. 6 I Kristus Jesus har han reist oss opp frå døden saman med han og sett oss i himmelen med han, 7 så han i dei komande tider kunne visa sin overstrøymande rikdom på nåde og sin godleik mot oss i Kristus Jesus. 8 For av nåde er de frelste, ved tru. Det er ikkje dykkar eige verk, det er Guds gåve. 9 Og det kviler ikkje på gjerningar, så ingen skal rosa seg. 10 For vi er hans verk, skapte i Kristus Jesus til gode gjerningar som Gud føreåt har lagt ferdige, så vi skulle ferdast i dei.

MTT 11,25 – MTT 11,30 {SONEN GJEV KVILE}  På den tid tok Jesus til ords og sa: “Eg lovar deg, Far, Herre over himmel og jord, fordi du har løynt dette for vise og vituge, men openberra det for umyndige. 26 Ja, Far, for dette var din gode vilje. 27 Alt har Far min overgjeve til meg. Ingen kjenner Sonen utan Faderen, og ingen kjenner Faderen utan Sonen og den som Sonen vil openberra det for. 28   Kom til meg, alle de som slit og har tungt å bera; eg vil gje dykk kvile! 29 Ta mitt åk på dykk og lær av meg, for eg er mild og mjuk i hjarta; så skal de finna kvile for sjelene dykkar. 30 For mitt åk er godt, og mi bør er lett.”

SLM 23,1 – SLM 23,6 {HERREN ER MIN HYRDING}  Ein Davids-salme   Herren er min hyrding,  det vantar meg ingen ting. 2   Han lèt meg liggja i grøne enger;  han fører meg til vatn der eg finn kvile, 3   og gjev meg ny kraft.   Han leier meg på dei rette stigar  for sitt namn skuld. 4   Om eg så går i dødsskuggens dal,  ottast eg ikkje for noko vondt.  For du er med meg.  Din kjepp og din stav, dei trøystar meg. [i dødsskuggens dal: kan òg setjast om “i mørkaste dal”.]  5   Du dukar bord åt meg  framfor augo på mine fiendar.  Du salvar mitt hovud med olje;  mitt staup fløder over. [mitt staup: -> 16, 5.]  6   Berre godleik og miskunn  skal fylgja meg alle mine dagar,  og eg skal bu i Herrens hus  i lange tider.

Aktuell sak: Det har gått tilbake med dei gamle gudane, men Jesu kyrkje er liv laga.

Jesu kyrkje voks, til tross for at den vart forfølgd.

I den fyrste kristne tida voks kyrkja og kristendomen breidde om seg, sjølv om dei kristne var forfølgde. Folk kom til at den gamle religionen ikkje gav dei noko lenger, kristendomen og kyrkja gav folk noko som den gamle religionen ikkje hadde. På evangeliets grunnvoll får vi samfunn med Gud og kyrkja vert bygd på den grunnvollen, vi for samfunn med Faderen og Sonen og samfunn med kvarandre i den Heilage Ande og dette samfunnet er verifullt for oss. Folk fekk noko i den fyrste kristne kyrkja, derfor gjekk kristendomen fram. Sjølv om dei vart forfølgde å grunn av kravet om keisardyrking. Til slutt legaliserte keisaren kristendomen og då var det ikkje lenge før keisaren fann at han ville basere makta si på den, så han gjorde den til statsreligion. Sidan har kristendomen vore grunnleggande for utvikling av demokrati og nasjonal frigjering.

 Er kyrkja Jesu kyrkje?

I vår tid ser det ut til å gå motsett veg, ved at der er sterke politiske interesser som prøver å bryte denne koplinga mellom stat og kyrkje og det ser ut til at det går attende med kristendom og kyrkje, det er tydelegvis motivert av maktinteressa som låg i keisardyrkinga, så demokratiet og vår nasjonale fridom og sjølvstende og forfell innanfrå. Og dei kristne og alle dei som har verdsett kyrkja, vert meir og meir frustrerte. (Det minner misstenkeleg om Op.18).

Men de må lære dykk å sjå skilnad på årsak og verknad. Det var ikkje politikken som var årsaka. Men Jesu frelsesverk var fullført og fullkome. Han lever, hans Ord er ånd og liv og han gjev oss ånd og liv, det er årsaka. Er vi i han, som greiner på vintreet, så får vi sevje frå rota, det er årsaka, så ber vi god frukt, det er verknaden.

Det som skjer i samfunnet, i landet vårt og i verda i vår tid, det er oppfylling av profetiane og då skal vi løfte blikket og hugen opp til Jesus og vente på hans gjenkomst. Med den innstillinga tek vi imot den Anden og det livet han gjev oss frå det høge. Då er vi ikkje hjelpelause, han let oss ikkje vere att som foreldrelause barn, men han kjem til oss. Vi skal berre ta imot det han gjev oss av berre nåde og verte fyllte av den Heilage Ande. Vi skal kle oss i Guds full rustning. Då får vi eit heilt anna perspektiv på det. Dette er ikkje nedgangstida og depresjonstida for Jesus kyrkje, men det er oppgangstida og stordomstida for Jesu kyrkje. Det er berre om å gjere for dei kristne og for folk flest, kven som helst, å oppdage det, ta imot og verte med på det.

Platonisme eller kristendom?

I middelalderen kom gresk filosofi inn i kyrkja, fyrst og fremst platonismen og den fekk stor betydning. Platon meinte sjela opphavleg var i ideverda, der den hadde innsikt i dei fullkomne ideane, med det godes ide. Ved fødselen stupte den ned i materien og mista då mykje av denne innsikt. Ved ein lang læreprosess gjennom livet kunne den gjenvinne ein del av denne innsikta. Sjela vart tvinga til å opphalde seg i ein jordisk kropp, men ved døden vernder den tilbake til ide-verda, ”formane si verden”, derfor vil sanne filosofar glede seg til døden, her har Sokrates med sitt vitnemål har stor betyding.

filosofi.no/platon

Det er lett å sjå at mykje av dette finn vi igjen i kristendomen også. Men den lærde overklassa kalla Sokrates ein oppviglar og førde klagemål mot han og fekk med seg folket og dei kravde å få han hendretta.  Det var eit justismord og Platon tok pari med Sokrates og forsvarde han i ettertid i sine skrifter, så han førde klagemål mot dei som stod bak udåden. Så han ytra seg i filosofiske ordelag med klagemål mot mennesket med påstand om den vonde fysiske naturen. Slik argumenterte han for at ei lærde overklasse skulle styre med diktatorisk makt. Men slik vart det i praktisk politikk brukt som arguemnet for klasseskiljet og dermed faktisk brukt mot andre som ville prøve å ytre seg slik som Sokarets.

Bibelen forklarar det vondes problem med syndefallet, Djevelen lokka og forførde kvinna og ho fekk med seg mannen sin i syndefallet. Då førde Djevelen klagemål mot menneska. Slik klarde Djevelen å gjere seg til denne verda sin gud. Men Jesus sigra over han med sin død på korset. Synda skilde menneska frå den sanne Gud, men med eitt offer tok Jesus bort synda ein gong for alle, han bana vegen for oss inn i det høgheilage. Så når vi søker samfunn med Gud på evangeliets grunnvoll, gjeld ikkje dette fundamentalistiske klagemålet mot oss lengre.

Men i middelalderen kom platonsk filosofi inn i kyrkja, med den platonske argumentasjonen for det tradisjonelle klasseskiljet, eigentleg med tradisjon endå lengre bak i tid, til den gamle religionen, med klagemål mot mennesket om at det er med sin fysiske natur vondt, klagemål om at det er syndig og synda skil det frå Gud. Derfor trengst det ein mellommann mellom menneske og Kristus og slik vert det atter argumentert for eit klasseskilje til samanliknig med Hellas på Sokrates si tid og med liknande argumentasjon og prosedyre som vart brukt mot Sokrate.

Så Guds rike vert utsett til etter døden og til ein gong i framtida, førebels er det keisaren som har makta, så mykje tyder på at keisarens rike er kome inn i kyrkja med ei fornya keisardyrking. Så her er det ikkje lengre så lett å skilje, kva er Guds rike og kva er Dyrets rike? Men det blir tydeleg ved at vi tek imot Guds Ord og trur på det og vedkjenner vår tru på Faderen og Sonen, dei som då ikkje trur, men fornektar trua, vil då avsløre seg ved at dei seier imot. Antikrist fornektar Faderen og Sonen, ettersom Antikrist er komen, er mange antikristar komne.

Vi skal søke fyrst Guds rike og hans rettferd, så skal vi få alt det andre i tillegg til det. Det er om å gjere for oss å få dette til å fungere. Vi har fått barnekår hos Gud og det er om å gjere for oss å legge alle våre behov fram for han i påkalling, bøn med takkseiing. Og Guds fred som overgår all forstand, skal vare våre hjarto og våre tankar i himmelen i Kristus Jesus. Men det er då så tydeleg at her er sterke interesser som strir mot at vi skal få alt det andre i tillegg, som strir mot barnekåret, som strir mot at vi skal få be til Gud som vår Far og få det som han i sin kjærleik til oss og i si omsorg for oss vil gje oss. Og eg forstår det slik at dei tenker platonsk, at det er først etter døden at menneskesjela får innsikt i dette, slik at menneske forstår seg på det og tek imot det, elles får det vente til ein gong i framtida, når Guds rike kjem. Men då har dei visst enno ikkje forstått betydinga av, at ved trua på Kristus er vi krossfesta med han og ved dåpen er vi gravlagde med han, der er vi også ved tru på han som vekte Kristus opp frå dei døde oppreiste med han.

Den fyrste Adam var av jorda og vart til ei levande sjel. Men den siste Adam er ifrå himmelen og har for oss vorte ei livgjevande ånd. Han frelser vår sjel for æva og gjev oss evig liv. Han gjev oss ånd og liv og vekker oss opp til liv i samfunn med Gud. Gud skaper oss i Kristus Jesus, han er den same no som då han skapte og skaper oss framleis i samsvar med 1.Mos.2.

Mi sak og Jesu kyrkja si sak.

Eg har fortalt at eg har bedt Gud frelse menneska og gje meg ei frelst kvinne til kone, sidan eg var ung og han har svart meg positivt på det heile tida, det er inkludert i det fullførde frelsesverket. For meg har det vore ei prioritetsordning, først at Gud frelser menneske, så at eg får ei frelst kvinne til kone. Og det samsvarar med at vi skulle søke fyrst Guds rike og hans rettferd, så skulle vi få alt det andre i tillegg til det. Men kvifor har det då teke så lang tid? Vel, eg har nok vore meir eller mindre klar over motsetnaden heile tida, men kva så? Her var det berre om å gjere å ta til seg av Guds Ord, vekse i nåde og kjennskap, tru og erkjenning. Og då har det berre vorte dess tydelegare kor fundamental denne motsetnaden er, det er mørkets rike, Dyrets rike (Op.13) som står Guds rike imot. Så endåtil dei som kallar seg kristne hevdar og meiner at å søke fyrst Guds rike og hans rettferd og vente seg at ein skal få alt det andre i tillegg, det får vente til etter døden eller til eit framtidig samfunn, sameleis med barenkåret, at eit vanleg menneske skal kunne be til Gud og vente seg at det skal få noko. Dermed har kyrkja tapt noko vesentleg som var sjølve drivkrafta i framveksten av kyrkja, så den er ikkje lenger heilt kva den var, det er som om ordet ”kyrkje” vert brukt om to ulike fenomen og eg skil det med å kalle den opphavlege kyrkja for Jesu kyrkje, som ei presisering, i vår tid er det vanskeleg å skilje, men det er han sjølv som skal skilje sauene frå geitene.

Jesus er mellommann mellom Gud og menneske, han er hovudet for lekamen og vi er dei andre lemene.

Korleis har dei fått til dette? Paulus snakka om at der var dei som forkynte evangeliet, men som ikkje var heilt ærlege, for dei gjorde det for eiga vinning skuld.

FIL 1,12 – FIL 1,26 {ALT SOM HAR HENDT, TENER EVANGELIET}  Eg vil de skal vita, brør, at det som har hendt meg, heller har vorte til framgang for evangeliet. 13 Det er kjent i heile borga og mellom alle dei andre, at det er for Kristi skuld eg er i lekkjer. [borga: Paulus er i fangenskap, truleg i Roma.] 14 Gjennom mitt fangenskap har dei fleste av brørne fått ei slik tillit til Herren at dei med endå større frimod enn før vågar å tala Guds ord. 15 Det finst nok dei som forkynner Kristus fordi dei er misunnelege og vil ha strid, men somme gjer det av god vilje. 16 Dei forkynner Kristus av kjærleik, fordi dei veit at eg er sett til å forsvara evangeliet. 17 Dei andre gjer det for å hevda seg og ikkje med ærleg hug, i den tru at dei kan gjera fangenskapet mitt tyngre å bera. 18 Men kva gjer det? Kristus vert i alle høve forkynt, kva måte det så vert gjort på, anten dei gjer det med baktankar eller i sanning, og det gleder eg meg over. Og eg vil halda fram med det. 19 For eg veit at alt dette skal verta til frelse for meg, av di de bed for meg, og Jesu Kristi Ande gjev meg hjelp. 20 Eg vonar og ventar at eg ikkje skal verta til skammar i noko, men at alle, no som alltid før, skal få sjå kor stor Kristus er ved det som hender med meg, anten eg lever eller døyr. 21 For meg er livet Kristus og døden ei vinning. 22 Men kan eg gjera eit arbeid som ber frukt om eg lever lenger, då veit eg ikkje kva eg skal velja. 23 Eg kjenner meg dregen til begge sider: Eg har hug til å fara herifrå og vera saman med Kristus, for det er så mykje, mykje betre. 24 Men for dykkar skuld er det meir naudsynt at eg får leva. 25 Det er eg viss på, og difor veit eg at eg skal få leva og vera hjå dykk alle og hjelpa dykk til framgang og glede i trua. 26 Og når eg kjem til dykk att, skal de i Kristus Jesus få rikeleg grunn til å prisa dykk lukkelege for mi skuld.

APG 20,18 – APG 20,38 Og då dei kom, tala han til dei:  De veit korleis eg har levt all den tid eg har vore saman med dykk, frå den fyrste dagen eg sette foten i Asia. 19 Eg har tent Herren audmjukt og med tårer i alle dei prøvingar som jødane har ført over meg med dei vonde planane sine. 20 De veit at eg ikkje har halde att noko av det som kunne gagna dykk; men eg har forkynt dykk det og lært dykk det både ute blant folket og i heimane. 21 Eg har vitna både for jødar og grekarar om omvendinga til Gud og trua på vår Herre Jesus Kristus. 22 Og no fer eg til Jerusalem, bunden av Anden. Kva som skal møta meg der, veit eg ikkje. 23 Men Den Heilage Ande vitnar for meg i by etter by at det ventar meg lekkjer og vanskar. 24 Men ikkje det grann vørder eg livet mitt, berre eg kan fullføra laupet og den tenesta eg fekk av Herren Jesus: å vitna om evangeliet om Guds nåde. 25 Og no veit eg at de aldri meir skal sjå meg, alle de som eg har vore saman med og forkynt riket for. 26 Difor vitnar eg for dykk i dag at eg er utan skuld om nokon taper livet sitt; 27 for ikkje på nokon måte har eg forsømt å forkynna heile Guds råd og vilje. 28   Ta vare på dykk sjølve og på heile den hjord som Den Heilage Ande har sett dykk til å vera tilsynsmenn for! Ver hyrdingar for Guds kyrkjelyd, som han vann med sitt eige blod! [med sitt eige blod: kan òg omsetjast: med sin eigen Sons blod; sml. Ef 5, 25; 1 Pet 1, 18 f.] 29 For eg veit at når eg er borte, vil det koma inn iblant dykk grådige ulvar, som ikkje sparer flokken. 30 Og mellom dykk sjølve skal det stå fram menn som fer med rang lære og vil lokka læresveinane med seg. 31 Så vak då, og kom i hug at eg i tre år, natt og dag, alt i eitt med tårer i augo talde for kvar einaste ein. 32 Og no gjev eg dykk over til Gud og hans nådeord, som kan oppbyggja dykk og gje dykk arv saman med alle dei som er helga. 33 Eg har aldri trått etter sølv eller gull eller klede frå noko menneske. 34 De veit sjølve at eg med desse hendene mine har sytt for det vi trong, både eg og dei som var med meg. 35 Alltid har eg vist dykk at såleis må vi arbeida, så vi kan ta oss av dei veike. Lat oss minnast Herren Jesu ord: Det er sælare å gje enn å få. 36   Då han hadde sagt dette, bøygde han kne saman med dei alle og bad. 37 Då brast dei alle i gråt, og dei tok Paulus om halsen og kyste han. 38 Det som gjorde dei mest sorg, var det han hadde sagt, at dei aldri meir skulle sjå han att. Så fylgde dei han til skipet.

Og i vår tid er det sjelden heile Guds råd til frelse vert forkynt, så Guds Ord er dyrt, det er sjelden det vert forkynt at Jesu frelsesverk er fullført og fullkome. Korleis vert det forkynt då? Som om det har manglar og derfor må du prøve å gjere noko sjølv. Slik vert dei gjorde til trælar, for menneske er ikkje slik som Gud og kan ikkje fullføre hans verk.

FRK 3,14 – FRK 3,15   Eg skjøna at alt det Gud gjer,  varer til evig tid.  Ikkje kan ein leggja noko til,  og ikkje kan ein ta noko ifrå.  Gud har laga det så  for at menneska skal ha age for han. 15   Det som er, har eingong vore,  og det som skal henda, har hendt før.  Gud tek fram att det som kvarv.

Likevel prøver dei å framstille seg sjølve som mellom-menn mellom Kristus og menneske, for soleis å halde fram som den lærde overklassa. Og kvifor det? Fordi dei vil ha pengar og makt, tradisjonen tru. Dette bryt med at vi skal søke fyrst Guds rike og hans rettferd, så skal vi få alt det andre i tillegg til det, det bryt med barnekåret og gjer Guds born til bortkomne søner og døtre.

Eg vil tenke på henne ”Miss Oslo 1990” og be for henne.

Eg har nok i spesielle høve fått merke den maktinteressa i evangeliske forsamlingar også, men i all hovudsak har der ikkje vore ein slik mellommann mellom meg og Kristus, mellom oss og Kristus, men vi er alle lemer på Jesu lekam, han brukar oss som sine lemer, slik tener vi han og slik tener vi kvarandre.

Dette har med vårt frimod å gjere, vi har frimod til å stige fram for nådens trone og få miskunne og finne nåde til hjelp i rette tid, vi har frimod til å gå inn i heilgdomen, vi har frimod til å gå ut og vitne om Jesus, vi skal få sjå at han er med oss, så når vi møter andre menneske, får dei moglegheit til å møte han.

Så eg tenkte meg at slik ville han leie meg i kvardagen og la meg finne meg ei kone, men då svarar han meg at han er ikkje langt unna, men han er komen nær, han minner meg om at han let oss ikkje vere att som foreldrelause born, han har gitt oss den Heilage Ande og slik kjem han til oss. Eg skal ikkje flyge hit og dit, han har sett meg på Berget. Så seier han til meg at hans ored er lykte for min fot og lys for min stig, bodskapen 7.5.2017:

”Ikkje la deg dirigere av kva dine auge ser, ikkje la deg dirigere av kva dine sansar føler. Men den tru eg har gitt deg, knytt den til mitt Ord og la det verte det som avgjer for deg. For mitt Ord, det er ei lykte for foten og eit lys på din sti. Derfor, knytt trua di til mitt Ord. 

Det naturlege mennesket lever i sansane sitt område. Men det gjenfødde mennesket lever i trua sitt område. Og den rettferdige, han lever av tru, til tru. Derfor la deg ikkje påverke av det som er rundt deg. Men la deg påverke av mitt Ord, så skal mitt Ord danne deg. Mitt Ord skal framstille min skapnad i deg. Og mitt ord, det skal halde deg oppe, som ei kraft og som ei makt i ei tid som er vanskeleg.”

Eg trur Gud gjev meg ei kone i samsvar med 1.Mos.2, slik knyter eg trua mi til Guds Ord, det er lys for min fot og lykte for min sti, å gå den smale vegen betyr å gjere viss val, så eg vel å tenke slik at han gjev meg henne ”Miss Oslo til kone” og slik vil eg no be for henne. Men det er litt problematisk, for etter så lang tid er ho sikkert gift og har vore det lenge. Og vi er ikkje slik som dyra, der hanndyra kjemper om hodyra, kanskje så brutalt at det går på livet laust. Eg tenker meir slik at er der andre menn, av vårt eige folk, som også likar henne, så er vi samde og liknar kvarandre i det. For henne var det ein fordel at der var mange som likte henne, så ho hadde mange å velje mellom. Har ho gjort sitt val, så må det respekterast. Og eg vil ikkje verken henne eller mannen hennar så vondt at eg øydelegg det for dei.

Mannen skal vite å vinne seg si eiga kone i helging, eg skal vite å vinne meg mi eiga kone i helging. Men dersom der er ein som vil vere mellommann mellom Kristus og menneske, så bryt han med denne heilaggjeringa og det viser seg at det var nettopp dette som var poenget med å bryte barnets vilje, det var dette det tok sikte på. Og det er nettopp dette som viser seg i protesten mot at Kristus skulle vere hovudet for mannen og mannen vere hovudet for kvinna og slik skulle Kristus vere hovudet for kyrkja som er hans brud. Men det er då nettopp dette som er det sentrale poenget med Jesu kyrkje. Så dette som er ei så viktig sak for meg personleg, det er også ei viktig sak for Jesu kyrkje.

Jesus sa eg skulle ikkje la meg dirrigere av det eg ser og sansar rundt meg. Men eg har ikkje sett henne på år og dag, kanskje var det ho som gjekk forbi meg for 3-5 år sidan, eller så har eg ikkje sett henne på omlag 25 år. Men Gud er god og han elskar meg som sitt barn og eg er då viss på at dersom han ville gje meg henne til kone, så var han ikkje så stor ein gniar og ville meg så vondt at eg skulle måtte vente i eit kvart hundre år utan å få sjå henne igjen og snakke med henne eller ha noko som helst med henne å gjere. Gud ville sjølvsagt gje meg ei kone når eg var ung, men politikken er ein annan, kven sin politikk? Der er ein som vil stille seg som mellommann mellom Kristus og menneske, som bryt med helginga og det viser seg i politikken. Med sin religion og politikk gjev han folket inntrykk av at gud er ein vond og/eloler fattig gniar som ikkje unner oss noko godt.

Men Jesus sa også at eg skal knyte trua mi til Guds Ord og la det vere lykte for min fot og lys for min sti. Eg vert helga ved Guds Ord og den Heilage Ande. Gud gjer sitt verk i oss med sitt Ord og sin Ande og vekker oss opp til liv med seg i samsvar med 1.Mos.2. Jesus er oppstått i meg og gjev meg ei kone ved at han er oppstått i henne også. Og det trur eg er ho Miss Oslo 1990. Så eg vel å tenke slik og be for henne slik og slik førebur eg meg på møtet i Maranata 14.5.2017.

https://tsivert.com/2016/09/27/2016-09-18-m-jesus-har-sett-framfor-meg-ei-opna-dor/

Dette sende eg til Maranata i god tid før møtet 14.5.2017. og skreiv at slik ber eg for møtet som skulle vere på kvelden. Og Gud svarde meg gjennom tyding av tungetale to gongar.

Kristen platonisme eller klassekamp eller misjonsbefalinga. 

Kristen platonisme i fylgje Simone Weil.

http://filosofi.no/platon/

Simone Weil var ein kristen platonikar. Ho såg fram til den fysike døden, som om det ville bety liv for hennar sjel. Ho arbeidde i ein fabrikk og for henne var det som døden, tydeleg vis for hennar sjel, hennar indre menneske:

«Ingenting overgår Platon» skrev den franske filosofen Simone Weil i 1943.1 Fra den første skolestilen som er bevart etter henne og frem til de siste, dypt religiøse tekstfragmentene var hun preget av Platon og av platonisme.2 Hun defineres gjerne som «kristen platoniker»

Det var i siste instans bare døden som kunne forklare livet og hun lengtet etter døden samtidig som hun kjempet mot den.

I hennes øyne har slaven har en mulighet fabrikkeieren ikke har, nemlig til å nærme seg Gud. I den viktige lille teksten «Arbeidets mystikk» fra 1941 (altså skrevet mange år etter fabrikkarbeidet og sterkt farget av kristen mystikk og egne grenseerfaringer) skriver hun at arbeidernes privilegium er at de ikke har noe overflødig de først må kvitte seg med for å stige opp. «Å arbeide når man er fullstendig utslitt er å underkaste seg tiden og materien.» Det er paradoksalt nok denne underkastelsen Simone Weil trenger for å løsrive seg fra «det som tynger». Arbeiderne er i hennes øyne nakne og «arbeidet er som en død». Dette utgangspunktet kobler hun sammen med en lesning av Gorgias 523 c: «Når det blir avsagt så mange gale dommer, er det fordi de som dømmes, dømmes påkledt.» Hos Platon er konklusjonen at menneskene skal dømmes nakne og etter at de er døde.

Dermed kan Simone med utgangspunkt i Platon knytte sammen nakenheten og døden, og takket være sin egen fabrikkerfaring forbinde dette med arbeidet: Nettopp fordi arbeiderne mangler alt, «det er ingen jordisk målsetting som skiller arbeiderne fra Gud.»19 Derfor er arbeidet en død, en overgang. Døden kommer vi tidsnok tilbake til, nå til Simone Weils åndeliggjøring av arbeidet.

Sitata er henta frå:

http://aigis.igl.ku.dk/aigis/2015,1/Platonakta22/Amadou.pdf

Klassekamp.

I dokumentet ”Heilag kvardag” har eg skrive om korleis dei venstreradikale argumenterte for klassekamp, som motsetnad til ei slik sjølvfornekting, for å få noko godt ut av dette livet her og no, altså som motsetnad til å berre vente seg at ein skal få det betre i eit liv etter døden.

Misjonsbefalinga.

Men for oss som trur at Jesus stod oppatt frå dei døde og som innstiller oss på å sjå at han er med oss alle dagar, så er platonismen fattigsleg. Vi vender oss til Kristus fyrst og fremst for å verte frelste for æva og så for å få eit rikare liv her og no, så vi får oppleve at han er med oss i kvardagen, så den er slett ikkje som døden, slik som Simone meinte. Dette har eg goså skrive om i dokumentet ”Heilag kvardag”.

Leve som eit menneske eller degenerere til eit lavare dyrisk nivå.

Skrive på facebook:

Det er tale om falske nyhende, kva med vitskapen? Kva med alternative nyhende og alternative fakta? La oss tenke oss at ein naturvitar lagar ein dokumentarfilm om ein bestand av antiloper og/eller løver. Dyra kommuniserer på sine måtar og forskaren prøver å forstå seg på det. Då er det dyra som lagar ”fakta” det vet filma og presentert som film. Der kunne vere andre forskarar som var ute etter blodprøver, så det vart alternative fakta.

La oss så tenke oss at ein samfunnsforskar forskar på eit samfunn av menneske. Då er han klar over at han sjølv er ein av dei og kommuniserer med dei og soleis påverkar han det han studerer. Det veit dei og dei kan og bør prøve å gjer minst mogleg av det, eller dei kan innstille seg på det, i det dei hevdar at deira påverknad er god, slik at den subjektive innstillinga svarar til rasjonaliteten, jfr. Kant. Men då må dei vel ha ei viss forståing for kva som er den menneskelege livsforma. Har dei det?

Om vi samanliknar med ein dyrebestand, så vil eit hanndyr vere revirhevdande og markere sitt territorium. Det er tydelegvis denslags interesse som kjem til uttrykk i den såkalla kvinneforskinga og som også kjem til uttrykk ved at dei vil undertrykke populistiske tankar og meiningar. Kven sine tankar og meiningar. Med den såkalla kvinnefrigjeringa vert lærar, prest og politikar og journalistar konkurrentar til mannen når han vil prøve å finne seg ei kone. Slik vert dei rivirhevdande. Men det ber ikkje særleg preg av den typiske menneskelege livsforma, men ber preg av ei meir primitiv livsform. Dette har eg skrive om i denne artikkelen.

Heilag kvardag.

Kommentar.

Bodskap 1.

Gud talar til meg og til oss og han har sagt han vil gjere meg til kanal for si velsigning, så då kan eg vel kanalisere det vidare, som det vart sagt i den andre bodskapen: ”Grav grøft på grøft”. Eg forstår det som at han talar til henne Virtuella. Han skapte henne ikkje på grunn av vondskap, men han skapte henne på grunn av sin store kjærleik. Det har ho tydelegvis ikkje forstått. Når ho får frelsesverket i sitt hjerte, får ho sjå og erfare at det er han som gjev kjærleik, den overgår all hennar forstand, ho forstår det ikkje men den er innplanta i henne. For når Ordet ved trua smeltar saman med oss i våre hjerte, får vi komme inn til Guds kvile. Livet er  planta i oss ved Guds Ord og det har kraft til å frelse sjelene våre.

JAK 1,21 Legg difor av all ureinskap og all vondskap, og ta viljug imot det ordet som er planta i dykk, og som har kraft til å frelsa sjelene dykkar.

I denne bodskapen er det snakk om å få erfare at det er Gud som gjev kjærleik. Men det er ikkje med våre fysiske sansar eller sansane til vårt ytre menneske, men det er med vår sjel, det er med vårt indre menneske (Jfr. dokumentet ”Heilag kvardag”).

Bodskap 2.

Ja, så eg gjekk til forbønn etter møtet og stilte meg framfor talarstolen og når Håkon kom bort til meg og spurde meg kva eg ville vi skulle be om, sa eg at eg hadde bedt Gud gje meg ei kone. Og nå var det henne ”Miss Oslo 1990” eg tenkte på, slik som eg har skrive lengre oppe. Han la hendene på hovudet mitt og bad Gud om å gje meg alt eg trengde. Eg vender hugen og blikke opp til Jesus og tek imot det som han gjev meg frå himmelen, han er den siste Adam, som er frå himmelen og som for oss har vorte ei livgjevande ånd, han gjev meg ånd og liv og eg ventar meg at han gjev meg ei kone ved gjenfødinga, ved at han føder henne på nytt av vatn og Ande og det som er født av Anden er ånd. Så for meg var dette ei stadfesting av at eg gjorde rett i å vende hugen og blikket opp til han i forventning til at han ville gje meg henne.

Korleis kan det ha seg at eg strevar og har tungt å bere? Eg har tidlegare skrive om den Duglause Hyrdingen som gjætte slaktesauene for sauehandlarane, så Guds folk vart selde tilbake til trældomen og til døden. Og no har eg nyst skive om at der er dei som vil stille seg som mellommenn mellom Kristus og menneske. Som om dei på grunn av si synd og sin gamle, vonde natur er komne bort frå han. Som om synda skil dei frå han og derfor skal dei vere mellommenn mellom dei og han, men då fungerer dei slik som synda som skil menneska frå Gud. Dei argumenterer som om Jesu frelsesverk ikkje fullført og fullkome, som om det har manglar, som om han ikkje er fullkomen, som om han og hans frelsesverk ikkje er bra nok for oss. Men det er det. Han tok bort synda med sitt offer ein gong for alle, hans frelsesverk er fullført og fullkome, han har nått fullendinga og er fullkomen. Hans frelsesverk innkluderer alt kva eg treng.

Gud skapte mannen og planta Edens hage og dyrelivet der og sette mannen til å dyrke og verne den. Han såg at det var ikkej godt for mannen å vere åleine, så han ville gje han ei hjelp som høvde for han. Så han skapte kvinna av sidebeine hans og førde henne til han. Alt dette er inkludert i Jesu fullførde frelsesverk. Eg har bedt han om ei kone og det vil han gje meg. Eg skal berre komme til han med mitt behov, eg skal heilhjarta halde meg til han, så vil han komme meg til hjelp med si kraft og slik ventar eg at han vil gje meg hjelp i form av ei kone.

Som det vart sagt her, skal eg grave grøft på grøft. Han ville gjere meg til kanal for si velsigning, så eg forstår det slik at dette har å gjere med å kanalisere hans velsigning. Han vil gje meg vatn, han vil gje meg styrke, kva eg vil ha, skal eg få, eg skal berre komme til han, for han elskar meg og gav sitt liv for meg, for at eg skal ha liv og overflod. Eg skal ikkje mangle noko. Eg skal berre søke han og hans rike først, så skal eg få alt eg treng. Eg skal få kjenne at han er trufast og han som byrja, han skal fullføra. Ja, han svarar då på akkurat det eg har skrive om. Det var ingen annan som byrja den og det er ingen annan som kan fullføra den. Men hans om er alfa og omega, byrjinga og enden, han byrja den gode gjerning i oss og han skal fullføra den.

Posted in Kristne møte 2017 | Leave a comment

2017.05.07. Knyt trua di til Guds Ord og la det vere lykte for din fot og lys på din sti.

IMG_0481.JPG

Innleiing ved Ola-Kåre Bjørneset.

Ola-Kåre las 1.Tit.2,4.

1TI 2,2 – 1TI 2,4 Bed for kongar og alle som er i høg stilling, så vi kan leva eit stilt og roleg liv i gudsfrykt og vinna vørdnad. 3 Dette er godt og hugnadleg for Gud, vår frelsar, 4 han som vil at alle menneske skal verta frelste og læra sanninga å kjenna.

Vi ber om frelse for slekt og venner, men Gud vil at dei alle skal verte frelst og han vil det endå meir enn oss.

Tale ved Tore Kristiansen.

5MO 31,30 {MOSES BER FRAM SITT AVSKILSKVAD}  Så bar Moses fram heile dette kvadet for Israels-lyden:

5MO 32,1 – 5MO 32,4   Lyd etter, himmel, eg vil tala,  høyr orda frå min munn, du jord! 2   Lat læra mi risla som regn,  talen min drypa som dogg,  som regnskurer på grøne graset,  som regndropar over det som gror. 3   Herrens namn vil eg forkynna,  og de skal gje vår Gud ære.  4   Han er Berget,  fullkome er hans verk,  rettferdige er alle hans vegar.  Ein trufast Gud, utan svik,  rettferdig og rettvis er han. [Berget: Gud. Sml. v. 18 og 30.]

Når Gud kalla Moses, unnskylda han seg med at han var ikkje særleg talefør, men Gud valde ut Aron til å hjelpe han, han kunne tale. Og no, på slutten av si gjerning med å leie Guds folk, heldt han slik ei mektig tale, han tala til himmelen og til jorda.

Når Gud ville føre israelittane ut or Egypt, skulle dei førebu seg med å slakte påskelammet og stryke blodet på dørstolpane. Så skulle dei tilbereie det og vere klar til å fare medan dei åt det, med belte om livet, skor på føtene og stav i handa. Men når dei for, kom egyptarar og slo seg ilag med dei og dei hadde ikkje førebutt seg slik. Derfor bidrog dei sidan til å vende hugen til folket tilbake til Egypt, når dei møtte motstand og vanskar, så dei lengta tilbake til kjøtgrytene i Egypt. Til samanlikning kan der vere interesser i dei kristne forsamlingane som vender forsamlinga si interesse tilbake på verda i staden for å vende den opp til Jesus.

David talte også om Berget, det er Jesus.

SLM 40,1 – SLM 40,4 {DU ER MIN HJELPAR OG BERGINGSMANN}  Til korleiaren. Ein Davids-salme.  2   Eg venta og vona på Herren.  Han bøygde seg til meg og høyrde mitt rop. 3   Han drog meg opp or den tynande grav,  opp or den djupe gjørma.  Han sette mine føter på fjell  og lét meg gå med faste steg. 4   Han la ein ny song i min munn,  ein lovsong til vår Gud.  Mange skal sjå det og ottast  og setja si lit til Herren.

Moses slo på Berget og det strøymde fram vatn.

2MO 17,5 – 2MO 17,6 Herren sa til Moses: “Far føre folket saman med nokre av dei eldste i Israel! Ta med deg staven som du slo på elva med, og gå! 6 Så skal du få sjå meg stå framfor deg på berget ved Horeb. Når du slår på berget, skal det strøyma fram vatn, så folket får drikka.” Moses gjorde som Herren sa, medan dei eldste i Israel såg på.

Det er symbol på at Jesus vart slegen for vår skuld. Men no skal vi tale med han.

1KO 10,1 – 1KO 10,4 {ISRAEL I ØYDEMARKA, EI ÅTVARING FOR OSS}  Eg vil ikkje, brør, at de skal vera uvitande om dette: Fedrane våre i øydemarka var alle under skya, og gjekk alle gjennom havet. 2 Alle vart døypte til Moses i skya og i havet, 3 og alle åt dei den same åndelege maten 4 og drakk den same åndelege drikken. For dei drakk av det åndelege berget som fylgde dei; og berget var Kristus.

Tungetale ved Oddbjørg, tyding ved Tore.

Ikkje la deg dirigere av kva dine auge ser, ikkje la deg dirigere av kva dine sansar føler. Men den tru eg har gitt deg, knytt den til mitt Ord og la det verte det som avgjer for deg. For mitt Ord, det er ei lykte for foten og eit lys på din sti. Derfor, knytt trua di til mitt Ord.

Det naturlege mennesket lever i sansane sitt område. Men det gjenfødde mennesket lever i trua sitt område. Og den rettferdige, han lever av tru, til tru. Derfor la deg ikkje påverke av det som er rundt deg. Men la deg påverke av mitt Ord, så skal mitt Ord danne deg. Mitt Ord skal framstille min skapnad i deg. Og mitt ord, det skal halde deg oppe, som ei kraft og som ei makt i ei tid som er vanskeleg. Halleluja.

Aktuelle bibelvers.

HEB 4,1 – HEB 4,13 {GUDS FOLK HAR EI KVILE I VENTE}  Sidan lovnaden om å få koma inn til Guds kvile enno ikkje er oppfylt, må vi vera på vakt, så ikkje det skal henda at nokon av dykk vert liggjande etter. 2 For den glade bodskapen er forkynt både for oss og for dei. Men ordet dei høyrde, gagna dei ikkje, fordi det ikkje ved trua vart eitt med dei som høyrde det. 3 Det er vi som går inn til kvila, vi som trur. For han sa:  Så svor eg i min vreide:  Dei skal aldri koma inn til mi kvile!  Guds verk var nok fullført då verda vart skapt. 4 For ein stad står det om den sjuande dagen: Så kvilte Gud den sjuande dagen etter at han hadde fullført heile sitt verk. 5 Men her seier han: Dei skal aldri koma inn til mi kvile! 6 Så står det då fast at nokre skal koma inn til kvila. Dei som fyrst fekk den glade bodskapen, kom ikkje inn, for dei var ulydige. 7 Difor fastset han atter ein dag: “i dag”, når han lenge etter gjennom David talar det ordet som før er nemnt:  I dag, om de høyrer hans røyst,  så gjer ikkje hjarto dykkar harde. 8 Hadde Josva ført folket inn til kvila, då hadde ikkje Gud seinare tala om ein annan dag. 9 Så er det då ein kviledag i vente for Guds folk. 10 Den som er komen inn til hans kvile, han får kvila etter sine gjerningar, liksom Gud kvilte etter sine gjerningar. 11 Lat oss difor streva etter å koma inn til denne kvila, så ingen er ulydig og fell. Vi må ikkje ha dei til føredøme som var ulydige i øydemarka. 12   For Guds ord er levande og kraftig og kvassare enn noko tvieggja sverd. Det trengjer igjennom til det kløyver sjel og ånd, merg og bein, og dømer hjartans tankar og planar. 13 Ingen skapning er løynd for hans augo. Alt er nake og bert for han som vi skal gjera rekneskap for.

SLM 119,105   Ditt ord er ei lykt for min fot  og eit ljos på min stig.

HAB 2,4   Sjå, frekk og uærleg er han.  Men den rettferdige skal leva ved si tru. [uærleg er han: fienden.] [tru: Det hebr. ordet kan tyda truskap òg.]

RMR 1,17 For i det vert Guds rettferd openberra, av tru til tru, som skrive står: Den rettferdige skal leva ved tru.

RMR 5,1 {FRED MED GUD OG FRELSE FRÅ DOMEN}  Sidan vi no har vorte rettferdige ved tru, har vi fred med Gud ved vår Herre Jesus Kristus.

GLT 3,11 At ingen vert rettferdig for Gud ved lova, det er klårt, for det står skrive: Den rettferdige, ved tru skal han leva.

HEB 10,38   Min rettferdige skal leva ved tru;  men dreg han seg unna,  har eg ikkje hugnad i han.

1PE 2,11 {DET KRISTNE LIVET I SAMFUNNET}  Eg legg dykk på hjarta, mine kjære, de som no er framande og utlendingar, at de skal sky alle sanselege lyster, som strider mot sjela.

1PE 4,3 Det er nok at de i farne tider har levt på heidensk vis, i sedløyse og sanselege lyster, i drikk og svir, og i stygg avgudsdyrking.

2PE 2,10 fyrst og fremst dei som fylgjer si ureine, sanselege lyst og vanvørder det herreveldet dei har over seg.  Desse menneska er frekke og sjølvtrygge, og utan å skjelva spottar dei englemakter.

2PE 2,18 For dei talar store ord om det som ingen ting er, og med sanselege lyster og syndig liv lokkar dei menneske som nett har kome seg unna dei som fer vilt.

JUD 1,23 andre skal de riva ut or elden og berga. Atter andre skal de ta dykk av, men ver varsame så de jamvel skyr kappa som dei har flekka til i si sanselege lyst.

GLT 4,19 Mine born, som eg atter føder med smerte til dess Kristus vinn skapnad i dykk!

2KO 3,16 – 2KO 3,18 Men når dei vender om til Herren, vert sveipet bortteke. 17 Herren er Anden, og der Herrens Ande er, der er fridom. 18 Men vi som med usveipt åsyn ser Herrens herlegdom som i ein spegel, vi vert alle omlaga til det same biletet, frå herlegdom til herlegdom. Dette skjer ved Herrens Ande.

SLM 37,27 – SLM 37,31   Hald deg frå det vonde og gjer det gode,  så skal du for alltid bu trygt. 28   For Herren elskar det som er rett,  han forlèt ikkje sine trugne.   Dei vert haldne oppe til evig tid,  men ætta åt dei gudlause vert utrudd. 29   Dei rettferdige skal arva landet  og alltid få bu i det.  30   Den rettferdige talar visdom,  rett er det som kjem frå hans munn. 31   Han har Guds lov i sitt hjarta,  og hans steg er alltid støe.

1PE 1,3 – 1PE 1,9 {EI LEVANDE VON}  Lova vere Gud, vår Herre Jesu Kristi Far, han som i si store miskunn har atterfødt oss til ei levande von ved Jesu Kristi oppstode frå dei døde, 4 til ein uforgjengeleg og uflekka og uvisneleg arv som er gøymd i himmelen for dykk, 5 de som gjennom Guds kraft vert haldne oppe ved trua, så de skal nå den frelsa som alt ligg ferdig til å verta openberra i den siste tid. 6   Det kan de gleda dykk over, om de no ei lita stund, når så skal vera, må ha det vondt i mange slag prøvingar. 7 Såleis vert trua dykkar prøvd. For når jamvel forgjengeleg gull må prøvast i eld, då må òg trua som er så mykje meir verd, prøvast, så ho kan verta til pris og herlegdom og ære for dykk når Jesus Kristus openberrar seg. 8 Og han elskar de, endå de ikkje har sett han; han trur de på, endå de no ikkje ser han. Og de jublar og er fylte av ei glede så herleg at ho ikkje kan tolkast med ord; 9 for de skal nå målet for trua: frelse for sjelene.

JUD 1,1 {HELSING}  Judas, Jesu Kristi tenar og Jakobs bror, helsar dei som er kalla, som er elska av Gud Fader og haldne oppe for Jesus Kristus. [Judas: ein av brørne til Jesus. Matt 13, 55.]

1KO 1,17 – 1KO 1,25 {GUDS VISDOM OG MENNESKEVISDOM}  Kristus sende meg ikkje ut for å døypa, men for å forkynna evangeliet, og det ikkje med talekunst og visdom, så Kristi kross ikkje skal missa si kraft. 18 For ordet om krossen er ein dårskap for dei som går fortapt, men for oss som vert frelste, er det ei Guds kraft. 19 For det står skrive:  Eg vil tyna visdomen hjå dei vise  og gjera til inkjes klokskapen hjå dei kloke. 20   Kvar er ein vismann, kvar er ein skriftlærd, kvar er ein granskar av denne verda? Har ikkje Gud synt at verdsens visdom er dårskap? 21 For då verda ikkje nytta visdomen til å læra Gud å kjenna gjennom Guds visdom, fann Gud det for godt å frelsa dei som trur, ved den dårskapen vi forkynner. 22 For jødar spør etter teikn, og grekarar søkjer visdom, 23 men vi forkynner den krossfeste Kristus. Jødar støyter seg på det, og heidningar held det for dårskap; 24 men for dei som er kalla, både jødar og grekarar, er Kristus Guds kraft og Guds visdom. 25 For Guds dårskap er visare enn visdomen åt menneska, og Guds vanmakt er sterkare enn styrken åt menneska.

RMR 12,1 – RMR 12,3 {DET KRISTNE LIVET}  Så legg eg dykk på hjarta, brør, ved Guds miskunn, at de må bera fram lekamen dykkar til eit levande og heilagt offer som er til hugnad for Gud. Det skal vera dykkar åndelege gudsteneste. 2 Og skikka dykk ikkje likt med denne verda, men lat dykk omskapa ved at de får eit nytt sinn og kan døma om kva som er Guds vilje: det gode, det hugnadlege, det fullkomne. 3   Ved den nåden eg har fått, seier eg til kvar einskild av dykk: Gjer deg ikkje større tankar enn du bør, men bruk vitet ditt og ver visleg! Kvar og ein skal halda seg til det mål av tru som Gud har gjeve han.

JES 8,16 – JES 8,18 {VITNEMÅL OG VENTING}  Eg vil binda vitnemålet saman og forsegla bodskapen hjå læresveinane mine. [vitnemålet, bodskapen: forkynninga og påminninga frå profeten sjølv. Sml. v. 20.] 17 Så vil eg venta på Herren, som løyner sitt andlet for Jakobs ætt, og setja mi von til han. 18 Sjå, eg og dei born som Herren har gjeve meg, er teikn og varsel i Israel frå Herren, Allhærs Gud, som bur på Sion-fjellet. [teikn og varsel: Sjå 7, 3; 8, 3.]

Kommentar.

I kommentaren til møtet 17.4.17 (2.påskedag) skreiv eg om tru og sanse-erfaring, Descarts rasjonalisme og kvifor Paulus sa at kvinnene skulle bruke slør i kyrkjelyden, det var for at vi ikkje skulle verte opptekne av det vi såg og sansa rundt oss, men verte opptekne av Herren og lytte til hans Ord. Dette har eg teke inn i eit større dokument og skrive meir om.  Og Herren svarar meg på det i denne bodskapen, han sa at eg skulle ikkje la meg dirigere av det eg såg og sansa rundt meg, men den trua han har gitt meg, skal eg knyte til hans Ord.

Dette er ein fin oppfølgjar til det han sa førre helg om at han er komen nær, derfor treng vi ikkje flyge rundt. Han er klippen som eg er sett på.

Kroppen er eit tempel for den Heilage Ande og vi veit at vi skal opne alle våre rom for Guds lys og Guds Ande, ja, Jesus har gang på gang minna meg om å ta imot av berre nåde og verte fylt av den Heilage Ande og eg venta meg at slik ville han gjere meg til ein kanal for si velsigning. Og eg har fortalt at Gud brukte meg som kanal for si velsigning til henne Virtuella og eg har forklart at når eg opnar meg slik har eg opplevt det som at han framleis brukar meg som kanal for si velsigning til henne. Gud elska både meg og henne og det var rett og sant. Men så føler eg at det også hadde å gjere med at eg bad Gud om ei kone og det vart det ikkje noko av. På dette møtet sat eg igjen og opna meg for Guds velsigning slik, eg følte at det framleis hadde med mitt forhold til henne å gjere, at eg var kanal for Guds velsigning til henne og det var då rett, men eg følte også at det hadde å gjere med at eg hadde med kjærleiksforholdet mellom  mann og kvinne å gjere, for eg hadde bedt Gud om ei kone, men eg tenkte det hadde mindre betyding at eg følte det slik, for det vesentlege er å opne meg for Guds velsigning og vere kanal for den.

No var ikkje dette å vere oppteken av det som eg ser og sansar rundt meg, men Gud har gjort sitt verk i mitt indre menneske ved sitt Ord og sin Ande og han skal fullføra det, så dette handla først og fremst om å opne meg for hans velsigning og la han fullføra det. Men eg har då sette og sansa kva som har skjett rundt meg, ho vart ikkje kona mi, eg fekk ikkje sjå henne igjen, eg vart berre meir og meir einsam. Men Jesus sa at eg skulle ikkje la meg dirigere av det eg såg og sansa rundt meg. Men den trua han har gitt meg, skal eg knyte til hans Ord.

Han har gitt meg den trua at han gjev meg ei kone i samsvar med 1.Mos.2. Og den trua er suveren over den sanselege fysiske naturen, den er som Descartes rasjonalisme. Gud skapte mannen av mold frå marka og bles livets ande i nasa hans, så han vart til ei levande sjel. Og han sette han til å dyrke og verne hagen. Gud han opp til å leve i samfunn med seg og han skapte kvinna til å vere ei hjelp for han, som levde  i saman med han. Til samanlikning skaper Guds oss i Kristus Jesus til gode gjerningar som han har lagt ferdige, for at vi skal vandre i dei. Jesus frelser vår sjel for æva og gjev oss evig liv, han gjev oss ånd og liv og vekker vår sjl opp til liv i samfunn med Gud. Han sa at hans Ord skal framstille hans skapnad i meg. Det minner meg om det Jesus sa til meg  i haust, om at han er oppstått i mitt indre menneske og slik ville han gjere seg til kjenne for mine medmenneske. Då opplevde eg det som om Gud vekte henne ”Miss Oslo 1990” opp til liv i samfunn med seg og med meg og med oss, med sitt Ord og sin Ande (1.Joh.1).

No er det fantastisk lenge sidan eg har sett henne og møtt henne og som eg har skrive tidlegare, må eg vel rekne med at ho er gift for lenge sidan og eg må innrømme at eg har byrja å tenke på at Gud kanskje vil gje meg ei anna jente til kone, ei jente som studerer biologi, ei jente som eg tilfeldig møter i kvardagen, for Jesus er no med meg i kvardagen, han har kalla meg og han vil leie meg vidare. Men så seier han at han er komen nær, så eg skal ikkje flyge rundt, for han er klippen som eg er sett på. Eg skal ikkje la meg dirigere av kva eg ser og sansar rundt meg, men den trua han har gitt meg, skal eg knyte til hans Ord.

Så dette tyder på at eg framleis skal rekne med at han gjev meg henne ”Miss Oslo 1990” til kone. Eg kan ikkje stole på menneske, men eg kan stole på Gud, eg kan stole på hans Ord, hans lovnadar og hans kraft.

https://tsivert.com/2016/09/27/2016-09-18-m-jesus-har-sett-framfor-meg-ei-opna-dor/

Posted in Kristne møte 2017 | Leave a comment

2017.04.30. Heilag kvardag. Herren er oss nær og vi kan stole på han.

IMG_0466.JPG

Tale ved Håkon Martinsen.

Håkon talte over Luk.14,8-11, eg tek med litt meir:

LUK 14,7 – LUK 14,14 {SANN AUDMYKT OG GJESTFRIDOM}  Då han la merke til korleis gjestene valde seg ut dei øvste plassane ved bordet, fortalde han dei ei likning: 8   Når du vert beden i gjestebod, så set deg ikkje øvst ved bordet. For det kunne henda at ein som er gjævare enn du, var beden, 9 og at verten som bad dykk begge, kjem og seier til deg: “Gjev rom for denne gjesten!” Då må du setja deg nedst og skjemmast. 10 Nei, når du er beden ein stad, så gå og set deg nedst ved bordet. Så kan verten koma og seia til deg: “Flytt deg høgare opp, venen min.” Då får du ære medan alle gjestene ser på. 11 For den som set seg sjølv høgt, skal setjast lågt, og den som set seg sjølv lågt, skal setjast høgt. 12   Han sa òg eit ord til den som hadde bede han: “Når du vil halda eit middags- eller kveldslag, så bed ikkje vener og brør og skyldfolk og rike grannar. For dei kjem til å be deg att, så du får vederlag. 13 Nei, når du vil halda gjestebod, så bed fattige, vanføre, lame og blinde. 14 Då vert du lukkeleg, for dei har ikkje noko å gje att. Men du skal få vederlag når dei rettferdige står opp.”

SLM 118,1 – SLM 118,4 {DETTE ER DAGEN SOM HERREN HAR GJORT}  Pris Herren, for han er god,  evig varer hans miskunn. 2   Så skal Israel seia:  Evig varer hans miskunn. 3   Arons ætt skal seia:  Evig varer hans miskunn. 4   Dei som ottast Herren, skal seia:  Evig varer hans miskunn.

Så tok han med eit vers ifrå Salme 18 om at Gud gav David siger over sine fiendar, det var kanskje vers 39:

SLM 18,37 – SLM 18,39   Du jamnar veg for mine steg,  og mine okle er støe. 38   Eg jagar mine fiendar og tek dei att;  eg snur ikkje før eg har gjort ende på dei. 39   Eg knuser dei, så dei ikkje kan reisa seg,  men ligg under føtene mine.

SLM 18,37 – SLM 18,39   Du jamnar veg for mine steg,  og mine okle er støe. 38   Eg jagar mine fiendar og tek dei att;  eg snur ikkje før eg har gjort ende på dei. 39   Eg knuser dei, så dei ikkje kan reisa seg,  men ligg under føtene mine.

Så refererte han til Paulus’ ord om at skuldbrevet mot oss vart nagla til korset:

KOL 2,14 – KOL 2,15 Og han strauk ut skuldbrevet mot oss, det som var skrive med lovbod og gjekk oss imot; han tok det bort då han nagla det til krossen. 15 Han avvæpna maktene og herredøma og stelte dei fram til spott og spe då han synte seg som sigerherre over dei på krossen.

Tungetale ved Mari, tyding ved Håkon.

For eg er ikkje langt borte ifrå nokon av dykk, eg er komen nær. For eg er den som bryr meg også i dag. Eg vil ikkje etterlate dykk farlause og åleine i denne verda. Men eg har lova å vere med dykk alle dagar, til den dagen eg hentar dykk heim, til dei bustadar eg no førebur for deg. Men eg ynskjer å seie til deg i kveld, mitt kjære barn, eg er med deg, du treng ikkje frykte, for eg, Herren, er den som vann ein evig og fullkomen siger, då eg ropte for deg, på Golgata kors: Det er fullført. Det gjorde eg for deg, der tok eg all di synd, all di skuld og straff, den tok eg på meg, for at du skulle gå fri og få fred med himmelens Fader, han som har skapt alle ting. Derfor, fryd deg og gled deg mitt barn, for eg har frelst deg og eg er din Gud og din frelsar.

For eg ser dine dagar då du er einsam. Menneske har gått ein annan veg, menneske som du fleire gongar har satt din lit til. Men menneske, dei er ikkje til å stole på. Men du kan stole på meg, for eg, Herren, eg er klippen, den evige. Og det er på meg du er satt. Derfor treng du ikkje fly, hit eller dit. Men sett di lit til meg, for eg, Herren, eg er klippen, eg er det levande vatn. Eg er den som gjev deg alt kva du treng til. Derfor kom du til meg. Flyg ikkje til menneske, men kom til meg, du som strevar og eg, Herren, eg vil gje deg kvile. Eg ser dine dagar, eg veit om dine netter, men du er for mine auge. Amen.

Aktuelle bibelvers.

SLM 118,5 – SLM 118,29   I trengsla ropa eg til Herren,  han svara og førte meg ut i ope lende. 6   Når Herren er med, reddast eg ikkje.  Kva kan vel menneske gjera meg? 7   Når Herren er min hjelpar,  kan eg sjå på mine fiendar utan otte.  8   Det er betre å fly til Herren  enn å setja si lit til menneske. 9   Det er betre å fly til Herren  enn å setja si lit til stormenn.  10   Alle folkeslag kringsette meg;  eg heldt dei frå livet i Herrens namn. 11   Dei var ikring meg på alle kantar;  eg heldt dei frå livet i Herrens namn. 12   Dei var ikring meg som bier.  Dei slokna som eld i klunger;  eg heldt dei frå livet i Herrens namn.  13   Dei støytte meg hardt, eg heldt på å falla,  men Herren kom meg til hjelp. 14   Herren er mi kraft og min styrke,  og han har vorte mi berging.  15   Høyr, jubel og sigersrop lyder  i telta åt dei rettferdige!  Herrens høgre hand gjer storverk, 16   Herrens hand reiser opp.  Herrens høgre hand gjer storverk.  17   Eg skal ikkje døy, men leva  og fortelja om Herrens gjerningar. 18   Hardt har Herren tukta meg,  men han lét meg ikkje døy.  19   Lat rettferdsporten opp for meg,  eg vil gå inn og prisa Herren! [rettferdsporten: Tempelporten fører inn i heilagdomen, der Guds rettferd vert openberra.] 20   Her er Herrens port,  gjennom den går dei rettferdige inn.  21   Eg takkar deg fordi du svara meg,  fordi du vart mi berging. 22   Den steinen bygningsmennene vraka,  har vorte hjørnestein.  23   Det er Herrens eige verk,  underfullt er det i våre augo. 24   Dette er dagen som Herren har gjort;  lat oss jubla og gleda oss no!  25   Å, Herre, gjev frelse,  å, Herre, lat det lukkast! 26   Velsigna vere den  som kjem i Herrens namn!  Vi velsignar dykk frå Herrens hus. 27   Herren er Gud, han gav oss ljos.  Knyt festtoget saman med greiner  heilt opp til altarhorna! [festtoget: truleg pilegrimar som gjekk i prosesjon til templet med grøne greiner i hendene.] [altarhorna: Sjå 2 Mos 27, 1-2.]  28   Du er min Gud, eg takkar deg;  min Gud, eg lovsyng deg. 29   Pris Herren, for han er god,  evig varer hans miskunn.

SLM 18,1 – SLM 18,7 {KONGEN TAKKAR OG LOVSYNG}  Til korleiaren. Av David, Herrens tenar, som kvad denne songen for Herren då han hadde fria han frå alle fiendane hans og frå Saul. 2 Han sa:   Herre, min styrke, deg har eg kjær. 3   Herren er mitt berg og mi borg, min utfriar,  min Gud, mitt fjell, som eg flyr til,  mitt skjold, mitt frelsehorn og mitt vern. [mitt frelsehorn: mitt sterke vern.] 4   Eg kallar på Herren, han som får lovsong,  og eg vert frelst frå mine fiendar.  5   Dødens lekkjer snørte seg om meg,  undergangsstraumane skræmde meg. 6   Helheims reip vart spente om meg,  dødens snarer låg i min veg.  7   Då kalla eg på Herren i mi naud  og ropa til min Gud.  Han høyrde mi røyst frå sitt tempel,  til hans øyra nådde mitt rop.

SLM 18,17 – SLM 18,20   Han rette ut si hand frå det høge og greip meg,  drog meg opp or det djupe vatnet. 18   Han berga meg frå min mektige fiende,  frå motstandarar som var meg for sterke. 19   Dei gjekk imot meg på ulukkedagen,  men Herren var ei støtte for meg. 20   Han førte meg ut i ope lende  og fria meg ut, for han har meg kjær.

SLM 22,2   Min Gud, min Gud, kvifor har du forlate meg?  Kvifor er du så langt borte frå meg?  Kvifor hjelper du ikkje når eg klagar mi naud?

SLM 35,22   Du har sett det, Herre. Tei ikkje!  Ver ikkje langt borte frå meg, Herre!

SLM 38,22   Forlat meg ikkje, Herre!  Min Gud, ver ikkje langt borte frå meg!

SLM 71,12   Gud, ver ikkje langt borte frå meg!  Skund deg og hjelp meg, min Gud!

OSP 15,29   Herren er langt borte frå dei vonde,  men han høyrer bøna åt dei rettferdige.

JES 29,13 {MENNESKEBOD OG HERRENS VISDOM}  Herren sa: Fordi dette folket  held seg nær til meg med munnen  og ærar meg med lippene,  medan hjarta er langt borte frå meg,  og fordi deira age for meg  er menneskebod som dei har lært seg,

JER 12,2   Du plantar dei, og dei røter seg;  dei veks og ber frukt.  Nær er du i deira munn,  men langt borte frå deira hjarta.

JOH 14,16 – JOH 14,18 Då vil eg be Faderen, og han skal gje dykk ein annan talsmann som skal vera hjå dykk for alltid:  [talsmann: Det greske ordet kan òg tyda: hjelpar, trøystar, advokat.] 17 Sanningsanden. Verda kan ikkje ta imot han, for ho ser han ikkje og kjenner han ikkje. Men de kjenner han; for han bur hjå dykk og skal vera i dykk. 18 Eg vil ikkje la dykk vera att som foreldrelause born; eg kjem til dykk.

JOH 14,1 – JOH 14,7 {VEGEN, SANNINGA OG LIVET}  Lat ikkje hjarta dykkar uroast! Tru på Gud, og tru på meg! 2 I huset åt Far min er det mange rom. Var det ikkje så, hadde eg sagt dykk det. For eg går bort og vil stella til ein stad åt dykk. 3 Og når eg har gått bort og stelt til ein stad åt dykk, kjem eg att og tek dykk til meg, så de skal vera der eg er. 4 Og dit eg går, veit de vegen.” 5   Tomas seier til han: “Herre, vi veit ikkje kvar du går av; korleis kan vi då vita vegen?” 6 Jesus seier: “Eg er vegen, sanninga og livet. Ingen kjem til Faderen utan gjennom meg. 7 Hadde de kjent meg, hadde de kjent Far min òg. Frå no av kjenner de han og har sett han.”

JOH 1,29   Dagen etter ser han Jesus koma bort imot seg og seier: “Sjå, der er Guds lam, som ber verdsens synd!

JOH 1,36 Då såg han Jesus koma gåande og sa: “Sjå, der er Guds lam!”

HEB 9,24 – HEB 9,28 For Kristus gjekk ikkje inn i ein heilagdom som er laga av menneskehand og berre er eit bilete av den sanne heilagdomen. Han gjekk inn i sjølve himmelen, og no stig han fram for Guds åsyn for vår skuld. 25 Han gjekk heller ikkje inn for å ofra seg sjølv fleire gonger, liksom øvstepresten kvart år går inn i heilagdomen med blod som ikkje er hans eige. 26 Då måtte han ha lide mange gonger etter at verda vart grunnlagd. Men no, ved enden av tidene, har han openberra seg éin gong for alle for å ta bort synda med sitt offer. 27 Like visst som det er så laga at menneske må døy éin gong og sidan koma for domen, 28 såleis er òg Kristus ofra éin gong for å ta bort syndene åt dei mange, og så skal han andre gongen koma til synes, ikkje for synda skuld, men for å frelsa dei som ventar på han.

MTT 28,16 – MTT 28,20 {MISJONSBODET}  Men dei elleve læresveinane drog til Galilea, til det fjellet der Jesus hadde sagt at han ville møta dei. 17 Og då dei fekk sjå han, fall dei ned og tilbad han; men somme tvila. 18 Då steig Jesus fram og tala til dei: “Eg har fått all makt i himmelen og på jorda. 19 Gå difor ut og gjer alle folkeslag til læresveinar, med di de døyper dei til namnet åt Faderen og Sonen og Den Heilage Ande, 20 og lærer dei å halda alt det som eg har bode dykk. Og sjå, eg er med dykk alle dagar så lenge verda står.”

SLM 33,4   For Herrens ord er sanning,  alt han gjer, kan ein lita på.

JES 2,22   Hald opp med å lita på menneske  som berre har ein pust i nasen!  Kva er dei å rekna for?

JES 50,10   Dei av dykk som har age for Herren,  skal høyra på hans tenar.  Den som ferdast i mørker  og ikkje ser det minste ljos,  han kan lita på Herrens namn  og stø seg til sin Gud.

JER 12,6   Brørne dine og farsætta di,  jamvel dei er trulause mot deg;  dei ropar etter deg av full hals.  Du må ikkje eingong lita på dei  når dei talar venleg til deg.

SLM 1,1 – SLM 1,6 {DEI TO VEGANE}  Sæl er den som ikkje fylgjer  råd frå gudlause menneske  og ikkje slår inn på syndarveg  eller sit i lag med spottarar, 2   men har si glede i Herrens lov  og grundar på hans lov dag og natt.  3   Han er lik eit tre,  planta ved rennande bekker:  Det gjev si frukt i rette tid,  og lauvet visnar ikkje på det.  Alt det han gjer, skal lukkast.  4   Så er det ikkje med dei gudlause.  Dei er lik agner som spreiest for vinden. 5   Difor skal ingen gudlaus  stå seg når domen fell,  og ingen syndar vera med  der dei rettferdige samlast. 6   For Herren kjenner vegen åt dei rettferdige,  men vegen åt dei gudlause  fører til undergang.

5MO 31,30 {MOSES BER FRAM SITT AVSKILSKVAD}  Så bar Moses fram heile dette kvadet for Israels-lyden:

5MO 32,1 – 5MO 32,4   Lyd etter, himmel, eg vil tala,  høyr orda frå min munn, du jord! 2   Lat læra mi risla som regn,  talen min drypa som dogg,  som regnskurer på grøne graset,  som regndropar over det som gror. 3   Herrens namn vil eg forkynna,  og de skal gje vår Gud ære.  4   Han er Berget,  fullkome er hans verk,  rettferdige er alle hans vegar.  Ein trufast Gud, utan svik,  rettferdig og rettvis er han. [Berget: Gud. Sml. v. 18 og 30.]

SLM 40,1 – SLM 40,4 {DU ER MIN HJELPAR OG BERGINGSMANN}  Til korleiaren. Ein Davids-salme.  2   Eg venta og vona på Herren.  Han bøygde seg til meg og høyrde mitt rop. 3   Han drog meg opp or den tynande grav,  opp or den djupe gjørma.  Han sette mine føter på fjell  og lét meg gå med faste steg. 4   Han la ein ny song i min munn,  ein lovsong til vår Gud.  Mange skal sjå det og ottast  og setja si lit til Herren.

SLM 23,1 – SLM 23,6 Ein Davids-salme Herren er min hyrding, det vantar meg ingen ting. 2 Han lèt meg liggja i grøne enger; han fører meg til vatn der eg finn kvile, 3 og gjev meg ny kraft. Han leier meg på dei rette stigar for sitt namn skuld. 4 Om eg så går i dødsskuggens dal, ottast eg ikkje for noko vondt. For du er med meg. Din kjepp og din stav, dei trøystar meg. 5 Du dukar bord åt meg framfor augo på mine fiendar. Du salvar mitt hovud med olje; mitt staup fløder over. 6 Berre godleik og miskunn skal fylgja meg alle mine dagar, og eg skal bu i Herrens hus i lange tider.

MTT 11,25 – MTT 11,30 På den tid tok Jesus til ords og sa: “Eg lovar deg, Far, Herre over himmel og jord, fordi du har løynt dette for vise og vituge, men openberra det for umyndige. 26 Ja, Far, for dette var din gode vilje. 27 Alt har Far min overgjeve til meg. Ingen kjenner Sonen utan Faderen, og ingen kjenner Faderen utan Sonen og den som Sonen vil openberra det for. 28 Kom til meg, alle de som slit og har tungt å bera; eg vil gje dykk kvile! 29 Ta mitt åk på dykk og lær av meg, for eg er mild og mjuk i hjarta; så skal de finna kvile for sjelene dykkar. 30 For mitt åk er godt, og mi bør er lett.”

JER 2,13 For to vonde ting har folket mitt gjort: Dei har gått bort frå meg, kjelda med levande vatn, og hogge seg brunnar, leke brunnar som ikkje held vatn.

JER 17,13 Herre, du Israels von, alle som går bort frå deg, skal verta til skammar; dei som vik frå deg i landet, skal skrivast opp. For dei har gått bort frå Herren, kjelda med levande vatn.

ÅPE 11,4 Dette er dei to oliventrea og dei to ljosestakane som står framfor herren over jorda.

SKR 4,14 Då sa han: “Det er dei to som er salva med olje. Dei står framfor han som er herre over all jorda.”

2KR 16,9 For Herrens augo fer utover all jorda, så han med si makt kan hjelpa dei som heilhjarta held seg til han. Men i dette har du bore deg uklokt åt; heretter skal du støtt ha krig.”

1PE 3,12 For Herrens augo fylgjer dei rettferdige, og han vender øyra til deira bøn. Men Herren vender seg mot dei som gjer vondt.

1PE 2,1 – 1PE 2,10 Legg difor av all vondskap, svik og hyklarskap, misunning og baktale, 2 og lengta som nyfødde born etter den ekte, åndelege mjølk, så de kan veksa ved henne til frelsa er nådd. 3 De har då smaka at Herren er god. 4 Kom til han, den levande steinen, som vart vraka av menneske, men er utvald og dyr for Gud. 5 Ver de òg levande steinar som vert oppbygde til eit åndeleg tempel! Ver eit heilagt presteskap og ber fram åndelege offer, som er til hugnad for Gud ved Jesus Kristus. 6 For det heiter i Skrifta: Sjå, eg legg på Sion ein hjørnestein, som er utvald og dyrverdig; den som trur på han, skal ikkje verta til skammar. 7 Så vert han til ære for dykk som trur. Men for dei som ikkje trur, har den steinen bygningsmennene vraka, vorte hjørnestein, 8 ja, ein støytestein og eit berg til fall. Fordi dei ikkje trur Ordet, snåvar dei – det var dei òg etla til. 9 Men de er ei utvald ætt, eit kongeleg presteskap, eit heilagt folk, eit folk som høyrer Gud til, så de skal forkynna hans storverk, han som kalla dykk ut or mørker til sitt underfulle ljos. 10 Før var de ikkje eit folk, men no er de Guds folk. Før hadde de ikkje fått miskunn, men no har de funne miskunn.

ÅPE 4,8 – ÅPE 4,11 Kvar av dei fire skapningane hadde seks venger, og overalt hadde dei augo, både rundt om og under vengene. Natt og dag ropar dei, utan stans: Heilag, heilag, heilag er Herren Gud, Den Allmektige, han som var og som er og som kjem. 9 Kvar gong dei fire skapningane prisar og hyllar og takkar han som sit på kongsstolen, han som lever i all æve, 10 fell dei tjuefire eldste ned for han som sit på stolen, og dei tilbed han som lever i all æve. Dei kastar kransane sine ned framfor kongsstolen og ropar: 11 Verdig er du, vår Herre og Gud, til å få all pris og ære og makt. For du har skapt alle ting; du ville det, og dei vart til, skapte av deg.

ÅPE 5,7 – ÅPE 5,14 Lammet kom bort til han som sat på kongsstolen, og tok imot boka frå hans høgre hand. 8 Då det tok boka, fall dei fire skapningane og dei tjuefire eldste ned for Lammet. Dei hadde kvar si harpe og gullskåler fulle av røykjelse, det er bønene åt dei heilage. 9 Og dei song ein ny song: Verdig er du til å ta imot boka og bryta segla på henne. For du vart slakta og har med ditt blod frikjøpt for Gud menneske av alle ætter og tungemål, av alle folk og folkeslag. 10 Du har gjort dei til eit kongerike, til prestar for vår Gud, og dei skal råda på jorda. 11 I synet mitt høyrde eg røysta av dei mange englane som stod kring kongsstolen og dei fire skapningane og dei eldste – dei var titusen på titusen og tusen på tusen. 12 Dei ropa med høg røyst: Verdig er Lammet som vart slakta, verdig til å få all makt og rikdom, visdom og styrke, ære og pris og takk. 13 Og kvar skapning i himmelen og på jorda og under jorda og på havet, ja, alt som der finst, høyrde eg seia: Han som sit på kongsstolen, han og Lammet skal ha all takk og ære, pris og makt i all æve. 14 Dei fire skapningane svara: Amen. Og dei eldste kasta seg ned og tilbad.

Kommentar.

Gå ut i det frie området.

Jesus har nyleg sagt eg skal gå ut ifrå det tronge romet mitt og ut i det frie området (bodskapen 2. påskedag) og det minner om Salme.118,5 og Salme.18,20. Eg skal ikkje stole på mine evne men stole på at hans Ande skal leie meg, så skal eg ha lukke med det eg tek meg iføre. Eg skal vitne om han med frimod, så ved alle vatn, så kal eg finne det att. Eg skreiv ein god del om det i kommentaren og eg byrja å lure på om eg skulle stoppe dette skriveriet mitt og satse på å snakke med andre og nye menneske i staden. Satse på at Guds Ande vil leie meg i kvardagen også med tanke på å finne meg ei kone. Men det er ikkje eit enten eller, for Jesus er døra inn til sauene og eg skal både gå inn og eg skal gå ut og han er den gode hyrdingen som vil leie oss til dei grøne engene og til vatn der vi finn kvile. Skriveriet mitt skal eg nok fortsette med og det har å gjere med å gå inn gjennom døra til sauene og få oppleve at den Hyrdingen steller vel med oss der, så det er ein balansegang, ei veksling, mellom det og å gå ut og finne beite.

Ikkje flyge hit og dit.

Eg har bedt han om å gje meg ei kone og han har sagt eg skal komme til han med den saka og slik svarar han meg no igjen, han er ikkje langt borte frå oss, så vi treng ikkje leite etter han andre plassar i staden, for han er her hos oss, han let oss ikkje vere att som farlause born åleine i denne verda.  Eg treng ikkje frykte, for han vann ein evig og fullkomen siger, då han ropte ut på korset: ”Det er fullført”. Eg kan ikkje stole på menneske, men eg kan stole på han, han er klippen og han har sett meg på den. Derfor treng eg ikkje fly hit eller dit. Han er klippen og han er det levande vatnet og han vil gje meg alt kva eg treng. Derfor kan eg komme til han med denne saka, eg skal ikkje flyge til menneske. Det vart eit strev, men skal komme til han med det og han vil gje meg kvile.

Ja slik talte han til meg når eg studerte i Oslo på slutten av 1980-talet også. Eg hadde bedt han om ei kone og den saka kunne eg trygt overlate til han, eg kunne trygt stole på han, frelsesverket var fullført og fullkome, ei kone var innkludert. Så eg kunne berre ta det med ro og konsentrere meg om studiane. Han gav meg kvile, fred og ro i mitt sinn og min tanke og det var viktig for meg når eg studerte. Det var viktig for meg når eg var i praktisk arbeid også, på fiske, midt i ein stressande arbeidssituasjon var det viktig for meg å behalde roen i mitt hjerte, mitt sinn og min tanke.

Ulven spreier sauene.

Det er så tydeleg at her er stikk motsette og motstridande lærer, interesser og leiarskap i kyrkja, kristne organisasjonar og mellom dei kristne. Det er slik som dei motstridande interessene mellom David og Saul, Saul hadde fornekta Guds ord, likevel heldt han fram som konge og leiar over Guds folk og forfølgde David. Til samanlikning har dei kristne i Noreg hovudsakleg eit leiarskap som har fornekta Guds Ord, både skapinga (1.Mos.2) og forsoninga, evangeliet om at vårt forhold til han vert gjenoppretta i Kristus. Derfor står dei meg og mi sak imot. Men Jesus kalal rmeg ut i ope rom og det viser til Salme.18 der David takkar Gud for at han hadde gitt han siger over sine fiendar, for Saul var fallen. Så David takka Gud for at han leia han ut i open lende.

Dei motstridande interessene viser seg også ved at ulven spreier sauene, men Kristus er den gode hyrdingen og han samlar dei.

Jesu brud.

I Høgsongen les vi om at bruda leitte etter sin brudgom.

HSA 5,6 – HSA 5,8   Så opna eg døra for min ven,  men min ven hadde fare sin veg.  Eg vart reint ifrå meg fordi han var borte.  Eg leita etter han, men fann han ikkje;  eg ropa på han, men han gav ikkje svar.  7   Då møtte eg vaktmennene  som sveiv ikring i byen.  Dei slo meg så eg fekk sår.  Dei reiv sjalet av meg,  vaktmennene på murane.  8   “Eg naudbed dykk, Jerusalems døtrer!  Om de finn min ven,  kva skal de då seia han?  At eg er sjuk av kjærleik.”

Kjærleiksforholdet mellom bruda og brudgomen i Høgsongen er førebilete på kjærleiken mellom Kristus og hans brud (hans kyrkje), så dette talar profetisk om at Kristus vart hendretta. Hyrdingen vart slått ihel og sauene spreidde, men han stod opp att og samla dei hos seg. Han samlar oss som si kyrkje og den er hans brud. Det sentrale poenget med Jesu kyrkje er kjærleiksforholdet mellom Kristus og hans brud. Når Ordet ved trua smeltar saman med oss i vårt hjerte, vert dette kjærleiksforholdet integrert i oss, slik at det  for oss gjeld kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne. Då er det nettopp dette som er det sentrale og viktige poenget med Jesu kyrkje. Jesus er sanninga som set oss fri. Gud skaper oss i Kristus Jesus, han er den same no som då han skapte og han gjer sitt verk med oss i samsvar med 1.Mos.2.

”Hellig Hverdag”.

Eg var på konferansen ”Hellig Hverdag” på Gardermoen frå fredag ettermiddag til laurdag ettermiddag og eg fekk helse på mange nye menneske og prate med dei, også nokre av foredragshaldarane. Særeleg ved middagen ut på kvelden. Og her tek eg med noko av det eg sjølv sa og noko som elles har relevans til den bodskapen som kom på søndag.

Vårt forhold til Gud er gjenoppretta ved trua på Jesus.

Eg er realist som trur på Jesus og prøver å sjå korleis skapingssoga og naturvitskapen kan sameinast. Prestane tolkar Bibelen utifrå det historiskfilosofisk perskeptivet dei har ifrå gresk filosofi, men det blir feil, derfor forstår dei ikkje skapingssoga. Men eg let Bibelen tolke seg sjølv og då kjem eg til at den er meir naturvitskapleg enn kva prestane har forstått. Sjølv om Gud fullførde sitt verk då han skapte, var det hans mål og hendsikt at menneska framelis skulle leve i samfunn med han og få oppleve at han gjorde sitt verk i deira liv. Dette forholdet til han vert gjenoppretta ved vår tru på Jesus, så vi får oppelve at Gud gjer sitt verk i oss ved sitt Ord og sin Ande.

Og i denne bodskapen sa Jesus til meg at han døde i staden for meg, for at eg skulle gå fri og få fred med himmelens Fader, han som har skapt alle ting.

Eg kan ikkje stole på menneske, men eg kan stole på Jesus.

Eg fortalde om at eg hadde vore fiskar og då var det viktig for meg å vere ein god kollega, samarbeidspartnar og kammerat, det var viktig for meg å gjere ein god jobb og det var krevande. Det var ein konkurranse, ei ”kniving” og eg måtte bite frå meg, men eg måtte lære meg å gjere det også på ein skikkeleg måte. Når så høvet baud seg, kunne det passa å fortelje dei at eg trudde no på dette eg.

Eg må nok innrømme at det stilna vekk, sjølv om eg hadde trua i hjertet og vende meg til Jesus i mi løynkammerbønn. Jesus hadde sagt til meg at han ville gjere meg til eit vitne om seg på arbeidsplassen og eg forstod at det var ved å gje meg ei kone. Men det vart det ikkje noko av. Derfor stilna det vekk, men eg visste og forstod at det var først og fremst fordi teologar og kristne leiarar ikkje ville vite av vedkjenninga mi, men vart mine fiendar som stod meg imot og det gjorde dei politikk ut av. Sidan har andre politiske interesser teke over og gått vidare med det på sin måte.

Eg er realist som trur på Jesus, om andre ikkje trur fordi er realistar og naturvitarar, så venta eg meg at dei i det minste at dei kan snakke med meg på ein vitug og forstandig måte om den saka som realistar og naturvitarar, kollega og medstudentar. Men så viser det seg at det heller ikkje går. Så då påstår eg at det er fordi dei har ersatatta trua på den sanne Gud med avgudar. Dei argumenterer gjerne mot trua på Faderen og Sonen, utifrå naturvitskaopen, men då kjem dei ut med religiøs overtru som erstatning for trua på den sanne Gud. Dette har eg nyst skrive om og eg trur Jesus svarar meg på det slik:

”For eg ser dine dagar då du er einsam. Menneske har gått ein annan veg, menneske som du fleire gongar har satt din lit til. Men menneske, dei er ikkje til å stole på.”

Når eg kom tilbake til Oslo laurdags kvelden, var eg på eit grill-selskap med lærde menneske. Eg var frimodig nok til å fortelje dei litt ifrå konferansen ”Hellig Hverdag”, men der var ikkje særleg stor interesse av å ta opp tråden og prate vidare om noko av dette (dette skriv eg meir om lengre nede). Nei, det har seg nok slik at menneska gjekk ein annan veg, derfor vart eg einsam. Jesus seier at menneske har gått ein annan veg, menneske som eg fleire gongar har sett min lit til, men dei er ikkje til å stole på. Korleis har eg fleire gongar sett mi lit til dei? Det må då vere som venner. Men dei er ikkje til å stole på.

Men det er no litt rart også, for Jesus har nyleg sagt at eg skal vere frimodig, eg skal så ved alle vatn, så eg skal vere frimodig og vitne for kven som helst og det er nettopp det eg har gjort. Vi skal vere lys og salt i verda og saltet må trenge inn i eit kjøtstykke for å konservere det. Kva er vel då meir verdifullt enn at vi er gode kollegaer, medarbeidarar og medstudentar, kammeratar og slektningar, samtidig som vi lever med Jesus og får oppleve at han er med oss i kvardagen?

Men generelt sett skal vi ikkje stole på menneske, men vi skal stole på Gud. Jesus har nyleg sagt til meg at eg skal ikkje stole på mine eigne evner, men eg skal stole på at den Heilage Ande vil føre meg vidare. Han har tidlegare sagt til meg at eg kan ikkje stole på, eller rekne med menneske, men eg kan rekne med hans kraft. Eg skal heilhjarta halde meg til han, så vil han komme meg til hjelp med si kraft. Og eg ventar meg at slik vil han gje meg hjelp i form av ei kone.

2KR 16,9 For Herrens augo fer utover all jorda, så han med si makt kan hjelpa dei som heilhjarta held seg til han. Men i dette har du bore deg uklokt åt; heretter skal du støtt ha krig.”

Jesus ser mine dagar og veit om mine netter, men eg er for hans auge.

Det vart mykje kaffidrikking og når eg la meg vart eg liggande vaken utan å få sove. I det siste hadde eg fått ein god del tankar og idear som eg kunne tenke meg å skrive, så eg stod opp att og skreiv ned stikkord som skulle minne meg om det. Så når Jesus sa han visste om mine netter, minna det meg om nettopp dette, som om han visste om det eg skreiv ned. Eg skreiv noko om at menneske kan med si fysiske makt stride mot forstanden. Og eg reknar med at slik strir mørket mot lyset. Og Gud kalla mørket natt og lyset kalla han dag. Så det kan hende  det var sikta til dette også.

1MO 1,1 – 1MO 1,5 I opphavet skapte Gud himmelen og jorda. 2 Jorda var aud og tom, og mørker låg over havdjupet. Men Guds Ande sveiv over vatnet. 3 Då sa Gud: “Det verte ljos!” Så vart det ljos. 4 Og Gud såg at ljoset var godt, og han skilde ljoset frå mørkret. 5 Gud kalla ljoset dag, og mørkret kalla han natt. Og det vart kveld, og det vart morgon, fyrste dagen.

Kommentarar om “Hellig Hverdag” på Facebook.

Kommentarar til konferansen.

https://www.facebook.com/pg/hellighverdag/photos/?tab=album&album_id=1282622688503724

Torbjørn Sivertstøl Frank Årebråt fortalde om reformasjonen. For Henrik den 8. var det viktig å få skilje seg og gifte seg oppatt, derfor støtta han reformasjonen, men elles heldt han fram som katolikk. https://no.wikipedia.org/wiki/Henrik_VIII_av_England Det var også eit krav frå ein av dei tyske fyrstane, for at dei skulle støtte Luther. Sidan patriarkane hadde fleire koner let han fyrsten også få det og det gjrode sitt til at katolikkane fekk meir vind i segla. http://www.robin.no/~arildjo1/luther/Full6.htm#6.2 Luther arbeidde eigentleg for å reformere den katolske kyrkja, men det vart ei protestantisk kyrkje og reformasjonen i den katolske kyrkja kom også. Dei tyske småfyrstane la vekt på arbeid og nøysemd (jfr calvinismen), som motsetnadd til å site og drikke på vertshuset og det har sidan prega pietismen og dermed haugianarane og dei fek betydning for vår nasjonale frigjering, men dei høge herrane på Eidsvoll var nok meir prega av liberale filosofar som Voltair.

Henrik VIII av England (engelsk Henry VIII) (født 28. juni 1491, død 28. januar 1547) var konge av England og Lord…
NO.WIKIPEDIA.ORG
Torbjørn Sivertstøl Dette var svært interessant for meg, men det var framleis berre som innleiing til det han eigentleg skulle snakke om: “Kristne samfunnsbyggarar frå Hauge til i dag”, men no var han allereie på overtid og måtte til å runde av og då tala han om at no hadde vi fått kvinnelege prestar og no ville dei ha homofile ekteskap i kyrkja. Ja, det er vel nok eit døme på at dei som har politisk makt har heilt andre interesser enn dei som forkynte og som forkynner den kristne trua. Det som er det sentrale poenget i den kristne trua hoppar dei over og ignorerer, ja, teier det i hel.
Torbjørn Sivertstøl Men eg har framleis håp om at det skal vere hovudpoenget for Oase og “Hellig Hverdag”, at på evangeliets grunnvoll er vi forsona med Gud, så vårt forhold til han er gjennoppretta, slik det var før syndefallet, men no er Kristus den siste Adam, som er ifrå himmelen og som for oss har vorte ei livgjevande ånd. Vi kjem inn i samfunn med Gud og får oppleve at hans gjer sitt verk med oss ved sitt Ord og sin Ande, han er den same no og gjer framslis sitt verk i samsvar med 1.Mos.2 og vårt oppdrag er framleis å dyrke og verne Guds hage. så hovudsaka for oss er å vere Guds medarbeidarar, fyrst og fremst ved at vi let han gjere sitt verk med oss.
Torbjørn Sivertstøl Jeff Van Duser talte om at Guds opphavlege meining med menneska var at dei skulle dyrke og verne Guds hage. slik har han framleis mål og meining med vårt arbeid og vår næringsverksemd. Det er vanleg å rekne økonomisk resultat som hendsikta, men med vår tru på Gud får vi eit anna perspektiv på det, som om det er sjølve arbeidet og næringsverksemda som er hendsikta. Så viste han døme på at ein kan komme i dilemma, når ein skal prøve å gjere “det rette val”.
Torbjørn Sivertstøl Alf Inge Wang er norges einaste professor i spelteknologi, han har vore med på å utvikle “Kahoot”, som vert brukt i quiz.
Torbjørn Sivertstøl Werner O Filtvedt har doktorgrad i fysikk og er forskingssjef ved Dynatek. Dei er i ferd med å utvikle eit solcellepanel som vert mykje billigare. Han viste eit kart over Sahara, om ein forholdsvis liten firkant var dekt av solecellepanel, ville det vere nok til å forsyne heile verda med energi. Og eg som såg for meg at det kunne brukast til skugg for sola, så ikkje plantane sveid av og tørka ut. Men her er no bruk for mykje meir kraft til å pumpe opp grunnvatn eller lage ferskvatn ved avsalting.

Torbjørn SivertstølCato Lyngøy var i ein god jobb, men hadde fått ein ide om å skapte noko nytt, det var eit originalt påfunn og det ville vere risikabelt å sate på det, men han bad lenge til Gud om råd, for å forvisse seg og vart meir og meir overbevist, inntil han satsa på det. http://www.bt.no/btmagasinet/Og-Gud-skapte-egget-281b.html

Vårherre gav han ideen. Oppfinnar Cato Lyngøy er sikker på at eit gigantegg kan revolusjonera norsk oppdrett.

Kommentarar med tilknyting til grillselskapet laurdags kvelden.

 

Grillselskap 29.4.2017.jpg
Karine Grønli Kvalvaag Kan dere vekke mannen min før dere går? 😳
Torbjørn Sivertstøl Grilla elgkjøt, øl og wiskey på toppen av myke god mat tidlegare i helga, sidan eg kom rett frå konferansen “Hellig Hverdag” på Gardermoen og fortalde litt om foredraget til professor Frank Årebråt. Her var no heilt sikert folk med historisk interesse. Så set verten på musikk av gruppa “Satan”, så eg misstenker det var ein demonstrasjon av at eg ikkje var velkommen likevel, ein mørkemannskultur som ikkje tek imot lyset. Men eg lurer no på kven i helvete som er mannen din? Same kven han er, så treng de nok å verte oppvekte av Sanningens Ande de også.
Karine Grønli Kvalvaag Han gledens herre, nr 2 fra venstre!
Torbjørn Sivertstøl Johannes Openberring.12,7Då braut det ut krig i himmelen: Mikael og englane hans gjekk til strid mot draken. Draken stridde saman med englane sine; 8 men dei vart slegne, og det fanst ikkje lenger rom for dei i himmelen. 9 Den store draken vart styrta, det er den gamle ormen, han som vert kalla djevelen og Satan, og som forfører heile verda. Han vart kasta ned på jorda og englane hans saman med han. 10 Og eg høyrde ei høg røyst i himmelen som sa: «Frå no av høyrer sigeren og makta og riket vår Gud til, og den han har salva, har herredømet. For klagaren er kasta, han som dag og natt førte klagemål mot brørne våre for vår Gud. 11 Dei har vunne over han i kraft av Lammets blod og det ordet dei vitna om; dei hadde ikkje livet for kjært til å gå i døden. 12 Difor skal de jubla, de himlar og de som bur i dei! Men arme jord og hav! For djevelen har kome ned til dykk, og vreiden hans er stor, av di han veit at han har berre ei stutt tid att.»
Torbjørn Sivertstøl Siterer frå Paulus brev til Kolossarane kap.2: 13 De var døde på grunn av syndene dykkar, uomskorne som de var med dykkar vonde natur. Men han gjorde dykk levande saman med Kristus, med di han tilgav oss alle våre synder. 14 Og han strauk ut skuldbrevet mot oss, det som var skrive med lovbod og gjekk oss imot; han tok det bort då han nagla det til krossen. 15 Han avvæpna maktene og herredøma og stelte dei fram til spott og spe då han synte seg som sigerherre over dei på krossen.
Kai Runar Wang Kol 4 5-6 er nok mer relevant akkurat nå:
5 Gå fram med visdom blant dem som står utenfor, og bruk den dyrebare tiden godt.  
Torbjørn Sivertstøl For Paulus var det verset eg siterte sjølve visdomen. Eg hadde referert til Årebråts tale om reformasjone og bemerka kor stor betydning militær makt hadde i det politiske spelet. Midt opp i dette stod dei som vitan om si tru på Jesus og forkynte rettferd ved tru. Så sitatet er sentralt i den samanheng også.
Petter Ludvik Berger APO PANTOS KAIKODAMONOS!!
Håvard Skaadel = “Away, every evil daimon!”
Fra nettet: «This is often said to be derived from the Greek Orthodox liturgy.» Nærmere bestemt etter den hl. Basilios 🙂
Håvard Skaadel Alle kristne er vel enige om at Skaperen elsker verden, og Forløseren har forløst den – så alt vennskapelig samvær er godt og velsignet. Utover det må bemerkes at sanne Lutheranere også bør spille lutt 🙂 🎶
Håvard Skaadel «Alt er rent for den rene,» Titus 1,15. Så i slikt et trivelig vennelag kan man slappe av og vite at man er velkommen akkurat slik man er 🙂
Når satan først er kastet ned fra jorda, er det forresten betryggende at han ikke driver med verre ting enn å romstere rundt i engelskspråklige gutteband og spille dårlig rock.
Torbjørn Sivertstøl I tidlegare tider trudde menneska at Djevelen var gud, men Jesus sigra over han og dei som risikerte livet på å vitne om det fekk hjelp frå Guds englar, så Djevelen vart kasta ned frå himmelen, eg reknar med at slik mista han sitt gude-status. Likevel er det framleis mange andre plassar på jorda som må lide smerteleg for si tru på han og mange som lid martyrdøden, men dei også skal få hjelp frå Guds englar. Vi som tolker Bibelen utifrå Bibelen får forståelse for at Djevelen ikkje er ein gud, men eit lavtståande dyr og eg påstår at metodane hans er ein primitiv, dyrisk trong til sjølvhevding.
Torbjørn Sivertstøl Verten, ståande til venstre og han som sit på mi høgre side har hovudfag i astronomi og underviser i fysikk. Eg filma dei når dei sat i klosterruinane i gamlebyen og spelte middelaldermusikk. Men av all mogleg moderne musikk valde dei i denne samanheng dette. Då var bibelsitatet frå Johannes Openberring12 treffande, for det fortel kva som har skjett i mellomtida, nokre vitna om si tru på Jesus, draken vart styrta, det vart glede i himmelen, men arme jord og hav …..
Torbjørn Sivertstøl Desse to kammeratane er venstremenn også. Det var eg også når eg var ung. Då var partiet oppteke av å verne små og mellomstore bedrifter og definerte seg langt på veg som populistisk, særleg Unge Venstre, for dei la vekt på lokaldmokrati og desentralisering. Dei la altså opp til å støtte privat initiativ, spesielt i distrikta, for å få til næringutvikling. Slike røyster og tonar har stilna vekk i Venstre. Det heng nok saman med at einsrettinga i massemedia er så massiv. Men Hans Nilsen Hauge var både forkynnar og dreiv grunderverksemd også og det fekk store konsekvensar både politisk, for nasjonal frigjering og for den økonomiske utviklinga av landet og “Hellig Hverdag” oppmuntrer folk til følge opp. Og eg ventar meg av venstremenn at dei skal vere i stand til å sjå det verdifullet i det.
Are Vidar Boye Hansen Venstres gründerpolitikk fra side 67, for de som måtte være interessert: https://www.venstre.no/…/Venstres-stortingsvalgprogram…

 

Posted in Økonomisk politikk, Kristne møte 2017, religion og politikk, Vitskap og religion | Leave a comment

2017.04.17&23 Gå ut i det frie området og legg ut på djupt vatn.

Møte i Maranata 2. påskedag og søndagen etter.

IMG_0462.JPG

Tale ved Tore Kristiansen.

1KG 17,1 – 1KG 17,16 {ELIA OG RAMNANE}  Elia frå Tisjbe, ein av innflyttarane i Gilead, sa til Akab: “Så sant Herren, Israels Gud, lever, han som eg tener: Dei fyrste åra skal det korkje koma dogg eller regn utan at eg seier det.” [Tisjbe: stad i Gilead, aust for Jordan.] 2   Då kom Herrens ord til Elia, og det lydde så: 3 “Far bort herifrå, ta vegen mot aust og gøym deg i Krit-dalen, austanfor Jordan! 4 Der kan du drikka or bekken, og eg har sagt frå til ramnane at dei skal syta for mat åt deg.” 5 Så tok Elia ut og gjorde som Herren hadde sagt. Han gjekk til Krit-dalen, austanfor Jordan, og der gav han seg til. 6 Ramnane kom til han med brød og kjøt kvar morgon, og med brød og kjøt kvar kveld, og han drakk or bekken.  7 {ELIA OG ENKJA I SAREPTA}  Men då det leid av ei tid, turka bekken bort, for det kom ikkje regn i landet. 8 Då kom Herrens ord til Elia, og det lydde så: 9 “Ta ut og gå til Sarepta, som høyrer Sidon til, og gjev deg til der! Eg har sagt frå til ei enkje som bur der, at ho skal syta for mat åt deg.” [Sarepta: by i Fønikia, sør for Sidon.] 10   Så tok Elia ut og gjekk til Sarepta. Då han kom til byporten, fekk han sjå ei enkje som gjekk og sanka ved. Han ropa til henne og sa: “Henta litt vatn til meg i ei skål, så eg får drikka!” 11 Då ho gjekk og ville henta vatn, ropa han etter henne: “Ta med deg eit stykke brød til meg òg!” 12 Ho svara: “Så sant Herren din Gud lever: Eg eig ikkje så mykje som ein brødbit; eg har berre ein neve mjøl i krukka og eit grann olje i krusa. No fer eg her og sankar nokre vedpinnar og vil gå heim og laga mat til meg og son min. Så vil vi eta og leggja oss til å døy.” 13 Elia sa til henne: “Ver ikkje redd! Gå heim og gjer som du har sagt. Men bak fyrst eit lite brød av mjølet, og kom ut til meg med det! Sidan kan du laga til noko åt deg og son din. 14 For så seier Herren, Israels Gud: Mjølkrukka skal ikkje verta tom, og oljen skal ikkje tryta i krusa til den dagen kjem då Herren sender regn over jorda.” 15 Då gjekk ho og gjorde som Elia hadde sagt, og sidan hadde dei mat i lang tid, både han og ho og folket i huset hennar. 16 Mjølkrukka vart ikkje tom, og oljen traut ikkje i krusa. Det gjekk som Herren hadde sagt gjennom Elia.

Gilead betyr “Vitnebyrdets røyst”.

Tungetale ved Karl, tyding ved Tore:

Eg, Herren, seier: Gå ut frå ditt tronge rom, gå ut i det frie området. Stol ikkje på dine eigne evner, men stol på at min Ande skal leie deg framover. Og så når min Ande leier deg, så skal du få oppleve at alt kva du gjer, skal du ha lykke til. Du skal få så ved alle vatn og du skal få oppleve at i tida sitt laup, skal du finne det igjen.

Legg båten ut på djupt vatn, lat all fortøying gå. Ikkje sit og tenk på omkostnadane, men kast det på meg, Herren, så skal eg føre deg ut i dobbeltbekken, eg skal føre deg ut i velsigninga, eg skal føre deg ut i denne herlege floda og du skal få kjenne, at livet ditt skal bli som ein blomstrande hage, for vinteren er borte, sommaren er komen og sangens tid er inne.

Aktuelle bibelvers.

SLM 18,34   Han gjev meg føter som ei hind  og lèt meg stå på høgdene.

HAB 3,19   Herren Gud er min styrke.  Han gjev meg føter som ei hind  og lèt meg ferdast på høgdene.   Til korleiaren. Med strengespel.

FRK 11,1 – FRK 11,6 {DU VEIT IKKJE KVA SOM VIL LUKKAST}  Kast brødet ditt på vatnet;  for med tida finn du det att. [Kast brødet ditt osb.: oppmoding til å våga noko, endå om ein ikkje kan rekna ut resultatet.] 2   Del det du har med sju eller åtte;  for du veit ikkje kva for ulukker  som kan henda på jorda. 3   Når skyene vert fulle av regn,  auser dei det ut over jorda.  Fell eit tre, mot sør eller nord,  vert det liggjande der det fall. 4   Den som aktar på vinden, får ikkje så,  den som kikkar på skyene, får ikkje hausta. 5   Likså lite som du veit  kva veg vinden blæs,  eller korleis beina vert til  hjå fosteret i mors liv,  likså lite kan du vita  korleis Gud som skaper alt, gjer sitt verk. 6   Så ditt sæde om morgonen,  og lat ikkje handa kvila om kvelden.  Du veit då ikkje kva som vil lukkast,  anten det eine eller det andre,  eller om alt er like godt.

FIL 3,1 – FIL 3,11 {Å VINNA KRISTUS}  Elles mine brør: Gled dykk i Herren! Eg vert ikkje trøytt av å ta det opp att, og det er det tryggaste for dykk. 2 Hald auga med hundane, med dei vonde arbeidarane, dei som skamskjer seg. [skamskjer seg: Paulus siktar til omskjeringa.] 3 For det er vi som er dei omskorne, vi som gjer vår teneste ved Guds Ande; vi har vår ros i Kristus Jesus og set ikkje vår lit til oss sjølve. 4 Eg har rett nok det eg kunne setja mi lit til hjå meg sjølv. Om nokon meiner at han kan lita på seg sjølv, kan eg det endå meir. 5 Eg er omskoren på den åttande dagen, er av Israels folk og Benjamins ætt, ein hebrear av hebrearar, i syn på lova ein farisear, 6 så brennande ihuga at eg forfylgde kyrkja, ulastande i mi rettferd etter lova. 7 Men det som var meg ei vinning, det har eg for Kristi skuld halde for tap. 8 Ja, eg held i sanning alt for tap fordi kjennskapen til Kristus Jesus, min Herre, er så mykje meir verd. For hans skuld har eg tapt alt, og eg held det for skrap, så eg kan vinna Kristus 9 og verta funnen i han, ikkje med mi rettferd, den som er av lova, men med den som ein får ved trua på Kristus, rettferda frå Gud på grunn av trua. 10 Då kjenner eg han og krafta av hans oppstode, får del i hans lidingar og vert lik han med di eg døyr som han – 11 om eg òg kunne nå fram til oppstoda frå dei døde.

ESK 47,1 – ESK 47,12 {LIVSENS ELV}  Mannen førte meg attende til tempelinngangen. Og sjå, det rann vatn fram under dørstokken på austsida av huset. For framsida på templet vender mot aust. Vatnet rann ned på sørsida av templet, sør for altaret. 2 Så førte han meg ut gjennom nordporten, og der ute fylgde han meg ikring til den ytre porten, som vender mot aust. Og sjå, der sildra vatnet ned frå sørsida. 3   Mannen gjekk no austover. Han hadde ei mælesnor i handa og mælte tusen alner. Så lét han meg gå gjennom vatnet, og det nådde meg til okla. 4 Han mælte tusen alner til og lét meg gå gjennom vatnet der; det nådde meg til knea. Endå ein gong mælte han tusen alner og lét meg gå gjennom vatnet att; då nådde det opp til hoftene. 5 Så mælte han tusen alner ein gong til. Då var det ei elv som eg ikkje kunne vassa over. For vatnet hadde stige og vorte til ei elv som ingen kom over utan å symja. 6   Han sa til meg: “Har du sett det, menneske?” Så førte han meg til elvebredda og lét meg sitja der. 7 Då eg snudde meg, såg eg ei mengd med tre på begge sider av elva. 8 Han sa til meg: “Dette vatnet renn til bygdene i aust og ned i Jordan-dalen. Når det renn ut i sjøen, vert det salte vatnet friskt. [sjøen: Daudehavet.] 9 Alle levande skapningar som det kryr av, skal få leva alle stader der denne elva renn. Det skal verta ei mengd med fisk. For når dette vatnet kjem dit, vert vatnet i sjøen friskt, så alt kan leva der elva renn ut. 10 Det skal stå fiskarar langsmed sjøen frå En-Gedi til En-Eglajim; og der skal dei turka garna sine. Fisk av ulike slag skal finnast der og i slike mengder som i Storhavet. [En-Gedi: midt på vest-stranda av Daudehavet.] [En-Eglajim: langt nord på vest-stranda av sjøen.] 11 Men myrane og sumpane skal ikkje verta friske; av dei skal det vinnast ut salt. 12 På begge elvebreddene skal det veksa alle slag frukttre. Lauvet på dei skal ikkje visna, og frukta skal ikkje ta slutt. Kvar månad skal dei bera ny frukt; for vatnet dei får, skal renna ut frå heilagdomen. Frukta på trea skal vera til mat og blada til lækjedom.”

HSA 4,12   Ein avstengd hage er mi syster, mi brur,  ein avstengd hage med kjelda forsegla.

HSA 4,15 – HSA 4,16   Du er som kjelda i ein hage,  ei oppkome med sildrande vatn,  som bekker frå Libanon.  16   “Vakna, nordavind!  Kom, sønnavind!  Blås igjennom min hage,  så angen får strøyma fritt.  Gjev min ven ville koma til sin hage  og eta hans herlege frukt!” [Her er det brura som talar.]

HSA 5,1   “Eg kjem til min hage, mi syster, mi brur,  og plukkar min myrra og balsam.  Eg et min honning og mi honningkake  og drikk min vin og mi mjølk.”   Ja, et og drikk, mine vener,  og lat kjærleiken riva dykk med!

JES 51,3   Ja, Herren skal trøysta Sion,  trøysta alle hennar aude tufter.  Han gjer hennar øydemark lik Eden,  hennar aude hei lik Herrens hage.  Der skal fryd og glede råda,  der skal takkesong og jubeltonar lyda.

JES 58,11   Herren skal alltid leia deg  og metta deg i det turre land.  Han skal styrkja deg;  du skal verta som ein vassrik hage,  ja, som ei rennande kjelde  der vatnet aldri tryt.

JES 60,21   I ditt folk skal alle vera rettferdige,  dei skal eiga landet til evig tid.  Dei er ei plante i min hage,  eit verk eg har gjort til mi ære.

JER 31,12   Dei kjem med jubelrop til Sion-fjellet,  dei strålar av glede over Herrens gode gåver:  korn og vin og olje,  sauer og geiter og oksar.  Sjølve skal dei vera som ein vassrik hage  og ikkje lenger lida naud.

HSA 2,8 – HSA 2,14 {SJÅ, HAN KJEM!}  Høyr, det er min ven.  Sjå der, han kjem  springande over heiane,  hoppande over haugane. 9   Min ven er som gasellen,  han liknar den unge hjort.  Sjå, der står han bortmed husveggen;  han glytter inn gjennom gluggen  og ser inn mellom sprinklane.  10   Min ven tek til ords og seier:  Stå opp, min hugnad!  Kom ut, mi fagre møy! 11   For sjå, vinteren er til endes,  regnet har kvorve. 12   Blomane sprett på vollane;  songtida er komen,  og turteldua kurrar i landet. 13   Frukta på vintreet raudnar,  og det angar av vintre i blom.   Stå opp, min hugnad!  Kom ut, mi fagre møy! 14   Du mi due på berghylla,  i livd under flogbratte fjell,  lat meg få sjå din skapnad,  lat meg få høyra ditt mæle!  For di røyst er så mjuk  og din skapnad så fager.

Kommentar.

”Hellig Hverdag”.

Eg fekk litt ventetid i Volda kvelden før, eg skulle Oslo med nattbussen, så eg gjekk inn på ein kafe og der møtte eg Gunnar Andås, han er ein av leiarane for Betel (den Frie
Evangeliske Forsamling) og jobbar med å selje og montere video-kommunikasjonsutstyr. Eg fortalde eg dreiv å studerte enno, men eg syntest det var litt betnkeleg å bruke opp pengande sine lsik. Eg sa eg kunne ha tenkte meg å vere på ”Hellig Hverdag” på Gardermoen om to veker, det er eit arrangement som tek sikte på å få folk til å engasjere seg etter Hans Nilsen Hauges førebilete. Då fortalde han meg at for omlag 5 år sidan fekk NHO nokon til å skrive bok om Hans Nilsen Hauge. For han har hatt så stor betyding både for den økonomiske utviklinga av landet og for vår nasjonale frigjering. Han var berre ein bondegut når han vart kalla til å forkynne. Han skreiv bøker og det tente han godt med pengar på. Han vart gründer både ved å investere sjølv og foreslå for andre låne dei pengar til å starte opp. Når han fekk igjen pengande, lånte han dei ut att, for å få i gang nye prosjekt.

Samanlikning med Elia og H. N. Hauge?

Elia kom til ei gammal enke og son hennar og dei fekk oppleve at Gud gjorde under og forsørgde dei. Eg kunne tenke meg at eg til samanlikning kom til ei kvinne, som vart kjærasten min og kona mi, så eg fekk prate med henne om dette skriveriet mitt og ho vart til hjelp for meg, så kunne det verte bøker ut av det, sjølvsagt for å bringe ut den gode bodskapen, men så hadde vi også tent pengar på det.

Men her må eg altså la den Heilage Ande leie meg, slik som det vart sagt i bodskapen. Med dette skriveriet mitt har eg vorte nokså passivisert heime med meg sjølv, vore på Blindern berre på fredagen og ikkje lese stort meir enn den dagen i fleire veker. Men Jesus kallar meg ut i det frie området.

No har eg meldt meg på ”Hellig Hverdag” og det ser eg fram til.

Forstanden, frimodet og tilfeldigheita.

Igjen vart vi minna om frimodet og tilfeldigheita, det vert svært godt forklart i For.11,1-6. Tilfeldigheitene betyr at vi kan ikkje føresjå nøyaktig kva som kjem til å skje, vi forstår det ikkje og kan ikkje styre det, i fylgje kvatefysikken er det ein meir fundamental eigenskap ved naturen enn kva vi tidlegare visste. Men Gud har kontrollen likevel og kan styre det slik han vil. Vi skal berre la tilfeligheitene få utspele seg, same enten det bles, regnar eller er finever, så skal vi så kornet uansett. Vi skal forkynne Guds Ord for alle og ein kvar, kven som helst, same enten vi synest det er godt eller dårleg ver til å gjere det. Kast brødet ditt på vatnet og du skal finna det igjen. Det betyr visst å ta sjansar. Når vi tek sjansar, skal vi få oppleve at Gud gjer sitt verk, vi skal få oppleve at den Heilage Ande leier oss.

Seglbåten, bustad og studiane.

Det ser ut til at eg skal få sjøsette seglbåten, Kintyre,  igjen i sommar, men eg kjem til å få ein god del å gjere på den sjølv også, for å sette den i stand. Igjen byrja eg å tenke på å segle den til Asker og bruke den til hybel. Men så kjem bror min, Arvid, heim frå Seattle og vert i Noreg frå 22.7 til 20.8, då skal vi dele arven etter morog så vert det å bruke tid på å feriere på heimlege trakter når han er der.

Dette semesteret byrja ganske bar, men så dabba det av, det vart meir og meir skriving og mindre og mindre studering. Sidan midten  av februar har eg vore på Blindert ein dag i veka, fredag, og ikkje studert stort meir enn den dagen, då har eg vore på trening også, på kvelden. Eg trekte meg frå to av tre fag og skal ta oppatt eksamen i to, eitt av dei er fysikalsk kjemi 2, men det er noko ulikt dei to andre, så no tenker eg på å trekke meg frå det også. Til hausten vil eg ta oppatt informatikkfaget og den informatikken kan eg bruke i fysikalsk kjemi 2. Då kan det passe å jobbe med dei to faga i sommar og så sløyfe seilasen. Etter dette som vart sagt i denne bodskapen, synest det å falle på plass slik. Når eg studerer, skal eg ikkje stole på mine eigne evner, men stole på den Heilage Ande og la den leie meg, så eg ikkje slit i eigne krefter, men let Guds kraft vere verksam i meg.

Han sa eg skulle kaste laust fortøyingane og legge ut på djupt vatn, ja, eg skal nok bokstaveleg tala kaste laust og legg ut på djupt vatn med Kintyre, i sommar. Men eg trur nok helst dette har symbolsk betydning. Det refererer til at Jesus sa disiplane skulle legg ut på djupt vatn og då fekk dei så mykje fisk. Det vert brukt symbolsk om å vere menneskefiskar (Luk.5.1-11). Eg forstår det slik at det har å gjere med å tenke meir generellt og ordlegge seg i meir genrelle former, som å vere meir teoretisk.

Meir samanlikning med Elia. Klosterkultur og Descarts rasjonalisme. 

Elia.

Elia talte mot kongen fordi han hadde vendt seg bort frå Gud og dyrka avgudane. Derfor tok han også røminga og søkte tilflukt ut i øydemarka, men Gud var med han og forsørgde han.

Jfr bodskapen 26.3.2017:

Mitt Ord, det er levande. Og mitt Ord, det er virkekraftig. Og mitt Ord, det skaper det som ikkje er til, som om det var til. Og mitt levnade Ord, det er din mat. Ta til deg av maten, så du har brød å ete. Ja, du skal ha brød i løyndom, som dei andre ikkje veit noko om. Og når det er tørt og hungersnaud rundt omkring deg, så har eg, Herren, openberra meg for deg, i løyndom. Og medan det omkring deg er ufruktbart, så kjenner du i ditt hjerte, du har glede, du har fred, du har frimod. Alt dette vil eg gi til den som tek til seg av mitt levande Ord.

det var Gud som leia han dit ramnan gav han mat og sidan til denne enka. Sidan leia Gud han til å stå fram på Karmel, der Gud gjorde eit mektig under som viste at han var Gud. Likevel måtte han flykte for Jesabel og vart igjen åleine ut i ei fjellhole. Der møtte Gud han og sa at der framleis 10000 som ikkje hadde bøygt kne for Ba’al-gudane. Dette minna Herren meg om og sa at i denne tida er det mange fleire som ærar hans namn.

Bodskapen 11.6.2011.

Misjonsbefalinga.

Jesus lærde dissiplane sine å søke Gud i einsemda, i løynkammerbøna, sjølv gjekk han opp i fjellet for å be til Gud i einsemda, så steig han fram og talte til folket. Når Jesus hadde stått oppatt frå dei døde, gav han dei misjonsbefalinga:

MTT 28,16 – MTT 28,20 {MISJONSBODET}  Men dei elleve læresveinane drog til Galilea, til det fjellet der Jesus hadde sagt at han ville møta dei. 17 Og då dei fekk sjå han, fall dei ned og tilbad han; men somme tvila. 18 Då steig Jesus fram og tala til dei: “Eg har fått all makt i himmelen og på jorda. 19 Gå difor ut og gjer alle folkeslag til læresveinar, med di de døyper dei til namnet åt Faderen og Sonen og Den Heilage Ande, 20 og lærer dei å halda alt det som eg har bode dykk. Og sjå, eg er med dykk alle dagar så lenge verda står.”

Ssite setninga er både ein lovnad og eit påbod, det er gjerne slik med lovnadar at der er ei forutsetjing og påbod, for å å få lovnaden oppfyllt, slik også her, men ein del av føresetnaden og oppfyllinga er to sider av same sak, vi skal få sjå at han er med oss, men då må vi også sjå etter han. Vi må ha den innstilllinga at vi vender oss til han, søker han og ser etter han. Fyrst skulle dei halde seg i ro og vente på det som han ville gi dei frå himmelen. Så dei stengde seg inne i fellesskap og når den Heialge Ande kom over dei, gjekk dei ut og vitna for kven som helst.

Klosterkulturen, ikkje drikke av denne verda sine sprukkne brønnar, men av den levande brønnen.

Paulus sa at dei levde i ei vond tid, derfor frårådde han folk å gifte seg. Det vart nok sidan eit godt argument for klostertilvære, men å gå ut å vitne for kven som helst, vart det heller lite av. Og det kjenner vi igjen i vår tid. Kva er eigentleg grunnen til at vi ikkje skal gå ut, er det fordi verda er vond, tida er vond, nei, det viser i så fall at verda treng den glade bodskapen vi har å bringe, så det er tvert om eit argument for at vi skal gå ut. Eg har så mykje teoretisk arbeid å gjere, ja vel, men pedagogisk sett er det ein fordel for meg å gå ut og vere i lag med dei andre studentane.

Javel, og så skal eg vitne om at eg har bedt Gud gje meg ei frelst kvinne til kone og tydeleg gje uttrykk for at eg ventar at han vil gje meg ei ung, vakker kvinne til kone. Men vil ho oppleve det som gledeleg å få ein ektemann som er på alder med bestefar hennar? Tanke på det gjorde meg tungsindig og endå meir tung i sessen enn eg er, så det kjendest tungt å gå ut. Men eg følte Faderen minna meg om den heimeverande sonen, han gjerkk ut og ville ikkje delta i festen som Faderene stelte i stand for den bortkomne sonen. Men Faderen gjekk ut og sa til han at alt mitt er ditt. Då innsåg han vel at han hadde noko å glede seg over likevel. Til samanlikning må eg med trua og med hjertets opplatne auge innsjå at eg har noko å glede meg over, når eg skal gå ut og forkynne den glade bodskapen for andre menneske.

Jfr. bodskapen 22.1.2017:

Du drikk ikkje lengre av dei sprukkne brønnar, nei, no drikk du av den levande brønn, no drikk du av den kjelde som aldri går tørr. Derfor, berre kom til kjelda, lev ved kjelda og drikk og aus med glede av denne frelses-kjelda. Så skal du få oppleve, at gleda i Herren skal bli sterkare. Freden i ditt hjerte skal bli endå rikare. Håpet som du har for det evige, det skal lyse endå sterkare. Derfor, bøy deg ned, drikk av kjelda og du skal kjenne, at du får liv og overflod av liv. 

Dersom du er oppreist med meg, då søk det som er oventil. Ikkje ver så oppteken med det som er her, men rett blikket oppover, rett blikket innover i mitt Ord. Og du skal få oppleve, at den glede som eg skal gje, den overgår alle jorda sine brønnar, for dei held ikkje vatn. Men eg, Herren, er kjelda med det levande vatn og den som kjem til meg, han skal ha liv og få overflod av liv. Halleluja.

Descarts rasjonalisme.

Dette får meg igjen til å tenke på Descarts rasjonalisme. Der er kanskje dei som kallar det forstandstru, som om det er å tru å eigen forstand, tru på eigne evne, men eg kallar det ei feilformulering, for som eg har forklart tidlegare er aksioma i matematikken utganspunkt som vi tenker utifrå, då er det om å gjere å bruke forstanden og forstå. Slik kjem vi fram til læresetningar som vi tenker vidare utifrå, slik reknar vi og kjem fram til svar. Det går vel an å rekne feil og ikkje alle er like flinke til å rekne. Når vi sansar noko, brukar vi også forstanden og hukommelsen til å prøve å oppfatte kva det er vi sansar. Og vi kan ta feil. Descart argumenterte for at det han forstod var det sikre, det han sansa var meir usikkert, men så var han også eit matematisk geni. Går det an å seeie at slik er det meir generellt? Det vesentelge poenget blir då å samanlikne trua på det fullkomne med matematikken.

Slik samanliknar eg Guds Ord med matematikken, trua på Gud og hans Ord er utgangspunktet eg har å tenke og leve utifrå, Jesus er den siste Adam, som er frå himmelen og som for oss har vorte ei livgjevande ånd, han gjev meg ånd og liv ifrå himmelen og det er fullkome. For meg svarar det til det fullkomne som Descart talte om. Det er frå himmelen og er dermed suveret over den sansbare fysiske naturen og suvertent over mine fysiske sansar. Det er likevel ikkje berre teori, men ein åndeleg røyndom som eg erfarar i mitt indre menneske, med mi sjel, som om eg har ein sjuande sans. For eg fekk den Heilage Ande av berre nåde og den openberrar Ordet for meg. Eg er rettferdig ved trua på Jesus, av berre nåde, eg fekk Anden ved tru av berre nåde, den rettferdige, ved tru skal han leve, så då lever eg ved å ete Guds ord, ved at eg vedvarande tek imot den Anden og det livet som Jesus gjev meg frå himmelen (Joh.6).

FIL 3,12 – FIL 3,21 {FRAM MOT MÅLET}  Eg meiner ikkje at eg alt har nått det eller alt er fullkomen, men eg jagar mot det for å gripa det, av di eg sjølv er gripen av Kristus Jesus. 13 Brør, eg trur ikkje om meg sjølv at eg har gripe det. Men eitt gjer eg: Eg gløymer det som er attanfor og tøyer meg etter det som er framanfor, 14 og jagar mot målet, mot den sigerskrans som Gud frå det høge har kalla oss til i Kristus Jesus. 15 Lat oss sjå det på denne måten, alle vi som har nått kristen mognad. Og er det noko de ser annleis på, skal Gud gjera det klårt for dykk. 16 Lat oss berre, så langt vi er komne, halda fram i same sporet! 17   Ha meg til førebilete, brør, og sjå på dei som ferdast på same måten som vi. 18 Eg har sagt dykk det ofte, og no seier eg det med tårer at mange lever som fiendar av Kristi kross. 19 Dei endar i fortaping, dei har magen til gud, dei set si ære i si skam, og dei er berre opptekne av jordiske ting. 20 Men vi har vår borgarrett i himmelen, og derifrå ventar vi Herren Jesus Kristus som frelsar. 21 Han skal omskapa vår veike og forgjengelege lekam og gjera han lik den lekamen han sjølv har i herlegdomen. For han har makt til å leggja alle ting under seg.

Det er to fysiske sansar som likevel er viktig for oss i vårt forhold til Gud, det er hørsla, så vi kan høyre forkynninga av Guds ord og det er synet, så vi kan lese det. Likevel er der også ei ånedeleg side av saka, å ha hjertets opplatne auge og å ha øyre for kva Anden talar til oss.

EFE 1,15 – EFE 1,23 {TAKK OG BØN}  Difor held eg ikkje opp med å takka Gud for dykk når eg kjem dykk i hug i bønene mine. 16 For eg har høyrt om dykkar tru på Herren Jesus og om dykkar kjærleik til alle dei heilage. 17 Eg bed om at vår Herre Jesu Kristi Gud, herlegdomens Far, må la dykk få den Ande som gjev visdom og openberring, så de lærer Gud å kjenna. 18 Han gjeve dykkar hjarta opplyste augo, så de kan skjøna kva det er for ei von han har kalla dykk til, kor rik og herleg arven er for dei heilage, 19 og kor veldig hans kraft er mellom oss som trur. Med denne veldige makt og styrke 20 reiste han Kristus opp frå dei døde og sette han ved si høgre hand i himmelen, 21 over alle makter og herredøme, over alt velde og alle hovdingar og over kvart namn som nemnast kan, ikkje berre i denne verda, men òg i den komande. 22 Alt la han under hans føter, og han, hovudet over alle ting, har han gjeve til kyrkja, 23 som er Kristi lekam, fylt av han som fyller alt i alle.

HEB 12,18 – HEB 12,29 {SINAI OG SION}  De er ikkje komne til eit fjell som ein kan ta og kjenna på, med logande eld, med skyer, mørker og storm, 19 med gjallande horn og med ei røyst som tala slik at dei som høyrde på, bad om å få sleppa å høyra meir. 20 For dei kunne ikkje tola det påbodet som vart gjeve: “Om så eit dyr kjem innåt fjellet, skal det steinast.” 21 Ja, så gruvekkjande var synet at Moses sa: “Eg er så redd at eg skjelv.” 22 Nei, de er komne til Sion-fjellet, til den levande Guds by, det himmelske Jerusalem, til dei mange tusen englar, til ei høgtidsstemne, [Sion-fjellet: tempelhøgda i Jerusalem. Sjå 2 Sam 5, 6 ff; Sal 48.] 23 til samlinga av dei fyrstefødde som er oppskrivne i himmelen. De er komne til ein domar som er Gud for alle, til åndene åt dei rettferdige som har nått fullendinga, 24 til Jesus, mellommannen for ei ny pakt og til reinsingsblodet som talar sterkare enn Abels blod. 25   Sjå til at de ikkje viser frå dykk han som talar! Dei som viste frå seg han som tala sitt ord her på jorda, slapp ikkje unna. Endå mindre skal vi sleppa unna om vi vender oss bort frå han som talar frå himmelen. 26 Hans røyst fekk den gongen jorda til å skjelva. Men no har han lova: “Endå ein gong vil eg skaka, ikkje berre jorda, men himmelen med.” 27 Her står det: “endå ein gong”. Det syner at det som kan rikkast, fordi det er skapt, skal skiftast ut, så det som ikkje kan rikkast, skal verta ståande. 28 Sidan vi får eit rike som ikkje kan rikkast, så lat oss vera takksame og såleis tena Gud til hans hugnad, med otte og age. 29 For Gud er ein øydande eld.

ÅPE 2,7   Den som har øyro, han høyre kva Anden seier til kyrkjelydane! Den som sigrar, han vil eg la eta av livsens tre, som er i Guds paradis.

Eg brukar forstanden til å prøve å oppfatte rett det eg sansar, til å forstå realfag, til å forstå Guds ord, profetisk tale er fyrst og fremst ei åndeleg nådegåve, men den som talar profetisk brukar vit og forstand. Sjølv om eg ikkje heilt kan stole på mine eigne evne, heller ikkje på forstanden, så er tross alt eigne evne gode å ha og dei er til for å brukast, mitt eige vit og forstand er tross alt noko av det mest verdifulle eg har, eg kan ta feil, men då er det berre å tenke om att og eg kan tenke om att mange gongar, for å forsikre meg om at eg tek tenker rett. Sjølv om eg på sett og vis tenker rett, så kan det hende eg på sett og vis likevel må tenke nytt, på grunn av motstand frå verda. Men så stoler eg ikkje på eingne evne, men eg stolar på Gud, på hans Ord og hans Ande, Gud fornyar meg ved sitt Ord og sin Ande.

RMR 12,1 – RMR 12,5 {DET KRISTNE LIVET}  Så legg eg dykk på hjarta, brør, ved Guds miskunn, at de må bera fram lekamen dykkar til eit levande og heilagt offer som er til hugnad for Gud. Det skal vera dykkar åndelege gudsteneste. 2 Og skikka dykk ikkje likt med denne verda, men lat dykk omskapa ved at de får eit nytt sinn og kan døma om kva som er Guds vilje: det gode, det hugnadlege, det fullkomne. 3   Ved den nåden eg har fått, seier eg til kvar einskild av dykk: Gjer deg ikkje større tankar enn du bør, men bruk vitet ditt og ver visleg! Kvar og ein skal halda seg til det mål av tru som Gud har gjeve han. 4 Vi har ein lekam, men mange lemer, og alle lemene har kvar sine oppgåver. 5 På same måten er vi alle ein lekam i Kristus, men kvar for seg er vi lemer for kvarandre.

Kvifor skulle kvinna bruke slør i kyrkjelyden?

Hausten 1976 møtte eg igjen henne Virtuella på Studentsenteret i Bergen. Ho fekk vite at eg var forelska i henne og hadde bedt Jesus om å få møte henne igjjen og tok dette som eit bønnesvar. Då var dette sjølvsagt noko som eg ville snakke meir med henne om, men sidan fekk eg ikkje møte henne igjen og snakke med henne eller ha noko meir med henne å gjere. Men eg gjekk i den Frie Evangeliske Forsamling og pinsemenigheiter og der fekk eg oppleve at Jesus tala til meg gjennom tyding av tungetale og eg forstod at det gjaldt mitt forhold til henne. Han hadde kalla henne, men ho vende seg bort frå han og fall ifrå. Og det har vist seg no siste åra, at han framleis kallar på henne.

På slutten av 1970-talet protesterte kvinnerørsla og dei venstreradikale mot Paulus sine ord om at kvinna skulle bruke slør og teie i kyrkjelyden og slik gjekk dei til åtak mot kristne organsisasjonar som rekna seg for å vere Bibel-trugne, som Ungdom i Oppdrag og det kristne skulelaget. Eg går ut ifrå at folk kjenner til Paulus sine sine forklaringar, korleis han argumenterte for det.  For det forste skapte Gud kvinna av mannens sidebein, så ho skulle vere ei hjelp som høvde for han. Slik skulle ho underordne seg mannen sin og det skulle sløret hennar symbolisere. Det var kvinna som let seg lokke og forføre ved syndefallet, så det vart nok eit argument. Ho skulle teie i forsamlinga og ta imot lærdom og dersom ho hadde noko å spørje om, skulle ho spørje mannen sin heime med seg. For Gud er ordens Gud.

Poenget er at vi skal lese Guds Ord og lytte til det, til det brukar vi augene og øyrene og let den Heilage Ande openberre Ordet for oss og minne oss om det, vi skal lytte til han som talar til oss frå himmelen og det er med den Anden han har gjeve oss, det er med den åndelege og forstandige innsikta Gud gjev oss med sitt Ord og sin Ande. Vi skal rette hugen og blikke topp til Jesus og ta imot den Anden og det livet som han gjev oss frå himmelen. Då er det klart at dette kjem i tillegg til det vi kan sanes med dei fysiske sansane.

Ei kvinne kan fort verte eit blikkfang for ein mann, spesielet om det er ei ung, vakker kvinne, spesielt om ho sit og pratar, slik at det verkar til å få hans merksemd bort frå Guds Ord, bort frå Herren, så det kjem i motsetnad til heilaggjeringa, for den går ut på at vi skal vende blikket på Jesus og helge han som Herre i vårt hjerte. Om kvinna opplever at ho soleis vert blikkfang, kan ho vel kjenne seg brydd og det verkar til at hennar merksemd også vert trekt bort frå Herren. Då er det ein fordel både for henne og for mannen at ho ber slør. Dette kan synest merkeleg i ein verdsleg samanheng, men då vil eg minne om at Gud er kjærleik, Jesu kyrkje er Jesu brud og det er Guds verk, når vi tek imot Jesus i tru, blir kjærleiks-forholdet mellom Kristus og hans brud integrert i oss, slik at det for oss gjeld kjærleiks-forholdet mellom mann og kvinne. For å forstå dette og bevare det, begripe det og gripe det (Fil.3,12), må vi vere klar over at denne åndelege innsikta og rasjonaliteten kjem i tillegg til det som vi fysisk kan sanse.

Det vart ikkje noko påbod om at kvinna skulle bruke slør i kyrkjelydane og det var det vel inge som venta seg heller, vi lever i eit fritt land og kvinne vel sjølve om dei vil ha noko på hovudet både i og utanfor kyrkjelyden. I dei frie kyrkjelydane er det mange som deltek på ulik vis, ja, som ulike lemer på lekamen, slik som Paulus sa. Det hender også at der er kvinner som held tale, der er kvinnelege pastorar og i  kyrkja er der kvinnelege prestar. Ærleg tala er dette ikkje strengt teke etter Paulus sine ord. I vår tid diskuterer dei om kvinna skal bruke burka eller hijab, endåtil i det sekulære samfunnet og så kritiserer dei Listhaug for at ho ber korset som smykke. Men  kva var symbolverdien, kva var det sentrale og verdifullet poenget? Det var at vi skulle lytte til Guds Ord, høyre på han som talar til oss frå himmelen, den som har øyre han høyre kva Anden talar til kyrkjelydane.

Men det vart tvert om protestert mot at kvinna skulle høyre etter, dei kalla det frigjering, men i praksis verkar det som forbod mot at mannen skulle få tale, altså forbod mot det som var det sentrale og verdifulle poenget. Så det kan samanliknast med prestane som ville forby Hans Nilsen Hauge å forkynne Guds Ord, så dei endåtil fekk han fengsla for det. Stikk i strid med Guds Ord betyr det forbod mot å bruke språksansen, med synet og hørsla, til kommunikasjon mellom mann og kvinne. For kyrkja og mange kristne organisasjonar kjem dette endåtil i tilelegg til at vi ikkje skulle få bruke dei andre sansane, for kvinna skulle vere tildekt og skjult. Slik er altså mørkmannskulturen, det er mørkets rike, som den rake motsetnaden til lysets rike.

Då kan vi samanlikne kvinna med krokodilla, den har ikkje språksans, slik som menneska, den er ikkje eit pattedyr og har ikkje så mykje omsorg for avkommet sitt som pattedyra. Den har ikkje ei tynn og følsom hud, men ei tjukk, sterk og ufølsam hud som er som eit panser, så den triveast godt i vatnet og i gjørma, der stein og røter skarper mot skinnet, det tåler det godt, ingen smerter med det. I Bibelen vert slike krypdyr brukt som symbol for usivilserte menneske som lever langt borte frå det siviliserte samfunnet, bysamfunnet, men som også kan opponere mot det ”opplyste”, siviliserte mennesket/ samfunnet (jfr. syndefallet).

Dei venstreradikale ville bryte ned det beståande, kapitalistiske samfunnet, for å omforme det, gjere revolusjon, så dei kjempa mot kapitalinteressene og leitte etter argument for det og metodar til det. Slik argumenterte venstreradikale kvinner mot mannen, dei såg på han som kapitalist, med kapitalistiske interesser, derfor skulle dei frigjere seg frå han og kjempe mot han. Men det var den einskilde, vanlege mannen, men nokså vanlege ressursar å rutte med, det gjekk ut over. I staden for åv ere ei hjelp for han, som kona hans, med å bygge opp hus og heim, med familieliv, deira felles økonomi, så vart ho ein fiende for han, som kjempa imot han for å prøve å rive ned det han prøvde å bygge opp. Som om ho var av ein annan art, ormeætta som kjempa mot kvinna si ætt.

I vår tid viser det seg så at dei same venstre-radikale menneska er svært så ”gode busser” med diverse storkapitalistiske interesser. Så konklusjonen er, at ved å fornekte Kristus som vår frelsar og Herre, vart menneska endå meir hjelpelause overfor dei storkapitalistiske interessene.

Kjønnsroller er naturleg, men kva betydning har det at vi trur på Gud og hans Ord?

Kvinneforsking?

Når ein ung mann som trur på Jesus, vil ha seg ein kjæraste og ei kone, så vert det viktig for han å komme i kontakt med mange unge kvinner og prate med dei. Han gjer heilt rett i gjere det i samsvar med misjonsbefalinga, slik at han får sjå at Jesus er med han i det også. Samtidig som han ser dei og sansar dei, ser han på Jesus, slik har han den åndelege innsikta og rasjonaliteten, samtidig som han brukar dei fysiske sansane til å kommunisere med andre menneske, også med kvinner, også med tanke på å få seg ei kone. Samtidig som han har den åndelege innsikta og rasjonaliteten, lærer han noko nytt ved å bruke sansane, så han lærer gjennom erfaring. Slik kan han vel oppfatte seg sjølv som forskar, men må passe på å halde seg til den rasjonalieteten og åndelege innsikta han har fått. Når han vil ha seg ein kjæraste og ei kone, så må han opptre som gentelmann og friar overfor henne og etter kvart som seier ja til hans frieri og hans tilnærminagar, får han erfare meir av henne. Seier ho ja til hans frieri og verte kona hans, betyr det at han med sin kjærleik til henne, på sett og vis, får makt over kroppen hennar, men det må skje i helging, slik at Gud ved sitt Ord og sin Ande råder i kroppane deira, slik vert dei ein kropp, eitt tempel for den Heilage Ande.  Då er det rett, fordi Gud har skapt oss slik. Jesus er den døra han går inn gjennom, for å møte Jesus i løynkammeret og i kyrkjelyden, for å søke samfunn med Gud. Og Jesus er den døra han går ut gjennom, ut i verda for å få oppleve at Jesus leier oss som sauer til grøne enger og til vatn der vi finn kvile.

Men det som er så merkeleg i denne tida, det er at prestar og politikarar, lærarar og filosofar opptrer som konkurrentar til den unge mannen, så dei prøver å få makt over kvinna i staden for mannen og slik prøver dei å få makt over kyrkja i staden for Kristus. Så kallar dei det kvinneforsking og legg vekt på den empireike erfarigna som motsetnad til den åndelege og rasjonalistiske innsikta. Slik prøver dei tydelegvis å bruke ”erfarings-vitskapen” som motsetnad til den åndelege og rasjonalistiske innsikta, skapingssoga i 1.Mos.2, kreasjonismen.

Dersom ein naturvitar forskar på ein flokk antiloper, så er det antilopene som skaper og gjev han dei empiriske erfaringane som han registrerer som data. Presenterer han det som nyhende i dokumentarfilm og magasin, massemedia, så er det antilopene som skaper nyhende. Forskar dei på menneske, så er det menneske som skaper nyhende. Eg reknar med at samfunnsvitskaplege forskarar og journalistar er klar over at dei påverkar dei menneska og det samfunnet dei forskar på, så dei er med på å skape nyhende. Men når forskingsresultat vert presentert, vert ikkje dette alltid forklart for dei som det vert presentert for. Det vert tvert om brukt bevisst, men skjult, for å oppnå bestemmte mål og derfor forteia for det publikum det vert presentert for. Forskinga og resultata kjem til erstatning for menneskets ytringsfridom og så vert det brukt til å ta avgjerder over hovudet på oss, med konseekvensar for vore liv. Det blir då så tydeleg når dei fortenger den unge mannen for å drive ”kvinneforsking”, for å få makt over kvinna i staden for at han skulle få henne til kone.

2017.04.23. Måtte vår kjærleik verte rikare på dømmekraft og skjøn, så vi kan dømme rett i ymse spørsmål og stå reine og lytelause på Kristi dag. 

Tale ved Håkon Martinsen.

Håkon byrja å lese frå Fil.1,8, men eg byrjar med vers 3 for samanengen skuld og fordi eg lengre nede refererer til ein bodskap som minner oss om vers 6.

FIL 1,3 – FIL 1,11 {TAKK OG BØN FOR KYRKJELYDEN}  Eg takkar alltid min Gud når eg tenkjer på dykk. 4 Og kvar gong eg bed for dykk alle, gjer eg det med glede. 5 For frå fyrste dagen og til no har de vore med i arbeidet for evangeliet. 6 Og eg er viss på at han som tok til med ei god gjerning i dykk, skal fullføra henne – heilt til Jesu Kristi dag. 7 Det er berre rett at eg tenkjer så om dykk alle. For eg ber dykk i hjarta, og de har alle del med meg i nåden, både når eg er i fengsel, og når eg forsvarar og stadfester evangeliet. 8 Ja, Gud er mitt vitne på at eg lengtar etter dykk alle med Kristi Jesu hjartelag. 9   Og dette bed eg om, at kjærleiken dykkar må verta rikare og rikare på dømekraft og skjøn, 10 så de i dei ymse spørsmål kan døma om kva som er rett. Då kan de stå reine og lytelause på Kristi dag, 11 fylte av rettferds frukt som veks fram ved Jesus Kristus, Gud til lov og ære.

ÅPE 3,6 – ÅPE 3,8   Den som har øyro, han høyre kva Anden seier til kyrkjelydane!   7 {TIL FILADELFIA}  Skriv til engelen for kyrkjelyden i Filadelfia:  Dette seier Den Heilage og Sannferdige, han som har Davids nykel, han som opnar så ingen kan stengja, og stengjer så ingen kan opna: 8 Eg veit om gjerningane dine. Sjå, eg har sett framfor deg ei opna dør, som ingen kan stengja. For du har lita kraft, og likevel har du halde fast på mitt ord og ikkje fornekta mitt namn.

Kommentar.

I det siste har eg tenkt meir på at det er eit verk Gud gjer i mitt hjerte ved sitt Ord og sin Ande, slik som det vart sagt i bodskapane 19.3.2017:

På din lange ferd, så har du vorte trøytt. Men du gav ikkje opp, men du fann vissa for din fot, for eg har gått føre deg. Bakkar skal eg jamne og kvar ein port skal eg sprenge. Og eg har gått føre deg, for eg har bana veg for deg like inn i heilagdomen, der du kan få nåde og hjelp til rette tid. Eg har sett din motgang og den prøvinga du har gått gjennom. Men den prøvde tru er kostelegare enn …… gull. Og når du er skrøpeleg, då skal du vite at du er sterk. Og når du ingen krefter har, då skal eg gje deg stor styrke. For eg som har byrja den gode gjerning i deg, eg vil fullføra den inntil Jesu Kristi dag. Eg slepp deg ikkje og eg forlet deg ikkje. Og før beina dine vart danna i mors liv, så såg eg dine dagar, før dei vart talde. Og eg har lovnad om at du skal gå på mitt Ord og eg skal bere deg på mine armar. Og eg vil aldri sleppe deg. Så kast alt på meg, som er tungt å bere, så skal eg gje deg kvile. For eg har omsorg for deg.

Eg er Herren din lækjar, eg er Herren din styrke, eg er Herren di kraft, eg er Herren som har lova å vere med deg. Og eg har tala inni ditt hjerte her i kveld, at du skal ta imot mitt Ord i eit vakkert og godt hjerte og det vil skape det det nemner. For mitt Ord, det vender ikkje tomt tilbake, men det skal ha framgang til det eg sender det til. Derfor skal du opne din munn vidt opp og eg vil fylle den.

Ja, det som ikkje oppkom i menneskehjerte, det har eg beredt for den som trur. For eg har gitt deg mitt Ord, for at det skal vere ei lykte for din fot og eit lys på din sti. Og du skal få oppleve at ingen av dei våpen som vart smidde mot deg, skal ha framgang. Det er den retten som mine tenarar har fått. Derfor skal du gå fram med alt det frimodet som eg har gitt deg.  Frimodet må du ikkje kaste bort, for det har stor lønn. Og du skal få kjenne at eg skal vere med deg og styre dine steg og gjere dine trinn faste. Og når du kastar alt på meg, som er tungt å bere og set din veg i mi hand, så skal eg gjere det.

9.4.2017:

Ikkje rekn med deg sjølv. All din styrke kjem til kort i kampen mot vondskapens velde. Men rekn med meg, sett din lit til meg, av heile ditt hjerte. I kampen mot det vonde, så sjå opp til meg. Eg er sterk, eg har vunne, sigeren er fullkomen. Den sigeren eg vann, den er din, seier Herren. Skjul deg i mine skader (”vunder”) og sår. Gøym deg i mitt blod. Og du skal få oppleve at når stormen kjem, så skal inkje vondt nå deg. Men du skal verte bevara gjennom det heile. For eg, eg vil bevare den som tek si tilflukt til meg.

Stormen, den kjem, er allereie i gang over denne klode. Angsten tek folk, og fortvilinga. Du ser det med dine auge. Men klyng deg inn til meg og vert buande i min lovnads ord. Så skal du midt i all denne strid og denne larm og virvar, få kjenne du vert bevara rein og sunn i trua på mitt herlege namn. Og når alt det som eg har sagt skal komme, kjem, då skal du få oppleve at den lovnaden eg gav, eg kjem att for at du skal sjå min herlegdom, det skal du få oppleve. Men bli hos meg, uansett, og du skal få kjenne, du skal bevarast.

Jesus seier han er Herren min lækjar, han talar sitt ord inn i mitt hjerte og eg skal bevare det i eit vakkert og godt hjerte. Då tenkte eg på mitt forhold til henne Virtuella, for eg trur at no har Jesus frelst henne og gjort meg til ein kanal for si velsigning til henne og det er eit verk han har gjort i mitt hjerte ved sitt Ord og sin Ande og det skal eg bevare i mitt hjerte, som den fagre saktten som er meg overgjeven ved den Heilage Ande og som den lovsangen Gud la ned i meg, slik som eg har skrive om tidlegare. For Guds Ord vender ikkje tomt tilbake, men utretter det som Gud sender det til. Det som ikkje kom opp i noko menneskehjerte, det har han gjort ferdig for den som trur (Bodskapen 19.3.2017).

Eg skal klynge meg til han og verte buande i hans lovnads ord, så får eg kjenne at eg vert bevara rein og sunn i trua på hans herlege namn. Då tenkte eg igjen på mitt forhold til henne Virtuella, eg får kjemnne gleda i mitt hjerte over at Gud han frelst henne og født henne på nytt, ja, det var då Gud som la lovsongen ned i meg ved sin Ande og fødde henne på nytt ved sin Ande, så ho vart ein slik lovsong som han la ned i meg.Gud elsakr oss og har omsorg for oss som sine born, dette er sannt og rett og der er ingen god nok grunn til at eg skal gå tilbake på det.

Stormen kjem, den er allereie i gang og når det brakar skikkeleg laust skal eg få oppleve at lovnanden vert oppfyllt, at han kjem att for at eg skal få sjå hans herlegdom. Då tenkte eg på korleis eg fekk oppleve ei åndeleg openberring, der Jesus openberra seg for meg og henne Miss Oslo 1990. Eg trur Gud skapte  kjærleiksforholdet mellom Kristus og henne, som hans brud og både eg og ho opplevde det herleg.

Der er eit kjærleiksforhold mellom Kristus og hans brud, det er født av Gud og skapt av han og det er det sentrale poenget med Jesu kyrkje. Dette kjærleiksforholdet vart født inni meg ved den Heilage Ande når eg var ung, så for meg gjeld det kjærleikdforholdet mellom mann og kvinna. Så eg har bedt han om å gje meg ei frelst kvinne til kone, det har han lova meg i samsvar med sitt Ord, så då er det berre for meg å klynge meg til han og til hans lovnads ord.

Når eg merka at eg byrja å verte glad i ei ung kvinne, fekk eg oppleve at Guds jorde sitt verk i mitt hjerte ved sitt Ord og sin Ande, Gud elska oss i Kristus Jesus, Jesus elska oss med Guds kjærleik og han elska henne gjennom meg, som si brud. Det opplevde eg både med henne Virtuella og henne Miss Oslo 1990 og eg håper framleis dei vil svare på hans kjærleik med kjærleik, som hans brud.

Eg forstår det slik at der er verdslege maktinteresser som vil ha makt over kvinna og som derfor kjem i motsetnad til mine interesser når eg vil ha meg ei kone og som også kjem i motsetnad til Kristus, ved at dei vil ha makta over kyrkja i staden for han. Det vert sett voldeleg, militær og politisk makt bak det og det må nedkjempast med politisk og militær makt, derfor kjem ”stormen”. Men så kjem Jesus og oppfyller lovnaden om at eg skal få sjå hans herlegdom. Det minna meg som sagt føsrt og fremst om dette herlege kjærleiksforholdet mellom henne Miss Oslo 1990 og Kristus, men det er  meir omfattande og generelt, det møtet mellom Kristus og hans brud.

Men kva med mi bønn om ei kone, skal eg ikkje få meg ei kone før det? Ho Virtuella har då vore gift i mange år og eg må berre rekne med at det har ho Miss Oslo 1990 også vore. Eg har berre med å gå ut i kvardagen med frimod og møte nye menneske og vitne for kven som helst, gå ut på Guds Ord og få sjå at Jesus er med meg. Gud har gjort sitt verk i meg ved sitt Ord og sin Ande og han skal fullføra det.

Aktuell sak.

Når eg skreiv dette hadde eg i tankar samordna demonstrasjonar for vitskapen i fleire land:

http://www.forskerforum.no/derfor-skal-vi-marsjere-for-vitenskap-og-kunnskap/

Ein artikkel om det kommenterte eg på facebook:

De demonstrerer for vitskapen og framstiller det som om den er på apestadiet, samanlikna med politikken som er på menneskestadiet, sjå: https://www.nrk.no/…/alle-for-vitenskapen_-mange-mot…. Det synest eg var skuffande.

Dei som demonstrerer for vitskapen her, framstiller det som at vitskapen er på apestadiet samanlikna med politikken som er på menenskestadiet. Sjå: https://www.nrk.no/…/alle-for-vitenskapen_-mange-mot-trump-…. det tyder på at det ikkje er vitskapen som er hovudsaka likevel, men politikken.

Posted in Kristne møte 2017 | Leave a comment

2017.04.09. Palmesøndag. ”Stormen” er allereie i gang. Men Jesus vil bevare alle dei som tek si tilflukt til han.

IMG_0437.JPG

Dagens tekst:

SKR 9,9 – SKR 9,10 {FREDSKONGEN PÅ SION}  Gled deg storleg, Sions dotter,  set i og jubla, Jerusalem!  Sjå, kongen din kjem til deg.  Rettferdig er han, og siger har han fått;  audmjuk rid han på eit esel,  på den unge eselfolen. [rid på eit esel: gamal kongeleg tradisjon frå den tid eselet var eit ridedyr for stormenn. Sml. 1 Mos 49, 11; 1 Kong 1, 33.]  10   Eg vil rydja ut vognene i Efraim  og hestane i Jerusalem,  og stridsbogen skal brytast sund.  Han skal skapa fred for folka,  hans velde skal nå frå hav til hav,  frå Eufrat til heimsens endar. [Efraim: -> Jes 7, 2.]

Innleiing ved Ola-Kåre Bjørneset.

JES 11,1 – JES 11,10 {FRELSARKONGEN OG RIKET HANS}  Ein kvist skal renna or Isai-stuven,  ein renning skal skyta opp frå hans røter. [Isai: far til kong David. Sjå 1 Sam 16, 11 ff; 22, 7.] 2   Herrens Ande skal kvila over han,  Anden med visdom og vit,  Anden med råd og styrke,  Anden som gjev kunnskap om Herren  og age for han. 3   Han skal ha sin hugnad i age for Herren.  Han skal ikkje døma etter det han ser,  og ikkje skifta rett etter det han høyrer. 4   Han skal døma armingar med rettferd,  fella rettvis dom for dei verjelause i landet.  Han skal slå valdsmenn med riset i sin munn  og drepa dei gudlause med anden frå sine lipper. 5   Rettferd skal vera beltet om livet  og truskap beltet om hoftene hans.  6   Då skal ulven bu saman med lammet,  og leoparden liggja i lag med kjeet.  Kalv og ungløve skal beita saman,  og ein smågut skal gjæta dei. 7   Ku og bjørn skal gå og beita,  ungane deira skal liggja i lag,  og løva skal eta halm som oksen. 8   Spedbarnet skal leika innmed hola åt hoggormen,  og veslebarnet skal retta ut si hand  mot bolet åt eiterormen. 9   Ingen skal gjera vondt eller ugagn  på heile mitt heilage fjell.  For landet er fylt av kunnskap om Herren,  liksom vatnet dekkjer havsens botn.  10   Den dagen skal folkeslag søkja  til renningen or Isais rot.  Han skal stå som eit samlingsmerke for folka,  og bustaden hans skal vera full av herlegdom. [renningen or Isais rot: Sml. v. 1.]

Tungetale ved Karl, tyding ved Tore.

 

Ikkje rekn med deg sjølv. All din styrke kjem til kort i kampen mot vondskapens velde. Men rekn med meg, sett din lit til meg, av heile ditt hjerte. I kampen mot det vonde, så sjå opp til meg. Eg er sterk, eg har vunne, sigeren er fullkomen. Den sigeren eg vann, den er din, seier Herren. Skjul deg i mine skader (”vunder”) og sår. Gøym deg i mitt blod. Og du skal få oppleve at når stormen kjem, så skal inkje vondt nå deg. Men du skal verte bevara gjennom det heile. For eg, eg vil bevare den som tek si tilflukt til meg.

Stormen, den kjem, er allereie i gang over denne klode. Angsten tek folk, og fortvilinga. Du ser det med dine auge. Men klyng deg inn til meg og vert buande i min lovnads ord. Så skal du midt i all denne strid og denne larm og virvar, få kjenne du vert bevara rein og sunn i trua på mitt herlege namn. Og når alt det som eg har sagt skal komme, kjem, då skal du få oppleve at den lovnaden eg gav, eg kjem att for at du skal sjå min herlegdom, det skal du få oppleve. Men bli hos meg, uansett, og du skal få kjenne, du skal bevarast.

Tale ved Tore Kristiansen.

Tore talte over teksta:

SKR 9,9 – SKR 9,10 {FREDSKONGEN PÅ SION}  Gled deg storleg, Sions dotter,  set i og jubla, Jerusalem!  Sjå, kongen din kjem til deg.  Rettferdig er han, og siger har han fått;  audmjuk rid han på eit esel,  på den unge eselfolen. [rid på eit esel: gamal kongeleg tradisjon frå den tid eselet var eit ridedyr for stormenn. Sml. 1 Mos 49, 11; 1 Kong 1, 33.]  10   Eg vil rydja ut vognene i Efraim  og hestane i Jerusalem,  og stridsbogen skal brytast sund.  Han skal skapa fred for folka,  hans velde skal nå frå hav til hav,  frå Eufrat til heimsens endar. [Efraim: -> Jes 7, 2.]

Gud talte til folket gjennom profetane og føresa kva som skulle skje og han vakte over sitt Ord og sette det i verk. Han hadde sagt gjennom profeten Jeremias at  folket skulle verte bortført til Babylonia og der skulle dei vere i 70 år. Daniel las Jeremias profeti og då tida var inne fasta og bad han og vedkjente folkets synder for Herren. Herren svarde han og folket fekk vende heim att til landet sitt. Profetane Haggai og Sakarja oppmuntra Josva, Serubabel og resten av folket når dei skulle bygge oppatt tempelet. Hadde det ikkje vore for det, så hadde ikkje tempelet vorte bygt opp att. For Gud gjorde sitt verk ved sitt Ord og profetane talte hans Ord.

Aktuelle bibelvers.

HAG 1,1 – HAG 1,15 {BYGG OPP ATT HERRENS TEMPEL!}  I det andre styringsåret åt kong Dareios, den fyrste dagen i den sjette månaden, kom Herrens ord ved profeten Haggai til Serubabel Sjealtielsson, statthaldaren i Juda, og til Josva Jehosadaksson, øvstepresten, og det lydde så: [Serubabel: -> Esra 2, 2.] 2 Så seier Herren, Allhærs Gud: Dette folket seier: “Enno er ikkje tida komen til å byggja Herrens hus.” 3 Då kom Herrens ord ved profeten Haggai:  4   Er det tid for dykk  til å bu i bordkledde hus  så lenge templet ligg i røys?  5   No seier Herren, Allhærs Gud:  Legg merke til korleis det går dykk! 6   De sår mykje, men haustar lite;  de et, men vert ikkje mette;  de drikk, men sløkkjer ikkje torsten;  de kler dykk, men vert ikkje varme;  og leigekaren får si løn  i ein botnlaus pung.  7   Så seier Herren, Allhærs Gud:  Legg merke til korleis det går dykk! 8   Far opp i fjellet og henta tømmer!  Bygg templet, så vil eg ha hugnad i det  og visa min herlegdom der, seier Herren. 9   De ventar mykje, men sjå, det vert lite.  De får det i hus, men eg blæs det bort.  Kvifor? seier Herren, Allhærs Gud.  Fordi mitt tempel ligg i røys,  medan de har det annsamt  kvar med sitt eige hus. 10   Difor held himmelen dogga att,  og jorda gjev ikkje grøde. 11   Eg har kalla turk  over jord og fjell,  over korn og vin og olje,  over alt som gror på marka,  ja, over folk og fe  og over alt arbeid som vert gjort.  12   Serubabel Sjealtielsson og Josva Jehosadaksson, øvstepresten, og alle som var att av folket, høyrde på det Herren deira Gud tala, på orda åt profeten Haggai, fordi Herren deira Gud hadde sendt han. Og folket hadde age for Herren. 13 Med oppdrag frå Herren sa Haggai, Herrens sendebod, til folket: Eg er med dykk, lyder ordet frå Herren. 14   Herren vekte slik iver hjå Serubabel Sjealtielsson, statthaldaren i Juda, og hjå Josva Jehosadaksson, øvstepresten, og hjå alle som var att av folket, at dei kom og arbeidde på huset åt sin Gud, Herren, Allhærs Gud. 15 Det var den 24. dagen i den sjette månaden i det andre styringsåret åt kong Dareios. [i det andre styringsåret: hausten 520 f. Kr.]

ESR 4,1 – ESR 4,24 {FIENDANE STANSAR ARBEIDET PÅ TEMPLET}  Judas og Benjamins motstandarar fekk høyra at dei som var komne heim or fangenskapet, heldt på å byggja eit tempel åt Herren, Israels Gud. [Judas og Benjamins motstandarar: folket i Samaria, som var ei blanding av israelittar og framande. Sml. 2 Kong 17, 24 ff.] 2 Då gjekk dei til Serubabel og ættehovdingane og sa: “Lat oss få vera med dykk og byggja! Vi tilbed då den same Gud som de, og vi har ofra til han heilt sidan assyrarkongen Asarhaddon førte oss hit.” 3 Men Serubabel, Josva og dei andre ættehovdingane i Israel svara: “Nei, de har ikkje noko med å byggja templet for vår Gud saman med oss. Vi vil vera åleine om å byggja hus for Herren, Israels Gud, så som persarkongen Kyros har gjeve oss påbod om.” 4   Folket i landet gjorde då judearane motlause og skræmde dei bort frå arbeidet. [Folket i landet: dei framande som hadde blanda seg med israelittane. Sjå v. 1 f.] 5 Så lenge Kyros var konge i Persia, og sidan heilt til Dareios fekk makta i landet, betalte dei nokre kongelege rådgjevarar for at dei skulle hindra Juda-folket i å gjennomføra planane sine. 6   Då Xerxes var konge, i fyrstninga av hans styringstid, skreiv folket i landet eit brev og klaga på innbyggjarane i Judea og Jerusalem. 7   Medan Artaxerxes rådde i Persia, skreiv Bisjlam, Mitredat, Tabe’el og embetsbrørne deira til kongen. Brevet var skrive med arameisk skrift og omsett til arameisk språk. 8   Rådsherren Rehum og skrivaren Sjimsjai skreiv eit brev til kong Artaxerxes mot Jerusalem. [Rådsherren Rehum: den øvste føraren i provinsen vest for Eufrat. Han hadde sete i Samaria, og hadde oppsyn med Jerusalem òg.] 9 Forutan rådsherren Rehum og skrivaren Sjimsjai var desse med på brevet: dei andre embetsbrørne deira, domarane, sendemennene, dei persiske embetsmennene, mennene frå Uruk og Babylon og elamittane frå Susa, 10 og dei andre som den store og namngjetne Assurbanipal hadde ført bort og late busetja seg i Samaria-byen og elles i provinsen vestanfor Eufrat. 11 Dette er ei avskrift av brevet som dei sende til han:   Til kong Artaxerxes, frå tenarane dine, mennene i provinsen vestanfor Eufrat. 12   Kongen skal vita at dei jødane som fór bort frå deg, er komne hit til oss i Jerusalem. Dei byggjer opp att denne vonde og opprørske byen, set murane i stand og vøler grunnvollane. 13 No skal kongen vita at dersom denne byen vert oppattbygd og murane sette i stand, då kjem folket der korkje til å svara skattar eller avgifter i varer og pengar, og det vil med tida verta til skade for kongane. 14 Etter som vi står i kongens teneste, vil vi ikkje roleg sjå på at kongen lid skade. Difor sender vi melding om dette til kongen, 15 så du kan få røkt etter i årbøkene åt fedrane dine. Der vil du finna og sjå at dette er ein opprørsk by som har vore til skade for kongane og provinsane, og at folket der har gjort oppreist frå gamal tid. Difor vart denne byen øydelagd. 16 Kongen skal vita at dersom byen vert oppattbygd og murane sette i stand, då kjem du til å missa provinsen vestanfor Eufrat.  17   Kongen sende dette svaret:  Til rådsherren Rehum, skrivaren Sjimsjai og dei andre embetsbrørne deira som bur i Samaria og elles i provinsen vestanfor Eufrat.  Ver helsa! 18 Brevet som de sende oss, har eg fått omsett og opplese. 19 Eg sette folk til å granska etter, og dei fann at denne byen frå gamal tid har sett seg opp mot kongane. Det har vore uro og opprør der. 20 Kongane i Jerusalem var mektige; dei rådde over alt landet vestanfor Eufrat og tok inn skattar og avgifter i varer og pengar. 21 Sei no frå at desse mennene skal hindrast i arbeidet sitt, så byen ikkje vert oppattbygd før det kjem påbod om det frå meg. 22 Men gå varsamt fram, så de ikkje gjer noko mistak. Elles kunne det verta til endå større skade og tap for kongane. 23   Så snart avskrifta av brevet frå kong Artaxerxes hadde vorte lesen for Rehum, skrivaren Sjimsjai og embetsbrørne deira, skunda dei seg av stad til jødane i Jerusalem og hindra dei med vald og makt. 24 Då stansa arbeidet på Guds hus i Jerusalem, og det låg nede til året etter at Dareios hadde vorte konge i Persia.

ESR 5,1 – ESR 5,5 {TEMPLET VERT ATTERREIST}  Profeten Haggai og profeten Sakarja, soneson til Iddo, tala til jødane i Judea og Jerusalem; i namnet åt Israels Gud tala dei til dei. 2 Då gjekk Serubabel, son til Sjealtiel, og Josva, son til Josadak, i gang med å byggja Guds hus i Jerusalem, og dei to Guds profetar var med og stødde dei. 3 Tattenai, statthaldaren i provinsen vestanfor Eufrat, og Sjetar-Bosnai og embetsbrørne deira kom straks til dei og spurde: “Kven har gjeve dykk lov til å byggja dette templet og setja denne muren i stand?” 4 Og dei heldt fram: “Kva heiter dei mennene som set opp denne bygningen?” 5 Men Guds auga vakte over dei eldste mellom jødane. Statthaldaren og mennene hans hindra dei ikkje i arbeidet, for dei ville venta til Dareios hadde fått melding om saka, og dei hadde fått brev frå han.

SKR 3,1 – SKR 3,10 {ØVSTEPRESTEN JOSVAS SKULD OG FRIKJENNING}  Så lét han meg sjå Josva, øvstepresten, som stod framfor Herrens engel, medan Satan stod på høgre sida hans og førte klagemål mot han. 2 Herren sa til Satan: “Gjev Herren må visa deg til rettes, Satan! Ja, gjev Herren, som har valt ut Jerusalem, må visa deg til rettes! Er ikkje denne mannen ein brand, riven ut or elden?” 3 Josva var kledd i skitne klede der han stod framfor engelen. [i skitne klede: til teikn på sorg og bot.] 4 Og engelen sa til dei som stod framfor han: “Ta av han dei skitne kleda!” Til Josva sa han: “Sjå, eg tek bort syndeskulda di og kler deg i høgtidsbunad.” 5 Då sa eg: “Set ein rein turban på hovudet hans!” Og dei sette ein rein turban på hovudet hans og tok på han kleda, medan Herrens engel stod der. 6 Då gav Herrens engel denne lovnaden til Josva:  7   Så seier Herren, Allhærs Gud:  Går du på mine vegar  og rettar deg etter det eg har fastsett,  skal du få styra mitt hus  og vakta mine føregardar,  og eg vil gje deg tilgjenge  saman med dei som gjer teneste her.  8   Høyr no, Josva, øvsteprest!  Du og embetsbrørne dine,  som sit framføre deg,  de er varselsmenn.  For sjå, eg lèt min tenar Renning koma. [Renning: -> Jes 4, 2.] 9   Ja, på den steinen eg har lagt framfor Josva,  på denne eine steinen med sju augo  ritar eg den innskrift som skal stå,  lyder ordet frå Herren, Allhærs Gud.  På ein einaste dag vil eg ta bort  den skuld som kviler på dette landet. 10   Den dagen, lyder ordet frå Herren, Allhærs Gud,  skal de be kvarandre til gjestebod  under vintre og fikentre.

ÅPE 12,1 – ÅPE 12,18 {KVINNA OG DRAKEN}  Det synte seg eit stort teikn på himmelen: ei kvinne sveipt i sola, med månen under føtene og med ein krans av tolv stjerner på hovudet. [ei kvinne: Kvinna er eit bilete på Guds folk, som Kristus er komen frå. Sjå Jes 66, 7; Mi 4, 10.] 2 Ho var med barn og skreik i barnsnaud og føderier. 3   På himmelen synte det seg eit anna teikn òg: ein stor eldraud drake; han hadde sju hovud og ti horn og på hovuda sju kroner. 4 Med halen drog han med seg tredjeparten av stjernene og kasta dei ned på jorda. Draken steig fram for kvinna som skulle føda; han ville sluka barnet så snart det var født. 5 Då fødde ho eit gutebarn, som ein gong skal styra alle folkeslag med jernstav. Og barnet vart rykt opp til Gud, til hans kongsstol. 6 Men kvinna rømde ut i øydemarka, til ein stad som Gud har laga til for henne; der skulle ho få mat og det ho elles trong i 1.260 dagar. 7   Då braut det ut krig i himmelen: Mikael og englane hans gjekk til strid mot draken. Draken stridde saman med englane sine; [Mikael: -> Dan 10, 13.] 8 men dei vart slegne, og det fanst ikkje lenger rom for dei i himmelen. 9 Den store draken vart styrta, det er den gamle ormen, han som vert kalla djevelen og Satan, og som forfører heile verda. Han vart kasta ned på jorda og englane hans saman med han. 10 Og eg høyrde ei høg røyst i himmelen som sa: “Frå no av høyrer sigeren og makta og riket vår Gud til, og den han har salva, har herredømet. For klagaren er kasta, han som dag og natt førte klagemål mot brørne våre for vår Gud. 11 Dei har vunne over han i kraft av Lammets blod og det ordet dei vitna om; dei hadde ikkje livet for kjært til å gå i døden. 12 Difor skal de jubla, de himlar og de som bur i dei! Men arme jord og hav! For djevelen har kome ned til dykk, og vreiden hans er stor, av di han veit at han har berre ei stutt tid att.” 13   Då draken såg at han var kasta ned på jorda, forfylgde han kvinna som hadde født gutebarnet. 14 Men ho fekk dei to vengene til den store ørna, så ho kunne flyga ut til staden sin i øydemarka og få mat og det ho elles trong i ei tid og to tider og ei halv tid, langt borte frå ormen. 15 Ut or gapet sitt spruta ormen vatn som ei elv etter kvinna, og ville riva henne bort i straumen. 16 Men jorda kom kvinna til hjelp. Ho opna munnen sin og svelgde elva som draken hadde sendt ut or gapet. 17 Draken vart harm på kvinna og drog av stad og ville føra krig mot dei andre i ætta hennar, mot dei som rettar seg etter Guds bod og held fast på vitnemålet om Jesus. 18 Og han vart ståande på stranda ved havet.

HEB 5,11 – HEB 5,14 {ÅTVARING MOT FRÅFALL}  Om dette har vi mykje å seia, men det er vanskeleg å forklara sidan de har vorte så trege til å høyra. 12 Etter så lang tid burde de sjølve vore lærarar, men de treng einkvan som atter lærer dykk dei fyrste og grunnleggjande ting i Guds ord. De må ha mjølk og toler ikkje fast føde. 13 For den som får mjølk, ser ikkje djupt inn i bodskapen om rettferd; han er umogen. 14 Men fast føde er for dei mogne, for dei som med øving har vant sansane til å skilja mellom godt og vondt.

HEB 6,1 – HEB 6,8   Lat oss difor leggja bak oss det vi fyrst lærte om Kristus og skrida fram mot full mognad. Vi vil ikkje på nytt leggja grunnvollen og tala om omvending frå døde gjerningar og om tru på Gud, 2 eller undervisa om reinsingsbad og handspålegging, om oppstoda frå dei døde og den evige domen. 3 På den måten vil vi gå fram, om Gud så vil. 4   Det er uråd at dei som ein gong har fått ljoset, har smaka den himmelske gåva og fått del i Den Heilage Ande, 5 har smaka Guds gode ord og kreftene som høyrer den komande verda til, 6 og så fell frå, atter kan fornyast til omvending. Dei krossfester sjølve Guds Son på nytt og gjer han til spott. 7 Den jord som drikk regnet som ofte fell på henne, og ber grøde til gagn for dei som dyrkar henne, får velsigning frå Gud. 8 Men den jord som ber torn og tistel, er til inga nytte. Forbanninga er ikkje langt borte, og det endar med at ho vert avsvidd.

HEB 10,19 – HEB 10,39 {FRIMOD OG VEDKJENNING I KYRKJELYDEN}  Så har vi då, brør, i Jesu blod frimod til å gå inn i heilagdomen. 20 Dit inn har han opna ein ny og levande veg for oss gjennom forhenget, det vil seia hans jordiske lekam. 21 Og når vi har så stor ein prest over Guds hus, 22 så lat oss stiga fram med ærleg hjarta, med full visse i trua, med hjarta reinsa for vondt samvit og lekamen lauga i reint vatn. 23   Lat oss halda urikkeleg fast på vedkjenninga av vår von; for han er trufast, han som gav lovnaden. 24 Og lat oss ha omtanke for kvarandre, så vi oppgløder kvarandre til kjærleik og gode gjerningar. 25 Lat oss ikkje halda oss borte når kyrkjelyden vår samlast, som somme plar gjera; men lat oss setja mot i kvarandre, og det så mykje meir som de ser at dagen nærmar seg. 26   Syndar vi med vitende og vilje etter at vi har lært sanninga å kjenna, då finst det ikkje lenger noko offer for synder. 27 Fælsleg er det vi då har i vente: domen og Guds brennhug som skal øyda dei som står han imot. 28 Den som vrakar Moselova, får ikkje miskunn, men må døy etter to eller tre manns vitnemål. 29 Kor mykje strengare straff tykkjer de ikkje den fortener som har trøtt Guds Son under fot, vanhelga paktblodet som han sjølv vart helga med, og spotta nådens Ande? 30 For vi kjenner han som har sagt: “Straffa høyrer meg til, eg skal gje attergjeld.” Og vidare: “Herren skal døma folket sitt.” 31 Det er fælt å falla i hendene på den levande Gud! 32   Men tenk no attende på den fyrste tida, då de fekk ljoset og sidan heldt ut i dei lidingane de hadde å strida med. 33 Snart vart de hånte og plaga for augo på folk; snart gjorde de sams sak med andre som måtte gå gjennom det same. 34 De leid med dei som sat i fengsel, og fann dykk med glede i at det de åtte, vart røva frå dykk. De visste at de eig noko som er betre og som varer. 35   Kast ikkje bort frimodet dykkar! Det gjev stor løn. 36 De treng tolmod, så de kan gjera Guds vilje og vinna det som er lova. 37   For enno er det berre ei lita stund,  så kjem han som koma skal,  og han skal ikkje drya. 38   Min rettferdige skal leva ved tru;  men dreg han seg unna,  har eg ikkje hugnad i han. 39 Men vi er ikkje av dei som dreg seg unna og går fortapt, men av dei som trur og bergar si sjel.

JOH 10,1 – JOH 10,18 {EG ER DØRA}  Sanneleg, sanneleg, det seier eg dykk: Den som ikkje går inn til sauene gjennom døra, men kliv over ein annan stad, han er ein tjuv og ein røvar. 2 Men den som går inn gjennom døra, er hyrding for sauene. 3 For han lèt dørvaktaren opp, og sauene høyrer målet hans. Han kallar sauene sine på namn og leier dei ut. 4 Og når han har fått ut alle sine, går han føre dei, og sauene fylgjer han, for dei kjenner målet hans. 5 Men ein framand vil dei ikkje fylgja, dei rømer frå han; for dei kjenner ikkje målet til den framande.” 6 Denne likninga fortalde Jesus; men dei skjøna ikkje kva ho skulle tyda. 7   Då sa Jesus: “Sanneleg, sanneleg, det seier eg dykk: Eg er døra inn til sauene. 8 Alle som er komne før meg, er tjuvar og røvarar; men sauene høyrde ikkje på dei. 9 Eg er døra. Den som går inn gjennom meg, skal verta frelst, og han skal gå inn og gå ut og finna beite. 10 Tjuven kjem berre for å stela, drepa og øyda. Eg er komen for at de skal ha liv og overflod.   11 {DEN GODE HYRDINGEN}  Eg er den gode hyrdingen. Den gode hyrdingen set livet til for sauene. 12 Men leigekaren, som ikkje er hyrding og ikkje eig sauene, han lèt sauene vera og rømer når han ser ulven koma. Og ulven herjar mellom dei og jagar dei frå kvarandre. 13 For han er berre ein leigekar og har ikkje omsut for sauene. 14 Eg er den gode hyrdingen. Eg kjenner mine, og mine kjenner meg, 15 liksom Faderen kjenner meg, og eg kjenner Faderen. Eg set livet til for sauene. 16 Eg har andre sauer òg, som ikkje høyrer denne flokken til. Dei òg må eg leia; dei skal høyra mi røyst, og det skal verta éi hjord og éin hyrding. 17   Difor er det Faderen elskar meg, fordi eg set livet til så eg kan ta det att. 18 Ingen tek livet mitt, eg gjev det friviljug. Eg har makt til å gje det, og eg har makt til å ta det att. Denne oppgåva fekk eg av Far min.”

JOH 14,1 – JOH 14,6 {VEGEN, SANNINGA OG LIVET}  Lat ikkje hjarta dykkar uroast! Tru på Gud, og tru på meg! 2 I huset åt Far min er det mange rom. Var det ikkje så, hadde eg sagt dykk det. For eg går bort og vil stella til ein stad åt dykk. 3 Og når eg har gått bort og stelt til ein stad åt dykk, kjem eg att og tek dykk til meg, så de skal vera der eg er. 4 Og dit eg går, veit de vegen.” 5   Tomas seier til han: “Herre, vi veit ikkje kvar du går av; korleis kan vi då vita vegen?” 6 Jesus seier: “Eg er vegen, sanninga og livet. Ingen kjem til Faderen utan gjennom meg.

JOH 14,18 – JOH 14,26 Eg vil ikkje la dykk vera att som foreldrelause born; eg kjem til dykk. 19 Om ei lita stund ser ikkje verda meg lenger. Men de ser meg, for eg lever, og de skal leva. 20 Den dagen skal de skjøna at eg er i Far min, og at de er i meg og eg i dykk. 21   Den som har boda mine og held dei, han er det som elskar meg. Og den som elskar meg, han skal Far min elska. Eg òg skal elska han og openberra meg for han.” 22 Judas, ikkje Iskariot, seier til han: “Herre, korleis har det seg at du vil openberra deg for oss og ikkje for verda?” 23 Jesus svara:  “Den som elskar meg, held fast på ordet mitt. Og Far min skal elska han, og vi skal koma til han og ta bustad hjå han. 24 Den som ikkje elskar meg, held ikkje fast på orda mine. Og det ordet de høyrer, er ikkje mitt, men Faderens, han som har sendt meg. 25 Dette har eg tala til dykk medan eg enno er hjå dykk. 26 Men talsmannen, Den Heilage Ande, som Faderen skal senda i mitt namn, han skal læra dykk alt og minna dykk om alt det eg har sagt dykk.

JOH 17,20 – JOH 17,26   Eg bed ikkje berre for desse, men for alle dei som gjennom deira ord kjem til å tru på meg. 21 Eg bed at dei alle må vera eitt, liksom du, Far, er i meg og eg i deg. Slik skal dei òg vera i oss, så verda skal tru at du har sendt meg. 22 Eg har gjeve dei den herlegdomen du har gjeve meg, så dei skal vera eitt liksom vi er eitt: 23 eg i dei og du i meg, så dei heilt og fullt kan vera eitt. Då skal verda skjøna at du har sendt meg, og at du har elska dei liksom du har elska meg. 24 Far, eg vil at dei du har gjeve meg, skal vera hjå meg der eg er, så dei får skoda min herlegdom, som du har gjeve meg av di du elska meg før verda vart grunnlagd. 25 Rettferdige Far, verda kjenner deg ikkje, men eg kjenner deg, og desse veit at det er du som har sendt meg. 26 Eg har kunngjort namnet ditt for dei og skal kunngjera det, så den kjærleiken du har hatt til meg, kan vera i dei, og eg sjølv kan vera i dei.

Kommentar.

Dyrelivet og menneskelivet.

Det som er sagt om dyreriket i Jes.11,1… tek eg som symbol på menneske, for sjølv om vi er menneskelege, så liknar vi dyra og det viser seg i korleis vil lever. Her er det tale om rovdyr og byttedyr og det er no litt rart om nokre menneske skulle leve som byttedyr og andre som rovdyr, men det var nok slik klasseskiljet verka i det gamle slavesamfunnet. Jesus sa at Djevelen er denne verda sin gud, så det var han som regjerte på denne måten. Fallet kom med eit menneske trengde seg gjennom til alle menneske. Gjenopprettinga kom med eit mennesket og er tilgjengeleg for alle menneske som tek imot i tru, av berre nåde. Slik kjem endringa for menneskelivet, vi kan tenke oss at det i eit framtidig samfunn på den nye jorda, får slike konsekvensar dyrelivet, for Gud gjer alle ting nye. Men det saka gjeld for oss no, er at det ved trua på Jesus får konsekvensar for det samfunnet av menneske som vi lever i, men det framtidige siktemålet for oss er det himmelske Jerusalem.

Eit vondt tre ber vond frukt og eit godt tre ber god frukt.

På formiddagen same dag byrja eg å skrive på eit dokument

https://bluehost944.com/2017/04/13/fridom-og-frimod-eller-utspekulert-plan-kva-med-barneoppsedinga/ ,

der eg skriv litt meir om det som skjer i tida,

for når vi no ser og høyrer om hatet som blussar opp, lovløysa aukar, vold og terror brer om seg, så har det si årsak i at der er noko som er fundamentalt gale med oppsedinga og opplæringa. Der skriv eg om at der er dei som viser til den smerte som er i naturen, til dømes ved at rovdyr lever av byttedyr, og så påstår dei at dersom der er ein allmektig Gud som har skapt alt dette, så må han vere vond. Slik kjem dei fram til ei fundamentalistisk fordømming av mennesket, så dei endåtil prøver å framstille det som naturvitskap. Så overfor denne fundamentalistiske trua og totalitære tenkinga, fekk ikkje einskildmennesket moglegheit til å svare for seg sjølv i retten og om det omsider fekk moglegheit til det, var det lite hjelp i. Slik det viste seg i justismordet mot Sokrates og Jesus og sidan i kristendomsforfølgingane. Men eg påstår at dette resonnementet er fundamentalt feil, når det kjem til fundamentalistisk tenking, verkar det som om det er Djevelen som er guden deira, som ei vond rot og eit vondt tre som ber vond frukt.

Mørkets rike.

I denne bodskapen talte Jesus om stormen som allereie har byrja og på mitt fyrste møte i Maranata, 10.5.2009, talte han om fienden som stormar, sitat:

”Eg er i stand til å fylle eit kvart sted og eit kvart lokale, i dag seier Herren,  sjølv om fienden stormar aldrig så mykje, sjølv om mitt folk er på sida av det som eg eigentleg vil ha fram, sjølv om der er berre nokre få som vil reise seg frå det riket som no vert akseptert og som er mørkets rike  og byrjar å gå over i mitt rike, om der berre er nokre få som finn vegen til å sjå meg og skode meg i min herlegdomen, så kan eg med nokre få gjere storverk  kvar som helst og når som helst.   Den store skaren som eg ser, den mengda som hengir seg til meg, så eg kan komme ned og byrje å befrukte di tru og befrukte din   kjærleik frå  meg …. når dette byrjar å skje etter min vilje og mitt råd og du byrjar å ta imot min visdom og min kunnskap, så vil du sjå at eg er den levande og den som kan sette alle ting i stand. Eg er den som baner vegen, eg er den som let mi kraft vert openberra og baner vegen for den einskilde som vil gå min veg. Det er mange som går sine veier og som halter hit og halter dit. Men eg vil ha eit heilt hjerte, eit reint sinn, så skal du på nytt få sjå at eg er den same og eg er den levande i dag.”

Jesus talte om det riket som no vert akseptert og som er mørkets rike. Då tenkte eg på den uretten som vert gjort mot meg, ved at eg ikkje får uttale meg på mine eigne vegne og svare for meg sjølv, det er som om eg ikkje får svare for meg sjølv i retten. Det vert nok argumentert for og påstått at dei er så mykje vitugare, visare og kunnskapsrike, at eg med mitt vit og forstand, tankar og meiningar, vert heilt utradert. Det er som om dette justismordet ligg i botnen, den nytestamentlege, evangeliske øvstepresten som den levittiske øvstepresten var førebilete for, vert rydja vekk, 2.Tess.2.

Nytestamentleg presteteneste med åndeleg openberring.

 

Men Jesus er øvsteprest etter Melkisedeks vis til evig tid, hans presteteneste står høgt over dette. Og det er det vi må vite å nytte oss av med vår nytestamentlege presteteneste. Så eg må vite å klynge meg til han, no når stormen kjem.

Jesus er Guds Ord og eg tok imot han i tru og fekk oppleve at livet vart planta inni meg. Han gjev meg ånd og liv og overflod av liv, eg skal berre ta imot i tru av berre nåde og verte fylt av den Heilage Ande. Han har nyleg sagt eg skal ete hans Ord. Slik trur eg han har velsigna henne Virtuella gjennom meg og eg har opplevt det som lækjedom i mitt indre menneske. Han ville gjere meg til ein kanal for si velsigning og no trur eg han har velsigna henne gjennom meg. Ho var ein lovsong som gud ved gjenfødinga la ned i meg og der er ingen god nok grunn til at den lovsongen skulle ta slutt, for Jesu frelseverk er eit fullført og fullkome verk, han har nått fullendinga og er fullkomen og vi lovpriser han som vår frelsar og Herre.

Eg fekk oppleve ei åndeleg openberring, der Jesu openberra seg for meg og henne ”Miss Oslo 1990” og eg er viss på at han gav henne ei herleg glede og rett før møtet tenkte eg på henne og denne herlege gleda hennar, eg vert glad og takknemleg til Jesus når eg tenker på det. Og eg trur det er ei slik åndeleg openberring eg har å sjå fram til og håpe på, heilt fram til han kjem att.

Det verkar som han svarar meg og stadfestar dette i denne bodskapen: ”… Så skal du midt i all denne strid og denne larm og virvar, få kjenne du vert bevara rein og sunn i trua på mitt herlege namn. Og når alt det som eg har sagt skal komme, kjem, då skal du få oppleve at den lovnaden eg gav, eg kjem att for at du skal sjå min herlegdom, det skal du få oppleve. …”

Jesus sa vi skulle tru på han og elske kvarandre, då ville han komme til oss og openberre seg for oss, han og Faderen ville komme til oss og ta bustad hos oss. Kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne er sentralt i dette, for Jesu kyrkje er Jesu brud og det kjærleiksforholdet er født av Gud, det er skapt av han. Og ved trua på Jesus vert det integrert i oss, slik at det for oss også gjeld kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne. Gud er den same no som då han skapte og han gjer sitt verk med meg og med oss i samsvar med 1.Mos.2, ved sitt Ord og sin Ande, men no er Jesu den siste Adam, som er frå himmelen og som for oss har vorte ei livgjevande ånd.

Den Lovlause.

Eg er forsona med Gud på evangeliets grunnvoll, han er den same no og gjer sitt verk med meg i samsvar med 1.Mos.2. Slik gjev han meg hjelp i form av ei kone. Eg talar Guds ord og svarar for meg med Guds Ord, men eg vart utstøytt og rydja bort (Jfr.2.Tess.2), så eg ikkje skal få lov til det. Då har det seg sjølvsagt slik at der er ein annan som vil ha henne til kone i staden og soleis få makta over henne og det har seg slik at der er ein annan som vil ha kyrkja som si kone og få makta over henne i staden for Kristus. Det er ikkje på grunnlagt på evangeliet og har ikkje sitt stønad i Guds Ord, ikkje på annan måte enn at det er profetert om det. Men det er på grunnlag av det fundamentale klagemålet mot mennesket, Satans forføring og Satans klagemål mot mennesket.

Bygge tempelet, motstanden frå den vonde.

 

Når jødane var komne heim att til landet sitt og skulle bygge oppatt tempelet og murane kring Jerusalem, fekk dei motstand frå nabofolka, dei førde klagemål mot byen og folket overfor kongen i storriket Persia (Esra.4,1….). Og der var ei åndeleg side av saka, for profeten Sakarja fekk sjå i eit syn at Djevelen førde klagemål mot øvstepresten Josva (Sak.3).  Men Josva skulle sjå framover til at Renning skulle koma. I ettertid veit vi at han tok bort synda med eitt offer ein gong for alle og det var tydelegvis det dei måtte sjå framover til og satse på, som om det hadde tilbakeverkande kraft.

Dette motsetnadsforholdet er her enno og denne striden går føre seg enno (JohOp.12,7-12)).

Bodskap gjennom tyding av tungetale i den Frie Evangeliske Forsamling i Møllergata 40 i Oslo, søndag 13.1.91, ikkje opptak, men gjengjeve så godt som eg hugsa det. Formiddag:

Du skal ikkje gå på måfå, men vere leda av meg. I dag om du høyrer mi røyst, så forherd ikkje ditt hjerte. Legg bak deg di fortid ein gong for alle. Ikkje la deg binde av di fortid. La deg fylle av min Ande, så det vert endå herlegare i denne siste nådetida. Når midnattsropet lyder:” Brudgomen kjem, gå han i møte, då vil dei som har kristen-namnet skiljast i to flokkar, ein flokk som går han i møte og ein flokk som ikkje gjer det. Derfor ville eg så gjerne at du skulle ha olje både på lampar og kanner.

Kveld:

I denne siste tid har Djevelen fare ned på jorda i stor vreide, for å plage mi menighet, for han veit at han har berre ei kort tid igjen. Enno i dag fer mine auge utover heile jorda, for å sjå etter kven som let seg frelse, (lede, bruke), og det vert til sorg for mitt hjerte, når menneske unndrar seg frå min kjærleik. Du skal ikkje vere nederlagsstemt, men du skal la deg fylle og vere sterk i det du ser hen til Golgata kors.

Slik får eg merke at ”vondskapens velde” kjemper imot meg, men Kristus har sigra og den sigeren er fullkomen og det er det eg må nytte oss av, han døde for meg og sigar for meg, så hans siger er min siger. Det er berre for meg å ta min tilflukt til han og klynge meg til han.

Frimodet til å gå inn i heilagdomen og vere frimodig i kvardagen.

Jesus har nyleg minna meg om at når eg er svak i meg sjølv, så er eg sterk i han:

https://tsivert.com/2017/03/23/2017-03-19-frimodet-ma-du-ikkje-kaste-bort-for-det-har-stor-lonn/

Eg kommenterte det i møtereferatet og eg skreiv om det i dokumentet i dokumentet ”Big Bang, skapinga og frelsa”.

Big-Bang-teorien og Skapingssoga. Lovmessigheit og tilfeldigheit i fysikken og i samfunnet. Planlegging eller spontanitet. Fridomen og frimodet på evangeliets grunnvoll.

Når eg legg ein plan for mitt liv, med god vilje, i samsvar med Guds Ord (jfr. 1.Mos.2) og legg viljestyrke i det, så kan der vere andre som legg ein annan plan (jfr.1.Mos.3) og krev å få det slik. Men vi har frimod til å søke samfunn med Gud på evangeliets grunnvoll og då får vi frimod i kvardagen. Det frimodet har stor løn.

JOH 10,9 Eg er døra. Den som går inn gjennom meg, skal verta frelst, og han skal gå inn og gå ut og finna beite.

I dokumentet

https://bluehost944.com/2017/04/05/big-bang-teorien-og-skapingssoga-lovmessigheit-og-tilfeldigheit-i-fysikken-og-i-samfunnet-planlegging-eller-spontanitet-fridomen-og-frimodet-pa-evangeliets-grunnvoll/ ,

skreiv eg om at Descart var ein rasjonalist som trudde at der var noko fullkome. Og Jesus frelsesverk er fullført og fullkome, han har nått fullendinga og er fullkomen. Så når vi søker samfunn med Gud på evangeliets grunnvoll, får vi oppleve at han gjev oss ånd og liv frå himmelen og det er fullkome. Og slik er vår presteteneste, med eitt offer har Jesus teke bort synda ein gong for alle og bana vegen for oss inn i den himmelske heilagdomen og det er berre om å gjere for oss å nytte oss av det og gå den vegen.

Posted in Kristne møte 2017 | 1 Comment