2019.08.11. Sion Åheim. ”Du har lite kraft, men har ikkje vendt deg bort frå din første kjærleik”. 

Innleiing ved Olav Harald Vik.

JOH 1,18 Ingen har nokon gong sett Gud; men den einborne, som er Gud, og som er i Faderens fang, han har synt oss kven han er.  

Tale ved Oddleif Wahl.

LUK 4,18 – LUK 4,19   Herrens Ande er over meg,  for han har salva meg til å forkynna  ein gledebodskap for fattige.  Han har sendt meg for å ropa ut  at fangar skal få fridom,  og at blinde skal få sjå,  for å løysa dei trælka or tvang 19   og ropa ut eit nådeår frå Herren. Jesus las ifrå profeten Jesajas:

JES 61,1 – JES 61,4 {EIT NÅDEÅR FRÅ HERREN}  Herrens Ande er over meg;  for Herren Gud har salva meg.  Han har sendt meg til å forkynna  ein gledebodskap for armingar,  til å lækja dei som har eit knust hjarta,  til å ropa ut fridom for fangar  og frigjering for dei bundne. 2   Eg skal ropa ut eit nådeår frå Herren,  ein dag med straff frå vår Gud.  Eg skal trøysta alle som syrgjer, 3   og gje dei syrgjande i Sion  hovudprydnad i staden for oske,  gledeolje i staden for syrgjeklede  og lovsong i staden for motløyse.  Dei skal kallast rettferds mektige tre,  som Herren har planta  for å syna sin herlegdom. 4   Dei skal byggja opp att gamle ruinar,  reisa det som før vart lagt i øyde,  byggja på nytt dei nedbrotne byar,  som låg der aude frå ætt til ætt.  

Men han stoppa midt i ei setning og tok ikkje med alt, han tok ikkje med det som er sagt om straff.

Oddleiv fortalde at der har vore tre store kristne stevner i sommar, i Sarons Dal, på Hedemarkstoppen og Oase. På Oase var der ein forkynnar frå Skottland som forkynte den  kjærleiken som Gud viste oss ved at han let Son sin døy på eit kors i staden for oss. Men der var dei som kritiserte han fordi han forkynte dette berre som Guds kjærleik og ikkje forkynte det som Guds straff. Dei viste til at Gud straffa menneska ved at han stengde dei ute frå Edens hage. Men Oddleiv sa at det var menneska som sjølve vende ryggen til han og gøymde seg for han, medan han stod med opne armar for å ta imot dei.

Oddleiv minna oss om at i det gamle testamentet er det ganske riktig fortalt at Gud er vreid på menneska for deira synd og vondskap og at han vil hevne seg på dei for deira missgjerning. Men det må gå an å ha to tankar i hovudet samtidig.

Gud skipa ei ny og betre pakt ved Kristus.

JOH 3,16 – JOH 3,17 For så elska Gud verda at han gav Son sin, den einborne, så kvar den som trur på han, ikkje skal gå fortapt, men ha evig liv. 17 Gud sende ikkje Son sin til verda for at han skulle døma verda, men for at verda skulle verta frelst ved han.

Lova var vår tuktemeister inntil Kristus kom.

Det er ikkje frykt i kjærleiken.

1JO 4,17   Det er målet som kjærleiken har for oss, at vi skal ha frimod på domedag; for som han er, slik er vi òg, midt i denne verda. Det finst ikkje otte i kjærleiken.

Lova tukta oss inntil Kristus. Det betyr ikkje at vi no ikkje lenger vert tukta og oppseda, men nåden oppseder oss og Kristi kjærleik tvinger oss. Vende tilbake til sin første kjærleik. Det er at Jesus elska oss fyrst og elskar oss slik som vi er. Derfor elskar vi han. Og det er det som får oss til å gjere rett og leve rett.

2KO 5,14 For Kristi kjærleik tvingar oss. Vi veit at éin døydde for alle, difor har dei alle døytt. 

2KO 5,17 – 2KO 5,18 Difor, om nokon er i Kristus, er han ein ny skapning. Det gamle er borte, sjå, det er kome noko nytt. 18 Men alt dette er av Gud, han som forsona oss med seg sjølv ved Kristus og gav oss forsoningstenesta.

Om nokon syndar, har vi ein talsmann hos Faderen, Jesus. Det er som ein livbåt. Han er vår forsvarsadvokat.

Når disiplane var samla på ”øvre sal” i Jerusalem, var det ein gøymestad og tilfluktsstad, men når Anden kom over dei på pinsedag, gjorde nok Gud samtidig noko med folket i Jerusalem, disiplane gjekk berre ut og vitna om Jesus og mange tok imot bodskapen og kom til tru.

Ein predikant sa at når den Heilage Ande kjem over oss, då går vi. Mange vil vel tenke på at då er det mange som trekker seg unna, men han la i staden den meininga i det, at då går vi ut og snakkar med folk.

Tungetale ved Inge-Lill, tyding ved Oddleif.

”Eg kjenner deg, seier Herren, i begge mine hender har eg teikna deg, du er min. Eg kjenner dine gjerningar og eg veit at du har lita kraft. Eg veit at du føler deg tilkortkommen og skrøpeleg og fattig. Eg veit at du føler du ikkje strekk til, men det er ikkje heile sanninga. For sjå, seier Herren, eg har sett foran deg ei opa dør. Ei opa dør som berre eg kan opne. Ei opa dør som ikkje du treng å presse deg gjennom. Men ei opa dør som eg seier velkommen gjennom. Velkommen, gå inn i den opne døra og du skal sjå at eg har førebutt gode gjerningar for deg. Du treng ikkje å – å minne meg om din eigen fattigdom, men eg vil at du skal påkalle meg av heile ditt hjerte. Eg vil at du skal opphøgje namnet mitt, for eg er rik nok, eg er sterk nok, seier Herren. Eg er frimodig nok og eg bur i ditt hjerte. Eg sende talsmannen, den Heilage Ande, for at du skulle kjenne og vite, at eg lever i deg. Og eg sende også talsmannen for å førebu ein veg, midt i øydemarka, for å skape liv, der som ingen andre kunne tru at det var mogleg. Eg har sendt den Heilage Ande, for å førebu menneske på denne stad, for å ta imot evangeliet. Og de skal få sjå ting som de ikkje trudde var mogleg. Fordi eg førebur, eg førebur nytt liv, eg førebur nye menneske. Og eg ynskjer å bruke deg, på tross av din skrøpelegdom. Eg veit at du har lita kraft, men du har ikkje forlete den første kjærleik. Eg veit at du kan seie frå djupet av ditt hjarte: Eg elskar deg, Jesus. Og det er nok for meg, seier, Herren, eg elska deg først og så elskar du meg tilbake. Derfor skal du legge deg trygt i natt, utan fordømming, utan nederlagsføling og du skal få vakne opp til ein ny dag og kjenne at: dette er den første dag i resten av mitt liv. Ein ny dag med nye moglegheiter, sjå, det gamle er forbi, sjå, alt har vorte nytt. Og du skal få vere med meg inn i noko nytt, seier Herren. Du skal få vere med meg og sjå at eg gjer nye ting i ditt liv og at eg gjer nye ting i din familie. Du skal få vere med å sjå at eg gjer nye ting i bygder og byar, som mange trudde var umogleg, som mange trudde det var forbi, men sjå, eg gjer noko nytt, seier Herren. Skal de ikkje oppleve det? Skal de ikkje vere med på det som eg har førebudt? For eg har førebudt ei innhausting i dei siste dagar og eg veit at markane er kvite til haust. Og eg ynskjer å invitere deg med, slik at du kan få sjå det, du kan få oppleve det, du kan få delta i det. Og alt dette gjer eg, ikkje på grunn av deg, men på grunn av at eg elskar verda så høgt og eg elskar deg, på tross av dine feil, seier Herren. Og eg ynskjer at du vil opne ditt hjerte og seie: Herre, her er eg, send meg. Amen.”

Aktuelle bibelvers.

HEB 8,6 – HEB 8,13 {JESUS ER MELLOMMANN FOR EI NY PAKT}  Men no har Kristus fått ei mykje større presteteneste; for han er mellommann for ei pakt som er så mykje betre og kviler på betre lovnader. 7 For hadde det ikkje vore noko å utsetja på den fyrste pakta, hadde det ikkje vore grunn til å setja ei anna i staden. 8 Men Gud har noko å utsetja på henne når han seier til folket:  Sjå, dagar skal koma, seier Herren,  då eg gjer ei ny pakt  med Israels ætt og Judas ætt, 9   ei pakt som er annleis  enn den eg gjorde med fedrane deira  den gongen eg tok dei i handa  og førte dei ut or Egypt.  For dei vart ikkje ståande i mi pakt,  og eg brydde meg ikkje om dei, seier Herren. 10   Nei, såleis er den pakta eg vil gjera  med Israels folk i dagar som kjem, seier Herren:  Eg vil leggja mine bod i hugen deira  og skriva dei i hjarto deira.  Eg vil vera deira Gud,  og dei skal vera mitt folk. 11   Då skal ingen lenger læra  sin landsmann og sin bror og seia: “Kjenn Herren!”  For dei skal alle kjenna meg,  både små og store. 12   For eg vil sjå på deira urett med miskunn  og aldri meir koma deira synder i hug. 13   Når Gud talar om ei ny pakt, har han dermed sagt at den fyrste er forelda. Men det som vert gamalt og forelda, vert snart borte.  

HEB 9,15   Så er då Kristus mellommann for ei ny pakt. Han døydde, og det vart til utløysing frå misgjerningane i den fyrste pakta, så dei som er kalla, skal få den evige arven som var lova. 

HEB 12,24 til Jesus, mellommannen for ei ny pakt og til reinsingsblodet som talar sterkare enn Abels blod.

GLT 3,23 – GLT 3,25 Før trua kom, vart vi haldne i varetekt under lova; vi var innestengde til dess ho vart openberra, den trua som skulle koma. 24 På den måten var lova vaktaren vår fram til Kristus, for at vi skulle seiast rettferdige ved trua. 25 Men no når trua er komen, er vi ikkje lenger under vaktaren.

1JO 4,15 – 1JO 4,21 Den som sannar at Jesus er Guds Son, i han vert Gud verande og han i Gud. 16 Vi har lært å kjenna den kjærleiken Gud har til oss, og vi har trutt på den. Gud er kjærleik, og den som vert verande i kjærleiken, vert verande i Gud og Gud i han. 17   Det er målet som kjærleiken har for oss, at vi skal ha frimod på domedag; for som han er, slik er vi òg, midt i denne verda. Det finst ikkje otte i kjærleiken. 18 Den fullkomne kjærleiken driv otten ut. For otten ber straffa i seg, og i den som ottast, har ikkje kjærleiken vorte fullenda. 19 Vi elskar av di han elska oss fyrst. 20 Om nokon seier at han elskar Gud, men likevel hatar bror sin, då er han ein lygnar. Den som ikkje elskar bror sin, som han har sett, han kan ikkje elska Gud, som han ikkje har sett. 21 Og dette er det bodet vi har frå han: Den som elskar Gud, må elska bror sin òg.  

ÅPE 2,1 – ÅPE 2,7 {TIL EFESOS}  Skriv til engelen for kyrkjelyden i Efesos:  Dette seier han som held dei sju stjernene i si høgre hand, han som går omkring mellom dei sju gull-ljosestakane: 2 Eg veit om gjerningane dine; du har arbeidt, og du har halde ut. Eg veit òg at du ikkje kan tola dei vonde. Du har prøvt dei som kallar seg apostlar, men ikkje er det, og du har funne at dei er lygnarar. 3 Du har halde ut, og du har tolt mykje for mitt namn skuld og ikkje gått trøytt. 4   Men det har eg imot deg at du har gjeve opp din fyrste kjærleik. 5 Kom i hug kvar du stod før du fall! Vend om og gjer på nytt dei fyrste gjerningane dine! Elles kjem eg over deg og tek ljosestaken din bort – om du ikkje vender om. 6 Men den ros skal du ha, at du hatar gjerningane åt nikolaittane, som eg sjølv gjer.  [nikolaittane: vranglærarar i kyrkjelydane. Sjå v. 15.] 7   Den som har øyro, han høyre kva Anden seier til kyrkjelydane! Den som sigrar, han vil eg la eta av livsens tre, som er i Guds paradis.   

JOH 10,1 – JOH 10,18 {EG ER DØRA}  Sanneleg, sanneleg, det seier eg dykk: Den som ikkje går inn til sauene gjennom døra, men kliv over ein annan stad, han er ein tjuv og ein røvar. 2 Men den som går inn gjennom døra, er hyrding for sauene. 3 For han lèt dørvaktaren opp, og sauene høyrer målet hans. Han kallar sauene sine på namn og leier dei ut. 4 Og når han har fått ut alle sine, går han føre dei, og sauene fylgjer han, for dei kjenner målet hans. 5 Men ein framand vil dei ikkje fylgja, dei rømer frå han; for dei kjenner ikkje målet til den framande.” 6 Denne likninga fortalde Jesus; men dei skjøna ikkje kva ho skulle tyda. 7   Då sa Jesus: “Sanneleg, sanneleg, det seier eg dykk: Eg er døra inn til sauene. 8 Alle som er komne før meg, er tjuvar og røvarar; men sauene høyrde ikkje på dei. 9 Eg er døra. Den som går inn gjennom meg, skal verta frelst, og han skal gå inn og gå ut og finna beite. 10 Tjuven kjem berre for å stela, drepa og øyda. Eg er komen for at de skal ha liv og overflod.   11 {DEN GODE HYRDINGEN}  Eg er den gode hyrdingen. Den gode hyrdingen set livet til for sauene. 12 Men leigekaren, som ikkje er hyrding og ikkje eig sauene, han lèt sauene vera og rømer når han ser ulven koma. Og ulven herjar mellom dei og jagar dei frå kvarandre. 13 For han er berre ein leigekar og har ikkje omsut for sauene. 14 Eg er den gode hyrdingen. Eg kjenner mine, og mine kjenner meg, 15 liksom Faderen kjenner meg, og eg kjenner Faderen. Eg set livet til for sauene. 16 Eg har andre sauer òg, som ikkje høyrer denne flokken til. Dei òg må eg leia; dei skal høyra mi røyst, og det skal verta éi hjord og éin hyrding. 17   Difor er det Faderen elskar meg, fordi eg set livet til så eg kan ta det att. 18 Ingen tek livet mitt, eg gjev det friviljug. Eg har makt til å gje det, og eg har makt til å ta det att. Denne oppgåva fekk eg av Far min.”

2KO 5,11 – 2KO 5,21 {FORSONINGSTENESTA}  Fordi vi kjenner otten for Herren, prøver vi å vinna menneske, medan livet vårt ligg ope for Gud. Eg vonar òg at det ligg ope for dykkar samvit. 12 Vi kjem ikkje atter til dykk med lovord om oss sjølve, men vi gjev dykk høve til å rosa dykk av oss, så de kan ha noko å svara dei som skryter av det dei er i det ytre og ikkje i hjarta. 13 For har vi vore frå vitet, så var det for Gud. Og er vi med sans og samling, så er det for dykk. 14 For Kristi kjærleik tvingar oss. Vi veit at éin døydde for alle, difor har dei alle døytt. 15 Og han døydde for alle, så dei som lever, ikkje lenger skal leva for seg sjølve, men for han som døydde og stod opp for dei. 16   Så kjenner vi ikkje lenger nokon på reint menneskeleg vis. Og har vi kjent Kristus på den måten, så kjenner vi han ikkje såleis no lenger. 17 Difor, om nokon er i Kristus, er han ein ny skapning. Det gamle er borte, sjå, det er kome noko nytt. 18 Men alt dette er av Gud, han som forsona oss med seg sjølv ved Kristus og gav oss forsoningstenesta. 19 Det var Gud som i Kristus forsona verda med seg sjølv, så han ikkje tilreknar dei misgjerningane deira, og han har overgjeve oss ordet om forsoninga. 20 Så er vi då sendebod for Kristus, og det er som om Gud sjølv formanar gjennom oss: Vi bed i staden for Kristus, lat dykk forsona med Gud! 21 Han som ikkje visste av synd, har han gjort til synd for oss, så vi skal verta rettferdige for Gud i han.  

ÅPE 3,7 – ÅPE 3,13 {TIL FILADELFIA}  Skriv til engelen for kyrkjelyden i Filadelfia:  Dette seier Den Heilage og Sannferdige, han som har Davids nykel, han som opnar så ingen kan stengja, og stengjer så ingen kan opna: 8 Eg veit om gjerningane dine. Sjå, eg har sett framfor deg ei opna dør, som ingen kan stengja. For du har lita kraft, og likevel har du halde fast på mitt ord og ikkje fornekta mitt namn. 9 Sjå, eg lèt nokre koma frå Satans synagoge, av dei som lyg og seier dei er jødar, men ikkje er det. Dei skal koma og kasta seg ned for føtene dine, og dei skal skjøna at eg har elska deg. 10 Du har halde fast på mitt ord om tolmod. Difor vil eg halda fast på deg i den prøvingstid som skal koma over heile verda, for å prøva dei som bur på jorda. 11 Eg kjem snart. Hald fast på det du har, så ingen skal ta krona di! 12   Den som sigrar, han vil eg gjera til ei søyle i min Guds tempel, og han skal aldri meir gå ut derifrå. Eg vil skriva min Guds namn på han og namnet på min Guds by – det nye Jerusalem, som kjem ned frå himmelen, frå min Gud – og like eins mitt eige nye namn. 13   Den som har øyro, han høyre kva Anden seier til kyrkjelydane!   

1JO 1,9 – 1JO 1,10 Men dersom vi sannar syndene våre, er han trufast og rettferdig, så han tilgjev oss syndene og reinsar oss for all urettferd. 10 Seier vi at vi ikkje har synda, gjer vi han til lygnar, og hans ord er ikkje i oss. 

1JO 2,1 – 1JO 2,2   Mine born, dette skriv eg til dykk, så de ikkje skal synda. Men om nokon syndar, har vi ein talsmann hjå Faderen, Jesus Kristus, Den Rettferdige. 2 Og han er ei soning for syndene våre, ja, ikkje berre for våre, men for alle i heile verda.  

JES 6,1 – JES 6,13 {GUD KALLAR JESAJA TIL PROFET}  I det året då kong Ussia døydde, såg eg Herren sitja på ein høg, høg kongsstol, og slepet på kappa hans fylte templet. 2 Serafar stod ikring han. Kvar av dei hadde seks venger. Med to gøymde dei andletet, med to gøymde dei føtene, og med to flaug dei. [Serafar: himmelske skapningar som tener Gud. Ordet seraf tyder “brennande”.] 3 Dei ropa til kvarandre:  “Heilag, heilag, heilag er Herren Sebaot.  All jorda er full av hans herlegdom.” [Herren Sebaot: elles omsett “Herren, Allhærs Gud”.] 4 Boltane i dørstokkane riste når ropet ljoma, og huset vart fylt med røyk. [Boltane: truleg boltar i vengedørene i templet, slike som ein kunne festa i dørstokkane. Sjå 1 Kong 6, 33 f.] 5 Då sa eg:  “Ve meg! Det er ute med meg.  For eg er ein mann med ureine lipper,  og eg bur mellom eit folk med ureine lipper,  og augo mine har sett Kongen,  Herren, Allhærs Gud.”  6 Då flaug ein av serafane bort til meg. I handa hadde han ei glo, som han hadde teke med ei tong frå altaret. 7 Med den rørte han ved munnen min og sa:  “Sjå, denne har rørt ved lippene dine.  Di skuld er borte, di synd er sona.” 8 Så høyrde eg Herrens røyst:  “Kven skal eg senda,  og kven vil gå for oss?” Då sa eg: “Sjå, her er eg, send meg!” 9 Og han sa:  “Gå og sei til dette folket:  Høyr og høyr, men håtta ikkje!  Sjå og sjå, men skjøna ikkje! 10   Gjer hjarta hardt på dette folket,  gjer øyro tunghøyrde, klin augo att,  så det ikkje ser med augo  eller høyrer med øyro  eller skjønar med hjarta  og vender om og vert lækt!” 11 Då spurde eg: “Kor lenge, Herre?” Han svara:  “Til byane er aude og folketome,  til husa står utan folk,  og landet ligg som ei øydemark.” 12   Langt bort skal Herren senda folket,  audt og tomt skal det verta i landet. 13   Og finst det enno att ein tiandepart,  skal den òg øydast ut,  som når ei eik eller terebinte vert felt,  og berre ein stuv står att.  Stuven skal vera eit heilagt sæde. [eit heilagt sæde: opphavet til eit nytt Guds folk.]  

LUK 4,20 – LUK 4,30   Så rulla han bokrullen saman, gav han til tenaren og sette seg. Og alle som var i synagoga, heldt augo sine feste på han. 21 Då tala han til dei og byrja såleis: “I dag vart dette skriftordet oppfylt medan de høyrde på.” 22 Alle lét vel om han og undra seg over dei herlege orda som kom frå hans munn. “Er ikkje dette son til Josef?” spurde dei. 23   Då sa Jesus til dei: “De kjem sikkert til å minna meg om ordtaket: Lækjar, læk deg sjølv! og seia: Vi har høyrt om alt du har gjort i Kapernaum; gjer no det same på heimstaden din!” 24 Og han heldt fram: “Sanneleg, det seier eg dykk: Ingen profet er velkomen på heimstaden sin. 25 Ja, eg seier dykk som sant er: Det var mange enkjer i Israel medan Elia levde, då himmelen var stengd i tre år og seks månader, og det vart ei stor hungersnaud i heile landet. 26 Likevel vart ikkje Elia send til nokon av dei, men berre til ei enkje i Sarepta i Sidon-landet. 27 Og det var mange spedalske i Israel den tid profeten Elisja levde, men ingen av dei vart reine att, berre syraren Na’aman.” 28 Då vart dei brennande harme, alle som var i synagoga og høyrde dette. 29 Dei fór opp og dreiv han ut or byen og bort på stupet av det fjellet som byen deira var bygd på; der ville dei støyta han utfor. 30 Men han gjekk midt igjennom flokken og fór sin veg.  

MTT 23,13 – MTT 23,36 {VE-ROP OVER DEI SKRIFTLÆRDE OG FARISEARANE}  Ve dykk, skriftlærde og farisearar, de hyklarar! De stengjer himmelriket for folk. Sjølve går de ikkje inn, og dei som vil gå inn, hindrar de. 14   Ve dykk, skriftlærde og farisearar, de hyklarar! De slår til dykk husa åt enkjer og held lange bøner for syn skuld. Difor skal de få så mykje hardare dom.  [Verset vantar i dei eldste handskriftene. Sjå Mark 12, 40; Luk 20, 47.] 15   Ve dykk, skriftlærde og farisearar, de hyklarar! De dreg land og strand for å vinna ein einaste tilhengjar, og når det har lukkast, gjer de han til ein som fortener helvetet dobbelt så mykje som de sjølve.  [tilhengjar: på gresk proselytt, ein som ikkje er jøde, men har gått over til jødedommen.] 16   Ve dykk, blinde rettleiarar, som seier: Sver du ved templet, har det ikkje noko å seia; men sver du ved gullet i templet, då er du bunden. 17 Blinde dårar! Kva er størst, gullet eller templet som gjer gullet heilagt? 18 Og like eins: Sver du ved altaret, har det ikkje noko å seia; men sver du ved offergåva som ligg på altaret, då er du bunden. 19 Kor blinde de er! Kva er størst, offergåva eller altaret som gjer gåva heilag? 20 Den som sver ved altaret, sver både ved det og alt som ligg på det. 21 Og den som sver ved templet, sver både ved det og han som bur i det. 22 Og den som sver ved himmelen, sver ved Guds kongsstol og ved han som sit på stolen. 23   Ve dykk, skriftlærde og farisearar, de hyklarar! De gjev tiend av mynte og anis og karve, men bryr dykk ikkje om det som veg meir i lova: rettferd, miskunn og truskap. Dette skulle gjerast og det andre ikkje latast ugjort. 24 Blinde rettleiarar! De siler av myggen, men svelgjer kamelen. 25   Ve dykk, skriftlærde og farisearar, de hyklarar! De gjer skåler og fat reine utanpå, men inni er dei fulle av havesykje og lyster. 26 Blinde farisearar! Gjer fyrst skåla rein inni, så vert ho rein utanpå òg! 27   Ve dykk, skriftlærde og farisearar, de hyklarar! De liknar kvitkalka graver. Utanpå er dei fine å sjå til, men inni er dei fulle av daudingbein og allslags ureinskap. 28 Så er det med dykk òg: I det ytre, det folk ser, er de rettferdige; men inni er de fulle av hyklarskap og urett. 29   Ve dykk, skriftlærde og farisearar, de hyklarar! De byggjer gravmæle over profetane og pryder gravene åt heilage menn og seier: 30 Hadde vi vore til då fedrane våre levde, då hadde vi ikkje vore med på å drepa profetane. 31 Så vitnar de sjølve at de er born åt dei som slo profetane i hel. 32 Hald fram som fedrane dykkar til målet er fullt. 33 Slangar og ormeyngel! Korleis kan de sleppa å verta dømde til helvete? 34   Difor sender eg til dykk profetar og vismenn og skriftlærde. Somme av dei kjem de til å drepa og krossfesta, somme kjem de til å piska i synagogene og forfylgja frå by til by. 35 Såleis skal straffa koma over dykk for alt det skuldlause blodet som har runne på jorda, heilt frå drapet på den rettferdige Abel til drapet på Sakarja, son til Barakia, han som de slo i hel mellom templet og altaret. 36 Sanneleg, det seier eg dykk: Over denne ætta skal det koma alt saman.   

LUK 10,1 – LUK 10,20 {JESUS SENDER UT DEI SYTTI}  Sidan tok Herren ut sytti andre og sende dei ut føre seg, to og to, til kvar by og kvar bygd som han sjølv skulle til. [Nokre av dei eldste handskriftene har syttito, både her og i v. 17.] 2 Og han sa til dei:  Grøda er stor, men onnefolka er få. Bed då han som eig grøda, at han må senda ut arbeidsfolk til å hausta inn grøda si. 3 Gå av stad! Eg sender dykk ut som lam mellom ulvar. 4 Ta ikkje med dykk pung, ikkje skreppe og ikkje skor, og stogga ikkje på vegen for å helsa på folk. 5 Men når de kjem inn i eit hus, skal de seia: “Fred vere med denne heimen!” 6 Vil han som bur der, ta imot fred, skal freden de kjem med, kvila over han. Dersom ikkje, skal han venda attende til dykk sjølve. 7 Gjev dykk til der i huset, og et og drikk det dei byd dykk! For ein arbeidsmann er si løn verd. Flytt ikkje frå hus til hus! 8 Når de kjem inn i ein by og dei tek imot dykk, så et det dei set fram for dykk! 9 Læk dei sjuke som er der, og sei: “Guds rike er kome nær til dykk.” 10 Men når de kjem inn i ein by og dei ikkje vil ta imot dykk, skal de gå ut på gatene og seia: 11 “Jamvel støvet vi har fått på føtene i byen dykkar, kan de ha; vi stryk det av oss. Men det skal de vita: Guds rike er kome nær!”  [støvet vi har fått på føtene: -> Matt 10, 14.] 12 Eg seier dykk: På domedag skal Sodoma sleppa lettare enn den byen. 13   Ve deg, Korasin! Ve deg, Betsaida! Hadde dei mektige gjerningane som er gjorde hjå dykk, vore gjorde i Tyrus og Sidon, hadde dei for lenge sidan vendt om og kledt seg i sekk og oske. 14 Men i domen skal Tyrus og Sidon sleppa lettare enn de. 15 Og du, Kapernaum, du som vil opphøgjast like til himmelen, til dødsriket skal du støytast ned! 16   Den som høyrer dykk, høyrer meg, og den som vrakar dykk, vrakar meg. Men den som vrakar meg, vrakar han som har sendt meg. 17   Dei sytti kom glade attende og sa: “Herre, jamvel dei vonde åndene lyder oss når vi nemner ditt namn!” 18 Då sa han til dei: “Eg såg Satan falla ned frå himmelen som eit lyn. 19 Ja, eg har gjeve dykk makt til å trø på ormar og skorpionar, og makt over alt fiendens velde, og ingenting skal skada dykk. 20 Og likevel: Gled dykk ikkje over at åndene lyder dykk, men gled dykk over at namna dykkar er skrivne i himmelen!”   

JES 59,1 – JES 59,21 {SYND OG FRELSE}  Sjå, Herrens hand er ikkje så kort  at han ikkje kan frelsa,  og hans øyra ikkje så tunghøyrt  at han ikkje kan høyra. 2   Nei, det er misgjerningane dykkar  som skil mellom dykk og dykkar Gud.  Syndene dykkar løyner hans åsyn,  så han ikkje høyrer dykk. 3   Hendene dykkar er tilsølte med blod  og fingrane flekka med skuld,  lippene dykkar talar lygn,  og tunga mumlar svik. 4   Ingen stemner til doms med rette,  og ingen fører sak på ærleg vis.  Dei lit på fåfengd og talar lygn,  dei ber på urett og føder vondskap. 5   Dei klekkjer ut ormeegg  og vev spindelvev.  Den som et deira egg, må døy,  og knuser du eit, kjem det fram ein orm. 6   Deira vevnad duger ikkje til klede,  ingen kan kle seg med det dei lagar.  Det dei gjer, er vondskaps gjerning,  valdsverk kjem frå deira hender. [Deira vevnad: Den moralske livnaden vert stundom samanlikna med klede. Sml. Sal 132, 9; Job 29, 14.] 7   Dei er snare på foten til det som er vondt,  og snøgge til å renna ut skuldlaust blod.  Alle deira tankar er vonde,  der dei fer, er herjing og øyding. 8   Freds veg kjenner dei ikkje,  det finst ingen rett i deira spor.  Dei går på krokete stigar,  og ingen som ferdast der, veit av fred.  9   Difor er retten langt borte frå oss,  rettferda når oss ikkje.  Vi ventar på ljos, men sjå, det er mørkt,  på solskin, men ferdast i skugge. 10   Vi trivlar langs veggen som blinde,  vi trivlar som folk utan augo.  Vi snåvar på ljose dagen  som om det var skumring,  i vår beste alder er vi som døde. 11   Vi gryler alle som bjørnar  og klynkar og klagar som duer.  Vi ventar på rettferd, men ho kjem ikkje,  på frelse, men ho er langt borte frå oss.  12   Du ser at våre synder er mange,  våre brot vitnar imot oss.  Ja, våre synder veit vi om,  våre misgjerningar kjenner vi: 13   Vi har reist oss mot Herren,  har fornekta han  og gått bort frå vår Gud.  Vi har tala om vald og fråfall  og mumla fram svikefulle ord  som var avla i hjarta. 14   Difor er retten unnatrengd,  rettferda står langt borte.  På torget er sanninga fallen,  og det rette vinn ikkje fram. [På torget: der rettssaker kunne avgjerast.] 15   Truskapen er borte,  og den som held seg frå vondskap, vert plyndra.   Herren såg – og det var vondt i hans augo –  at det ikkje var retten som rådde. 16   Han såg at ikkje ein steig fram,  og undra seg over  at ingen førte hans sak.  Då kom hans arm han til hjelp,  hans rettferd stødde han. 17   Han tok rettferd på seg til brynje  og sette frelseshjelm på sitt hovud.  Så kledde han seg i hemnens klednad  og sveipte om seg brennhug til kappe.  18   Han løner folk etter det dei har gjort,  med harme mot uvener, hemn over fiendar;  jamvel mot øyar og strender gjer han attergjeld. 19   Dei skal ottast Herrens namn i vest  og hans herlegdom i aust.  For han kjem som ein veldig flaum,  som Herrens storm driv fram. 20   Han kjem som utløysar for Sion, for dei som snur om frå synd i Jakob,  lyder ordet frå Herren.  21   Dette er den pakt som eg vil gjera med dei, seier Herren: Min Ande som er over deg, og mine ord som eg har lagt deg i munnen, skal aldri, frå no og til evig tid, vika frå din munn og heller ikkje frå munnen åt borna og barneborna dine, seier Herren.  

APG 3,12 – APG 3,26 Då Peter såg det, tok han til å tala til folket:  Kvifor undrast de over dette, israelittar? Kvifor stirer de på oss, som om det var av eiga kraft eller gudsfrykt vi gjorde at denne mannen kan gå? 13 Nei, Abrahams og Isaks og Jakobs Gud, våre fedrars Gud, har teke tenaren sin, Jesus, opp i herlegdom. De sveik han og fornekta han for Pilatus, som hadde sett seg føre å gje han fri. 14 De fornekta Den Heilage og Rettferdige og bad om å få ein mordar frigjeven. 15 Men livsens hovding drap de, han som Gud vekte opp frå dei døde; det er vi vitne om. 16 Fordi vi trur på Jesu namn, har dette namnet styrkt denne mannen som de ser og kjenner. Den tru vi får gjennom dette namnet, gav mannen denne fulle førleiken, som de alle kan sjå. 17 Eg veit nok, brør, at det var i vankunne de gjorde dette, nett som rådsherrane dykkar. 18 Men på denne måten oppfylte Gud det han føreåt hadde late alle profetane forkynna, at hans Messias skulle lida. 19 Gjer difor bot og vend om, så syndene dykkar kan verta utstrokne. 20 Då skal det koma tider med lindring og trøyst frå Herren, og han skal senda den Messias som er etla åt dykk, Jesus. 21 Han lyt vera i himmelen til den tid kjem då det skal atterreisast, alt det som Gud har tala om frå eldgamle dagar gjennom dei heilage profetane sine. 22 Moses sa: Herren Gud skal reisa opp ein profet som meg mellom dykk, ein av dykkar eigne brør. Han skal de høyra på i alt det han seier dykk. 23 Men kvar og ein som ikkje høyrer på den profeten, skal rydjast ut or folket. 24 Alle profetane som har tala, heilt frå Samuel, har forkynt det som hender i desse dagar. 25 De er born åt profetane, og for dykk gjeld den pakta som Gud gjorde med fedrane dykkar då han sa til Abraham: I di ætt skal alle ætter på jorda velsignast. 26 Det var til dykk Gud fyrst sende tenaren sin; han skulle velsigna dykk når kvar og ein vender om frå sine vonde gjerningar.  

KOL 2,6 – KOL 2,15 {KRISTI FULLNAD OG DÅPEN}  De har teke imot Kristus Jesus som Herre; så må de òg leva i han. 7 Ver rotfeste i han og oppbygde på han! Stå faste i trua så som de har lært, rike på takk til Gud! 8 Sjå til at ingen får fanga dykk med visdomslære og tom dåring som kviler på menneskelege tradisjonar og kjem frå grunnkreftene i verda, og ikkje frå Kristus. [grunnkreftene i verda: -> Gal 4, 3.] 9 For i han bur heile guddomens fullnad lekamleg, 10 og i Kristus, som er hovud for alle makter og herredøme, har de òg fått del i denne fullnad. 11 I han vart de òg omskorne, ikkje med ei omskjering som er gjord med hender, men med Kristi omskjering, då de la av den lekamen som er under synda. 12 For i dåpen vart de gravlagde med han; der vart de òg oppreiste med han, ved trua på Guds kraft, som reiste Kristus opp frå dei døde. 13 De var døde på grunn av syndene dykkar, uomskorne som de var med dykkar vonde natur. Men han gjorde dykk levande saman med Kristus, med di han tilgav oss alle våre synder. 14 Og han strauk ut skuldbrevet mot oss, det som var skrive med lovbod og gjekk oss imot; han tok det bort då han nagla det til krossen. 15 Han avvæpna maktene og herredøma og stelte dei fram til spott og spe då han synte seg som sigerherre over dei på krossen.  

1KO 2,6 – 1KO 2,12   Likevel forkynner vi òg ein visdom, for dei som er mogne. Det er ein visdom som ikkje høyrer denne verda til eller herrane i denne verda, dei som går til grunne. 7 Nei, vi talar Guds visdom, som er ein løyndom; han var duld, men før tidene tok til, hadde Gud fastsett at den skulle føra oss fram til herlegdomen. 8 Denne visdomen har ingen av herrane i verda kjent til. Hadde dei kjent han, hadde dei ikkje krossfest herlegdomens Herre. 9 Men det står skrive:  Det auga ikkje såg,  det øyra ikkje høyrde,  det som ikkje kom opp  i nokon mennesketanke,  alt det Gud har gjort ferdig  for dei som elskar han, 10 det har Gud openberra for oss ved sin Ande. For Anden granskar alle ting, jamvel djupnene i Gud. 11 Kven veit kva som bur i mennesket utan ånda som er i mennesket? Så veit heller ingen annan enn Guds Ande kva som bur i Gud. 12 Men vi har ikkje fått den ånd som høyrer verda til, men den Ande som er frå Gud, så vi skal skjøna kva Gud i sin nåde har gjeve oss.

 JOH 16,7 – JOH 16,15 Men eg seier dykk som sant er: Det er til gagn for dykk at eg går bort. For går ikkje eg bort, kjem ikkje talsmannen til dykk. Men går eg bort, skal eg senda han til dykk. 8 Og når han kjem, skal han gjera det klårt for verda kva synd er, kva rett er og kva dom er: 9 Synda er at dei ikkje trur på meg; 10 retten får eg, fordi eg går til Faderen, og de ikkje ser meg lenger; 11 domen er at hovdingen over denne verda er dømd. 12   Enno har eg mykje å seia dykk, men de kan ikkje bera det no. 13 Men når han kjem, Sanningsanden, skal han leia dykk fram til heile sanninga. For han skal ikkje tala av sitt eige, men tala det han høyrer, og kunngjera for dykk det som skal koma. 14 Han skal herleggjera meg, for han skal ta av mitt og forkynna for dykk. 15 Alt det Faderen har, er mitt. Difor sa eg at han skal ta av mitt og forkynna for dykk.   

Kommentar.

Har fått Kristi Ande, tilhøyrer han, er frelst, lever for han. Vender seg til han og held seg nær til han.

Eg har fått Kristi Ande, så tilhøyrer han og er frelst. Då skal eg også leva for han. Men det er ikkje på grunnlag av noko som eg presterer, men det er på grunnlag av at Gud forsona verda med seg, ved at han let Son sin døy på eit kors i staden for oss. På det grunnlaget får eg oppleve at Jesus gir meg ånd og liv og det er med det livet eg lever for han og det er med den Anden eg tener han.

Slik har eg fått det røyndomssynet, kunnskapsforståinga, menneskesynet og sjølvforståinga at eg lever for han, same enten eg er i praktisk arbeid, studerer eller er i teoretisk arbeid. Eg har den innstillinga og er klar over at eg må halde den ved like ved at eg vel å innstille meg på det, ved at eg søker Herren, søker først Guds rike og hans rettferd.  

Splitt- og hersk-teknikk mellom dei kristne. Men kven vart de døypte til?

Men eg forstår meg ikkje heilt på kristne moralfilosofar som er så opptekne av kor langt kan du gå ut i verda, verte verdsleggjort, utan at du bryt med Herren. Slik prøver dei å definere noko som synd eller umoralsk og noko anna som akseptabelt, men det er då menneskebod! Poenget er at dei med slike menneskebod og generell moralfilosof, prøver å definere seg sjølve som ei lærd elite som skal styre med ein splitt- og hersk-politikk og soleis definere ei lærd overklasse og ei underklasse. Men Jesus og disiplane hans gjorde det klart at noko slikt ikkje er akseptabelt. Behovet for ei slik ”lærd” overklasse var nok meir deira økonomiske behov enn at dei var så mykje meir lærde enn dei andre, at dei andre trengde dei som ei lærd overklasse. Apostlane Paulus og Jakob forklarde dette godt for oss, kvar på sin måte og åtvara mot ein slik klasseskiljepolitikk og mot ein splitt- og hersk-politikk med oppdeling i særgrupper. Når det vart splitting i kyrkjelyden i Korint, spurde Paulus kven dei vart døypte til. Var det Kristus som døde i staden for dei og som stod oppatt, var det han dei vart døypte til, så var det då klart at dei skulle ta pari med han og det er det. Så med splitt- og hersk-politikken prøver nokon å få menneske til å ta parti med nokon annan i staden for han. Då er det for mitt vedkommande ganske klart at slike tullpreikarar kastar eg ikkje vekk tid og pengar på!

Ei naturleg særgruppe, ekteskapet og familien.

Dette har eg skrive om tidlegare og no vil eg argumentere mot det på min måte. Der er ei type særgruppe i den kristne kyrkjelyden og det er ekteskapet og familien. Det er naturleg, også i samfunnet elles. Paulus forklarer dette godt for oss og når det i vår tid er så mange religiøse, økonomiske og politiske interesser som strir mot dette, så viser det seg tydelegare og tydelegare at det strir både mot evangelisk kristendom og den naturfaglege tenkinga.

Den glade bodskapen er at nåden og sanninga kom ved Kristus og Sanninga set oss fri. Herren er komen nær til oss og då er det om å gjere for oss å påkalle han den stund han er nær, søke han og halde oss nær til han. Vi skal gå ut i heile verda med den glade bodskapen og då skal vi få oppleve at Jesus er med oss. Nåden og gleda er ikkje at vi skal prøve å komme oss lengst mogleg vekk frå han berre vi vert aksepterte av samfunnet. Nei, som Kristi brud opplever vi at han elskar oss, derfor elskar vi han og vil vere saman med han og leve for han. Som Guds born opplever vi at Faderen elskar oss og har omsorg for oss, derfor går vi vegen til Faderen og lever heime hos han og ber til han og får oppleve at han elskar oss og tek omsorg for oss og gir oss gode gåver.

Når jødane byrja å bygge oppatt tempelet, fekk dei noko att for det. Det får vi også når vi er med i frie, evangeliske kyrkjelydar.

At Gud vende lagnaden for jødane, så dei fekk vende tilbake til landet sitt, er førebilete på den frelsa som Gud har openberra for oss i Kristus. Herren gjekk føre dei og slik går Jesus føre oss no, han er vegen, sanninga og livet, ingen kjem til Faderen utan ved han. Når dei kom inn i landet, gjekk dei i gang med å bygge seg hus og dyrke jorda. Men Herren ville dei skulle komme i gang med å bygge tempelet, for då ville han velsigne, så dei fekk meir att for sitt daglege strev. Slik vert vi velsigna ved å verte med i frie, evangeliske, kristne kyrkjelydar, vi blir som åndelege steinar oppbygde til eit åndeleg tempel for Herren, vi er Guds åkerland og Guds bygning og vi får sjølve vere med på å så og hauste, plante og bygge. Vi vert velsigna, så det vert verdifullt for oss i vårt daglege strev, vårt arbeid med å bygge oss hus og dyrke jorda, så den ber verdifull grøde for oss.

Når jødane byrja å bygge oppatt tempelet, fekk dei motstand frå ein nabo-konge, han sende klagemål mot Jerusalem til storkongen i Persia og klarde med det å stoppe arbeidet på tempelet for ei tid. Det er nok denne politiske situasjonen som vert forklart ved det synet Sakarja fekk, der Djevelen førde klagemål mot øvstepresten Josva. Men engelen talte til Josva, han og embetsbrørne var varselmenn om det som skulle komme, han skulle sjå framover til at Renning skulle komme. På ein dag skulle skulda som vart lagt på dette landet takast bort. Det talar profetisk om at med eitt syndeoffer skulle Jesus ta borts synda og skulda ein gong for alle. 

SKR 3,7 – SKR 3,10   Så seier Herren, Allhærs Gud:  Går du på mine vegar  og rettar deg etter det eg har fastsett,  skal du få styra mitt hus  og vakta mine føregardar,  og eg vil gje deg tilgjenge  saman med dei som gjer teneste her.  8   Høyr no, Josva, øvsteprest!  Du og embetsbrørne dine,  som sit framføre deg,  de er varselsmenn.  For sjå, eg lèt min tenar Renning koma. [Renning: -> Jes 4, 2.] 9   Ja, på den steinen eg har lagt framfor Josva,  på denne eine steinen med sju augo  ritar eg den innskrift som skal stå,  lyder ordet frå Herren, Allhærs Gud.  På ein einaste dag vil eg ta bort  den skuld som kviler på dette landet. 10   Den dagen, lyder ordet frå Herren, Allhærs Gud,  skal de be kvarandre til gjestebod  under vintre og fikentre.  

Serubabel leia bygginga av tempelet og så blir det talt om noko som ikkje skal skje ved hær eller makt, men berre ved Guds Ande.

SKR 4,6 – SKR 4,10 Då tok han til ords og sa til meg:   Dette er Herrens ord til Serubabel:  Ikkje med makt og ikkje med kraft,  men med min Ande,  seier Herren, Allhærs Gud.  7   Kven er vel du, du mektige fjell?  Framfor Serubabel skal du verta ei slette.  Han skal føra fram toppsteinen,  medan dei ropar:  “Nåde, nåde vere med han!” [føra fram toppsteinen: fullføra tempelbygget (v. 9).]  8   Herrens ord kom til meg, og det lydde så: 9   Serubabels hender har tufta dette huset,  og hans hender skal fullføra det.  Då skal du sanna  at Herren, Allhærs Gud, har sendt meg til dykk. 10   Ja, alle som har vanvørdt  den dagen då det tok til i det små,  skal gleda seg når dei får sjå  blyloddet i Serubabels hand.  – Dei sju, det er Herrens augo  som fer over heile jorda. [blyloddet: nytta i byggjearbeidet for å få murane beine.]  

Dette talar profetisk om at menneske vert fødde på nytt av vatn og Ande og det som er født av Anden er ånd, så dei vert som levande steinar oppbygde til eit tempel for Gud.

1PE 2,1 – 1PE 2,10 {DEN LEVANDE STEINEN OG DET HEILAGE FOLKET}  Legg difor av all vondskap, svik og hyklarskap, misunning og baktale, 2 og lengta som nyfødde born etter den ekte, åndelege mjølk, så de kan veksa ved henne til frelsa er nådd. 3 De har då smaka at Herren er god. 4   Kom til han, den levande steinen, som vart vraka av menneske, men er utvald og dyr for Gud. 5 Ver de òg levande steinar som vert oppbygde til eit åndeleg tempel! Ver eit heilagt presteskap og ber fram åndelege offer, som er til hugnad for Gud ved Jesus Kristus. 6 For det heiter i Skrifta:  Sjå, eg legg på Sion ein hjørnestein,  som er utvald og dyrverdig;  den som trur på han,  skal ikkje verta til skammar. 7   Så vert han til ære for dykk som trur. Men for dei som ikkje trur, har den steinen bygningsmennene vraka, vorte hjørnestein, 8 ja, ein støytestein og eit berg til fall. Fordi dei ikkje trur Ordet, snåvar dei – det var dei òg etla til. 9   Men de er ei utvald ætt, eit kongeleg presteskap, eit heilagt folk, eit folk som høyrer Gud til, så de skal forkynna hans storverk, han som kalla dykk ut or mørker til sitt underfulle ljos. 10 Før var de ikkje eit folk, men no er de Guds folk. Før hadde de ikkje fått miskunn, men no har de funne miskunn.  

JOE 3,1 – JOE 3,2 {NÅR ANDEN VERT UTREND}  Ein gong skal det henda  at eg renner ut min Ande over alle menneske.  Sønene og døtrene dykkar skal tala profetord;  dei gamle mellom dykk skal ha draumar,  og dei unge skal sjå syner. 2   Jamvel over trælar og trælkvinner  vil eg renna ut min Ande i dei dagane.

I Jes.61,2 er det også tale om straff, men det kom etterpå og på ein annan måte enn farisearane og dei skriftlærde hadde venta seg. Menneska vart gjort til salsvare.

Jesus var rettferdig og hendrettinga av han var eit justismord. Slik viste han dei vonde åndsmaktene fram til spott og spe, ved at han sigar over dei på korset. Han vart seld og det viser at rettssystemet deira var korrupt. I Sak.11 ser vi at det problemet hadde vore der i mange hundrede år og det er framleis eit problem. Menneska vart gjort til salsvare og det ser vi også i Joel.3.

JOE 3,6 – JOE 3,8 {HERRENS DOM OVER FOLKA}  For sjå, i dei dagar og på den tid,  når eg vender lagnaden for Juda og Jerusalem, 7   då vil eg samla alle folkeslag  og føra dei ned i Josjafat-dalen.  Der vil eg halda rettargang med dei  om Israel, mitt folk og min eigedom,  som dei spreidde mellom folka.  Dei delte landet mitt [Josjafat-dalen: I denne dalen skal Herren halda dom over folkeslaga (sjå v. 17). Josjafat tyder “Herren dømer”.] 8   og kasta lodd om folket mitt;  dei gav ein gut for ei skjøkje  og selde ei jente for vin – og drakk.   

Korleis då? Jau, dei som førde klagemål mot dei og påstod at dei var juridisk skuldige, rekna dei for å vere skuldige overfor seg og hadde religiøse, politiske og økonomiske interesser av det. Så det juridiske klagemålet og skuldinga vart gjort til økonomisk skuld, så dei vart selde som horer og trælar.

Så det er slike økonomiske interesser som vert til maktpolitiske og religiøse interesser som derfor strir mot den evangeliske forkynninga og som spesielt strir mot Paulus si lære om ekteskapet.

I Sak.11 er det fortalt at den Duglause Hyrdingen gjætte slaktesauene for sauehandlarane, han hadde ikkje omsorg for dei, men åt kjøtet av dei feite dyra.

SKR 11,15 – SKR 11,17   Herren sa til meg: “Bu deg atter som ein hyrding, ein duglaus hyrding! 16 For sjå, eg vil reisa opp ein hyrding i landet, ein som  ikkje ser etter dei som går seg bort,  ikkje leitar etter dei som går seg vilt,  ikkje lækjer dei som er skadde,  ikkje syter for mat til dei friske,  men et kjøtet av dei feite dyra  og riv klauvene av dei.”  17   Ve den duglause hyrdingen min,  som går bort frå sauene!  Sverd mot armen og høgre auga hans!  Armen hans skal visna bort,  og det høgre auga sløkkjast ut.  

Eg fekk motstand, men Jesus tok seg av mi sak.

Eg brukar dette som forklaring på at eg enno ikkje har fått meg ei kone, til tross for at eg har bedt Gud gi meg ei frelst kvinne til kone, sidan eg var ung og han har svart meg positivt på det heile tida; det er inkludert i det fullførde frelseverket. Eg brukar det som forklaring på at det ikkje har fungert skikkeleg dette, at vi skal be og så skal vi få, vi skal søke fyrst Guds rike og hans rettferd, så skal vi få alt det andre i tillegg til det. Derfor har eg vorte fattiggare og fattigare, til tross for at eg har studert og fått kompetanse til å undervise og med skriveriet mitt har eg sått Guds Ord og drive allmenn folkeopplysing.

Når eg studerte realfag, måtte eg bruke hjerna til å lære og forstå og når eg gjekk på møte og las i Bibelen, måtte tru med hjertet og forstå med hjertet. Det er to tenkemåtar ulike tenkemåtar, eg måtte meistre dei begge og tenke på begge måtane, om ikkje akkurat heilt samtidig, så til ulike tider same dag, dei aller fleste dagar kvar einaste veke. Men når eg tenket med hjertet, var det ikkje arbeidssamt og stressande, det var kvile og den kvila trengde eg også når eg jobba med studiane og når eg var i praktisk arbeid på ein trålar. 

Frå eg var ung hadde eg bedt Jesus gi meg ei frelst kvinne til kone og han hadde svart meg positivt på det heile tida, det er innkludert i det fullførde frelsesverket. Det måtte eg berre stole på og kvile i det, på grunnlag av det fullførde frelsesverket, får vi komme inn til Guds kvile, Jesus er Guds Ord, når Ordet ved trua smeltar saman med oss i våre hjarte, får vi komme inn til Guds kvile (Heb.3-4). 

Eg visste og forstod at eg stod overfor eit problem med den moralfilosofiske tradisjonen som også har kome inn i kyrkja og kristne organisasjonar. Det er nok den som viser seg når det vert talt om at menneske skal verte stengde ute liksom Adam og Eva vart utestengde frå Edens hage. Det er nok det som har vore årsak til motstanden mot at eg skulle få meg ei kone som svar på bøn. Men eg har formulert det på ein litt annan måte, problemet er at dei prøver å dåre og forføre kvinna slik som ved syndefallet. For det er nødvendig at menneska vert forførde slik, for at nokon skal kunne stille seg sjølve i den maktposisjonen at dei skal kunne stenge ute menneske på den måten. Sidan eg sjølv er forsona med Gud på evangeliets grunnvoll, lever i samfunn med han og får oppleve at han talar sitt Ord til meg og eg svararar han, så blir det tydeleg, frå mitt perspektiv at preoblemet er at dei prøver å dåre og forføre kvinna slik som ved syndefallet, for så å bruke henne til å lokke mannen med. Og den hendsikta dei har med det, er nettopp å stille seg i den maktposisjonen overfor menneska. Slik forklarar eg problemet. Menneska kjenner eg ikkje til, kva dei seier og meiner veit eg eigentleg lite om, der vert nok noko å sortere i, Jesus vil nok sjølv skilje sauene frå geitene. Vi veit at eigentleg har vi ikkje kamp imot kjøt og blod, men mot vondskapens åndehær. 

Vekking frå avgrunnen.

For å forklare dette, vil eg minne om at keisar Augustus prøvde å blåse liv i den gamle religionen og med denne religiøse oppvekkinga vart det keisardyrking også. Dei som levde umoralsk, i forhold til den, vart jaga frå Italia. Til samanlikning var der ei religiøs og moralsk lærd elite i Israels-landet, som også ville støyte ut dei som lærde annleis og levde umoralsk. Dei kunne faktisk påstå at dette var noko som dei hadde tradisjon for heilt tilbake til maccabeartida, men problemet deira var at prestetenesta deira likevel ikkje var komen i stand igjen som som den eigentleg skulle, for øvstepresten og kongen skulle ha to ulike funksjonar, men no hadde øvstepresten teke over funksjonen til konge. Vi kan forstå det nettopp slik at det vart argumentert for at folk skulle verte utstøytte og utestengde slik som Adam og Eva vart utestengde frå Edens hage. Men så viste det seg at dei støtte frå seg Kristus og kravde å få han hendretta, men det var eit justismord. Så når Kristus døde på korset, stilte han dei vonde åndsmaktene fram til spott å spe, ved at hanv iste seg som sigershette over dei på korset. Dermed vart det klart at dei som heldt seg sjølve for å vere så gudlege og som ville stenge ute andre til samanlikning med korleis Adam og Eva vart utestengde, eigentleg lokka og forøfrde menneska til syndefall og frå fall. Dei stod bak kristendomsforfølgingane, men dei kristne vart eigentleg forfølgde fordi dei ikkje ville tilbe keisaren som ein gud. Men til slutt var det dei sjølve som vart drepne eller jaga frå landet sitt.

Fråfallet er som syndefallet på nytt eller ei vidareføring av syndefallet, slik var det med Israels fråfall og slik er det med fråfallet i kyrkja. Når Israel fall ifrå, samanlikna profetane dei med Sodoma og Gomorra. 

JES 1,9 – JES 1,10   Hadde ikkje Herren, Allhærs Gud,  late nokre av oss sleppa unna,  då var vi som Sodoma,  vi såg ut som Gomorra.  10 {IKKJE GAGNLAUSE OFFER, MEN LYDNAD}  Høyr Herrens ord,  de Sodoma-hovdingar!  Lyd etter vår Guds lov,  du Gomorra-folk! [Sodoma-hovdingar, Gomorra-folk: Leiarane og folket i Jerusalem vert samanlikna med det syndige folket i Sodoma og Gomorra. Sml. 1 Mos 18, 20; 19, 4 f.] 

JES 3,9   Deira andletsuttrykk vitnar imot dei,  og liksom folket i Sodoma  talar dei utan dulsmål om si synd.  Ve dei! Dei fører ulukke over seg. [Sodoma: -> 1, 10.]  

JER 23,14   Hjå profetane i Jerusalem  har eg sett gruelege ting.  Dei bryt ekteskapet og fer med lygn,  dei stør og styrkjer ugjerningsmenn,  så ingen vender om frå sin vondskap.  For meg har dei alle vorte som Sodoma,  folket i byen er som Gomorra.  

JER 50,40   Det skal gå som då Gud gjorde ende på  Sodoma, Gomorra og grannebyane,  lyder ordet frå Herren.  Ikkje eit menneske skal bu der,  ingen skal halda til i byen.  

KLA 4,6   Den synd mitt folk har gjort,  er verre enn synda i Sodoma,  som vart lagt i grus på ein augneblink  utan at nokon lyfte ei hand.  

Og Jesus samanlikna dei med Sodoma (Luk10,10….), men då talte han ikkje berre om dei, men om alle som ikkje tek imot Guds rike. Sodoma finn vi igjen i Joh.Op.11,8. I 1.Mos. er edet fortalt om menn i Sodoma som var homoseksuelle og voldelege, så dei endåtil ville voldta andre menn. Og vi veit at avgudsdyrking er årsak til slik avspora seksualitet (Rom.1). På eit møte på Maranata sitt Landsstevne i år, kom der ein bodskap der Herren sa at der er ein vekking frå avgrunnen som fører til unaturlege lyster. Men med den Anden han gir oss frå himmelen, tenner han ein moteld. Bodskap 12C_MLS2019:

”Ja, det er vekking ifrå avgrunnen i denne tida, der elden ifrå avgrunnen set kjøtet i brann. Og det brenn og det brenn og det skaper unaturlege lyster og forderving. Derfor tender eg ein moteld i denne tida. Og eg sender ein Ande inn i mitt folk, i dykk og de skal sigre over denne djevelske ånda som fær over jorda. De skal få sigre i den Heilage Ande. Derfor fyller eg dykk, så det flyt over. Og de skal seie: Rette og sanne er mine vegar og de skal sjølve gå på dei.”

Korleis heng dette i hop? Platon førde klagemål mot menneska, på grunn av deira vonde natur, han meinte at deira fysiske natur var vond og dum, så dei mangla innsikt i det godes ide. Men med langvarig utdanning skulle dei få betre innsikt og derfor skulle ei lærd elite styre med diktatorisk makt. 

Paulus talte også om menneskets vonde natur, men då kom den lærde overklassa dårlegare ut, han var sjølv ein lærd farisear, likevel tok han så feil at han forfølgde dei kristne. Lova var god, gitt av Gud, så han forklarde det likevel med menneskets vonde nature, den vart dømd av lova, sjølv om han meinte seg å vere så rettlærande. Eigentleg vart den dømd ved at Jesus døde i staden for oss på korset. 

Seinare kom platonismen inn i kyrkja og vi fekk ein kristen platonisme. Sikkert med ei felles forståing av kva som er den vonde naturen i følgje Platon og i følgje Paulus. Men er det eigentleg mogleg? Det spørst om ikkje det heller vert å missforstå Paulus, for så, med den missforståinga å gå i rette med læra hans og vrake den, slik som til dømes kvinnerørsla i Noreg har gjort. I det gamle testamentet vert jødane klaga for at dei hadde slik ei vond lyst og Paulus talte om at lova seier du skal ikkje lyste, han talte om lysta i kjøtet som den vonde naturen. Og Platon påstod at menneskets fysiske natur er vond og dum og påstod at utdanning skulle gi menneska betre innsikt i det godes ide. Men med denne forståinga av kva som er den vonde naturen, blir det lett til at når ein ung mann vil ha seg ei kone og ei ung kvinne vil ha seg ein ektemann, så held dei det for å vere den vonde naturen, dei definerer det som synd og lyst og held det for å vere feil. Men det er då Gud som har skapt det slik i følgje 1.Mos.2 og då er det rett. Og det er rett i følgje naturvitskapen. Med sin moralfilosofi held dei den fysiske naturen for å vere vond, så dei konkluderer med at naturvitskapen er feil. Med sin moral- og politiske filosofi strir dei så mot både skapingssoga og evangeliet om Kristus. Det som er rett, held dei for å vere feil, dei forgudar seg sjølve med sin kunnskap og så driv dei avgudsdyrking. Resultatet er synd og avspora seksualitet.

Kva er den gamle vonde naturen og den nye naturen i følgje evangeliet?

Men det var noko vesentleg som skjedde i mellomtida og det har dei visst ikkje heilt fått med seg. Jesus velsigna småborna og lærde opp folket og velsigna dei. Då kravde den lærde elita å få han hendretta og det var eit justismord. Men han gav livet sitt for oss, han døde i staeden for oss, så med sin død på korset dømde han synda i vår kjøtlege natur. Slik definerte han den gamle, vonde naturen.

RMR 8,1 – RMR 8,5 {LIVET I ANDEN}  Så er det då inga fordøming for dei som er i Kristus Jesus. 2 For Andens lov, som gjev liv, har i Kristus Jesus gjort meg fri frå lova åt synda og døden. 3 Det som var umogeleg for lova, av di ho var maktlaus på grunn av den vonde menneskenaturen, det gjorde Gud. For synda skuld sende han sin eigen Son i same skapnad som syndige menneske har, og heldt dom over synda i vår natur. [den vonde menneskenaturen: før omsett “kjøtet”. Same ordet er òg omsett “vår natur”, “den syndige naturen” o. l. Sjå Gal 5, 17; Ef 2, 3.] 4 Såleis skulle det som lova krev, verta oppfylt i oss som ikkje lèt oss leia av vår vonde natur, men av Anden. 5 Dei som lever etter sin syndige natur, trår etter det som høyrer menneske til, men dei som lèt Anden rå, trår etter det som høyrer Anden til.

Slik gjorde han klart for oss kva den gamle vonde naturen er. Då vert det også klart for oss kva den nye naturen er, det er han sjølv, han er den siste Adam, som er ifrå himmelen og som for oss har vorte ei livgivande ånd. 

Med hjerteomskjeringa i den Heilage Ande legg vi av den gamle vonde naturen og ikler oss den nye. Omskjeringa i den gamle pakt vart gjort på mannens kjønnslem, det er førebilete på hjerteomskjeringa i den Heilage Ande, den gjer det klart for oss at vi skal la Anden råde over lysta, spesielt skal vi la den råde over kjønnslysta. Kroppen er eit tempel for den Heilage Ande, så vi skal la Anden råde i vår døyelege lekam. 

Jesus sa eg skulle lovprise han for frelsa og glede meg i han, så ville han gi meg det som mitt hjarta attrår. Eg skulle søke han av heile mitt hjarte.

Eg byrja å studere biologi hausten 2014 og på ei forelesing kjende eg meg sterkt tiltrekt av ei jente, eg kjende meg tiltrekt av kroppen hennar. Dette vedkjende eg for Gud i kveldsbøna og på møte i Maranata søndagen etter, sa Jesus til meg at eg skulle lovprise han for frelsa og glede meg i Herren, så ville han gje meg det som mitt hjarte attrår. Seinare fekk eg vita at ho var frå Ukraina, dette har eg skrive om tidlegare og då kalla eg henne Poly-Ester.

Dette svaret som Jesus gav meg, stemte med korleis eg bad for henne Reella også om minna meg om det, så det gjorde det klart for meg at eg skulle lovprise Jesus for at hans frelseverk var fullført både for meg sjølv, henne Reella og henne Poly-Ester. At eg skulle glede meg i Herren, har med tilbeding og lydnad å gjere, å seie ja til hans kall og følgje han. Det var det som fekk meg til å byrje å studere og då skal eg halde fram med å tenke slik i min studiesituasjon.

Jesus sa til meg at eg skulle søke han av heile mitt hjarte, eg skulle sjå til at mitt hjarte var i rett forhold til han. Det gjorde det klart for meg at eg skulle ta parti med han både i mitt forhold til Reella og henne Virtuella. Ja, eg skal ta parti med han i forhold til alle desse tre jentene, men det er ved å tenke på dei, be for dei og skrive om dei individuelt, ein i sær, for det er då ulike personar og vårt forhold til Kristus er personleg (Joh.10,1…).  

Eg skulle søke Herren av heile mitt hjarte og sjå til at mitt hjerte var i rett forhold til han. Så i det siste har eg lagt vinn på å ta parti med Herren i mitt forhold til henne Virtuella, det har vist seg i mitt skriveri. Og i denne bodskapen sa Jesus til meg at han veit at eg kan seie frå djupet av mitt hjarte at eg elskar han. Og det er nok for han. Det minner meg om at hausten 1985, sa han til meg: ”Den lovsangen eg la ned i deg, den er din og den skal vere din i all æve, i djupet av deg, der er den. Og den pakta du inngjekk med meg, den står ved lag og den skal stå fast i all æve.” Som eg har fortalt, vart lovsangen lagt ned i meg ved fylden av den Heilage Ande. Og det hadde med henne Virtuella å gjere, for vi var fødde på nytt, av vatn og Ande og det som er født av Anden er ånd. 

Rett etter at denne bodskapen kom, i 1985, opplevde eg eit angrep frå vondskapens åndehær, men då tok eg altså parti med Kristus og det gjer eg framleis. Og når eg no framleis kan seie frå djupet av mitt hjarte at eg elskar Jesus, så gjeld det i mitt forhold til henne Reella også. Og henne Poly-Ester. Dei studerte biologi og som eg nyst har skrive, trur eg og håper eg at Jesus ved dei og elles ved mitt vitnemål for biologistudentar og realistar elles, startar ei kristen vekking mellom dei.

Jesus har sett framfor meg ei opa dør.

Jesus har sett framfor meg ei opa dør, det refererer til brevet til kyrkjelyden i Filadelfia (Joh.Op.3,8) og til likninga om den gode hyrdingen (Joh.10,1…), Jesus er den gode hyrdingen og han er døra inn til sauene.

Den duglause hyrdingen har ikkje omsorg for sauene, men tvert om tærer på dei og skader dei.

SKR 11,15 – SKR 11,17   Herren sa til meg: “Bu deg atter som ein hyrding, ein duglaus hyrding! 16 For sjå, eg vil reisa opp ein hyrding i landet, ein som  ikkje ser etter dei som går seg bort,  ikkje leitar etter dei som går seg vilt,  ikkje lækjer dei som er skadde,  ikkje syter for mat til dei friske,  men et kjøtet av dei feite dyra  og riv klauvene av dei.”  17   Ve den duglause hyrdingen min,  som går bort frå sauene!  Sverd mot armen og høgre auga hans!  Armen hans skal visna bort,  og det høgre auga sløkkjast ut.  

Rett etter at eg byrja å studere realfag i Oslo hausten 1984, sa Jesus til meg at der var ein sjukdoms mellom Guds folk og eg hadde fått kjent noko av denne sjukdomen i meg, men Jesus ville lækje den. Eg hadde bedt Jesus gi meg ei frelst kvinne til kone og han hadde svart meg på det, han var den som tok seg av mi sak. I følgje Paulus skaper Gud oss i Kristus og då skaper han oss i samsvar med 1.Mos.2. Men kvinnerørsla og mange med den hadde protestert mot dette, så det fungerte ikkje skikkeleg og eg forstod at det var årsak til sjukdom. Sidan har eg oppdaga at profeten Jeremias talar om eit liknande problem eller kanskje eg heller skal seie at han talar om same problemet.

Men altså, den Duglause Hyrdingen løyser ikkje slike problem, men han er tvert om årsaka til slike problem. For han gjæter slaktesauene for sauehandlarane og tener pengar på det og då er han altså så grådig at han byrjar å gnage på dei og rive klauvene av dei. Det er då ikkje akkurat god økonomi for ein sauebonde, er han dum? Han er no duglaus då, i alle fall.

Men Jesus er den Gode Hyrdingen og han er døra inn til sauene. Når sauene går inn gjennom døra, kjem dei inn i kvia eller sauefjøsen. Der kjem han nærare dei og får sjå nærare på dei, om dei er skadde på nokon måte, så lækjer han dei. vi er sauene og når vi kjem nær han, får vi tale til han på ein meir personleg måte, vi får komme til han med alle våre personlege behov og vi får oppleve at han svarar oss. Så slepper han oss ut at og då går han føre oss og leier oss grøne marker og til vatn der vi finn kvile. Men så sa han også at den som går inn gjennom døra, er hyrding for sauene. Vi er sauer og vi går inn og går ut, han er døra og han er den gode hyrdingen, som går inn gjennom døra og som slepp dei ut att og går føre dei. Kan ein sau verte hyrding? Nei, sau er sau og hyrden er eit menneske, men her er sau symbol på menneske og hyrden er Guds Son. Går vi inn gjennom døra, så han kjem nær den gode hyrdinge og får oppleve at han lækjer oss, lærer oss opp og utruster oss, så vert vi vitne for han og kan tene han som hyrdingar som lyder han, slik at det heile tida er han som er overhyrdingen som steller vel med sauene sine og som leier dei.

Posted in Filosofi, Historie, Kristendom, Kristne møte 2019 | 1 Comment

2019.07. Maranata landsstevne, Seljord, 12-13. Møte med Filtvet Johannesen. Konsert med Synnøve Ånonsen.

Møte med Randi Filtvet Johansen.

Innleiing ved broder Kurt.

MTT 26,31 – MTT 26,32 Då seier Jesus til dei: “I natt kjem de alle til å venda dykk frå meg. For det står skrive: Hyrdingen slår eg, og saueflokken skal spreiast. 32 Men når eg har stått opp att, skal eg fara føre dykk til Galilea.”

MTT 28,5 – MTT 28,10 Men engelen tala til kvinnene og sa: “Ver ikkje redde! Eg veit at de leitar etter Jesus, han som vart krossfest. 6 Han er ikkje her; han er oppstaden, som han sa. Kom og sjå staden der han låg! 7 Skunda dykk av stad og sei til læresveinane hans: Han er oppstaden frå dei døde, og no går han føre dykk til Galilea; der skal de få sjå han. No har eg sagt dykk det.” 8   Då skunda dei seg bort frå grava, redde, men jublande glade; og dei sprang av stad og ville fortelja det til læresveinane. 9 Men best det var, kom Jesus imot dei og sa: “Ver helsa!” Då gjekk dei fram, tok om føtene hans og tilbad han. 10 Og Jesus sa til dei: “Ver ikkje redde! Gå og sei til brørne mine at dei skal fara til Galilea. Der skal dei få sjå meg.”   

JOH 21,6 “Kast nota på høgre sida av båten, så får de fisk,” sa han. Dei kasta nota, og då greidde dei ikkje å dra henne opp, så mykje fisk hadde dei fått.

MTT 4,19 Han sa til dei: “Fylg meg, så skal eg gjera dykk til menneskefiskarar!”

Tale ved Randi Filtvet Johansen.

LUK 4,18   Herrens Ande er over meg,  for han har salva meg til å forkynna  ein gledebodskap for fattige.  Han har sendt meg for å ropa ut  at fangar skal få fridom,  og at blinde skal få sjå,  for å løysa dei trælka or tvang

Jesu vil gi oss liv og overflod. Kva skal vi med overfloda? Vi skal ha noko til dei andre også.

Frå våre liv skal det renne straumar av levande vatn.

SLM 23,5   Du dukar bord åt meg  framfor augo på mine fiendar.  Du salvar mitt hovud med olje;  mitt staup fløder over. [mitt staup: -> 16, 5.]  

Vi er Jesu brud. 

Vi merkar nye tankar i tida som tydeleg strir mot Jesu brud.

Josef vart kasta i fengsel på grunn av falske skuldingar.

Randi såg Josef som førebilete på Jesus.

1MO 40,1 – 1MO 40,23 {JOSEF TYDER DRAUMANE ÅT HOFFMENNENE}  Ei tid etter hende det at skjenkjaren og bakaren åt kongen i Egypt forsåg seg mot herren sin, egyptarkongen. 2 Då vart farao harm på dei to hoffmennene sine, skjenkjarmeisteren og bakarmeisteren. 3 Og han sette dei fast hjå hovdingen over livvakta, i fengslet der Josef var fange. 4 Hovdingen over livvakta sette Josef til å sjå etter dei, og han var ein trufast tenar for dei. Dei vart sitjande der i fengslet ei tid. 5   Ein gong hadde dei kvar sin draum, dei to, skjenkjaren og bakaren åt kongen i Egypt, der dei sat innestengde i fengslet. Ei og same natta drøymde dei, og draumane deira hadde kvar si meining. 6 Då Josef kom inn til dei om morgonen, såg han det på dei at dei var i ulag. 7 Då tala han med hoffmennene åt farao, som sat i varetekt saman med han hjå herren hans, og spurde: “Kvifor er de så sturne i dag?” 8 Dei svara: “Vi har drøymt, og her er ingen som kan tyda draumane våre.” Då sa Josef til dei: “Det er Gud som rår for tyding av draumar. Sei meg kva de har drøymt!” 9   Så fortalde skjenkjarmeisteren Josef draumen sin. Han sa: “Eg såg så klårt eit vintre framfor meg. 10 Det var tre greiner på det, og så snart det tok til å skyta knuppar, spratt blomane, og klasane mogna til druer. 11 Eg heldt staupet åt farao i handa. Så tok eg druene, pressa utor dei opp i staupet og rette det til farao.” 12 Då sa Josef: “Dette er så å tyda: Dei tre greinene er tre dagar. 13 Om tre dagar skal farao opphøgja deg og setja deg inn att i stillinga di. Du skal retta staupet til farao, som du gjorde før, då du var skjenkjaren hans. 14 Gjev du ville koma meg i hug, når det går deg godt! Gjer vel og tal om meg til farao, så eg kan koma ut or dette huset! 15 For eg er stolen frå Hebrear-landet, og her har eg ikkje gjort noko som dei skulle setja meg i fengsel for.” 16   Då bakarmeisteren såg at Josef hadde gjeve så god ei tyding, sa han til han: “Eg òg hadde ein draum. Eg tykte eg bar tre korger med kveitebrød på hovudet. 17 I den øvste korga var det allslags kaker, som var baka åt farao. Men fuglane åt dei or korga på hovudet mitt.” 18 Josef svara: “Dette er så å tyda: Dei tre korgene er tre dagar. 19 Om tre dagar skal farao opphøgja deg; han skal hengja deg i eit tre, og fuglane skal eta kjøtet av kroppen din.” 20   Tredje dagen – det var fødselsdagen til farao – heldt han eit gjestebod for alle mennene sine. Då opphøgde han skjenkjarmeisteren og bakarmeisteren midt imellom mennene sine. 21 Skjenkjarmeisteren sette han inn att i stillinga hans, så han fekk retta staupet til farao, 22 og bakarmeisteren hengde han. Det gjekk som Josef hadde sagt då han tydde draumane deira. 23 Men skjenkjarmeisteren tenkte ikkje meir på Josef; han gløymde han.  

Bakaren tykte han hadde tre korger med kveitebrød på hovudet. Randi tok det som symbol på å ha Ordet i hovudet, utan å ha det i hjartet. Så tok ho munnsjenken som førebilete på dei som forkynner eit fullt evangelium.

1MO 41,1 – 1MO 41,36 {JOSEF TYDER DRAUMANE ÅT FARAO}  To år etter hende det at farao hadde ein draum. Han tykte han stod nedmed Nilen. 2 Då steig det opp or elva sju kyr, fine å sjå til og godt i hold, og dei gav seg til å beita i elvegraset. 3 Etter dei kom det sju andre kyr opp or elva, stygge å sjå til og ringt i hold. Dei vart ståande attmed dei fyrste kyrne på elvebakken. 4 Og dei stygge, magre kyrne åt opp dei sju fine og feite. Då vakna farao. 5   Men så sovna han att og hadde ein draum til. No såg han sju tjukke, gode aks som voks på eitt og same strået. 6 Etter dei skaut det opp sju andre aks, som var tynne og svidne av austavinden. 7 Dei tynne aksa slukte dei sju tjukke, fulle aksa. Då vakna farao og skjøna at det var ein draum. 8   Men om morgonen hadde han slik uro i seg. Han sende bod etter alle spåmenn og vismenn i Egypt. Og farao fortalde dei draumane sine; men det var ingen som kunne tyda dei for han. [spåmenn og vismenn: Egypt var kjent for sine vismenn; her stig dei fram som spåmenn og trollmenn. Sml. 2 Mos 7, 11. 22; Jes 19, 11 f.] 9 Då tok skjenkjarmeisteren åt farao til ords og sa: “Eg må minna om syndene mine i dag. 10 Farao vart ein gong harm på tenarane sine, meg og bakarmeisteren, og sette oss i varetekt hjå hovdingen over livvakta. 11 Ei natt drøymde vi, eg og han, og draumane våre hadde kvar si meining. 12 Der var vi saman med ein hebreargut, som tente hjå hovdingen over livvakta. Han fortalde vi draumane våre, og han tydde dei for oss; etter som kvar av oss hadde drøymt, tydde han dei. 13 Og så som han tydde dei for oss, så gjekk det. Eg fekk att stillinga mi, og bakaren vart hengd.” 14   Då sende farao bod etter Josef, og dei skunda seg og sleppte han ut or fengslet. Han raka seg og bytte klede, og så steig han fram for farao. 15 Då sa farao til Josef: “Eg har hatt ein draum, og det er ingen som kan tyda han. Men no har eg høyrt om deg at berre du høyrer ein draum, tyder du han med det same.” 16 Josef svara: “Eg rår ikkje for det. Gud vil nok gje eit svar som spår lukke for farao.” 17 Så sa farao til Josef: “Eg drøymde at eg stod nedmed Nilen. 18 Då kom det opp or elva sju kyr, feite og fine å sjå til; og dei gav seg til å beita i elvegraset. 19 Etter dei kom det opp sju andre kyr, som var tynne og magre og fælande stygge på skap. Så stygge kyr har eg aldri sett i heile Egypt. 20 Og dei magre, stygge kyrne åt opp dei sju fyrste, feite kyrne. 21 Men då dei hadde sett dei til livs, synte det ikkje på dei; dei var like stygge å sjå til som før. Då vakna eg. 22 Men eg sovna att, og drøymde at eg såg sju fulle og gode aks som voks på eitt og same strået. 23 Etter dei skaut det opp sju andre aks, turre og tynne og svidne av austavinden. 24 Dei tynne aksa slukte dei sju gode aksa. Dette fortalde eg til spåmennene, men ingen kunne greia det ut for meg.” 25   Då sa Josef til farao: “Draumane åt farao har ei og same meining. Det Gud vil gjera, har han kunngjort for farao. 26 Dei sju gode kyrne, det er sju år, og dei sju gode aksa, det òg er sju år. Det er ein og same draumen. 27 Dei sju magre, stygge kyrne som kom opp etter hine, er sju år. Og det er dei sju tynne aksa òg, dei som var svidne av austavinden; det er sju uår som skal koma. 28 Det var det eg meinte då eg sa til farao: Det Gud vil gjera, har han synt farao. 29 No kjem det sju gode år i heile Egypt. 30 Men etter dei skal det koma sju uår, så all overfloda vert gløymd i Egypt, og uåra skal arma ut landet. 31 Ingen skal minnast overfloda i landet for den nauda som fylgjer; for ho vert ovhard. 32 Men når farao hadde same draumen to gonger, kjem det av at Gud er fast rådd på dette, og at han vil gjera det snart. 33 No skulle farao sjå seg ut ein vis og vitug mann og setja han over Egypt. 34 Og så skulle han setja inn tilsynsmenn utover landet til å krevja inn femteparten av grøda i Egypt i dei sju åra det er overflod. 35 Dei skal samla alle matvarene i desse gode åra som kjem, og lagra matkorn i byane og ta vare på det for farao. 36 Kornet skal vera til livberging for landet i dei sju uåra som kjem over Egypt, så folket ikkje går til grunne av svolt.”  

Randi tenkte seg at dei tynne aksa mangla korn, dei var ikkje så rike på korn som dei tjukke aksa. I Bibelen er korn brukt som symbol på Guds Ord, så Randi brukte det symbolsk på om nokon har Ordet eller ikkje.

Frelseverket er fullført. Forrådskammeret er fullt, det er berre å komme og forsyne seg.

Tungetale ved ein mann, tyding ved Randi.

12A. ”Ja, eg Herren, eg er Anden, eg er vinden, eg er det levande vatnet, eg er styrken, eg vil gjenopplive mitt folk, så det trur på meg. Eg vil gjenopplive din skrøpelege lekam. Du skal på nytt reise deg opp. Ja, du skal få riste støvet av deg og innta ditt sete. Derfor opnar eg dykkar auge i denne tida, for at de skal sjå, at det eg gjorde på korset, det er det alt dreier seg om. For det var der eg sa:” Det er fullført.” Og det var der eg vann over ei kvar makt og myndighet og herrevelde. Sjå, de har ikkje kamp imot kjøt eller blod, de har ikkje kamp mot den eine eller den andre, men de har kamp imot ein slagen fienden. Derfor skal de gå i mi kraft og vedkjenne min siger på ein kvar stad de set dykkar fot.”

12B. ”Ja, du skal på nytt opne din munn med salmar og sangar og åndelege viser og spele og synge for meg i ditt hjerte. Du skal på nytt opne din munn og vitne frimodig om meg og ikkje vere bekymra eller skamfull over di fortid, for det gamle er forganget og alt er blitt nytt. Så derfor fest dine auge … på meg, seier Herren, og du skal verte fylt av meg. Og det er eg som verkar igjennom deg.”

12C. ”Ja, det er vekking ifrå avgrunnen i denne tida, der elden ifrå avgrunnen set kjøtet i brann. Og det brenner og det brenner og det skaper unaturlege lyster og forderving. Derfor tender eg ein moteld i denne tida. Og eg sender ein Ande inn i mitt folk, i dykk og de skal sigre over denne djevelske ånda som fær over jorda. De skal få sigre i den Heilage Ande. Derfor fyller eg dykk, så det flyt over. Og de skal seie: Rette og sanne er mine vegar og de skal sjølve gå på dei.”

12D. ”Ja, eg prisar deg Herre, midt i forsamlinga, eg jublar og eg lovsyng ditt namn, for eg er kalla med ditt namn og eg er kjøpt med ditt blod og mine føter står på fjell. Ja, eg fryder og eg gleder meg og eg let ikkje mitt hjerte verte grepe av frykt og angst i denne tida. For eg ser inn i ditt ansikts lys og der ser eg liv og sæle. Herre, eg løfter mitt ansikt til deg, du som er god og du som gjer godt og di miskunn, som varer ifrå slekt og til slekt.”

12E. ”Takk Jesus, at du kjem snart, takk Jesus, at eg er di brud og du er min brudgom. Takk Jesus, at forløysinga stundar til. Ja, eg prisar deg Herre, om mørket dekker jorda og belgmørket er over oss, så prisar eg deg, at i ditt rike er det alltid lys, i ditt rike er det alltid fred, i ditt rike er det alltid rettferd. Derfor vel eg, Herre, å vere og leve og bu i ditt rike.”

12F. ”Ja, ein bustad er den evige Gud og her er evige armar, derfor skal aldri tvile på naglemerka i mine hender, du skal aldri tvile på, at eg held rundt deg, forfra og bakfra og så omsluttar eg deg, ja, eg tek deg inni min famn. Og du skal få kjenne mine hjarteslag for deg. Frykt ikkje, mitt elska barn, eg vil bevare deg i min fred og i mi glede.”

Aktuelle bibelvers.

ÅPE 11,1 – ÅPE 11,14 {TEMPLET OG DEI TO VITNA}  Og eg fekk ei mælestong, på skap som ein stav, og det vart sagt til meg: “Reis deg og mæl Guds tempel og altaret og dei som tilbed der! 2 Men føregarden utanfor templet skal du la vera; den skal du ikkje mæla. For han er overlaten til heidningane, og dei skal trø ned den heilage byen i 42 månader. 3 Men eg vil setja dei to vitna mine, kledde i syrgjeklede, til å vera profetar i 1.260 dagar.” 4 Dette er dei to oliventrea og dei to ljosestakane som står framfor herren over jorda. 5 Og vil nokon skada dei, går det eld ut or munnen på dei og gjer ende på fiendane deira. Ja, om nokon vil skada dei, skal han døy på den måten. 6 Dei har makt til å lata att himmelen, så det ikkje fell regn i den tida dei er profetar; dei har makt over vatnet og kan gjera det til blod, og makt til å slå jorda med alle slag plager, så ofte dei vil. 7   Men når dei har fullført vitnemålet sitt, skal dyret som stig opp or avgrunnen, føra krig mot dei, vinna over dei og drepa dei. 8 Lika deira skal liggja på gata i den store byen som åndeleg tala vert kalla Sodoma eller Egypt, der Herren deira vart krossfest. 9 Menneske av mange folk og ætter og tungemål og folkeslag skal sjå dei liggja der i tre og ein halv dag, og dei skal ikkje la nokon få gravleggja dei. 10 Og dei som bur på jorda, skal gleda og fagna seg over lagnaden deira og senda kvarandre gåver. For desse to profetane hadde vore ei stor plage for dei som bur på jorda. 11   Men etter tre og ein halv dag kom det livsande frå Gud i dei; dei reiste seg opp og stod på føtene, og alle som såg dei, vart skjelvande redde. 12 Då høyrde dei ei høg røyst frå himmelen som sa til dei: “Stig opp her!” Og dei steig opp til himmelen i ei sky, midt for augo på fiendane sine. 13 I same stunda kom det eit stort jordskjelv. Tiandeparten av byen rasa saman, sju tusen menneske vart drepne, og dei som var att, vart forfærde og gav Gud i himmelen ære. 14   Det andre ve er over. Men det tredje ve kjem snart.  

ÅPE 13,1 {DRAKEN OG DEI TO DYRA}  Då såg eg eit dyr stiga opp or havet. Det hadde ti horn og sju hovud og ei krone på kvart horn. På hovuda stod namn som var spott mot Gud.

ÅPE 17,1 {DEN STORE SKJØKJA}  Ein av dei sju englane som hadde dei sju skålene, kom hit til meg og sa: “Kom, eg skal syna deg korleis den store skjøkja får sin dom, ho som tronar attmed veldige vatn. [den store skjøkja: eit bilete på Roma.] 

ÅPE 17,8 Dyret du såg, det var og er ikkje; men det skal koma opp or avgrunnen og gå sin undergang i møte. Og dei som bur på jorda, og som ikkje har fått namnet sitt skrive i livsens bok frå verda vart grunnlagd, dei skal undra seg når dei ser dyret som var og ikkje er, men som skal koma att. 

ÅPE 18,2 Han ropa med veldig røyst: “Fallen, fallen er Babylon den store! Ho har vorte ein bustad for vonde ånder, ein tilhaldsstad for alle ureine ånder, ja, ei livd for alle slag ureine og avskyelege fuglar. [Babylon: dekknamn for Roma. Sjå 1 Pet 5, 13.]

Konsert med Synnøve Ånonsen.

https://livestream.com/accounts/2061070/events/8746360/videos/193734912?fbclid=IwAR3RElU60EvP5EPKzW-ylsv-aEyY3E7iIzinfzwj5lB0DGR6gm4QTTwMMMs

Posted in Kristendom, Kristne møte 2019 | Leave a comment

2019.07. Maranata landsstevne, Seljord, 10-11. Møtet med Hasseløy. Sangmøte med fleire artistar.

Møte med Hallvard Hasseløy.

Innleiing ved broder Parr.

1KO 3,11 Ingen kan leggja ein annan grunnvoll enn den som alt er lagd, Jesus Kristus.

SLM 119,89   I all æve, Herre, varer ditt ord,  det står fast i himmelen.

APG 4,12 Det er ikkje frelse i nokon annan; for det finst ikkje noko anna namn under himmelen, gjeve mellom menneske, som vi kan verta frelste ved.”

Tale ved Hasseløy.

2KG 6,8 – 2KG 6,17 {HERREN VILDRAR SYNET PÅ ARAMEARANE}  Ein gong medan aramearkongen låg i krig med Israel, samdest han med mennene sine om at dei skulle slå leir på den og den staden. 9 Då sende gudsmannen bod til Israels-kongen og sa: “Ta deg i vare, så du ikkje fer framom den staden; for aramearane har gått dit ned.” 10 Så sende Israels-kongen folk til den staden som gudsmannen hadde nemnt og åtvara han mot; og han akta seg der. Såleis gjekk det både ein og fleire gonger. 11   Aramearkongen vart oppøst over dette. Han kalla saman mennene sine og sa til dei: “Kan de ikkje seia meg kven det er av våre folk som held med Israels-kongen?” 12 Ein av mennene svara: “Det er ingen av oss, herre konge. Men Elisja, profeten i Israel, lèt Israels-kongen få vita kva du seier i soveromet ditt.” 13 Då sa kongen: “Gå av stad og finn ut kvar han er, så skal eg senda folk og henta han.” Dei kom att og sa frå at profeten var i Dotan. 14 Dit sende så kongen ein stor hær med hestar og vogner. Dei kom fram om natta og kringsette byen. 15   Tidleg andre morgonen, då tenaren åt gudsmannen stod opp og gjekk ut, fekk han auga på ein hær med hestar og vogner som låg rundt byen. “Å, herre, kva skal vi no gjera?” sa guten til Elisja. 16 Han svara: “Ver ikkje redd! Det er fleire med oss enn med dei.” 17 Så bad Elisja til Herren og sa: “Opna augo åt guten, så han kan sjå!” Då opna Herren augo hans, og han fekk sjå at fjellet var fullt av eldhestar og eldvogner rundt ikring Elisja.

Den åndelege verda er røyndom. 

MTT 6,6 Men når du vil be, gå då inn i kammerset ditt og lat att døra, og bed til Far din som er i det dulde. Og Far din, som ser i det dulde, skal løna deg.   

MTT 18,20 For der to eller tre er samla i mitt namn, der er eg midt imellom dei.”   

Det nyttar ikkje å be i fortapinga, då er det for seint. Dette er frelsens tid, i dag er Gud å finne. 

Fleire tala i tunger, Hallvard tyda.

11A. ”Eg som fordum vandra mellom gull-lysestakane i mi forsamling, eg går framleis mellom dykk, seier Jesus. Og eg har nøklane over døden og dødsriket. Det som er umogleg for deg, det er mogleg for meg, seier Herren. Men eg kallar deg til samarbeid, til samfunn, til innviing, til hengiving, for eg har store planar for deg i denne siste tid. Eg vil så gjerne utruste deg med ny kraft, med ny salving, ja, eg vil salve din auge med olje, så du skal sjå den verda der eg finst, du kan sjå det eg ser, då vil du forstå kor betydningsfull dine bønner er. Og du ofte føler at du ber og dine ord går til taket, men du skal vite at den rettferdige mann og kvinne si bønn, har stor kraft og verknad. Det bryt igjennom, når du løfter dine hender, når du prisar mitt namn, når du hengir deg til meg, då verkar mine englar. Då verkar min Heilage Ande, seier Herren. Og derfor, mitt folk, kallar eg deg på nytt, til samarbeid, til innviing. Tida er kort heretter, søk meg i den tida som du lever og la meg få lov til å prege deg dagleg, med mi salving, med mi kraft, med min nåde, med min Ande, seier Herren, for eg vil utgyte nådens og bønnens ånd over deg, så du kan få lov til å erfare, at det er ikkje langt borte frå nokon av dykk, nei, eg er nær hos alle som kallar på meg i sanning. Eg ser ditt hjertes lengsel, eg veit om ditt hjertes hengivenhet og eg er her for å møte deg i kveld, seier Herren. Kom inn i min nærleik, så skal du få kjenne, at eg er her, midt i mellom dykk, for å berøre deg, nok ein gong, seier Herren.”

11B. ”Du skal ikkje seie at ting er umogleg, nei, for meg er alt mogleg, seier Herren. Eg er alt kjøts Gud, skulle noko vere for vanskeleg for meg? Du ser dei håplause tilfella, du ser deg omkring, på dei menneskelege ting og du ser dine ufrelste og du tenker dei er langt borte frå meg, men eg ser hjertet til dine  ufrelste, som du ber for, seier Herren. Og eg veit at dine bønner, dei bryt snart igjennom, til innviing, til siger. Og du skal få sjå at, det du har sått med gråt, skal du snart få hauste med fryderop. Derfor skal du ikkje la dine hender synke ned. Nei, du skal løfte dine hendertil meg på nytt, du skal prise meg, du skal kviskre mitt namn, du skal tale mitt namn og så skal du få oppleve, at når du løfter dine hender til meg, så er eg verksam enn i dag, seier Herren, eg er alfa og omega, eg er byrjinga og enden. Ja, ingen ting er for vanskeleg for meg, eg den som er din lækjar, eg er den som er din hyrde, eg salvar ditt hovud med olje. I kveld er eg her, for å røre ved deg, så hen…,  len deg ikkje attende, men søk meg, så skal du få kjenne, eg er nær hos alle som søker meg. Eg ser til hjertets lengsel og eg vil  du skal komme inn for mitt åsyn med eit ope hjerte og med oppløfta hender. Så skal du få kjenne at eg er her med min salveolje, for å fylle ditt beger. Halluja, sett det fram, nok ein gong, så skal du få kjenne at eg gjer mi gjerning i ditt liv i denne kveldsstund. Eg er nær hos deg, seier Herren. Halleluja.”

11C. ”Kom, min favn er open for deg, eg er her, kom. Og du skal få kjenne, mi nådekraft skal fylle deg. Halleluja.”

Konsert med fleire artistar.

https://livestream.com/accounts/2061070/events/8746354?fbclid=IwAR1gSTOVhclbJ2VbLg1AsNQP38edfYbWDXoIcpbtGZANh_NsyeiCyCgIoGw

Posted in Kristendom, Kristne møte 2019 | Leave a comment

2019.07. Maranata landsstevne, Seljord. 7-9. Taler ved Langerud, Martinsen, Kristiansen.

Møte med John Langerud.

https://livestream.com/accounts/2061070/events/8746339/videos/193667517?fbclid=IwAR2SMV8ruMKrGlaXjaRIaiDQoS4RHQeYO41l_jfP88mpicso_sSvaS5DwY8 

Innleiing ved Karsten Parr.

Karsten ville seie noko om at den fullkomne kjærleiken driv angsten ut. 

1JO 4,18 Den fullkomne kjærleiken driv otten ut. For otten ber straffa i seg, og i den som ottast, har ikkje kjærleiken vorte fullenda.

SLM 27,1 {HERREN ER MITT LJOS OG MI FRELSE}  Av David.   Herren er mitt ljos og mi frelse,  kven skulle eg ottast?  Herren er eit vern for mitt liv,  kven skulle eg skjelva for?  

JOH 17,3 Og det er det evige livet at dei kjenner deg, den einaste sanne Gud, og han du sende, Jesus Kristus.

Han minna også om dei tre som vart kasta i eldomnen, men Jesus var med dei og berga dei.

DNL 3,19 – DNL 3,25   Då rann det slikt sinne i Nebukadnesar mot Sjadrak, Mesjak og Abed-Nego at han reint skaptest om i andletet. Han sa frå at dei skulle gjera omnen sju gonger så heit som vanleg. 20 Og han sette nokre handfaste karar i hæren til å binda Sjadrak, Mesjak og Abed-Nego og kasta dei i omnen med logande eld. 21 Så vart mennene bundne og kasta i den glødande omnen, med kappene, buksene, huene og dei andre kleda på seg. 22 Sidan kongsbodet var så strengt, og omnen difor så sterkt oppheta, vart dei som førte Sjadrak, Mesjak og Abed-Nego opp, drepne av logane. 23 Dei andre tre, Sjadrak, Mesjak og Abed-Nego, fall bundne ned i den glødande omnen. 24   Då vart kong Nebukadnesar forfærd. Han reiste seg brått og sa til rådsherrane sine: “Var det ikkje tre menn vi kasta bundne ned i elden?” “Jau visst, konge,” svara dei. 25 Då sa han: “Men eg ser fire menn gå fritt ikring i elden, og det finst ikkje mein på dei. Den fjerde ser ut som ein gudeson.” [gudeson: engelen i v. 28.]

Innlegg ved Nils Andre Draugedal.

ÅPE 4,1 – ÅPE 4,11 {TILBEDING I HIMMELEN}  Deretter hadde eg eit syn: Eg såg at det var opna ei dør inn til himmelen. Og den røysta eg før hadde høyrt tala med klang som ein basun, sa til meg: “Stig hit opp, så skal eg syna deg det som heretter skal henda.” 2   I det same kom Anden over meg. Og sjå, i himmelen stod det ein kongsstol, og det sat ein på kongsstolen. 3 Han som sat der, var å sjå til som jaspis og karneol, og kring kongsstolen var ein regnboge; han var som smaragd. [jaspis, karneol, smaragd: namn på edelsteinar. Sjå 21, 18 ff.] 4 I ein ring kring kongsstolen såg eg tjuefire andre stolar, og på dei sat tjuefire eldste, kledde i kvite klede og med gullkransar på hovudet. 5 Frå kongsstolen gjekk det ut lyn og drønn og torebrak, og framfor stolen brann det sju faklar; det er dei sju Guds ånder. 6 Framfor kongsstolen var det som eit glashav, likt krystall. Og kringom kongsstolen, midt på kvar side, var det fire skapningar. Dei hadde fullt av augo framme og bak. 7   Den fyrste skapningen var lik ei løve, den andre var lik ein okse, den tredje hadde andlet som eit menneske, og den fjerde var lik ei ørn i flòg. 8 Kvar av dei fire skapningane hadde seks venger, og overalt hadde dei augo, både rundt om og under vengene. Natt og dag ropar dei, utan stans:  Heilag, heilag, heilag  er Herren Gud, Den Allmektige,  han som var og som er og som kjem. 9 Kvar gong dei fire skapningane prisar og hyllar og takkar han som sit på kongsstolen, han som lever i all æve, 10 fell dei tjuefire eldste ned for han som sit på stolen, og dei tilbed han som lever i all æve. Dei kastar kransane sine ned framfor kongsstolen og ropar: 11   Verdig er du, vår Herre og Gud,  til å få all pris og ære og makt.  For du har skapt alle ting;  du ville det, og dei vart til, skapte av deg.  

Tale ved John Langerud: ”Sendebod i staden for Kristus”.

John var alkoholikar, men gjekk på kristne møter og gjekk til forbønn. Då var der nokon som i trua på Jesus tok autoritet, for å frigjere han.

Jesus sat i lag med tollarar og syndarar og det vil John også gjere.

Tjuven er komen for å stele, slakte og øyde, men Jesus er komen for å gi ånd og liv og liv i overflod.

Lasarus var død, men Jesus sa dei skulle ta bort steinen. Så sa han til Lasarus at han skulle komme ut. Så sa han at dei skulle løyse han og la han gå.

Jesus er Sanninga som set oss fri.

RMR 8,1 – RMR 8,2 {LIVET I ANDEN}  Så er det då inga fordøming for dei som er i Kristus Jesus. 2 For Andens lov, som gjev liv, har i Kristus Jesus gjort meg fri frå lova åt synda og døden.

Peter og Johannes var sendebod i staden for Kristus:

APG 3,1 – APG 3,8 {PETER LÆKJER OG FORKYNNER}  Ein dag då det leid til bønetimen, som er den niande timen, gjekk Peter og Johannes opp til templet. 2 Då kom det nokre berande med ein mann som hadde vore lam all si tid. Kvar dag sette dei han ned ved den tempelporten som kallast Fagerporten, så han kunne be dei som gjekk inn i templet, om ei sælebotsgåve. 3 Som han fekk auga på Peter og Johannes på veg inn, bad han dei òg om ei gåve. 4 Dei feste augo på han, og Peter sa: “Sjå på oss!” 5 Han så gjorde, for han vona dei ville gje han noko. 6 Men Peter sa: “Sølv og gull eig eg ikkje; men det eg har, det gjev eg deg. I namnet åt Jesus Kristus, nasarearen, byd eg deg: Stå opp og gå!” 7 Så tok han mannen i høgre handa og reiste han opp. Og straks fekk han styrke i føtene og okla. 8 Han spratt opp, stod på føtene og tok til å gå ikring. Så fylgde han dei inn på tempelplassen, snart gjekk han og snart sprang han, alt medan han lova Gud.

John samanlikna det med korleis Jesu sendebod kom til han.

John ynskjer at evangeliet skal verte forkynnt slik at der det er sorg i heimane og kyrkjelydane, i bygdene og byane, der vert det glede.

Møte med Håkon Martinsen.

https://livestream.com/accounts/2061070/events/8746342/videos/193676186?fbclid=IwAR1FHWqR9MP_s-Uetr3NEZ7VabR5KMnciNtIOHfHF5hM5GM5-2JR0ii_ZEw

Innleiing ved Hjalmar.

SLM 84,12 – SLM 84,13   For Herren vår Gud er sol og skjold,  Herren gjev nåde og ære.  Den som er ærleg i si ferd,  nektar han ikkje noko godt. 13   Herre, Allhærs Gud,  sæl er den som set si lit til deg.  

Tale ved Håkon Martinsen.

EFE 4,27 Lat ikkje djevelen sleppa til!

Når de som er vonde veit å gi borna dykkar gode gaver, kor mykje meir skal ikkje Faderen gi den Heilage Ande til dei som ber han?

Håkon talte om Josef som vart den nest mektigaste i Egypt og Jakob fekk vite det, då vart Jakobs ånd oppliva, då sa Israel: …. Så Guds folk, reis deg opp i Guds veldige kraft.

2KR 5,7 Så bar prestane Herrens paktkiste og sette henne der ho skulle stå, i det inste tempelromet, i Det høgheilage, under vengene på kjerubane.

1PE 2,9   Men de er ei utvald ætt, eit kongeleg presteskap, eit heilagt folk, eit folk som høyrer Gud til, så de skal forkynna hans storverk, han som kalla dykk ut or mørker til sitt underfulle ljos.

Paktkista kom på rett plass i tempelet, slik må vi la Jesus komme på rett plass i oss.

Jesu siger er vår siger.

Det er Guds verk at vi er i Kristus.

JES 38,1 – JES 38,5 {SJUKDOMEN ÅT KONG HISKIA}  På den tid vart kong Hiskia så sjuk at det stod om livet. Då kom profeten Jesaja, son til Amos, til han og sa: “Så seier Herren: No må du ordna opp etter deg, for du skal døy; du får ikkje leva lenger.” 2 Då vende Hiskia andletet mot veggen og bad til Herren. 3 “Å, Herre,” sa han, “kom i hug at eg har ferdast trufast og heilhjarta for ditt åsyn og gjort det som godt er i dine augo.” Og Hiskia gret høgt. 4   Då kom Herrens ord til Jesaja, og det lydde så: 5 “Gå og sei til Hiskia: Så seier Herren, Gud åt David, ættefar din: Eg har høyrt bøna di og sett tårene dine. Sjå, eg legg endå femten år til levetida di.

Liksom Hiskia måtte ordne opp etter seg, må vi sjå til at vårt forhold til Kristus er rett. Det kan så bety at der er nokon som får lækjedom, at lækjedomen får flyte inn i ditt liv. Gud skal lækje deg. Det er Gud det er snakk om, det er Kristi forsoningsverk på Golgata kors. Derfor kan vi komme til han akkurat slik som vi er.

Tyding av tungetale.

8.”Du må vere villig å trekke ditt syn bort ifrå det som uroar deg. Du må vere villig til å la meg få styre dine tankar, dine ord, dine gjerningar og ikkje minst ditt indre liv. (Du må sjå at)? eg er den som tilgir, at eg er den som løftar opp. At eg er den som gir nytt liv, når ditt liv held på å forsvinne. Men eg har talt til min kyrkjelyd, eg har sagt det til min kyrkjelyd. De må vere eitt. Og då ser eg ikkje berre på (det interessante)?, men eg ser at i dag så er det betre å  stå skulder til skulder med kvarandre. For at mitt Ord skal komme inn i dykkar liv og gjere noko nytt. Ja, eg seier, eg vil skape noko nytt i ditt indre. Og eg ser at noko er gått tapt. Men eg vil gjere nye ting. Eg vil openberre meg for den som søker meg. Eg vil gi kraft til den som ber meg. Eg vil at du skal vite at mine auge er fasta på deg. For at du skal få nye moglegheiter til å gjere det eg har kalla deg til. Å gå der eg sender deg til. Du skal gløyme det som er bak og så skal du strekke deg ut i denne tid, for å bringe bodskap om meg til ei verden som er i naud. Ja, den er så nær ein død, men eg har liv og liv i overflod. Ver ikkje redd. Bekymre deg ikkje. For eg vil gi deg av min Ande, den som Faderen har gitt meg, vil eg gi til deg, min kyrkjelyd og til deg og pris meg og lov meg. Fordi di framtid ligger i mine hender. Amen.”

Møte med Tore Kristiansen.

https://livestream.com/accounts/2061070/events/8746349/videos/193699621?fbclid=IwAR02uDorcT7V9KPn-SWMpXtKGVnOLCYRlPZS-D709CHLU3UxyHi3V60ODwo

Innleiing ved Turid Omdal.

JES 53,2 – JES 53,5   Han rann som ein kvist for Guds åsyn,  som ein renning or turr jord.  Nokon herleg skapnad hadde han ikkje,  det var ingen hugnad å sjå han. 3   Vanvørd var han, folk heldt seg unna,  ein mann i pinsler, velkjend med sjukdom,  ein svivørd mann som ingen ville sjå på;  vi rekna han for inkje.  4   Sanneleg, våre sjukdomar tok han på seg,  og våre pinsler bar han.  Vi trudde han var heimsøkt,  slegen av Gud og ille plaga. 5   Men han vart såra for våre brot  og sundbroten for våre synder.  Straffa låg på han, så vi skulle ha fred,  og ved hans sår har vi fått lækjedom.  

ÅPE 1,12 – ÅPE 1,18   Eg snudde meg og ville sjå kven det var som tala til meg. Då såg eg sju ljosestakar av gull, 13 og midt imellom ljosestakane ein som var lik ein menneskeson, kledd i fotsid kappe og med eit gullbelte under bringa. 14 Hovudet og håret hans var kvitt som kvit ull eller som snø, og augo som logande eld, 15 føtene var som bronse, glødd i omnen, og røysta lydde som bruset av veldige vassmengder. 16 I si høgre hand hadde han sju stjerner, og or munnen hans gjekk det ut eit kvast, tvieggja sverd. Andletet var som sola når ho skin i all si kraft. 17   Då eg såg han, fall eg ned for føtene hans som eg var død. Men han la høgre handa si på meg og sa:  Ver ikkje redd! Eg er den fyrste og den siste 18 og den levande. Eg var død, men sjå, eg lever i all æve og har nyklane til døden og dødsriket.

Turid fortalde ho hadde eit syn, der ein båt gjekk under ogg menneska vart liggande i havet. Der vart ein redningsaksjon med helikopter og det heile. Men så byrja redningsmannskapet å krangle om korleis dei skulle gjere det.

Så la oss ikkje krangle om det, men vere samde om at vi skal redde folket, vi skal redde Noreg. Vi skal sjå Noreg på kne for Gud.

Tungetale ved ei kvinne, tyding ved Turid.

9A. ”Du har lese der det står i mitt ord, at når mitt folk, som er kalla til mitt namn, omvender seg frå sine vonde gjerningar og ber til meg, så skal eg høyra i himmelen og eg komma og lækja dei. Mitt elska folk, eg kallar dykk nærmare meg. Mitt elska folk, eg kallar dykk heilt inn til mitt hjarte. For mitt hjarte, det blør, mitt hjarte det blør for den døyande verda. Mitt hjarte kjenner på nøden og på smerten. Eg ser alle dei som ropar på hjelp, eg ser dei som ligg rundt i konteinarar, eg ser dei som ligg rundt på hospitsa. Eg ser dei som ligg ute på gatene. Eg ber deg, mitt elska barn, kom nær til meg, få tak i mitt hjarte, få tak i min kjærleik, få tak i det som er hos meg, for alle ting du treng til, det finst hos meg.” 

9B. ”Frykt ikkje, når du går ut, for eg er med deg. Sjå deg ikkje engsteleg omkring, når du går ut, for eg er din Gud, eg skal styrka deg, eg skal hjelpa deg. Eg skal halda deg oppe med mi rettferds høgre hand. Så kryp nær til meg, endå nærmare enn før. Få fatt i mitt hjarte, få fatt i min nød, få fatt i mine tårer, for dei som er på veg til fortapinga. I Jesu namn. Amen.”

Tale ved Tore Kristiansen.

ESK 8,2 Då fekk eg sjå ein skapnad som likna ein mann. Nedover frå hoftene såg han ut som eld, og frå hoftene og oppover var det liksom ein glans, som skinande metall å sjå til. [ein mann: etter den gr. oms.; på hebr.: “ein eld”.]

Her er det tale om Jesus og det er han det er tale om i Esekiel.9,1 også.

ESK 9,1 – ESK 9,11 {JERUSALEMS SYND OG STRAFF}  Så høyrde eg han ropa med høg røyst: “Kom hit og lat byen få si straff! Kvar og ein må ha sitt øydeleggingsvåpen i handa.” [han: skapnaden som er skildra i 8, 2.] 2 Og sjå, frå den øvre porten, den som vender mot nord, kom seks mann, kvar med sitt øydeleggingsvåpen i handa. Og mellom dei var det ein mann som var kledd i lin og hadde skrivesaker hangande i beltet. Dei kom og vart ståande attmed bronsealtaret. 3   Då lyfte herlegdomen åt Israels Gud seg opp frå kjerubane, som han hadde vore over, og lyfte seg til dørstokken i templet. Herren ropa til mannen som var kledd i lin og hadde skrivesaker i beltet, 4 og han sa til han: “Gå gjennom byen, midt igjennom Jerusalem, og set eit merke i panna på dei mennene som sukkar og jamrar over all den styggedomen som går føre seg der.” 5 Og til dei andre sa han så eg høyrde på: “Gå gjennom byen etter mannen og hogg ned for fote! Vis ikkje medkjensle, og spar ingen! 6 Gamle og unge menn, unge jenter, kvinner og born skal de slå i hel og rydja ut. Men de må ikkje røra nokon av dei som har merke på seg. De skal ta til ved min heilagdom.” Og dei tok til med dei gamle mennene som stod framfor Herrens hus. 7 Då sa han til dei: “Gjer huset ureint, fyll tempelgardane med drepne! Far av stad!” Så fór dei av stad og slo ned folk i byen. 8   Medan dei heldt på med det, vart eg åleine att. Eg kasta meg ned med andletet mot jorda og ropa: “Å, Herre Gud, vil du tyna alt som er att av Israel, sidan du lèt din harme gå ut over Jerusalem?” 9 Han svara: “Israels og Judas skuld er umåteleg stor. Landet er fullt av blodskuld, og i byen vert retten stendig krenkt. For dei seier: Herren har fare frå landet; Herren ser ikkje noko. 10 Difor vil heller ikkje eg visa medkjensle eller skånsel. Eg gjev dei att for deira ferd.” 11 Mannen som var kledd i lin og hadde skrivesaker i beltet, kom att og sa frå: “Eg har gjort som du baud meg.”  

Esekiel bad for folket, Tore samanlikna det med Abrahams bøn for Sodoma.

Mykje av folket hadde vorte bortførde til Babylonia. Det kan ver ein grunn til at prestane byrja å tenke som so at Herren hadde forlete landet. Så dei tilbad sola, Astarte og egyptiske gudar. Dei vende ryggen til alteret og vende seg mot aust for å tilbe sola.

Tore samanlikna det med korleis folket i vår tid vender ryggen til Kristus.

Ein av mennene var kledd i lin og hadde skrivereiskap. Han skreiv eit merke i panna på dei som vende seg til Gud. Tore samalikna det blodet som vart stroke på dør-skidene og Jesu blod som reinser frå all synd. Så mannen i linkleda også er Jesus. 

2MO 12,7 Så skal dei ta noko av blodet og stryka på dei to dørstolpane og dørbjelken i husa der dei et det. 

2MO 12,12 – 2MO 12,13 For same natta vil eg fara gjennom Egypt og slå i hel alt fyrstefødt i landet, både av folk og fe; og over alle gudane i Egypt vil eg halda dom. Eg er Herren. 13 Men blodet skal vera det merket som syner kva hus de er i. Når eg ser blodet, vil eg fara framom. Ikkje noko øydande slag skal råka dykk når eg slår Egypt. [fara framom: På hebr. minner dette ordlaget om ordet for påske. På den måten tolkar ein då namnet på høgtida.] 

2MO 12,22 – 2MO 12,23 Så skal de ta ein isopkvast, duppa han i blodet som er i skåla, og stryka noko av blodet på dørbjelken og dørstolpane. Og ingen av dykk må gå ut gjennom husdøra si før om morgonen. 23 For Herren vil fara gjennom landet og slå egyptarane med ulukke. Og når han ser blodet på dørbjelken og dørstolpane, skal han fara framom døra og ikkje la tynaren sleppa inn i husa dykkar og drepa. [tynaren: ein straffande engel. Sml. 2 Sam 24, 16; 2 Kong 19, 35.]

Vi treng forløysinga i Jesu blod.

1KO 1,17 – 1KO 1,18 {GUDS VISDOM OG MENNESKEVISDOM}  Kristus sende meg ikkje ut for å døypa, men for å forkynna evangeliet, og det ikkje med talekunst og visdom, så Kristi kross ikkje skal missa si kraft. 18 For ordet om krossen er ein dårskap for dei som går fortapt, men for oss som vert frelste, er det ei Guds kraft.

KOL 2,14 – KOL 2,15 Og han strauk ut skuldbrevet mot oss, det som var skrive med lovbod og gjekk oss imot; han tok det bort då han nagla det til krossen. 15 Han avvæpna maktene og herredøma og stelte dei fram til spott og spe då han synte seg som sigerherre over dei på krossen.  

FIL 1,21 For meg er livet Kristus og døden ei vinning.

Tungetale ved ei kvinne, tyding ved Tore.

9C.        ”Gå ikkje nedbøygd omkring, men rett ryggen, løft blikket, sjå opp på meg, eg som veit om deg. Og når du ser opp til meg, eg som forstår alle ting, så skal eg styrke deg og løfte deg og befri deg. For det verk eg har gjort for deg, det består framleis. Og krafta i det verket, skal ikkje avta, men det skal tilta. Skjul deg derfor i mine sår og du skal kjenne krafta frå lækjedomen.”

9D.  Om domsprofetane i dag forkynner at dersom de ikkje snur, så vil det gå gale, så skal de vite, de skal få ein ny himmel og de skal få ei ny jord. Og de skal få sjå min herlegdom. Når desse menneska her nede ikkje lengre klarar å styre kursen, så skal eg, Herren, openberre meg i herlegdom. Og eg skal ta taumane og eg skal styre alt inn i min fullkommenheit. Halleluja. Halleluja.”

Kommentar.

I bodskap 9A er det tale om nokon som ligg i konteinarar, på hospits og på gatene. Det får meg til å tenke på menneskesmugling, asylmottak, menneske vert uteliggarar. Menneske vert gjort til salsvare, som trælar, slik vi ser i Joel.3,8, Sakarja.11, Joh.Op.18,13. vi forstår vel at det er ein falsk religion og ein feilslått politikk som er årsaka til mykje av nøden og problema (Joh.Op.17-18).

I 9d er det tale om dagens dommedagsprofetar og vi forstår vel at det er falske profetar. Med tida vert det nok tydelegare og tydelegare at verda er forførd med falsk religion, som resulterer i feilslått politikk.

Naturvitskapen med utviklingslæra, gologien og paleontologien, fortel om store masseutryddingar, gjerne ved naturkatastrofer som astroide-nedslag. Mange livsformar har vorte utrydda, men nye har vorte utvikla. Det er noko som har skjett utan naturkatastrofer også. Så slik er naturen. Og astronomane seier at om det skal komme eit nytt astroidenedslag er eigentleg ikkje så mykje eit spørsmål om det skjer, men når det skjer. Det er nok nettopp noko slikt Bibelen profeterer om, som at stjernene skal alle ned på jorda. I tillegg vert stjerne brukt symbolsk om ein ”engel”, ein som forkynner ein bodskap altså. At stjerna fell ned, kan bety at det viser seg at bodskapen vert avsanna og avslørt som vranglære. 

Men eg trur Gud har skapt det alt saman likevel, han skaper både med momentane underverk og gjennom langvarig utvikling, då kan det sjå ut som naturen er overleten til seg sjølv, så det som skjer er tilfeldig. Ja, tilfeldigheita er fundamental i naturen og Gud overlet naturen til seg sjølv, så det som skjer er ganske riktig tilfeldig. Likevel er det no han som har skapt alle ting ved sitt Ord og held det alt saman oppe med sitt Ord og han overvåker det. Han våker over sitt Ord og let det gå slik som han vil. 

Der kjem ein dommedag med at sjernene fell ned på jorda (astroidenedslag eller noko liknande), men før det kjem domedagen i form av krig og spetakkel og det er nok allereie i gang. Uansett skal vi satse på den nåden Gud gir oss i Kristus, vende oss til han og ta imot den frelsa Gud gir oss i Kristus av berre nåde. Det er frelse frå domen. Den skal vi forkynne for menneska. Ordet om korset er ei Guds kraft til frelse for kvar den som trur. Og det vert nok tydelegare og tydelegare at den er eit Guds under.

Posted in Kristendom, Kristne møte, Kristne møte 2019, Uncategorized | Leave a comment

2019.07. Maranata Landsstevne, Seljord 4-6. Taler ved Saltnes, Wrolsen, Sundar.

4.Møte med Ole Bjørn Saltnes.

https://livestream.com/accounts/2061070/events/8745356?fbclid=IwAR0hASK0I-Yg3LeF_o9BDbm6QBG3F3zMI5U-v1NripYMljIaLW3o8ueXxHs 

Tale ved Ole Bjørn Saltnes.

JES 43,18 – JES 43,21   Tenk ikkje på det som hende før,  gjev ikkje akt på det som eingong var! 19   Sjå, eg skaper noko nytt.  No gror det fram.  Merkar de det ikkje?  Ja, eg legg veg i øydemarka  og stigar i den aude hei. 20   Dyra på marka skal æra meg,  både sjakalar og strutsar.  For eg gjev vatn i øydemarka,  lèt elvar renna i den aude hei,  så mitt utvalde folk kan få drikka. 21   Det folket eg har skapt meg,  skal forkynna min pris.  

Vekkinga  er no.

HEB 13,8   Jesus Kristus er i går og i dag den same, ja til evig tid.

2KO 6,2 For han seier:  I rette tid bønhøyrde eg deg,  på frelsesdagen hjelpte eg deg. Sjå, no er den rette tid, no er frelsesdagen!

MTT 24,14 Og evangeliet om riket skal forkynnast i heile verda til vitnemål for alle folkeslag, og då skal enden koma.   

MTT 22,4 Då sende han ut andre tenarar og sa: Sei til dei innbedne: Festmåltidet har eg stelt til, oksane mine og gjøfeet er slakta, og alt er ferdig. Kom til bryllaupet! 

MTT 22,10 Så gjekk tenarane ut på vegane og bad i hop alle dei fann, både vonde og gode, og bryllaupssalen vart full av gjester.

Det kjem vårregn og haustregn og så skal grøda haustast. Slik er det i jordbruket og slik dyrkar Gud verda, men grøda han haustar er menneske. Vårregn: den fyrste kristne tida. Haustregn: denne endetida.

Ein ung gut vart liggande i koma etter ei bilulykke. Foreldra bad for han og der kom ein bodskap der Jesus sa han ville vekke han til live igjen på pinsedag. Så sa han også at han ville vekke det norske kristenfolk opp frå koma. Det var om ei veke og då vart han bevisst. Sidan vart han heilt lækt. No er han leiar for ei sko-kjede.

Tyding av tungetale ved Ole Bjørn.

”Du har kasta bort mange år av ditt liv, mange moglegheiter, dei har berre gått forbi deg, i din passivitet. Men eg, seier Herren, at eg vil gi deg ei ny moglegheit, du skal ikkje tenke meir på det som ligg bak, for eg gjer noko nytt, i ditt liv, eg gjer noko nytt i dette land, mellom mitt folk. Og eg kallar deg på nytt, til ei overgiving til meg,  til å tene meg, på ein ny måte, heilhjarta. La ikkje ditt sinn og dine tankar vere opptekne av det jordiske, det materielle, det nærverande, for dette er berre midlertidig. Men eg kallar deg til å engasjere deg for meg, som ein tenar, som ein disippel, i mitt rike, ein haustarbeidar i denne tid. Hausten er stor, arbeidarane få. Men eg kallar deg til teneste, den som sjølv føler at han og ho ingenting er, det er den eg har utvalt, seier Herren. Og eg kallar deg til å vere frimodig og til å følgje mitt kall. 

Ja, eg kjem meget snart og mi løn er med meg. Og eg ynskjer at du i denne tid skal vere mellom dei kloke, mellom dei med forstand, som forstår tida dei lever i. Og som kan arbeide no, medan det er dag. Fordi natta kjem, då ingen kan arbeide. Men i dag er det dag, i dag er det nådens tid. Og eg kallar deg til å gå inn i ferdiglagde oppgåver, som eg har lagt framfor deg. Du skal ikkje opne dører. Eg har allereie opna dørene for deg. Du skal berre spasere inn. Og eg skal leie deg, steg for steg, inn i oppgaver og tenester. Og eg skal stadfeste det ordet og det kallet eg gav deg, med medfølgjande teikn, seier Herren.”

Aktuelle bibelvers.

JOH 9,4 – JOH 9,5 Så lenge det er dag, må vi gjera hans gjerningar som har sendt meg. Det kjem ei natt då ingen kan arbeida. 5 Medan eg er i verda, er eg ljoset for verda.”

MTT 25,1 – MTT 25,13 {DEI TI BRURMØYANE}  Då kan himmelriket liknast med ti brurmøyar som tok lampene sine og gjekk ut og ville møta brudgomen. 2 Fem av dei var uvituge, og fem var kloke. 3 Då dei uvituge tok lampene sine, tok dei ikkje olje med seg. 4 Men dei kloke tok olje med seg i kanner attåt lampene sine. 5 Då det drygde før brudgomen kom, vart dei alle trøytte og sovna. 6   Men midt på natta høyrdest eit rop: “Brudgomen kjem! Gå og møt han!” 7 Då vakna alle brurmøyane og stelte lampene sine. 8 Og dei uvituge sa til dei kloke: “Lat oss få litt olje av dykk; lampene våre sloknar.” 9 “Nei,” svara dei kloke, “vi har ikkje nok både til oss og dykk. Gå heller til dei som sel, og kjøp sjølve.” 10   Medan dei var borte og ville kjøpa, kom brudgomen. Dei som var ferdige, gjekk saman med han inn til bryllaupet; og døra vart stengd. 11 Ei stund etter kom dei andre brurmøyane og sa: “Herre, herre, lat opp for oss!” 12 Men han svara: “Sanneleg, det seier eg dykk: Eg kjenner dykk ikkje.” 13 Så vak då, for de kjenner ikkje dagen eller timen.   

MTT 22,1 – MTT 22,14 {BRYLLAUPET FOR KONGSSONEN}  Så tok Jesus til ords att og fortalde dei ei anna likning: 2 “Himmelriket kan liknast med ein konge som skulle halda bryllaup for son sin. 3 Han sende ut tenarane sine til dei som var bedne, og bad dei koma til bryllaupet. Men dei ville ikkje. 4 Då sende han ut andre tenarar og sa: Sei til dei innbedne: Festmåltidet har eg stelt til, oksane mine og gjøfeet er slakta, og alt er ferdig. Kom til bryllaupet! 5 Men dei brydde seg ikkje om det; ein gjekk ut på åkeren sin og ein annan til krambua si. 6 Dei andre greip tenarane hans, fór ille med dei og slo dei i hel. 7 Då vart kongen harm. Han sende ut hærfolket sitt og gjorde ende på desse mordarane og brende byen deira. 8 Så sa han til tenarane: Alt er ferdig til bryllaupet, men dei bedne var ikkje verde det. 9 Gå difor ut på vegskila og bed til bryllaups alle de finn. 10 Så gjekk tenarane ut på vegane og bad i hop alle dei fann, både vonde og gode, og bryllaupssalen vart full av gjester. 11   Då kongen kom inn og ville helsa på gjestene, fekk han auga på ein som ikkje var bryllaupskledd. 12 Han seier til han: Kjære, korleis er du komen inn her utan bryllaupsklede? Men han tagde. 13 Då sa kongen til tenarane: Bind hender og føter på han og kast han ut i mørkret utanfor der dei græt og skjer tenner! 14 For mange er kalla, men få er utvalde.”   

5. Møte med Birger Wrolsen.

https://livestream.com/accounts/2061070/events/8745361/videos/193637204?fbclid=IwAR3_1V2huwcFXhbttgmXNhydncRs_hiYOnm0s_KvtrENvm9lnjnBtJGciIQ 

Tungetale ved ein mann, tyding ved ei kvinne.

(Det er ikkje sikkert dette vert heilt ordrett)

5A. ”Ja, la mitt Ord få høyrast, la mitt Ord bli sett. La mitt Ord komme inn i ditt hjerte. For eg er Herren din Gud som taler i ditt hjerte, som vil openberre mitt Ord for deg, eg vil gjere alle ting nytt for deg. Kvar einaste dag, så søk meg og pris meg, så skal eg la deg fyllast. For eg er Herren din Gud, som (har) sanning, om du vil ta imot mi Sanning

5B. For eg har teke bustad inni ditt hjerte. Eg vil openberre mitt Ord for deg. Eg vil lækje ditt indre. Fordi det er det indre som tel, det er ikkje det ytre. Den stad i ditt hjerte, (den stad i dine tårer, den stad i ditt mørke, det er det som er inni deg, som eg vil ha. Eg vil ikkje ha noko av det som er utanpå, fordi det er ditt hjerte … fordi det er det einaste – som eg vil skrape, eg vil slipe.  Slik at eg kan gjere det eg vil. Og når eg får min vilje, då skal min vilje skje. Og når min vilje skjer, så blir ditt liv forvandla. La det skje, la det skje, for eg, eg er her og eg vil vere nær deg. Alle dagar, inntil verda sin ende.

5C. Frykt ikkje, ver ikkje redd, for eg er med deg. Er der (frykt)? i ditt liv, så har du autoritet – har du sjukdom i ditt liv, så har du autoritet, du må sjølv ta det vekk i mitt namn. For det står i mitt Ord at du skal drive ut alle (vonde) ånder i mitt namn, du skal legge hendene på dei sjuke, så alle menneske kan blir friske. Det er den nådegåve eg har gitt deg, og du skal bruke den, for det er til velsigning for alle menneske, slik at dei kan tru på meg. Eg som er Herren din Gud, Sanningens Gud, og at den som reddar liv i frå all fordervelse og frå den djevelens makt som prøver å ta … menneskers liv. Eg, eg er Sanninga. Tru ikkje på løgna. For eg er den eg er og eg vil vere den eg er,det vil eg vere inntil eg kjem att.”

Innleiing ved Åse Mella.

RMR 8,11 Han var det som reiste Jesus opp frå dei døde. Og dersom hans Ande bur i dykk, skal han som reiste Kristus opp frå dei døde, også gjera dykkar døyelege lekam levande ved sin Ande som bur i dykk.

Tungetale og tyding ved Åse Mella.

5D. ”Eg ser etter eit folk, seier Herren, som er kalla med mitt namn, som har i si ånd ein glød for meg, seier Herren, elden skal komme over deg og du skal bli annleis å sjå til, seier Herren. Du skal vere av dei glade i landet. Og du skal hauste det du har sått. Å eg er ingen karrig Gud, men eg er rik på nåde, eg er rik på barmhjertigheit, eg er rik, seier Herren, så kom fram for meg og ta ut av dine rettigheiter, kled deg i høgtidsskrud, høgtidsskrud då for mitt folk, seier Herren. Amen.”

Tale ved Birger Wrålsen.

LUK 2,36 – LUK 2,38   Det var ei profetkvinne der, Anna Fanuelsdotter, av Asjers-ætta. Ho var langt oppi åra. I sin ungdom var ho gift i sju år, 37 og sidan hadde ho vore enkje; og no var ho åttifire år. Ho var aldri borte frå templet, men tente Gud i faste og bøn natt og dag. 38 I denne stunda kom ho fram og lova Gud; og ho tala om barnet til alle som venta på frelse for Jerusalem.

Trua på Gud forandrar alt.

Lengselen er trua sitt rotsystem.

Paulus: Det som før var ei vinning for meg, held eg no for skrap, fordi trua på Jesus er så mykje meir verd.

Vi trur med hjertet. Trua kjem av forkynninga og forkynninga av Kristi Ord.

RMR 10,10 Med hjarta trur vi så vi vert rettferdige for Gud, og med munnen sannar vi så vi vert frelste.

Det hjertet er fyllt med, flyt munnen over med.

RMR 10,17 Så kjem då trua av bodskapen ein høyrer, og bodskapen kjem ved Kristi ord.

Israelsfolket måtte sanke manna kvar dag og slik må vi ete Guds Ord kvar dag.

Trua er ei gave (Rom.12).

Birger fortalt at når han var i Makedonia var der ei kvinne som var fødd med celebral parese, ho var rullestolbrukar og kunne ikkje tale, men for 6 år sidan vart ho lækt ved bønn og no var ho professor i matematikk. Begge foreldra var lækjarar og dei sa at dette kunne ikkje ha skjett utan Gud.

Alt er mogleg for den som trur.

HEB 11,1 – HEB 11,6 {VITNEMÅL OM TRU}  Trua er pantet på det vi vonar, vissa om ting vi ikkje ser. 2 For si tru fekk menneske i gamal tid godt vitnemål. 3 I tru skjønar vi at verda er skapt ved Guds ord, og at det vi ser, ikkje har vorte til av det synlege. 4   I tru bar Abel fram for Gud eit betre offer enn Kain. Av di han trudde, fekk han det vitnemålet at han var rettferdig; for Gud godkjende offergåvene hans. Og med si tru talar han enno, etter sin død. 5   Fordi Enok trudde, vart han bortrykt utan å døy. Ingen såg han meir, for Gud hadde teke han til seg. Før han vart bortrykt, fekk han det vitnemålet at han var til hugnad for Gud. 6 Utan tru er det umogeleg å vera til hugnad for Gud. For den som stig fram for Gud, må tru at han er til, og at han løner dei som søkjer han.

1MO 5,21 – 1MO 5,24   Då Enok var 65 år, fekk han sonen Metusjalah. 22 Enok ferdast med Gud i 300 år etter at han hadde fått Metusjalah, og han fekk søner og døtrer. 23 Heile levetida åt Enok vart 365 år. 24 Enok ferdast med Gud. Så vart han borte, for Gud tok han til seg.

Enoks liv på jorda og bortrykking er førebilete på Jesu kyrkje.

Vi må gripe Ordet, inntil Ordet grip oss.

FIL 4,13 Alt maktar eg i han som gjer meg sterk.

Har du problem, så bruk Guds Ord, td. Fil.4,13, som ein antibiotikakur (Birger er sjukepleiar). Kva seier Guds Ord, Guds lovnadar, kva svar gir det på dine problem? Et det Guds Ord til frukost, middag og kvelds.

HEB 11,6 Utan tru er det umogeleg å vera til hugnad for Gud. For den som stig fram for Gud, må tru at han er til, og at han løner dei som søkjer han.

Birger vitna om ein pillemissbrukar som vart frelst, frigjort og lækt.

Tungetale ved ein mann, tyding ved Birger.

5.E. ”Eg har lagt min Ande i ditt hjerte, eg har født deg på nytt, til eit levande håp. Du er ikkje kva du ser, men du er kva eg har gjort deg til, seier Herren. Du er ein ny skapning, du er født på ny, du er oppreist i meg. Du er satt med meg i det himmelske. Min Ande og mitt liv er i ditt hjerte og eg ynskjer å fylle deg på nytt, med min Ande. Eg vil fylle deg så det flyt over. Eg vil fylle deg så det livet som er lagt der, det vil flyte og forløyse liv i og gjennom deg. For den som har Sonen, har livet, den som har Sonen, har livet. 

5F. Eg kallar deg i tida som kjem til å gå avsides og mate ditt indre med mine lovnadar, å mate ditt indre med mitt Ord, seier Herren, og eg vil reise deg opp til den Guds mann og Guds kvinne som eg har kalla deg til å vere. Sjå ikkje på deg sjølv, sjå ikkje på dine eigne evner, men eg vil reise deg opp i mi kraft. Eg vil reise deg opp i min styrke og mi salving og min Ande vil komme over deg og du vil få sjå; du blir som eit anna menneske, når min Ande kjem over deg, når min Ande får spelerom, når du får reinsa det reine frå det ureine, så skal du få sjå min Ande skal flyte med ny kraft og ny styrke gjennom deg, seier Herren. Men la deg reinse, søk mitt ansikt, omvend deg frå deg sjølv og du skal få sjå min Ande velle fram til nytt liv.”

Aktuelle bibelvers.

HEB 4,12 – HEB 4,13   For Guds ord er levande og kraftig og kvassare enn noko tvieggja sverd. Det trengjer igjennom til det kløyver sjel og ånd, merg og bein, og dømer hjartans tankar og planar. 13 Ingen skapning er løynd for hans augo. Alt er nake og bert for han som vi skal gjera rekneskap for.  

JES 43,18 – JES 43,21   Tenk ikkje på det som hende før,  gjev ikkje akt på det som eingong var! 19   Sjå, eg skaper noko nytt.  No gror det fram.  Merkar de det ikkje?  Ja, eg legg veg i øydemarka  og stigar i den aude hei. 20   Dyra på marka skal æra meg,  både sjakalar og strutsar.  For eg gjev vatn i øydemarka,  lèt elvar renna i den aude hei,  så mitt utvalde folk kan få drikka. 21   Det folket eg har skapt meg,  skal forkynna min pris.  JES 48,6   Du har høyrt og sett det alt.  Må de ikkje sanna det?  Men no forkynner eg noko nytt,  dulde ting som du ikkje veit om. 

JES 48,5 – JES 48,11   Så kunngjorde eg det føreåt,  lét deg vita det før det hende,  så du ikkje skulle seia:  “Dette har mitt gudebilete gjort,  min gud av tre og metall har laga det så.” 6   Du har høyrt og sett det alt.  Må de ikkje sanna det?  Men no forkynner eg noko nytt,  dulde ting som du ikkje veit om. 7   No vert det skapt og ikkje før,  du har ikkje høyrt om det før i dag,  så du ikkje skulle seia:  “Det visste eg!” 8   Du har korkje høyrt eller visst det,  eller før fått øyra opp for det.   Eg visste då vel kor trulaus du er,  frå mors liv har du heitt ein svikar. 9   For mitt namn skuld døyver eg min harme,  for mi ære skuld tøymer eg meg  og rydjar deg ikkje ut. 10   Eg har reinsa deg, men ikkje som sølv,  eg har prøvt deg i lidingsomnen. 11   For mi eiga skuld grip eg no inn.  Kor ville eg elles verta vanæra!  Mi ære gjev eg ingen annan.  

JER 31,21 – JER 31,23 {KOM HEIM ATT!}  Reis vardar som viser veg,  set opp merkesteinar for deg!  Legg nøye merke til den vegen du gjekk!  Kom heim att, Israel, du unge møy,  kom heim att til byane dine! 22   Kor lenge vil du snu deg hit og dit,  du fråfalne dotter?  No vil Herren skapa noko nytt i landet;  då kan ei kvinne verja ein mann.  23   Så seier Herren, Allhærs Gud, Israels Gud: Endå ein gong skal dei seia i Juda og i byane der, når eg vender lagnaden deira: “Herren signe deg, du rettferds bustad, du heilage fjell.” 

2KO 5,17 Difor, om nokon er i Kristus, er han ein ny skapning. Det gamle er borte, sjå, det er kome noko nytt.

EFE 1,3 {GUD VERE LOVA FOR NÅDEN I KRISTUS!}  Lova vere Gud, vår Herre Jesu Kristi Far,  han som i Kristus har velsigna oss  med all Andens velsigning i himmelen.  

JOH 3,36 Den som trur på Sonen, har evig liv. Den som er ulydig mot Sonen, skal ikkje sjå livet, men Guds vreide vert verande over han.”  

JOH 5,26 For liksom Faderen har liv i seg sjølv, har han òg gjeve Sonen å ha liv i seg sjølv; 

1JO 5,12 Den som har Sonen, har livet. Den som ikkje har Guds Son, har ikkje livet.  

SLM 23,1 – SLM 23,6 {HERREN ER MIN HYRDING}  Ein Davids-salme   Herren er min hyrding,  det vantar meg ingen ting. 2   Han lèt meg liggja i grøne enger;  han fører meg til vatn der eg finn kvile, 3   og gjev meg ny kraft.   Han leier meg på dei rette stigar  for sitt namn skuld. 4   Om eg så går i dødsskuggens dal,  ottast eg ikkje for noko vondt.  For du er med meg.  Din kjepp og din stav, dei trøystar meg. [i dødsskuggens dal: kan òg setjast om “i mørkaste dal”.]  5   Du dukar bord åt meg  framfor augo på mine fiendar.  Du salvar mitt hovud med olje;  mitt staup fløder over. [mitt staup: -> 16, 5.]  6   Berre godleik og miskunn  skal fylgja meg alle mine dagar,  og eg skal bu i Herrens hus  i lange tider.  

6.Israels-møte med Eva Olsrud Sundar.

https://livestream.com/accounts/2061070/events/8746331/videos/193660776?fbclid=IwAR1rEcNBgumjZxA5SwCpjV2itNFK9bxrueGjmD3dtIpcPavV3HIA9wL-rAw

Ein pinsepredikant som talte til FN’hovudforsamling i 1947.

Møteleiaren fortalde at på eit pinsemøte i 1947, kom Åge Samuelsen med ei tungetale som ein pinsehøvding, Rein Sehus, tyda.  Bodskapen var omtrent slik: ”Sjå, seier Herren, eg kallar deg, min tenar, til å reise til Amerika, til New York, til FN’s hovudforsamling, der Israels-spørsmålet skal debatterast og du skal forkynne mitt ord til delegatane.”

 Rein Sehus forstod etter kvart at det var til seg sjølv, han dreiv eit magasin og fekk tilgang til FN’s hovudforsamling som presse-mann. Nordmannen Trygve Lie var generalsekretær i FN, Rein Sehus møtte han på gata og fortalede han profetien om at jødane skulle få komme tilbake til landet sitt, så fekk han tale til Forsamlinga. Og i november 1947 vart det vedteke i FN at jødane skulle få sin eigen stat.

Innleiing ved Israels-misjonær Sigrid Ellevstjønn.

Ho er misjonær mellom jødar og muslimar i Israel. Der er ei vekking mellom arabarar i Israel og då er det ofte ved at Jesus openberrar seg for dei, så det kjem som oppfylling av Jes 65,1.

JES 65,1 {HERREN STRAFFAR OG GJEV NÅDE}  Eg hadde svar til dei som ikkje spurde,  eg var å finna for dei som ikkje søkte meg.  Til eit folk som ikkje kalla på meg,  sa eg: “Her er eg, her er eg!”

Arabiske ungar oppdagar at Allah er ikkje den same som Israels Gud, så dei spør etter kva som er skilnaden, dei svarar at skilnaden er Jesus.

Tale ved Eva Olsrud Sundar, frå den kristne Ambasade i Jerusalem (ICEJ).

ICAJ er representert i 90 nasjonar, men arbeider og informerer i fleire.

JES 40,1 – JES 40,2 {GLEDEBOD TIL JERUSALEM}  Trøysta, trøysta mitt folk,  seier dykkar Gud. 2   Tala mildt til Jerusalem  og ropa til henne  at striden hennar er enda,  at skulda hennar er kvitta,  at ho har fått av Herrens hand  dobbelt for alle sine synder.  

ÅPE 19,11 – ÅPE 19,16 {SIGERHERREN PÅ DEN KVITE HESTEN}  Eg såg himmelen open, og der fekk eg sjå ein kvit hest. Han som sat på hesten, heiter “Trufast og Sannferdig”, for han dømer og strider med rettferd. 12 Augo hans er som logande eld, på hovudet har han mange kroner, og han ber ei innskrift med eit namn som berre han sjølv kjenner. 13 Han er kledd i ei kappe som er duppa i blod, og namnet hans er “Guds ord”. 14 Himmelhærane fylgjer han på kvite hestar, kledde i fint lin, kvitt og reint. 15 Og or munnen hans går det ut eit kvast sverd; med det skal han slå folkeslaga. Han skal styra dei med jernstav og trø vinpressa som er fylt av vreidevin, av harmen åt Gud, Den Allmektige. 16 På kappa si, ved hofta, har han eit namn skrive: Kongen over kongane, Herren over herrane.

Gud er den same, han har har ikkje endra seg, sjølv om han har oppretta ei ny pakt. Nåden er evig, men det er over Jesu kyrkje. 

Jesus kom med bodskap om eit nådens år, men det er i ferd med å renne ut, for verda altså, men ikkje for Jesu kyrkje.

Jesus sa til jødane at dei for vilt, fordi dei ikkje kjende skriftene og då var det skriftene i det gamle testamentet han tala om.

Jødane venta seg ein annan slags Messias. Endåtil døyparen Johannes sende spørsmål til han om han verkeleg var den som dei venta på.

JES 53,1 – JES 53,5   Kven trudde det bodet vi høyrde,  og kven fekk sjå Herrens makt? 2   Han rann som ein kvist for Guds åsyn,  som ein renning or turr jord.  Nokon herleg skapnad hadde han ikkje,  det var ingen hugnad å sjå han. 3   Vanvørd var han, folk heldt seg unna,  ein mann i pinsler, velkjend med sjukdom,  ein svivørd mann som ingen ville sjå på;  vi rekna han for inkje.  4   Sanneleg, våre sjukdomar tok han på seg,  og våre pinsler bar han.  Vi trudde han var heimsøkt,  slegen av Gud og ille plaga. 5   Men han vart såra for våre brot  og sundbroten for våre synder.  Straffa låg på han, så vi skulle ha fred,  og ved hans sår har vi fått lækjedom.   

Men profetordet gjekk i oppfylling ved at Ordet vart kjøt!

JES 61,1 – JES 61,3 {EIT NÅDEÅR FRÅ HERREN}  Herrens Ande er over meg;  for Herren Gud har salva meg.  Han har sendt meg til å forkynna  ein gledebodskap for armingar,  til å lækja dei som har eit knust hjarta,  til å ropa ut fridom for fangar  og frigjering for dei bundne. 2   Eg skal ropa ut eit nådeår frå Herren,  ein dag med straff frå vår Gud.  Eg skal trøysta alle som syrgjer, 3   og gje dei syrgjande i Sion  hovudprydnad i staden for oske,  gledeolje i staden for syrgjeklede  og lovsong i staden for motløyse.  Dei skal kallast rettferds mektige tre,  som Herren har planta  for å syna sin herlegdom.

LUK 4,16 – LUK 4,21   Han kom òg til Nasaret, der han var oppvaksen, og på sabbaten gjekk han inn i synagoga, som han var van med. Då han reiste seg og ville lesa frå Skrifta, 17 gav dei han boka åt profeten Jesaja. Han opna bokrullen og fann den staden der det står: 18   Herrens Ande er over meg,  for han har salva meg til å forkynna  ein gledebodskap for fattige.  Han har sendt meg for å ropa ut  at fangar skal få fridom,  og at blinde skal få sjå,  for å løysa dei trælka or tvang 19   og ropa ut eit nådeår frå Herren. 20   Så rulla han bokrullen saman, gav han til tenaren og sette seg. Og alle som var i synagoga, heldt augo sine feste på han. 21 Då tala han til dei og byrja såleis: “I dag vart dette skriftordet oppfylt medan de høyrde på.”

Jesus stoppa midt i profetien, så oppfyllinga av den fekk altså vere til ein annan gang. Jesus skal likevel gi dei hovudpryd i staden for aske. 

Ho refererte til:

JOE 3,6 – JOE 3,8 {HERRENS DOM OVER FOLKA}  For sjå, i dei dagar og på den tid,  når eg vender lagnaden for Juda og Jerusalem, 7   då vil eg samla alle folkeslag  og føra dei ned i Josjafat-dalen.  Der vil eg halda rettargang med dei  om Israel, mitt folk og min eigedom,  som dei spreidde mellom folka.  Dei delte landet mitt [Josjafat-dalen: I denne dalen skal Herren halda dom over folkeslaga (sjå v. 17). Josjafat tyder “Herren dømer”.] 8   og kasta lodd om folket mitt;  dei gav ein gut for ei skjøkje  og selde ei jente for vin – og drakk.  

JOE 3,14 – JOE 3,19   Rop dette ut mellom folka:  Bu dykk til heilag krig, vekk krigarane!  Lat alle stridsmenn møta fram og dra ut! 15   Smid plogjerna om til sverd  og vingardsknivane til spyd!  Den veike skal seia: “Eg er ei kjempe.” 16   Skunda dykk og kom!  Kom saman, alle de folkeslag rundt ikring!  Herre, før dine krigarar dit!  17   Folkeslaga skal ta ut  og fara til Josjafat-dalen.  For der vil eg sitja til doms  over folk frå alle kantar. 18   Sving sigden, for grøda er mogen!  Kom og trakk, for vinpressa er full,  pressekummane fløymer over!  For vondskapen åt folka er stor. 19   Det er eit mylder og ståk i avgjerdsdalen,  Herrens dag er nær i avgjerdsdalen. [avgjerdsdalen: Josjafat-dalen. -> v. 7.]

SLM 2,1 – SLM 2,12 {HERREN OG DEN HAN HAR SALVA}  Kvifor ståkar folkeslaga,  kvifor legg folka gagnlause planar? 2   Kongane på jorda reiser seg,  fyrstane legg råd i lag  mot Herren og den han har salva: [den Herren har salva: kongen i Israel, her skildra som frelsarkonge (Messias). Sml. 1 Sam 10, 1.] 3   “Lat oss slita sund deira lekkjer  og kasta deira reip av oss!”  4   Han som tronar i himmelen, ler,  Herren spottar dei. 5   Så talar han til dei i sin vreide,  med brennande harme skræmer han dei: 6   “Det er eg som har sett inn min konge  på Sion, mitt heilage fjell.”  7   Eg vil kunngjera det Herren har fastsett.  Han sa til meg: “Du er son min,  eg har født deg i dag. [det Herren har fastsett: kanskje eit ord frå Gud til kongen på kroningsdagen. Sml. 2 Kong 11, 12.] [født: Kongen har fått stilling som son, med fullmakt til å styra på Guds vegner.] 8   Bed meg, så gjev eg deg folka til arv  og heile jorda til eige. 9   Du skal knusa dei med jernstav  og slå dei sund som leirkar.” [jernstav: styrarstav av jern.]  10   Og no, de kongar, far visleg fram,  ta imot åtvaring, de styrarar på jord! 11   Ten Herren med age og glede, 12   kyss skjelvande jorda for hans føter,  så han ikkje skal verta vreid  og de gå til grunne på vegen.  For lett kan hans vreide kveikjast.   Sæle er alle som flyr til han.  

JES 59,15 – JES 59,20   Truskapen er borte,  og den som held seg frå vondskap, vert plyndra.   Herren såg – og det var vondt i hans augo –  at det ikkje var retten som rådde. 16   Han såg at ikkje ein steig fram,  og undra seg over  at ingen førte hans sak.  Då kom hans arm han til hjelp,  hans rettferd stødde han. 17   Han tok rettferd på seg til brynje  og sette frelseshjelm på sitt hovud.  Så kledde han seg i hemnens klednad  og sveipte om seg brennhug til kappe.  18   Han løner folk etter det dei har gjort,  med harme mot uvener, hemn over fiendar;  jamvel mot øyar og strender gjer han attergjeld. 19   Dei skal ottast Herrens namn i vest  og hans herlegdom i aust.  For han kjem som ein veldig flaum,  som Herrens storm driv fram. 20   Han kjem som utløysar for Sion, for dei som snur om frå synd i Jakob,  lyder ordet frå Herren.  

Tyding av tungetale ved ei kvinne:

6. ”….., det angrar eg ikkje på. Eg kalla det minste, eg kalla det ringaste. Ja, eg vart født i ein stall, mellom oksar, eg vart født i det som ingen ting er og ei stjerne vart stegen opp i Jakob og profetordet som hadde vorte talt i århundrer, vart oppfylt. Eg er morgonstjerna, eg er alfa og eg er omega, eg følgjer nøye med mitt eigedomsfolk og eg følgjer nøye med mitt folk som eg kjøpte med mitt blod,  som eg kalla med namn og som er eitt folk, av alle tunger, alle folk og alle ætter. Eg er den som våker over mitt ord, så eg fullfører det. For det er eg sjølv som er Ordet. Derfor skal ikkje ein tøddel av det gå til skamme og til spille, for eg er sjølve Ordet, som i denne tida vert kjøt. Derfor forakt ikkje mitt folk, Israel, forakt ikkje jødane, for frelsa kjem ifrå jødane. Og eg har sett meg på trona og du skal ikkje skamme deg for din eigen familie, for eg er ein jøde, eg er din bror, men eg er også din frelsar, eg er også din brudgom, eg er din venn.”

Aktuelle bibelvers.

MTT 5,17 – MTT 5,20 {LOV OG OPPFYLLING}  Tru ikkje at eg er komen for å oppheva lova eller profetane! Eg er ikkje komen for å oppheva, men for å oppfylla. 18 Sanneleg, det seier eg dykk: Før himmel og jord forgår, skal ikkje den minste bokstav eller ein einaste prikk i lova forgå – før alt har hendt. 19 Om då nokon opphevar eit einaste av desse minste boda, og lærer menneska såleis, skal han reknast for den minste i himmelriket. Men den som held boda og lærer andre det, han skal vera stor i himmelriket. 20 Ja, det seier eg dykk: Er ikkje dykkar rettferd mykje større enn rettferda åt dei skriftlærde og farisearane, kjem de aldri inn i himmelriket.   

RMR 8,11 Han var det som reiste Jesus opp frå dei døde. Og dersom hans Ande bur i dykk, skal han som reiste Kristus opp frå dei døde, også gjera dykkar døyelege lekam levande ved sin Ande som bur i dykk.

1JO 4,1 – 1JO 4,6 {PRØV ÅNDENE!}  De kjære, tru ikkje kvar ei ånd! Prøv åndene om dei er av Gud! For mange falske profetar har gått ut i verda. 2 På det kjenner de Guds Ande: Kvar ånd som sannar at Jesus Kristus er komen i kjøt og blod, er av Gud. 3 Men kvar ånd som ikkje vedkjennest Jesus, er ikkje av Gud. Det er ånda til Antikrist, som de har høyrt skal koma. Og ho er alt i verda. 4   Men de, mine born, er av Gud, og har sigra over dei. For han som er i dykk, er større enn han som er i verda. 5 Dei er av verda, difor er òg deira tale av verda, og verda høyrer på dei. 6 Men vi er av Gud, og den som kjenner Gud, høyrer på oss. Den som ikkje er av Gud, høyrer ikkje på oss. Såleis kan vi skilja sanningsånda frå villfarings-ånda.  

2JO 1,7 – 2JO 1,9 {FALSKE LÆRARAR}  For det har gått mange forførarar ut i verda, slike som ikkje sannar at Jesus Kristus er komen i kjøt og blod. Det er forføraren, det er Antikrist! 8 Ta dykk i vare, så de ikkje misser det de har vunne med arbeidet dykkar, men får full løn. 9   Den som ikkje held seg til Kristi lære, men går ut over den, har ikkje samfunn med Gud. Den som held fast ved læra, han har samfunn med Faderen og Sonen.

Kommentar.

For vel 10 år sidan sende Jesus meg til Oslo med ein frigjerande bodskap, for Jesus er Sanninga som set oss fri, han er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kyrkja som er hans brud. Eg skulle gå med ein bodskap om gjenoppretting, for på evaneliets grunnvoll får vi komme inn i eit slikt samfunn med Gud som menneska var i før syndefallet, men no er Kristus den siste Adam, som er ifrå himmelen og som for oss har vorte ei livegivande ånd. Gud skaper oss i Kristus og då skaper han oss i samsvar med 1.Mos.2, for han er den same no.

Dette har ikkje fungert skikkeleg, kvinnerørsla og mange prestar, politikarar og kristne  leiarar har tvert om protestert mot det. Eg byrja å studere realfag i Oslo hausten 1984 og Jesus sa til meg at der var ein sjukdom mellom Guds folk og eg hadde fått kjenne noko av den sjukdomen i meg, men Jesus ville lækje den. Sidan har eg samanlikna det med profeten Jeremias som talte om Israels fråfall som ein sjukdom og ei skade i folket og det var noko som han sjølv kjend og opplevde som ein sjukdom og ei skade.

Men Gud er den samen, hans Ord er det same, Jesus er den same. Han ville gjere meg til kanal for si velsigning, javel, då gjer han meg i alle fall til kanal for si velsigning til henne som han gir meg til kone. Jesus er Guds Ord, han er hovudet mitt, han talar til meg ved at eg lese i Bibelen og at predikantar les ifrå Bibelen og forklarar tekstane og så talar han til meg gjennom tyding av tungetale. Slik vil han også tale til henne som han vil gi meg til kone og då tale til henen gjennom meg. Den Heilage Ande openberrar Ordet for meg, så eg skal forstå det med hjertet og med hjerna, så eg forstår at det er den galde og frigjerande bodskapen til både meg og henne, Jesus er Sanninga som set både meg og henne fri. 

Mi sak er at eg har bedt Jesus om ei frelst kvinne til kone og eg skal la han ta seg av den. I bodskap 2B sa han til meg:” Så berre forhold deg i ro, forhold deg i ro, i min nærleik, la meg få kjempa for deg. La meg få ta kampen din. Du slite deg ut, min son, du slite deg ut. La meg få ta kampen din. Eg er sigersherren ifrå Golgata, la meg få kjempa kampen din. Du skal få kvila, ja, sett deg berre stille ned og kjenn at eg er Herre, i Jesu namn.” 

 Så for tida held eg meg i ro heime på Sunnmøre.

I bodskap 5B sa Jesus: ”Eg vil ikkje ha noko av det som er utanpå, fordi det er ditt hjerte … fordi det er det einaste – som eg vil skrape, eg vil slipe.  Slik at eg kan gjere det eg vil. Og når eg får min vilje, då skal min vilje skje.”

Jesus vil frelse vår sjel for æva og gi oss evig liv. Det er det som er verdifullt for Gud og det er det som er verdifullt for oss også. Det er eit verk han gjer i vårt indre menneske ved sitt Ord og sin Ande. Derfor er det så viktig for han og for oss at vi av hjertet vender oss til han. Så han ser til hjertet. Ja, hans auge fær utover heile jorda, så han med si kraft kan komme dei til hjelp, som heilhjarta held seg til han. Får han hjertet vårt, så får han kroppen vår også.

I bodskap 2B sa han at det som er utanpå vil han ikkje ha. Kva er det? Kleda? Smykke og sminke? Frå først av gjekk Adam og Eva nakne i Edens hage og blygdest ikkje. Etter syndefallet såg dei at dei var nakne, så dei vart redde og gøymde seg for Gud med dårleg samvit. Derfor gav Gud ei klede av skinn.

”Mor Israel” var Guds kone. Men dersom han skulle få berre det ytre, berre kleda hannar, så ville det vere temmeleg stusseleg. Kvar vart det av det som tidlegare var inni kleda? Kven for med det? Dersom bruda forsvann og brudgom sat igjen med berre brudekjolen, ville det verte ei stusseleg bryllaupsnatt for brudgomen, det ville vere temmeleg stusseleg for ein mann om kona hans kledde av seg på soveromet, som om det var berre dette som var hans og så stakk ho over til naboen. 

”Mor Israel” vart ei hore som dreiv hor med gudane til nabofolka. Men etter kvart tok Gud tilbake det som han hadde gitt henne, det fine linet som ho hadde å kle seg med, kornet, vinen og oljen. Men då vart ho visst ikkje så attraktiv for naboane lengre. Dei som ho dreiv hor med, vart hennar dommarar som dømde henne og straffa henne.

Men den klednaden Jesus gir oss er han sjølv. Han er det sanne vintreet, vi er greinene. Vi må vere i han (Efesarbrevet), som ei grein på vintreet, for å bere frukt (Joh.15,1…).  Vi må vere i Anden som han gav oss av berre nåde. Herren er Anden og der Herrens Ande er, der er det fridom. Han brud kler seg i fint lin og det er gjerningane til dei heilage, det er trua sine gjerningar.

ÅPE 19,6 – ÅPE 19,9   Då var det som eg høyrde eit stort kor av røyster, som eit brus frå veldige vassmengder og drønn av sterk tore. Dei ropa:  Halleluja!  Herren vår Gud, Den Allmektige, har vorte konge! 7   Lat oss gleda og fagna oss og gje han æra!  Tida er komen då Lammet skal halda bryllaup!  Brura har butt seg; 8   ho har fått ein bunad av skinande reint lin. – Lin er her dei rettferdige gjerningane åt dei heilage. 9   Og han seier til meg: “Skriv: Sæle er dei som er bedne til bryllaupsmåltidet åt Lammet.” Og han la til: “Dette er Guds sanne ord.”

———

Eva Olsrud Sundar tolka Joel.3,15 slik at ”Den veike skal seia: Eg er ei kjempe” er spott mot heidningfolka som kjem og vil ta jødane. Men i bodskap som er komne gjennom tyding av tungetale, har dette vorte brukt om at når vi vert fyllte av den Heilage Ande og styrka ved Guds kraft, så skal den svake seia at han er ei kjempe. Så det høver med Paulus sine ord om at han helst vil rosa seg av si vanmakt, så Kristi kraft kan bu i han.

Posted in Kristendom, Kristne møte | Leave a comment

2019.07. Maranata Landsstevne Seljord 1-3. Taler ved Borge, Kristiansen, Omdal.

Møte med Johnny Borge.

https://livestream.com/accounts/2061070/events/8744707/videos/193581027?fbclid=IwAR3qlmzY5doVf-K5TNb7baA0kW3iLcB8t6cT5kWzHzNbhpyDqVbkVJ8Ccp0

Innleiing ved søster Mella.

1PE 2,9   Men de er ei utvald ætt, eit kongeleg presteskap, eit heilagt folk, eit folk som høyrer Gud til, så de skal forkynna hans storverk, han som kalla dykk ut or mørker til sitt underfulle ljos.

Tale ved Johnny Borge.

JOS 14,6 – JOS 14,13 {KALEB FÅR HEBRON}  Då kom Juda-sønene til Josva i Gilgal, og Kaleb Jefunneson av Kenas-ætta sa til han: Du veit kva Herren sa til gudsmannen Moses om deg og meg då vi var i Kadesj-Barnea. 7 Eg var førti år gamal den gongen Moses, Herrens tenar, sende meg frå Kadesj-Barnea for å speida ut landet, og eg kom attende og sa frå etter beste skjøn. 8 Frendane mine som fylgde meg dit opp, tok reint motet frå folket. Men eg heldt meg trufast til Herren min Gud. 9 Den dagen svor Moses: “Det landet du set foten din i, skal sanneleg høyra deg og borna dine til for alltid, fordi du heldt deg så trufast til Herren din Gud.” 10 Og no ser du at Herren har halde lovnaden sin. Han har late meg leva dei førtifem åra som har gått sidan han tala dette til Moses, all den tid Israel ferdast i øydemarka. Og no er eg, som du ser, åttifem år gamal. 11 Framleis er eg like sterk som den dagen Moses sende meg ut. Krafta er den same som då, både i krig og i det daglege yrket. 12 Så lat meg no få denne fjellbygda som Herren tala om den dagen. Du høyrde då sjølv den gongen at det bur anakittar der, og at dei har store, sterke byar. Men Herren vil vel vera med meg, som han har sagt, så eg får drive dei ut. 13   Då velsigna Josva Kaleb, son til Jefunne, og gav han Hebron til odel og eige.

”Hebron” betyr samfunn, fellesskap. Der hadde Abraham møtt Gud og fått lovnaden om å få ein son, Isak. ”Abraham”, betyr mange folks far. Men Sara var etter naturen for gammal til å få born, likevel vart ho gravid.

Kaleb skulle innta det landet han hadde sett sin fot på, innta ”Hebron”, innta samfunnet. Slik skal vi innta samfunnet med Gud, innta det lova landet. Du får innta det området som er ditt.

Så minna han om Anna Fanuelsdotter.

LUK 2,36 – LUK 2,38   Det var ei profetkvinne der, Anna Fanuelsdotter, av Asjers-ætta. Ho var langt oppi åra. I sin ungdom var ho gift i sju år, 37 og sidan hadde ho vore enkje; og no var ho åttifire år. Ho var aldri borte frå templet, men tente Gud i faste og bøn natt og dag. 38 I denne stunda kom ho fram og lova Gud; og ho tala om barnet til alle som venta på frelse for Jerusalem.

Møte med Tore Kristiansen.

https://livestream.com/accounts/2061070/events/8744751/videos/193594261?fbclid=IwAR3gTyK-jZPNuYZJrWEwTLD_rqrrK9faExyNog4cAblqockWGJZaQ1etrfw

Innleiing ved Merete.

LUK 17,3 – LUK 17,4 Ta dykk i vare!  Syndar bror din, så tal han til rettes, og angrar han, så tilgjev han. 4 Ja, om han syndar mot deg sju gonger same dagen og sju gonger kjem til deg og seier: Eg angrar, så tilgjev han.”   

Tale ved Tore Kristiansen.

JBS 14,14 – JBS 14,15   Kunne ein som er død, få liv,  då ville eg halda ut i striden  til det kom avløysing for meg. 15   Då skulle du ropa på meg og få svar,  du skulle lengta etter din skapning.

Vi ventar på avløysinga når Jesus kjem att.

JES 40,31   Men dei som ventar på Herren, får ny kraft;  dei lyfter vengene som ørnar,  dei spring og trøytnar ikkje,  dei går og mødest ikkje.

LUK 2,25 – LUK 2,34   I Jerusalem var det då ein mann som heitte Simeon; han var ein rettvis og gudleg mann som venta på Israels trøyst. Den Heilage Ande var over han, 26 og Anden hadde late han få vita at han ikkje skulle døy før han hadde fått sjå den Herren hadde salva. 27 No kom han opp til templet; det var Anden som dreiv han. Og då foreldra kom med Jesus-barnet for å gjera med det som skikk og bruk var etter lova, 28 tok Simeon barnet i armane sine, lova Gud og sa: 29   Herre, no lèt du tenaren din fara herifrå i fred,  etter ditt ord. 30   For augo mine har sett di frelse, 31   som du har skipa til for alle folks åsyn, 32   eit ljos til openberring for heidningane  og til ære for Israel, folket ditt. 33   Far hans og mor hans undra seg over det som vart sagt om han. 34 Og Simeon velsigna dei og sa til Maria, mor hans: “Sjå, han er sett til fall og oppreising for mange i Israel, og til eit teikn som vert motsagt.

Paulus talte om at han vrat rykka inn i den tredje himmelen.

Jesus kjem att for å hente oss, då skal vi feire Lammets bryllaup i himmelen. Så kjem han igjen til jorda og då skal vi vere med han.

ÅPE 19,11 – ÅPE 19,14 {SIGERHERREN PÅ DEN KVITE HESTEN}  Eg såg himmelen open, og der fekk eg sjå ein kvit hest. Han som sat på hesten, heiter “Trufast og Sannferdig”, for han dømer og strider med rettferd. 12 Augo hans er som logande eld, på hovudet har han mange kroner, og han ber ei innskrift med eit namn som berre han sjølv kjenner. 13 Han er kledd i ei kappe som er duppa i blod, og namnet hans er “Guds ord”. 14 Himmelhærane fylgjer han på kvite hestar, kledde i fint lin, kvitt og reint.

JES 22,22 Eg legg nykelen til Davids hus på aksla hans. Når han lèt opp, skal ingen lata att, og når han lèt att, skal ingen lata opp.

JBS 19,25 – JBS 19,26   Men eg veit at min utløysar lever,  og som den siste skal han stå fram på molda. [utløysar: eig. løysingsmann.] 26   Når det ikkje er noko att av mi hud  og mitt kjøt er borttært,  då skal eg skoda Gud.

Møte med Turid Omdal.

https://livestream.com/accounts/2061070/events/8744750/videos/193586509?fbclid=IwAR32sGJboO4t7Hh1LSGiapl4CJeoO33wmjKKHG9nXDTBonFQuChs2yEW8I8

Innleiing ved Arne Andersen.

HSA 2,3   Som ein apal mellom trea i skogen,  så er min ven mellom unge menn.  I hans skugge er det hugnad å sitja,  hans frukt er søt i min munn.

2KO 8,9 De kjenner vår Herre Jesu Kristi nåde, at han for dykkar skuld vart fattig då han var rik, så de ved hans fattigdom skulle verta rike.

EFE 1,3 {GUD VERE LOVA FOR NÅDEN I KRISTUS!}  Lova vere Gud, vår Herre Jesu Kristi Far,  han som i Kristus har velsigna oss  med all Andens velsigning i himmelen.

Tale ved Turid Omdal.

1.Mos.2-3. Adam og Eva vart redde og gøymde seg for Gud.

Slik er det framleis mange som trekker seg unna, fordi dei er redde, for dei kjenner ikkje Gud.

Gud sende Samuel til Isai for å salve ein av sønene hans til konge. Den yngste vart ikkje invitert til møtet, men Samuel spurde om han ikkje hadde fleire søner. Ja, dei måtte få inn David også og så vart han salva til konge. Sidan viste det seg at David var fryktlaus.

Når Jesus gjekk på vatnet, vart disiplane først redde, men så sa Jesus til dei at dei ikkje skulle vere redde. Så snakka Peter med Jesus og så gjekk han også på vatnet. Han byrja å synke, men Jesus berga han og så gjekk han tilbake til båten saman med Jesus.

Seinare vart Peter redd og nekta for at han kjende Jesus. Men etter at den Heilage Ande fall over dei på pinsedag, vart dei fryktlause og gjekk ut og vitna om Jesus.

Ikkje vere redde, som Adam og Eva etter syndefallet, men krype inn i samfunnet med Gud.

Vi er Jesu stedfortredarar på jorda.

Turid fortalde at ein gong når ho hadde lagt seg, fekk ho ein draum eller eit syn. I draumesynet såg ho eit hus i Israel fullt av folk, Jesus sat midt i huset og la henden på dei så dei vart læke. Dei gjekk ut att friske, men nye sjuke kom inn. Men brått var han borte, stolen var tom. Men så sat ho der og så fortsette det likevel.

Turid talte om lækjedom ved bønn og det var så tydeleg med bønn til Gud om lækjedom for folk.

Tyding av tungetale ved Turid:

  1. ”Du har lese i mitt Ord der det står; eg skal utgyte min Ande over alt kjøt. Og her er utgytt med min Ande, men eg skal utgyte min Ande på ein sterkare måte enn før. Du har no lese der står i dei siste dagar skal det igjen gå an å sjå skilnad på dei som kjenner meg og dei som ikkje gjer det. Skilnaden vil bli stor. Du mitt elska barn, kom nær til meg, så eg kan fylla deg, så eg kan gi deg av mi kraft, så eg kan salva deg. Så eg kan få gi mine tankar inn i dine tankar, for eg veit kva tankar eg har for deg, eg har ikkje tankar til ulykke, men eg har tankar til framtid og til håp. Du mitt barn som trur at eg har tankar til ulykke, du kjenner meg ikkje, mitt barn. Eg vil så inderleg du skal krypa nærmar meg. At du skal ta mitt Ord og spisa det, morgon, middag, kveld.  At du spise Ordet mitt på ein sånn måte at når Ordet mitt blir i deg og du blir i meg, så skal du få be om kva du vil og du skal få det. Så mitt elska barn, kom nær til meg, kom nær til meg, søk meg. Og eg skal la meg finna, i Jesus namn, i Jesu namn.”
  2. ”Eg har høyrt di inderlege bøn om frelse for din familie. Og du skal vita eg har sett dine tårer. Ja, eg har endå samla dine tårer i mine flasker i himmelen. Eg har samla dine bønner i mine skåler i himmelen. Og, mitt barn, der er svar underveis, englar kjem med bod, om det drygjer, så skal du vita, svaret er under vegs. Nærmare enn du trur, nærmare enn du trur. Så berre forhold deg i ro, forhold deg i ro, i min nærleik, la meg få kjempa for deg. La meg få ta kampen din. Du slite deg ut, min son, du slite deg ut. La meg få ta kampen din. Eg er sigersherren ifrå Golgata, la meg få kjempa kampen din. Du skal få kvila, ja, sett deg berre stille ned og kjenn at eg er Herre, i Jesu namn. Amen, amen, amen.”

Aktuelle bibelvers.

JBS 19,25 – JBS 19,29   Men eg veit at min utløysar lever,  og som den siste skal han stå fram på molda. [utløysar: eig. løysingsmann.] 26   Når det ikkje er noko att av mi hud  og mitt kjøt er borttært,  då skal eg skoda Gud. 27   Med eigne augo skal eg sjå han,  eg sjølv og ikkje ein framand.  Å, eg tærest bort av lengsle!  28   Når de seier: “Vi vil jaga han,  rota til ulukka finst hjå han,” 29   då må de reddast for sverdet;  det er straffa for slike synder.  Då skal de sanna at det finst ein domar.

2KO 12,1 – 2KO 12,10 {SYNER OG OPENBERRINGAR}  Eg må rosa meg, endå det ikkje tener til noko. Og no kjem eg til syner og openberringar eg har fått frå Herren. 2 Eg veit om eit menneske i Kristus, ein som for fjorten år sidan vart rykt inn i den tredje himmel – om han var i lekamen eller utanfor lekamen, veit eg ikkje, Gud veit det. 3 Og eg veit at denne mannen vart rykt inn i Paradis – om han var i lekamen eller utanfor lekamen, veit eg ikkje, Gud veit det – 4 og der fekk han høyra useielege ord, som eit menneske ikkje har lov til å tala. 5 Denne mannen vil eg rosa meg av, men av meg sjølv vil eg ikkje rosa meg, utan av mi vanmakt. 6 Men om eg ville rosa meg, så var eg ikkje frå vitet, for eg kom til å seia sanninga. Men eg lèt det vera, for eg vil ikkje at nokon skal gjera seg større tankar om meg enn dei han får når han ser og høyrer meg. 7 Og for at eg ikkje skal gjera meg stor av dei høge openberringane, har eg fått ein torn i kroppen, ein Satans engel som skal slå meg, så eg ikkje skal verta hovmodig. 8 Om denne bad eg Herren tre gonger at han måtte vika frå meg. 9 Men Herren sa til meg: “Min nåde er nok for deg, for mi kraft vert fullenda i vanmakt.” Difor vil eg helst rosa meg av mi vanmakt, så Kristi kraft kan bu i meg. 10 Og difor er eg, for Kristi skuld, ved godt mot i vanmakt, i hard medferd, i naud, i forfylging, i trengsler. For når eg er veik, då er eg sterk.

LUK 8,43 – LUK 8,48   No var det ei kvinne der som hadde hatt blødingar i tolv år. Alt ho åtte hadde ho lagt ut til lækjarar, men ingen hadde greitt å gjera henne frisk att. 44 Ho gjekk bort til Jesus attanfrå og tok i kanten på kappa hans, og med ein gong stogga blodet. 45 “Kven var det som tok i meg?” spurde Jesus. Ingen ville vedgå det. Då sa Peter: “Meister, folk trykkjer og trengjer seg innpå deg frå alle kantar.” 46 Men Jesus sa: “Det var einkvan som tok i meg, for eg kjende at det gjekk ei kraft ut ifrå meg.” 47 Då kvinna skjøna at det ikkje kunne løynast, kom ho skjelvande fram. Ho kasta seg ned for han og fortalde, medan heile folket høyrde på, kvifor ho hadde teke i han, og korleis ho hadde vorte frisk att med det same. 48 Då sa Jesus til henne: “Trua di har frelst deg, dotter. Gå med fred!”

JOE 3,1 – JOE 3,2 {NÅR ANDEN VERT UTREND}  Ein gong skal det henda  at eg renner ut min Ande over alle menneske.  Sønene og døtrene dykkar skal tala profetord;  dei gamle mellom dykk skal ha draumar,  og dei unge skal sjå syner. 2   Jamvel over trælar og trælkvinner  vil eg renna ut min Ande i dei dagane.

JOH 15,1 – JOH 15,17 {DET SANNE VINTREET}  Eg er det sanne vintreet, og Far min er vingardsmannen. 2 Kvar grein på meg som ikkje ber frukt, tek han bort; og kvar grein som ber frukt, reinsar han så ho skal bera meir frukt. 3 De er alt reine på grunn av det ordet eg har tala til dykk. 4 Ver i meg, så er eg i dykk. Som greina ikkje kan bera frukt av seg sjølv, men berre når ho er på vintreet, såleis kan ikkje de heller bera frukt utan at de er i meg. 5 Eg er vintreet, de er greinene. Den som er i meg, og eg i han, han ber mykje frukt; men skilde frå meg kan de ingen ting gjera. 6 Den som ikkje vert verande i meg, vert kasta ut som ei grein og visnar. Folk samlar saman greinene og kastar dei på elden, og dei brenn. 7 Vert de verande i meg, og vert orda mine verande i dykk, så bed om kva de vil, og de skal få det. 8 På den måten vert Far min herleggjord at de ber mykje frukt, og de skal vera mine læresveinar. 9   Som Faderen har elska meg, har eg elska dykk. Ver i min kjærleik! 10 Held de boda mine, er de i min kjærleik, liksom eg har halde boda til Far min og er i hans kjærleik. 11 Dette har eg tala til dykk så mi glede kan vera i dykk, og gleda dykkar kan vera fullkomen. 12 Og det er bodet mitt: De skal elska kvarandre som eg har elska dykk. 13 Ingen har større kjærleik enn den som gjev livet sitt for venene sine. 14 De er venene mine så sant de gjer det eg byd dykk. 15 Eg kallar dykk ikkje tenarar lenger, for tenaren veit ikkje kva herren hans gjer. Eg kallar dykk vener, for eg har sagt dykk alt eg har høyrt av Far min. 16 De har ikkje valt ut meg, men eg har valt ut dykk og sett dykk til å gå ut og bera frukt, frukt som varer. Då skal Faderen gje dykk alt de bed om i mitt namn. 17 Dette er det eg byd dykk: De skal elska kvarandre!   

MLK 3,16 – MLK 3,18   Dei som har age for Herren, tala då saman,  og Herren lydde etter og høyrde kva dei sa.  Hjå han vart det skrive ei minnebok  om dei som ottast Herren og ærar hans namn.  17   Den dagen eg gjer mitt verk,  seier Herren, Allhærs Gud,  skal dei vera min eigedom,  og eg vil vera mild mot dei,  liksom ein mann er mild  mot son sin som tener han. 18   Då skal de atter sjå skil  på rettferdige og gudlause,  på dei som dyrkar Gud,  og dei som ikkje dyrkar han.

MLK 4,1 – MLK 4,3   Sjå, dagen kjem, han brenn som ein omn.  Alle frekke og gudlause  skal då vera som halm,  og dagen som kjem, skal brenna dei opp,  seier Herren, Allhærs Gud,  så korkje rot eller grein vert att. [dagen kjem: Herrens dag.]  2   Men for dykk som har age for mitt namn,  skal rettferdssola renna  med lækjedom under sine venger.  De skal gå ut og kjæta dykk som kalvar  når dei slepp or fjøset. 3   Då skal de trakka ned dei gudlause,  dei skal vera som støv under sólane dykkar  den dagen eg gjer mitt verk,  seier Herren, Allhærs Gud.

JER 29,10 – JER 29,14   Så seier Herren: Når sytti år er lidne for Babylonia, skal eg sjå til dykk. Då vil eg gjera det eg har lova, og føra dykk heim att til denne staden. 11 For eg veit kva tankar eg har med dykk, seier Herren, fredstankar og ikkje ulukketankar. Eg vil gje dykk framtid og von. 12   Når de kallar på meg og kjem til meg med bønene dykkar, vil eg høyra på dykk. 13 Når de søkjer meg, skal de finna meg. Ja, søkjer de meg av eit heilt hjarta, 14 lèt eg dykk finna meg, seier Herren. Så vil eg venda lagnaden dykkar og samla dykk frå alle dei folk og stader som eg har drive dykk bort til, lyder ordet frå Herren. Og eg vil la dykk koma heim att til den staden eg førte dykk bort ifrå.

Kommentar.

I Job.19,25-29 ser det ut som Job opplever situasjonen som at der er noko som førfølger han som rovdyr og som vil erstatte han, men det går ikkje lenger når Gud vekker opp dei døde. Det er merkeleg kor det liknar på min eigen situasjon, men ser vi det på grunnlag av 2.Tess.2, så er det ikkje lenger så rart.

Eg forstår det slik at bodskap A var først og fremst mynta på henne Virtuella. Bodskap B var fyrst og fremst mynta på meg. Når eg var ein liten gutunge lærde mor mi meg å påkalla Jesus som min frelsar og Herre, be om frelse for mine næraste og be for folket og landet. Etter kvart forstod eg at frelsa var det motsette av å verte dåra og forførd slik som ved syndefallet, så eg byrja å be Jesus gi meg ei frelst kvinne til kjæraste og kone. Ved å be slik for meg sjølv ber eg om frelse for min famile også.  Der er nok ein naturleg samanheng, så fiendskapen eg vert møtt med er fiendskap mot familien min også.

Eg har visst ikkje lagt ut noko på tsivert.com sidan 28.4. sidan det er det siste møtet eg var på og då koim der bodskap gjennom tyding av tungetale, men eg har ikkje hørt slike bodskap i møta som er lagt ut på internett etter det.

I staden har eg skrive større dokumnet på bluehost944.com der er har brukt slike bodskapar som kom lengre tilbake i tid. Der har eg visst referert til møter etter 28.4 også, for eg ser eg har det i notatane mine. eg er klar til å legge ut eit slikt dokument til, der eg vil bruke bodskapen som kom ved Turid Omdal.

Posted in Kristendom, Kristne møte 2019 | Leave a comment

2019.04.28. Sion Åheim & Maranata Oslo. Tal til ”Berget” og drikk av det levande vatnet.

Sion Åheim.

Tale ved Wahll.

Har ikkje Kristus stått opp, så er vi skrøpelegare enn alle menneske, men no er han oppstått.

1KO 15,19 – 1KO 15,20 Har vi berre for dette livet sett vår von til Kristus, då er vi ynkelegare enn alle menneske. 20   Men no er Kristus oppstaden frå dei døde; han er fyrstegrøda av dei som er avsovna. [fyrstegrøda: den fyrste delen av avlinga. Sjå 5 Mos 18, 4. Innhausting er eit vanleg bilete på fullendinga i Guds rike. Sjå Matt 13, 39 ff; Joh 4, 35 f.]

Folk snakkar ofte om kva dei trur på, men vi må gjere det klart at vi trur på ein person, Jesus Kristus. 

2KO 5,17 Difor, om nokon er i Kristus, er han ein ny skapning. Det gamle er borte, sjå, det er kome noko nytt.

RMR 8,1 – RMR 8,3 {LIVET I ANDEN}  Så er det då inga fordøming for dei som er i Kristus Jesus. 2 For Andens lov, som gjev liv, har i Kristus Jesus gjort meg fri frå lova åt synda og døden. 3 Det som var umogeleg for lova, av di ho var maktlaus på grunn av den vonde menneskenaturen, det gjorde Gud. For synda skuld sende han sin eigen Son i same skapnad som syndige menneske har, og heldt dom over synda i vår natur. [den vonde menneskenaturen: før omsett “kjøtet”. Same ordet er òg omsett “vår natur”, “den syndige naturen” o. l. Sjå Gal 5, 17; Ef 2, 3.]

I Efesarbrevet vert det mange gangar sagt ”i Kristus”.

EFE 1,3 – EFE 1,4 {GUD VERE LOVA FOR NÅDEN I KRISTUS!}  Lova vere Gud, vår Herre Jesu Kristi Far,  han som i Kristus har velsigna oss  med all Andens velsigning i himmelen.  4   I Kristus har han valt oss ut før verda vart skapt,  så vi skulle vera heilage og lytelause for hans åsyn. 

EFE 1,7   I han har vi utløysinga  som vart vunnen ved hans blod,  forlating for syndene.  Så rik er hans nåde, 

EFE 1,11   I han har vi fått arvelut,  vi som føreåt var etla til det  etter Guds forsett,  han som gjennomfører alle ting  etter sin plan og vilje. 

EFE 1,13   I han kom de òg til tru  då de høyrde sanningsordet,  evangeliet om frelsa dykkar.  I han er de merkte med eit segl,  Den Heilage Ande som var lova,

Aktuelle bibelvers.

JOH 1,12 – JOH 1,14 Men alle som tok imot han, dei gav han rett til å verta Guds born, dei som trur på namnet hans. 13 Dei er ikkje fødde av kjøt og blod, ikkje av menneskevilje og ikkje av manns vilje, men av Gud. 14 Og Ordet vart menneske og tok bustad mellom oss, og vi såg hans herlegdom, ein herlegdom som den einborne Sonen har frå Far sin, full av nåde og sanning.

EFE 1,10 om å fullføra sin frelsesplan når tida var inne: å sameina alt i Kristus, både det i himmelen og det på jorda. 

EFE 2,6 – EFE 2,7 I Kristus Jesus har han reist oss opp frå døden saman med han og sett oss i himmelen med han, 7 så han i dei komande tider kunne visa sin overstrøymande rikdom på nåde og sin godleik mot oss i Kristus Jesus. 

EFE 2,10 For vi er hans verk, skapte i Kristus Jesus til gode gjerningar som Gud føreåt har lagt ferdige, så vi skulle ferdast i dei. 

EFE 2,13 Men no, i Kristus Jesus, er de som før var langt borte, komne nær ved Kristi blod. 

EFE 3,6 at heidningane er medarvingar; dei høyrer med til same lekamen og har del i lovnaden – i Kristus Jesus og ved evangeliet. 

EFE 3,11 Dette hadde Gud sett seg føre frå evig tid, og no har han fullført det i Kristus Jesus, vår Herre. 

EFE 3,21 han skal ha ære i kyrkjelyden og i Kristus Jesus gjennom alle ætter og i alle æver! Amen. 

EFE 4,32 Ver gode mot kvarandre og vis medkjensle, så de tilgjev kvarandre, liksom Gud har tilgjeve dykk i Kristus. 

EFE 5,21 Ver kvarandre underordna i age for Kristus.

Maranata.

Innleiing ved Lars (frå Sverige).

ÅPE 1,12 – ÅPE 1,19   Eg snudde meg og ville sjå kven det var som tala til meg. Då såg eg sju ljosestakar av gull, 13 og midt imellom ljosestakane ein som var lik ein menneskeson, kledd i fotsid kappe og med eit gullbelte under bringa. 14 Hovudet og håret hans var kvitt som kvit ull eller som snø, og augo som logande eld, 15 føtene var som bronse, glødd i omnen, og røysta lydde som bruset av veldige vassmengder. 16 I si høgre hand hadde han sju stjerner, og or munnen hans gjekk det ut eit kvast, tvieggja sverd. Andletet var som sola når ho skin i all si kraft. 17   Då eg såg han, fall eg ned for føtene hans som eg var død. Men han la høgre handa si på meg og sa:  Ver ikkje redd! Eg er den fyrste og den siste 18 og den levande. Eg var død, men sjå, eg lever i all æve og har nyklane til døden og dødsriket. 19 Skriv opp det du har sett, det som no er og det som heretter skal koma.

Tungetale ved ein mann, tyding ved Tore.

1A. ”Stå reiseklar. Bodskapen og ropet lyder, sjå, eg kjem snart. Mange har sovna på vegen og vorte liggjande etter. Men du som høyrer mi røyst i dag, reis deg, ikkje vert liggjande etter, tenn din lampe, vert fylt av den Heilage Ande, løft blikket, forløysinga, den stunder til. Kva eg lova, før eg drog, eg kjem tilbake, står framleis ved lag. Tru på det av heile ditt hjarte, så når timen er inne, som min Far har fastsett, då får eg beskjed og så skal eg forvandle alle dei som trur på meg.

1B. Deg vere æra, makta og prisen, du har løfta meg Herre, ja, du har reinsa meg i blodet, derfor så vil eg ære deg på denne måte. Fordi du har drege meg opp av dynnet, du har satt mine føter på ein klippe. Derfor så tilber eg deg i denne stund. Amen. Halleluja.”

Tungetale ved Oddbjørg, tyding ved Tore.

2A. ”Frå djupet av mi ånd, Herre, så vil eg tilbe deg, for du har kledt meg i frelsens klede og du har sveipa meg i lovprising og eg kjenner gledens olje er på mitt hovud. Det var ikkje sorg du gav meg, men det var glede du gav meg. Eg vart ikkje bunden, men eg vart satt i fridom. Då du løyste meg og reinsa meg gjennom blodets kraft, så kjende eg, eg fekk frimod overfor han som har skapt alt. Og eg kjenner eg vert bevara i frimodet, fordi du er mi tilflukt.

2B. Du som er lei deg og lid nederlag og er fortvila over din situasjon, løft blikket presist kvar du befinn deg, sjå opp til han som elskar deg. Om du har vore trulaus, så er han trufast, han kan ikkje svikte kva han har lova. Han har lova å gjenløyse deg. Og når du kallar på han på nødens dag, så skal han løyse deg og setje deg fri. Han skal løfte deg opp igjen. Om du har tapt slag etter slag, så skal eg, Herren, gi deg sigersgnisten tilbake. For eg, Herren, eg er den som nemner det som ikkje er til, som om det var til.” 

Tale ved Tore Kristiansen.

Den som elskar hjertets reinleik og som har ei tekkeleg tale, han har kongen til ven. 

(Biblevers? Vart det OSP.22,11? 

OSP 22,11   Herren elskar dei som har eit reint hjarta,  den som talar med velvilje, får kongen til ven.)

MTT 12,34 Ormeyngel! Korleis kan de som er vonde, seia noko godt? For det hjarta er fullt av, det talar munnen.

4MO 27,12 – 4MO 27,14 {MOSES GJER JOSVA TIL FØRAR}  Herren sa til Moses: “Stig opp på Abarim-fjellet, så skal du få sjå det landet eg har gjeve israelittane. 13 Og når du har sett det, skal du òg fara til folket ditt, liksom Aron, bror din, før deg. 14 For de lydde ikkje mitt ord i Sin-øydemarka, den gongen folket tretta med meg, då de skulle ha late vatn strøyma fram for augo på dei og såleis vist kor heilag eg er.” – Det er Meriba-kjelda i Sin-øydemarka.

Moses slo på klippen og det strøymde ut vatn. 

Neste gang sa Gud til Moses at han skulle tale til klippen. Men han gjorde slik som sist, han slo på klippen. No også fløymde det ut vatn. Likevel gjorde ikkje Moses det på rette måten og vart straffa for det.

Klippen er Kristus og den har vorte slått ein gong, då Jesus døde for oss. Det er nok. Men no skal vi tale til klippen.

Dei to speidarane, Josva og Kaleb, hadde trua si ånd. Josva heldt seg til openberrings-teltet. Leia israelsfolket i kampen mot amalekittane, medan Moses stod på fjellet med løfta hender. 

Gud sette i kyrkjelyden ….. Mykje fint kan seiast om Josva, slike leiarar treng vi.

4MO 27,15 – 4MO 27,23   Moses sa til Herren: 16 “Herre, du Gud som rår over ånda i kvar levande skapning, du må setja ein annan mann over folket, [rår over ånda: rår for liv og død.] 17 ein som kan gå føre dei både heime og borte og føra dei ut og inn, så Herrens folk ikkje skal vera som ein saueflokk utan gjætar.” 18   Då sa Herren til Moses: “Ta Josva Nunsson, ein mann som det er ånd i, og legg handa på hovudet hans! 19 Før han fram for presten Elasar og for heile Israels-lyden, og set han inn i tenesta medan folket er til stades. 20 Gjev han noko av den agen du har med deg, så heile Israels-folket må lyda han. 21 Men han skal gå fram for presten Elasar, som for Herrens åsyn skal bruka urim og søkja avgjersler for han. På hans ord skal dei fara ut, og på hans ord skal dei fara heim, både Josva og alle israelittane, heile Israels-lyden.” 22   Moses gjorde som Herren baud. Han tok Josva og førte han fram for presten Elasar og for heile Israels-lyden. 23 Og Elasar la hendene på han og sette han inn i tenesta, som Herren hadde sagt gjennom Moses.  

Moses profeterte om at Gud skulle reise opp ein slik profet som han, ein mellommann mellom Gud og mennesket: Jesus.

Josva er førebilete på Jesus. 

Innta det lova landet. Ein mann som det er ånd i. Hyrding: …fara ut …. Fara heim.  

SLM 23,1 – SLM 23,6 {HERREN ER MIN HYRDING}  Ein Davids-salme   Herren er min hyrding,  det vantar meg ingen ting. 2   Han lèt meg liggja i grøne enger;  han fører meg til vatn der eg finn kvile, 3   og gjev meg ny kraft.   Han leier meg på dei rette stigar  for sitt namn skuld. 4   Om eg så går i dødsskuggens dal,  ottast eg ikkje for noko vondt.  For du er med meg.  Din kjepp og din stav, dei trøystar meg. [i dødsskuggens dal: kan òg setjast om “i mørkaste dal”.]  5   Du dukar bord åt meg  framfor augo på mine fiendar.  Du salvar mitt hovud med olje;  mitt staup fløder over. [mitt staup: -> 16, 5.]  6   Berre godleik og miskunn  skal fylgja meg alle mine dagar,  og eg skal bu i Herrens hus  i lange tider.  

Aktuelle bibelvers.

2MO 17,1 – 2MO 17,7 {VATN OR BERGET}  Så tok heile Israels-folket ut frå Sin-øydemarka og fór dagslei etter dagslei, som Herren baud dei. Sidan slo dei leir i Refidim. Men der fanst det ikkje vatn så folket kunne få drikka. 2 Difor tretta folket med Moses og sa: “Gjev oss vatn, så vi får drikka!” Moses svara: “Kvifor trettar de med meg? Kvifor set de Herren på prøve?” 3 Men folket tyrsta etter vatn. Dei murra mot Moses og sa: “Kvifor har du ført oss opp frå Egypt? Vil du at vi og borna våre og feet vårt skal døy av torste?” 4 Då ropa Moses til Herren og sa: “Kva skal eg gjera med dette folket? Det er ikkje lenge før dei steinar meg!” 5 Herren sa til Moses: “Far føre folket saman med nokre av dei eldste i Israel! Ta med deg staven som du slo på elva med, og gå! 6 Så skal du få sjå meg stå framfor deg på berget ved Horeb. Når du slår på berget, skal det strøyma fram vatn, så folket får drikka.” Moses gjorde som Herren sa, medan dei eldste i Israel såg på. 7 Den staden kalla dei sidan Massa og Meriba. For der tretta israelittane med Moses, og der sette dei Herren på prøve då dei sa: “Er Herren mellom oss eller ikkje?” [Massa: “prøve”.] [Meriba: “trette”.]  

4MO 20,1 – 4MO 20,13 {VATN OR BERGET}  I den fyrste månaden kom israelittane i samla flokk til Sin-øydemarka, og dei gav seg til i Kadesj. Der døydde Mirjam, og der vart ho gravlagd. 2   Då folket ikkje hadde vatn, slo dei seg saman mot Moses og Aron. 3 Dei tretta med Moses og sa: “Gjev vi hadde fått døy liksom landsmennene våre døydde for Herrens åsyn! 4 Kvifor har de ført Herrens folk ut i denne øydemarka når vi må døy her, både vi og feet vårt? 5 Kvifor førte de oss ut or Egypt og lét oss koma til denne skarve staden, ein stad der det korkje finst korn eller fiken, vintre eller granateple, ja, ikkje eingong drikkevatn?” 6   Moses og Aron kom seg unna folkehopen og gjekk bort til møteteltdøra. Der kasta dei seg ned med andletet mot jorda. Då synte Herrens herlegdom seg for dei, 7 og Herren sa til Moses: 8 “Ta staven! Så skal du og Aron, bror din, kalla folket saman og tala til berget medan dei ser på. Då skal det gje frå seg vatn. Såleis skal de få vatn til å strøyma fram frå berget og la både folk og buskap få drikka.” 9   Moses gjorde som Herren sa. Han tok staven som låg for Herrens åsyn. 10 Og han og Aron kalla folket saman framfor berget og sa til dei: “Høyr no, de stridnakkar! Trur de at vi kan få vatn til å strøyma fram åt dykk frå dette berget?” 11 Så lyfte Moses handa og slo to gonger på berget med staven sin. Då strøymde det fram så mykje vatn at både folket og buskapen fekk drikka. 12   Men Herren sa til Moses og Aron: “Fordi de ikkje trudde på meg og ikkje lét israelittane sjå kor heilag eg er, difor skal ikkje de få føra dette folket inn i det landet eg har gjeve dei.” 13   Dette var Meriba-kjelda, der israelittane tretta med Herren, og der han synte dei kor heilag han er. [Meriba: “strid, trette”. Sml. 27, 14.]  

JOH 7,37 – JOH 7,39   Siste dagen i høgtida, den store festdagen, stod Jesus fram og ropa: “Den som tyrstar, skal koma til meg og drikka. 38 Den som trur på meg, frå hans indre skal det, som Skrifta seier, renna elvar med levande vatn.” 39 Dette sa han om Anden dei skulle få, dei som trudde på han. For endå var ikkje Anden komen, av di Jesus endå ikkje var herleggjord.

ÅPE 22,17 Anden og brura seier: “Kom!” Og den som høyrer det, skal seia: “Kom!” Den som tyrstar, skal koma, og den som vil, skal få livsens vatn for inkje.

HEB 3,7 – HEB 3,8 {I DAG, OM DE HØYRER HANS RØYST}  Difor, som Den Heilage Ande seier:  I dag, om de høyrer hans røyst, 8   så gjer ikkje hjarto dykkar harde  som den gongen fedrane dykkar trassa meg,  den dagen dei eggja meg i øydemarka.

HEB 4,1 – HEB 4,2 {GUDS FOLK HAR EI KVILE I VENTE}  Sidan lovnaden om å få koma inn til Guds kvile enno ikkje er oppfylt, må vi vera på vakt, så ikkje det skal henda at nokon av dykk vert liggjande etter. 2 For den glade bodskapen er forkynt både for oss og for dei. Men ordet dei høyrde, gagna dei ikkje, fordi det ikkje ved trua vart eitt med dei som høyrde det.

1KO 10,1 – 1KO 10,4 {ISRAEL I ØYDEMARKA, EI ÅTVARING FOR OSS}  Eg vil ikkje, brør, at de skal vera uvitande om dette: Fedrane våre i øydemarka var alle under skya, og gjekk alle gjennom havet. 2 Alle vart døypte til Moses i skya og i havet, 3 og alle åt dei den same åndelege maten 4 og drakk den same åndelege drikken. For dei drakk av det åndelege berget som fylgde dei; og berget var Kristus.

JES 12,2 – JES 12,4   Sjå, Gud er mi frelse,  eg er trygg og ottast ikkje.  For Herren er mi kraft og min styrke,  og han har vorte mi berging. 3   Med fagnad skal de ausa vatn  or frelseskjeldene.  4   Og den dagen skal de seia:  Lovpris Herren og kall på hans namn!  Kunngjer hans gjerningar mellom folka,  forkynn at hans namn er opphøgt!

MTT 25,1 – MTT 25,13 {DEI TI BRURMØYANE}  Då kan himmelriket liknast med ti brurmøyar som tok lampene sine og gjekk ut og ville møta brudgomen. 2 Fem av dei var uvituge, og fem var kloke. 3 Då dei uvituge tok lampene sine, tok dei ikkje olje med seg. 4 Men dei kloke tok olje med seg i kanner attåt lampene sine. 5 Då det drygde før brudgomen kom, vart dei alle trøytte og sovna. 6   Men midt på natta høyrdest eit rop: “Brudgomen kjem! Gå og møt han!” 7 Då vakna alle brurmøyane og stelte lampene sine. 8 Og dei uvituge sa til dei kloke: “Lat oss få litt olje av dykk; lampene våre sloknar.” 9 “Nei,” svara dei kloke, “vi har ikkje nok både til oss og dykk. Gå heller til dei som sel, og kjøp sjølve.” 10   Medan dei var borte og ville kjøpa, kom brudgomen. Dei som var ferdige, gjekk saman med han inn til bryllaupet; og døra vart stengd. 11 Ei stund etter kom dei andre brurmøyane og sa: “Herre, herre, lat opp for oss!” 12 Men han svara: “Sanneleg, det seier eg dykk: Eg kjenner dykk ikkje.” 13 Så vak då, for de kjenner ikkje dagen eller timen.   

LUK 21,25 – LUK 21,33 {MENNESKESONEN KJEM}  Det skal syna seg teikn i sol og måne og stjerner, og på jorda skal folka verta gripne av redsle og rådløyse når hav og brotsjøar dyn. 26 Folk skal forgå av redsle og gru for det som kjem over jorda. For kreftene i himmelrømda skal skakast. 27 Då skal dei sjå Menneskesonen koma i skya med stor makt og herlegdom. 28 Men når dette tek til å henda, då rett dykk opp og lyft hovudet! For utløysinga dykkar er nær.   29 {LÆR AV FIKENTREET!}  Så fortalde han dei ei likning:  Sjå på fikentreet og alle andre tre. 30 Når de ser at lauvet sprett, då veit de at sommaren er nær. 31 Såleis òg når de ser at dette hender, då veit de at Guds rike er nær. 32 Sanneleg, det seier eg dykk: Denne ætta skal ikkje forgå før alt dette hender. 33 Himmel og jord skal forgå, men mine ord skal aldri forgå.   

1TE 4,17 – 1TE 4,18 Så skal vi som har vorte att og enno lever, saman med dei rykkjast opp i skyene, i lufta, og møta Herren. Og så skal vi alltid vera saman med Herren. 18 Trøysta kvarandre med desse orda! 

1TE 5,1 – 1TE 5,6   Men om tider og timar treng vi ikkje skriva til dykk, brør. 2 For de veit godt at Herrens dag kjem som ein tjuv om natta. 3 Når dei seier: “Fred og ingen fare”, då kjem undergangen over dei, brått som riene over ei kvinne som skal føda. Og dei skal ikkje sleppa unna. 4 Men de, brør, er ikkje i mørkret, så dagen skulle koma uventa på dykk som ein tjuv. 5 For de er alle born av ljoset og born av dagen; vi høyrer ikkje natta eller mørkret til. 6 Så lat oss ikkje sova som dei andre, men vaka og vera edrue!

1KO 15,50 – 1KO 15,57 Men det seier eg, brør: Kjøt og blod kan ikkje arva Guds rike, og forgjengelegdom skal ikkje arva uforgjengelegdom. 51 Sjå, eg seier dykk ein løyndom: Vi skal ikkje alle sovna av, men vi skal alle verta omskapte, 52 i hast, i ein augneblink, når den siste luren ljomar. For luren skal ljoma, og dei døde skal stå opp uforgjengelege, og vi skal verta omskapte. 53 For dette forgjengelege må verta ikledt uforgjengelegdom, og dette døyelege ikledt udøyelegdom. 54 Men når dette forgjengelege er ikledt uforgjengelegdom, og dette døyelege er ikledt udøyelegdom, då vert det ordet oppfylt som står skrive: Døden er gløypt og sigeren vunnen. 55 Død, kvar er din brodd? Død, kvar er din siger? 56 Brodden i døden er synda, og krafta i synda er lova. 57 Men Gud vere takk, som gjev oss siger ved vår Herre Jesus Kristus!

Kommentar.

Eg forstår det slik at bodskap 1A er til meg og til oss, i bodskap 1B og 2A hjelper Jesus meg med mi takkebøn. Bodskap 2B er til henne Virtuella.

Be i Jesus namn. Prioriteringa og logikken i bønna.

Eg har bedt Jesus gi meg ei frelst kvinne til kone sidan eg var ung og han har svart meg positivt på det heile tida, det er inkluderte i det fullførde frelsesverket. Eg tenker meg at det er ei prioritetsordning, første prioritet er å be Jesus frelse menneska, andre prioritet er å be han gi meg ei frelst kvinne til kone. Så då blir vel det å be i Jesu namn. Det stemmer også med at vi skal søke fyrst Guds rike og hans rettferd, så skal vi få alt det andre i tillegg til det. 

Jesus sa han ville gjere meg til ein kanal for si velsigning og så sende han meg tilbake til Oslo med ein frigjerande bodskap, eg skulle gå med ein bodskap om gjenoppretting. Han sa eg skulle glede meg i han og lovprise han for frelsa, så ville han gi meg det som mitt hjarte attrår. Eg skulle søke han av heile mitt hjerte, eg skulle sjå til at mitt hjarte var heilt med han. 

Jesus er min frelsar og Herre, Herren er min Gud, han har først prioritet i mitt liv. Når eg så bad for ein kvinne som eg lika, fekk eg oppleve at Jesus openberra seg for meg og for henne, den Heilage Ande herleggjorde openberra Kristus for oss som vår frelsar og Herre. Når eg erkjente i mitt stille sinn og i mitt hjerte i bønn til Gud at eg ville ha henne til kone, så var då ved at eg i hjerte og sinn vende meg til Herren. For eg var reinsa i Jesu blod og vart fylt av den Heilage Ande, så eg hadde samfunn med Faderen og sonen i den Heilage Ande. Derfor var dette rett for meg, det var i samsvar med hjerteomskjeringa i den Heilage Ande og det gode samvits pakt med Gud med grunnlag i Jesu oppstode frå dei døde.

Mi bøn for Virtuella og Reella.

Dette opplevde eg først i forhold til henne Virtuella, eg vedkjende for Gud at hans kjærleik var mellom oss og den var rett, same enten ho ville seie ja eller nei til mitt frieri, med den vedkjenninga opna eg meg endå meir for den kjærleiken og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande, slik fekk eg openberringa. Menge år seinare gjekk eg til forbønn i dFEF i M40 i Oslo og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande. Så oppdaga eg henne Reella og vedkjende for Gud at eg syntes ho var så vakker at om eg kunne få henne til kone, så ville eg ha henne. Så dreiv den Heilage Ande meg slik at eg møtte på henne og erkjente i mitt stille sinn ”der er ho”, då kom openberringa. Sidan var det viktig for meg å tenke slik i mitt hjerte og mitt sinn og hugse på henne i mi bøn til Gud, i samsvar med denne prioritetsordninga, først og fremst be han frelse henne, så kom mitt ynskje om å få henne til kone.

Lovnaden, den glade bodskapen, det beste for mann og kvinne.

Alle som tok imot Jesus gav han rett til å verte Guds born, fødde av vatn og Ande. Det er ved at vi trur på han. Vi er Guds verk, skapte i Kristus. Gud frelser oss i Kristus, velsigner oss i han og elskar oss i han. Eg og mange andre meiner det er det beste som har hendt oss. Det er ikkje berre tankar og teori, for Gud er ånd og hans rike er ein åndeleg røyndom og vi opplever det i våre hjarte og vårt sinn og vår indre menneske, det er sanning i oss. Vi er i Kristus og han er i oss, han er sanninga som set oss fri. 

Så når vi forkynner evangeliet for andre menneske, hevdar og meiner vi at det er det beste vi har å tilby dei, fordi Gud gav oss det av berre nåde og han vil gi dei det også, av berre nåde, ved trua på Jesus. Og når eg frir til ei kvinne på denne måten, at eg først og fremst vil at ho skal verte frelst og dernest vil ha henne til kone, så held eg det for å vere det beste eg kan tilby noko menneske. Om ho svarar ja, både til å verte frelst og til å verte kona mi, så reknar eg det også for å vere det beste ho kan tilby meg. Men dette er sjølvsagt ikkje som vanleg kjøp og sal, med forhandling og pruting, for det mest verdifulle og mest avgjerande er det som Gud gir oss gratis av berre nåde, ved korsets fot finn vi den ekte kjærleiken, derfor skal vi glede oss. Denne kjærleiken skal vere mellom oss.

Så i samsvar med korleis eg har bedt og korleis han har svart meg, så takker eg han for at han frelser kvinner og bevarer dei hos seg og så ynskjer eg at han gir meg ei kone ved at han frelser henne og bevarer henne hos seg. Nettopp på den måten skal eg heilhjarta halde meg til Herren, han har sagt eg skal søke han av heile mitt hjerte, eg skal sjå til at mitt hjerte er heilt med han. Ja, mi hendsikt og mi innstilling er då at ho framleis skal vere eit Guds barn og at ho skal verte frelst. Og det er ikkje berre tome ord. For håpet om Guds herlegdom gjer oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik er utrent i våre hjarte ved den Heilage Ande som er oss gitt. Slik har eg fått oppleve at Faderen elskar henne som sitt barn og Kristus elskar henne som si brud. Gud elskar oss i Kristus, han elskar meg i Kristus og slik elskar han gjennom meg. At han elskar meg, heng saman med at han elskar dei andre.

Prioriteringa, logikken i mi bøn for henne Virtuella.

Eg tenker på den tida då eg gjekk på gymnaset og vart kjend med henne Virtuella og med det same eg møtte henne igjen i Bergen, då var det ei glede og ein lovsang i mitt hjerte at ho var eit Guds barn, som levde i eit kjærleiksforhold til Faderen og i eit kjærleiksforhold til Kristus, som hans brud. Guds kjærleik var mellom oss og den var rett. At eg vart så glad i henne og yngste å få henne til kjæraste og til kone, hang saman med at eg av hjerte vende meg til Herren og heilhjarta heldt meg til han. Men om eg no skal prøve å tenke på same måten og legge saka fram for Gud, så er det litt problematisk, eg får meg liksom ikkje heilt til å ynskje det av hjertet. For ho sa då nei til mitt frieri og ho fall ifrå og ho har vore gift med ein annan mann i om lag 40 år. Skulle eg kanskje fri til henne no igjen då, for å få henne til å skilje seg frå mannen sin, for å vende om til Kristus? Det er vel ikkje akkurat rett måten å gjere det på?! 

Men rette måten å gjere det på, er å bruke denne prioritetsordninga, gi Jesus første prioritet i våre liv, første prioritet er at han frelser. Første prioritet for meg i denne saka er at han frelser ei kvinne, andre prioritet er at han gir meg ei frelst kvinne til kone. Slik skal eg heilhjarta halde meg til han.

Nederlag etter nederlag.

Om eg tenker på henne og ber for henne, merkar eg ikkje så mykje av den same herlege gleda og lovsongen i mitt hjerte og etter det som vart sagt i denne bodskapen er ho ikkje fri, men Jesus vil setje henne fri:

Du som er lei deg og lid nederlag og er fortvila over din situasjon, løft blikket presist kvar du befinn deg, sjå opp til han som elskar deg. Om du har vore trulaus, så er han trufast, han kan ikkje svikte kva han har lova. Han har lova å gjenløyse deg. Og når du kallar på han på nødens dag, så skal han løyse deg og setje deg fri. Han skal løfte deg opp igjen. Om du har tapt slag etter slag, så skal eg, Herren, gi deg sigersgnisten tilbake. For eg, Herren, eg er den som nemner det som ikkje er til, som om det var til.”

 Det som Jesus seier her er det rette svaret til henne, ho treng å løfte blikket opp til han som elskar henne og det er Jesus Kristus. 

2KO 3,15 – 2KO 3,18 Ja, heilt til denne dag ligg det eit sveip over hjarta deira når Moses vert lesen. 16 Men når dei vender om til Herren, vert sveipet bortteke. 17 Herren er Anden, og der Herrens Ande er, der er fridom. 18 Men vi som med usveipt åsyn ser Herrens herlegdom som i ein spegel, vi vert alle omlaga til det same biletet, frå herlegdom til herlegdom. Dette skjer ved Herrens Ande.

Etter syndefallet sette Gud strid mellom ormen si ætt og kvinna si ætt, han skulle hogge henne i hælen, men ho skulle krase hovudet hans. Og Kristus sigra over han med sin død på korset og han sigra over døden, Faderen vekte han oppatt frå dei døde. Det er det vi må nytte oss av, ved å sette vår tru og tillit til Kristus. Så kva er problemet? At kvinna framleis let seg dåre og forføre slik som ved syndefallet, ormen lokka henne med at de skal ikkje døy om de et av kunnskapstreet, men de skal verte liksom Gud og kjenne godt og vondt. Slik har ho prøvt å forgude seg med sin kunnskap, men resultatet er at ho taper i striden mot ormen.

Lovnaden står ved lag og gjeld for henne Virtuella også.

Men Gud er den same og hans Ord og lovnadar står ved lag. Alle som tok imot Jesus gav han rett til å verte Guds born, fødde av vatn og Ande og det som er født av Anden er ånd. Jesus gir oss livets vatn gratis av berre nåde, utan krav om gjerningar, det er berre å tru på han og ta imot i tru. Har vi teke imot han, så vi har hans Ande, då er vi frelst og tilhøyrer han. Då skal vi også leve for han. Er vi fødde av Anden, då er vi Guds born og skal leve i fridomen i barnekåret hos Gud. Ved å tru at Gud vekte Jesus opp frå dei døde, vert vi rettferdige for Gud. Den rettferdige, ved tru skal han leve. Då lever vi av livets brød, som Gud gir oss frå himmelen, slik det er symbolisert i nattverden. Vi må ete det, så vi får oppleve at Jesu ord er ånd og liv for oss.  Og så må vi ære og takke han for det.

Desse lovnadane gjeld for henne også, det spørst berre om ho vil ta imot i tru og så ære og takke Faderen og Sonen. Kristus kallar på henne igjen og då er det opp til henne om ho vil seie ja eller nei til kallet, det er opp til henne å forstå det slik som ho vil og det vert hennar ansvar å forstå det rett og velje rett. 

Eg vil halde fram med å velsigne henne Virtuella fordi ho tok imot velsigninga Gud gav oss i Kristus, når ho var ung. Men om ho vil ta imot Kristus og velsigne han og verte velsigna slik som då, det er opp til henne. Dersom ho Virtuella ikkje vil ta imot Jesus, velsigne han og verte velsigna og soleis verte til velsigning, så er det ingen som kan gjere noko med det. Men eg kan halde fram med å velsigne han og verte velsigna og verte til velsigning, vere kanal for hans velsigning, vende huge opp til han og ta imot det som han gir meg frå det høge, verte fylt av den Heilage Ande. Og så ventar eg meg at han gir meg ei kone ved gjenfødinga.

Komme til Jesus slik som vi er.

Alle og ein kvar av oss må komme til Jesus slik som vi er, ingen kan komme med noko tilleggskrav. Er vi frelst, så tilhøyrer vi Jesus og skal leve for han og då kallar han oss til seg og utrustar oss til det, ved sitt ord og sin Ande. Då må vi også vende oss til han, høyre på han og følgje hans kall. Han gjer oss til menneskefiskarar på sin måte. Det er ikkje slik at dersom du vil leve for han, så må du verte pastor, prest, predikant, diakon eller misjonær, gå på bibelskule eller gjennomføre eit teologistudie for å verte kompetent til å leve for Kristus. Dersom dei ikkje vil godta meg slik som eg er, ikkje vil godta at eg får komme til Jesus slik som eg er, så skal eg i alle fall ikkje inn på nokon av dei bibelskulane eller teologistudia deira. Det har forresten ikkje vore aktuelt for meg uansett. For eg får komme til Jesus slik som eg er og vert opplærd som hans disippel. Det er heller ikkje slik at du treng å verte politisk engasjert. Du kan vel ha eit heilt vanleg ”verdsleg” yrke. Eg har vore fiskar og eg har studert realfag og gjennomført praktisk pedagogisk undervisning (PPU).

Prioritetsordninga, logikken i mi bøn for henne Reella.

Jesus sa han ville gjere meg til ein kanal for si velsigning og så sende han meg til Oslo med ein frigjerande bodskap. Igjen minner han meg om å verte fylt av den Heilage Ande, det er vel nettopp det som er den åndelege velsigninga, så det er ved fylden av Heilage Ande at eg vert kanal for hans velsigning. Jesus gir oss ånd og liv og vekker oss opp til liv i samfunn med seg og Faderen, velsigninga er at vi får komme inn att i samfunnet med Gud og får oppleve at han gjer sitt verk i våre liv, ved sitt Ord og sin Ande, i samsvar med 1.Mos.2. Paulus sa at vi skulle la Anden råde i vår døyelege lekam, den openberrar Ordet for oss, når Ordet ved trua smeltar saman med oss i våre hjarto, så får vi komme inn til Guds kvile, slik skal vi innta det lova landet. Det er målet og hendsikta, mannen skulle dyrke og verne Guds hage og det var det kvinna skulle hjelpe han med. Så med velsigninga gir han meg venteleg hjelp i form av ei kone i samsvar med 1.Mos.2.

Eg har fortalt at eg bad på liknande måte for henne Reella og fekk oppleve at Jesus svarde meg. Ho studerte biologi og etter PPU kalla han meg til å studere biologi. Dette semesteret har eg meldt meg til å ta oppatt ein eksamen i kvantekjemi og ein i vidaregåande cellebiologi, men eg har jobba fint lite med det, så det vert nok berre det siste, cellebiologien. Det er klart at her vert det spørsmål om å prestere noko, men i det eg gir Jesus første prioritet i mitt liv, så må eg prioritere det som han gir meg av berre nåde, gratis, utan krav om gjerningar, eg må prioritere å la han gjere sitt verk med meg og med oss. Når eg studerer gjer eg mitt verk, samtidig som eg let han gjere sitt verk og då har eg den innstillinga at eg tener han med det, oppgåva er framleis å dyrke og verne Guds hage. 

Eg tenkte på liknande vis om henne Reella og bad for henne, eg yngste av hjertet at Jesus skulle frelse henne, som fyrste prioritet og så yngste eg å få henne til kjæraste og kone som andre prioritet. Og dette vedkjende eg av eit ærleg og oppriktig hjerte for Jesus i mitt hjerte og mitt sinn, i mi stille bøn til han og fekk oppleve at han svarde meg. Dette var på slutten av 1980-talet. Sidan følte eg at eg kunne ikkje gløyme henne og det hang også saman med at den Heilage Ande minna meg om henne. Jesus sa til meg at ansinitet og utdanning hadde mindre betyding for han, men det verda trengde, var mitt varme hjarte. Så eg heldt fram med å be for henne på denne måten og velsigne henne og det vil eg framleis gjere. 

Etter at eg kom tilbake til Oslo i 2009 og byrja å gå på møte i Maranata, skreiv eg om korleis eg hadde bedt for henne Virtuella og henne Reella og korleis hadde opplevt at Jesus svarde meg og no sa Jesus til meg at han gir meg ei herleg og vidunderleg kvile i mitt hjerte og mitt sinn, som overgår min forstand. Då tenkte eg fyrst på henne Virtuella og så på henne Reella. Eg forstod at det var ved fylden av den Heilage Ande. Gud gjer sitt verk med meg og med oss ved sitt Ord og sin Ande, ikkje ved hær og ikkje ved makt, men ved Guds Ande. Så det er berre om å gjere for meg å verte fylt av den Heilage Ande.

Søke Herren kvar morgon. Når han frelser, skaper han noko som står til evig tid. Menneske kan ikkje legge til noko eller ta noko ifrå.

Jesus sa til meg at eg skulle legge inn det giret at eg søker han kvar morgon, gå ut og vitne for folk i nabolaget, der er folk som treng nokon å snakke med. Ja, så tenkte eg at eg skulle legge inn det giret for å lese til eksamen også, men det har det ikkje vorte mykje av. Eg har prata med nokre få karar og vitna for dei. Elles har eg vore mest oppteken av å vitne ved å skrive på facebook og legge ut artiklar på blogge-sida mi. 

Eg visste at ho Reella studerte biologi, sidan eg såg at ho gjekk ned mot biologibygget og eg møtte henne igjen der. Og når Jesus leia meg til å byrje å studere biologi, såg eg det som svar på mi bønn for henne. No har eg tenkt å byrje å lese til denne biologieksamenen igjen og då vil eg sjå det på denne måten og be for henne på denne måten. Det er viktig for meg å verte motivert av denne kjærleiken og verte driven av den Heilage Ande også når eg studerer. Etter det som Jesus sa til meg, om at verda treng mitt varme hjarte, er det faktisk viktigare enn sjølve studiane og å oppnå gode resultat i studiane. Det viktigaste er ikkje kva eg gjer og presterer, men at ved trua på Jesus fekk eg den Heilage Ande av berre nåde, utan krav om gjerningar, Jesus gir meg livets vatn gratis. Med glede får vi ause or frelseskjelda. Når Gud frelser menneske, skaper han noko som står til evig tid, menneske kan ikkje legge til noko eller ta noko ifrå. Men eg får oppleve at Gud gjer sitt verk med meg og med oss ved sitt Ord og sin Ande. Det er det viktigaste, det har størt betyding.

Jesus gav oss ikkje ei ånd som verkar missmod, men ei ånd som verkar kraft, kjærleik og visdom.

Jesus gir oss framtid og håp, men vi må vende hugen og blikket opp til han og sjå fram til at han kjem att og hentar oss heim til seg.

Når Gud vende lagnaden til israelsfolket, vende han lagnaden for dei andre folka også, det er førebilete på evangeliet som skulle forkynnast for alle folk, dermed er det også førebilete på Jesu gjenkomst.

JER 29,1 – JER 29,14 {BREVET TIL DEI BORTFØRTE I BABYLONIA}  Såleis lydde det brevet profeten Jeremia sende frå Jerusalem til dei eldste som var att mellom dei bortførte, og til prestane og profetane og alt det folket som Nebukadnesar hadde ført bort frå Jerusalem til Babylonia. 2 Det var etter at kong Jekonja hadde fare bort frå Jerusalem saman med kongsmora og hoffmennene, hovdingane i Juda og Jerusalem, handverkarane og smedane. 3 Brevet vart frambore av Elasa Sjafansson og Gemarja Hilkiason, som Juda-kongen Sidkia sende til Babylonia, til babylonarkongen Nebukadnesar, og det lydde så: 4   Så seier Herren, Allhærs Gud, Israels Gud, til alle dei som eg har ført bort frå Jerusalem til Babylonia: 5 Bygg dykk hus og bu i dei, planta hagar og et frukta or dei! 6 Ta dykk koner og få søner og døtrer! Finn koner til sønene dykkar og gift bort døtrene dykkar, så dei kan få søner og døtrer. De skal auka i tal der og ikkje minka. 7 Og sjå til at det må gå den byen vel som eg har ført dykk bort til, og bed til Herren for han! For når det går han vel, går det dykk vel òg. 8   Så seier Herren, Allhærs Gud, Israels Gud: Lat dykk ikkje narra av profetane og spåmennene som er hjå dykk, og bry dykk ikkje om det de drøymer! 9 For det er lygn det dei spår dykk i mitt namn. Eg har ikkje sendt dei, lyder ordet frå Herren. 10   Så seier Herren: Når sytti år er lidne for Babylonia, skal eg sjå til dykk. Då vil eg gjera det eg har lova, og føra dykk heim att til denne staden. 11 For eg veit kva tankar eg har med dykk, seier Herren, fredstankar og ikkje ulukketankar. Eg vil gje dykk framtid og von. 12   Når de kallar på meg og kjem til meg med bønene dykkar, vil eg høyra på dykk. 13 Når de søkjer meg, skal de finna meg. Ja, søkjer de meg av eit heilt hjarta, 14 lèt eg dykk finna meg, seier Herren. Så vil eg venda lagnaden dykkar og samla dykk frå alle dei folk og stader som eg har drive dykk bort til, lyder ordet frå Herren. Og eg vil la dykk koma heim att til den staden eg førte dykk bort ifrå.

2TI 1,5 – 2TI 1,10 Eg kan ikkje gløyma den ærlege trua di. Denne trua budde i Lois, mormor di, og i Eunike, mor di, og eg er viss på at ho bur i deg òg. 6   Difor vil eg minna deg om dette: Kveik på nytt den nådegåva frå Gud som er i deg, den du tok imot då eg la hendene på deg! 7 For Gud gav oss ikkje ei ånd som gjer motlaus, men ei ånd som gjev kraft og kjærleik og visdom. 8 Du skal ikkje skjemmast ved vitnemålet om vår Herre, og heller ikkje ved meg, som er fange for hans skuld. Men lid vondt for evangeliet, du òg, med den kraft som Gud gjev. [fange: Paulus skriv brevet frå fengslet i Roma. Sjå 1, 16 f; 4, 16.] 9 Han har frelst oss og kalla oss med eit heilagt kall, ikkje på grunn av gjerningane våre, men etter sin eigen vilje og nåde. Det er den nåden som er oss gjeven i Kristus Jesus frå æva av, 10 og som no har vorte openberra då vår frelsar, Kristus Jesus, kom til jord. Han har gjort døden til inkjes og ført liv og udøyelegdom fram i ljoset ved evangeliet.

Posted in Kristendom, Kristne møte 2019 | 1 Comment

2019.04.19 & 22. Påskefeiring i Maranata.

Langfredag. 

Tale ved Tore Kristiansen.

Etter nattverden song dei lovsangen.

MTT 26,30 {I GETSEMANE}  Då dei hadde sunge lovsongen, gjekk dei ut til Oljeberget. [lovsongen: Salmane 113-118, som dei song i to avdelingar når dei heldt påskemåltid.]

SLM 113,1 – SLM 113,9 {HAN REISER DEI RINGE OR STØVET}  Halleluja!  Syng lovsong, Herrens tenarar,  lovsyng Herrens namn! 2   Lova vere Herrens namn  frå no og til evig tid! 3   Frå solrenning til soleglad  skal Herrens namn vera lova. [Frå solrenning til soleglad: frå aust til vest, dvs. over heile jorda.]  4   Opphøgd er Herren over alle folkeslag,  over himmelen er hans herlegdom. 5   Kven er som Herren vår Gud,  han som tronar i det høge, 6   som ser ned i det djupe,  i himmelen og på jorda?  7   Han reiser dei ringe or støvet,  lyfter dei fattige or oska 8   og sessar dei saman med stormenn,  med hovdingane i sitt folk. 9   Barnlaus kvinne lèt han bu i huset  som lukkeleg mor til ein barneflokk.  Halleluja!  

SLM 114,1 – SLM 114,8 {DÅ ISRAEL DROG UT OR EGYPT}  Då Israel drog ut or Egypt,  då Jakobs ætt tok ut frå eit folk  som tala eit framandt språk, 2   vart Juda Herrens heilagdom  og Israel hans rike.  3   Sjøen såg det og rømde,  Jordan snudde og rann tilbake. [Sjøen: Sevsjøen.] 4   Fjella hoppa som verar  og haugane som lam.  5   Kva har hendt deg, sjø, sidan du rømer?  Kvifor renn du tilbake, Jordan? 6   De fjell, kvifor hoppar de som verar,  de haugar, kvifor spring de som lam?  7   Skjelv for Herrens åsyn, du jord,  skjelv for Jakobs Gud, 8   han som gjer berget til eit vatn  og harde fjellet til ei kjelde.  

Palmesøndag; Jesus reid inn i Jerusalem på ein asen-fole, sjølv om ingen hadde ride på den før, var den heilt roleg og lydde han.

5MO 25,17 – 5MO 25,19 {STRAFFA OVER AMALEKITTANE}  Kom i hug kva amalekittane gjorde mot deg den gongen de var på ferda frå Egypt. 18 Dei kom imot deg på vegen då du var trøytt og sliten, og utan age for Gud hogg dei ned alle i baktroppen som hadde vorte liggjande etter. 19 Når Herren din Gud lèt deg få ro for alle fiendar rundt ikring i det landet Herren din Gud gjev deg til odel og eige, skal du rydja ut minnet om amalekittane under himmelen. Gløym ikkje det!  

2MO 17,8 – 2MO 17,16 {STRIDEN MED AMALEKITTANE}  Sidan kom amalekittane til Refidim og gav seg i strid med israelittane. 9 Då sa Moses til Josva: “Vel deg ut ein flokk menn, ta i veg og hald slag med amalekittane! I morgon skal eg stå øvst på haugen med gudsstaven i handa.” 10 Josva gjorde som Moses sa, og tok opp striden med amalekittane. Samstundes steig Moses, Aron og Hur opp på toppen av haugen. 11 Då gjekk det så at så lenge Moses heldt handa i veret, hadde israelittane overtaket. Men når han lét handa siga, var amalekittane dei sterkaste. 12 Men så tok Moses til å trøytna i hendene. Då fann dei ein stein og la til rettes for han; den sette han seg på, og Aron og Hur stødde hendene hans, ein på kvar side. Så var hendene hans støe heilt til sola gladde. 13 Såleis vann Josva over amalekittane og hæren deira med kvasse sverdet. 14   Sidan sa Herren til Moses: “Skriv dette opp i ei bok, så det ikkje går dykk or minne, og ta det opp att for Josva! For eg vil rydja ut minnet om amalekittane frå jorda.” 15 Då bygde Moses eit altar og kalla det “Herren er hærmerket mitt”. 16 Og han sa: “Ei hand er rett ut frå Herrens høgsete. Han skal strida mot amalekittane frå ætt til ætt.”  

På palmesøndag ropte folket ”hosianna”, nokre dagar seinare ropte dei krossfest. Israelsfolket kjempa mot amalekittane, mot kjøt og blod,  men vi har kamp mot vondskapens åndehær. To mann støtta opp under Moses sine armar, men Jesus vart igjen åleine.

EFE 6,10 – EFE 6,20 {GUDS FULLE RUSTNING}  Til sist: Vert sterke i Herren og i hans veldige kraft! 11 Ta Guds fulle rustning på, så de kan stå dykk mot djevelens lumske åtak. 12 For vi har ikkje strid mot kjøt og blod, men mot makter og herredøme, mot verdsens herrar i dette mørkret, mot vondskapens åndehær i himmelrømda. 13 Ta difor Guds fulle rustning på, så de kan gjera motstand på den vonde dagen, vinna over alt og verta ståande. 14 Så stå då med sanninga til belte om livet og rettferda til brynje, 15 og lat fredens evangelium gjera dykk budde til å gå i strid. 16 Ta framfor alt trua til skjold! Med det kan de sløkkja alle gloande piler frå den vonde. 17 Og ta frelsehjelmen og Andens sverd som er Guds ord. 18 Gjer dette i bøn, og legg alt fram for Gud! Bed alltid, i Anden! Vak og hald ut i bøn for alle dei heilage. 19 Bed for meg òg, at eg må få dei rette ord når eg skal tala, så eg med frimod kan forkynna løyndomen i evangeliet, 20 som eg er sendebod for her i fengslet òg. Bed om at eg ved evangeliet må få frimod til å tala som eg skal.  

KOL 2,14 – KOL 2,15 Og han strauk ut skuldbrevet mot oss, det som var skrive med lovbod og gjekk oss imot; han tok det bort då han nagla det til krossen. 15 Han avvæpna maktene og herredøma og stelte dei fram til spott og spe då han synte seg som sigerherre over dei på krossen.  

SLM 22,13   Sterke oksar kringset meg,  Basan-stutar flokkar seg rundt meg. [Basan-stutar: store, sterke oksar; her bilete på vonde menneske. Sml. Am 4, 1.]

JES 63,5   Eg såg meg om, det var ingen som hjelpte,  eg vart forfærd, men fekk inga støtte.  Då kom min arm meg til hjelp,  min harme stødde meg.

Jesus stod opp til vår rettferdiggjering, han sette seg ved Faderens høgre hand og ber for oss, velsignar oss og forsvarar oss, han er vår advokat hos Faderen og slik er den Heilage Ande vår advokat på jorda.

Tungetale ved ei kvinne, tyding ved Tore.

Løft seiersmerket, fra den stad du befinn deg, i det omstendet du er, løft sigersmerket, det er kva eg gjorde på korset. Påkall mitt namn og la det få lov til å lyde, så skal du få lov til å kjenne krafta frå korset, krafta frå den Heilage Ande, den skal setje deg fri, løfte deg opp og gi deg forløysing. For du treng utfriing og utfriinga du treng, den har eg til deg. Den er blodkjøpt på korset, den er blodkjøpt på det verket eg gjorde. Derfor takk meg for blodet, takk meg for forsoninga, det er alt saman gjort til din eigedom.

Bry deg ikkje om andre meiner, men sjå til at ditt hjerte er i rett forhold til meg. Tenk ikkje på alt det som har vore, men sett ein strek over di fortid, så skal eg, Herren, gjere alle ting nye. For i dag skal eg hjelpe deg, i kveld skal eg fornye deg. No er den velbehagelege tid. Derfor, lov meg og pris meg, så skal du få kjenne at det som du trudde var tapt, det skal eg vekke til live igjen og atter ein gong skal du vere med i kampen, endå ein gong skal du gå ut i dansen med dei glade, for eg, Herren, eg fornyar deg og gjennoppliver deg. Halleluja.

Aktuelle bibelvers.

OSP 4,23   Ta vare på hjarta framfor alt du tek vare på,  for livet går ut frå det.

JES 43,16 – JES 43,21 {SJÅ, EG SKAPER NOKO NYTT}  Så seier Herren,  han som gjorde veg gjennom sjøen,  ein stig i det veldige vatnet, 17   som førte hestar og vogner,  hær og hovdingar uti.  Der vart dei liggjande og reiste seg ikkje,  dei slokna som ein veik.  18   Tenk ikkje på det som hende før,  gjev ikkje akt på det som eingong var! 19   Sjå, eg skaper noko nytt.  No gror det fram.  Merkar de det ikkje?  Ja, eg legg veg i øydemarka  og stigar i den aude hei. 20   Dyra på marka skal æra meg,  både sjakalar og strutsar.  For eg gjev vatn i øydemarka,  lèt elvar renna i den aude hei,  så mitt utvalde folk kan få drikka. 21   Det folket eg har skapt meg,  skal forkynna min pris.  

JES 48,6   Du har høyrt og sett det alt.  Må de ikkje sanna det?  Men no forkynner eg noko nytt,  dulde ting som du ikkje veit om. 

JER 31,22   Kor lenge vil du snu deg hit og dit,  du fråfalne dotter?  No vil Herren skapa noko nytt i landet;  då kan ei kvinne verja ein mann.  

2KO 5,17 Difor, om nokon er i Kristus, er han ein ny skapning. Det gamle er borte, sjå, det er kome noko nytt.

JER 31,4   Endå ein gong skal eg byggja deg,  ja, du skal byggjast,  Israel, du unge møy.  Endå ein gong skal du pryda deg med handtrommer  og gå ut i dansen med dei glade.

JES 57,15   Så seier han som er høgt opphøgd,  han som tronar evig og heiter Den Heilage:  I det høge og heilage bur eg  og hjå den som er knust og nedbøygd i ånda.  Eg vekkjer ånda til liv hjå dei bøygde  og hjarta til liv hjå dei knuste.

SKR 4,6 – SKR 4,7 Då tok han til ords og sa til meg:   Dette er Herrens ord til Serubabel:  Ikkje med makt og ikkje med kraft,  men med min Ande,  seier Herren, Allhærs Gud.  7   Kven er vel du, du mektige fjell?  Framfor Serubabel skal du verta ei slette.  Han skal føra fram toppsteinen,  medan dei ropar:  “Nåde, nåde vere med han!” [føra fram toppsteinen: fullføra tempelbygget (v. 9).]  

JES 43,19   Sjå, eg skaper noko nytt.  No gror det fram.  Merkar de det ikkje?  Ja, eg legg veg i øydemarka  og stigar i den aude hei.

ÅPE 21,1 – ÅPE 21,8 {DEN NYE HIMMELEN OG DEN NYE JORDA}  Eg såg ein ny himmel og ei ny jord. For den fyrste himmel og den fyrste jord hadde kvorve bort, og havet var ikkje meir. 2 Og eg såg den heilage byen, det nye Jerusalem, koma ned frå himmelen, frå Gud, budd som ei brur som er pynta for sin brudgom. 3 Frå kongsstolen høyrde eg ei høg røyst som sa: “Sjå, Guds bustad er hjå menneska. Han skal bu hjå dei, og dei skal vera hans folk, og Gud sjølv skal vera hjå dei. 4 Han skal turka kvar tåre frå augo deira, og døden skal ikkje vera meir, og ikkje sorg og ikkje skrik og ikkje pinsle. For det som før var, er borte.” 5   Då sa han som sit på kongsstolen: “Sjå, eg gjer alle ting nye!” Og han la til: “Skriv det opp! For desse orda er pålitelege og sanne.” 6 Så sa han til meg: “Det har hendt! Eg er Alfa og Omega, opphavet og enden. Eg vil gje den tyrste av kjelda med livsens vatn for inkje. 7 Den som sigrar, skal arva dette, og eg vil vera hans Gud, og han skal vera min son. 8 Men dei som er reddhuga og vantruande og vanheilage, dei som myrdar og driv hor, trollmennene og avgudsdyrkarane og alle lygnarane, deira plass skal vera i sjøen som brenn med eld og svovel. Det er den andre døden.”  

Kommentar.

Eg fekk med meg møtet på Facebook, det meste på direkten også. Bodskapen som kom gjennom tyding av tungetale kunne vere til nokon som var der eller som dei har kontakt med. Og eg vil håpe på at dei har fått kontakt med henne Virtuella, så det var til henne eller om henne, så får ho forstå det på sin måte. Når eg høyrer ein slik bodskap, tenker eg intuitivt at det er til meg og så tenker eg over kor vidt det passar. Eg tenker slik at Kristus er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er han hovudet for kyrkja som er hans brud og slik gjer han meg til kanal for si velsigning. Så eg skriv om eit par kvinner for å velsigne dei og så spørst det som dei tek imot velsigninga.

Det som eg trudde var tapt.

Sitat frå bodskapen: 

”Derfor, lov meg og pris meg, så skal du få kjenne at det som du trudde var tapt, det skal eg vekke til live igjen og atter ein gong skal du vere med i kampen, endå ein gong skal du gå ut i dansen med dei glade, for eg, Herren, eg fornyar deg og gjennoppliver deg.”

Jesus talar om det som eg trudde var tapt og det må no vere ho Virtuella. Men han vil vekke henne til live igjen. I det siste har eg tenkt mykje på  henne, skrive om henne og bedt for henne og rett før møtet tenkte eg på Jesu ord om at vi skal elske kvarandre, så eg skal elske henne. Vi har vel lett for å tenke som so at når ein mann byrjar å verte glad i ei kvinne, så er det mest som luksus han invilgar seg for sitt vedkommande, så spørst det om han er så heldig at ho svarar ja på hans frieri, elles bør han halde seg unna med kjærleiken sin, den har ingen betydning og han bør heller finne seg noko anna å tenke på, heller prøve å finne seg ei anna kvinne. Men Jesus sa vi skulle elske kvarandre, ja vel, så skal eg elske henne. 

For eg har då fortalt om korleis eg bad for henne når eg gjekk på gymnaset, eg erkjente at Guds kjærleik var mellom oss og den var rett, same enten ho ville seie ja eller nei til mitt frieri. Med den vedkjenninga opna eg meg endå meir for denne kjærleiken og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande (Rom.5,1-5), så den openberra henne for meg som Faderens barn som han elska og hadde omsorg for og som ei ung jente som levde i eit kjærleiksforhold til Kristus som hans brud. Eg opplevde det vel eigentleg slik at det var Faderen og Sonen som elska henne og som elska henne gjennom meg. 

Dette var rett og det er det framleis, Faderen og Sonen vil framleis elske henne slik. Mange år seinare sa Jesus han ville gjere meg til kanal for si velsigning og då er det no tydelegvis på den måten. Eg skal ikkje sjå på omstenda, men sjå på han og kva han har gjort for meg, i meg og gjennom meg. Jesu frelsesverk er fullført og fullkome, han er fullkomen og det livet og den Anden han gir oss frå himmelen er fullkome.

Ikkje bry deg om kva andre meiner, men sjå til at ditt hjerteforhold til Jesus er rett.

Jesus sa til oss: 

” Bry deg ikkje om andre meiner, men sjå til at ditt hjerte er i rett forhold til meg. Tenk ikkje på alt det som har vore, men sett ein strek over di fortid, så skal eg, Herren, gjere alle ting nye. For i dag skal eg hjelpe deg, i kveld skal eg fornye deg.”

Eg skal ikkje bry meg om kva andre meiner, men sjå til at mitt hjerteforhold til Jesus er rett. det vart sagt ”i dag” og ”i kveld” , så eg tenker meg at det kjem som svar på korleis eg no ber for henne, eg ber for henne slik som når eg var ung, når eg gjekk på gymnaset. Jesus gav oss ånd og liv og vekte oss opp til livi samfunn med seg og Faderen. Anden openberra henne for meg som eit Guds barn, som Faderen elska og hadde omsorg for, ho levde i eit kjærleiksforhold til han, som hans barn og i eit kjærleiksforhold til Jesus, som hans brud. Eg ville ho skulle halde fram med å leve i dette kjærleiksforholdet til Faderen og Sonen og Jesus vil frigjere henne og frelse henne og gjenopprette det. Det skal eg glede meg over.

Eg har skrive at eg likte å vere saman med henne og prate med henne og eg ser fram til å få møte henne igjen, men eg orkar ikkje tanken på at ho som har vore kona til ein annan mann i 40 år no likevel skulle verte kona mi. Men håpet om Guds herlegdom gjorde oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik er utrent i våre hjarto ved den Heilage Ande. Den kjærleiken og herlegdomen nyt eg i mitt hjerte og mitt indre menneske og den nytinga overgår alt det som denne verda har å by på. Guds herlegdomen overgår alt det som denne verda har å by på og når Jesus seier eg skal sjå til at mitt hjerte er i rett forhold til han, så skal eg sjå til at mitt hjerte nyt den herlegdomen. Ikkje noko kjem opp imot det og ikkje noko fortener å erstatte det på nokon som helst måte. Eg drikk ikkje av denne verda sine sprukne brunnar, men eg drikk av kjelda med det levande vatnet, Jesus gir meg det gratis, utan krav om gjerningar. 

JER 2,13   For to vonde ting har folket mitt gjort:  Dei har gått bort frå meg,  kjelda med levande vatn,  og hogge seg brunnar,  leke brunnar som ikkje held vatn.  

JOH 4,13 – JOH 4,14 Jesus svara: “Kvar den som drikk av dette vatnet, vert tyrst att. 14 Men den som drikk av det vatnet eg vil gje han, skal aldri meir tyrsta. Det vatnet eg vil gje han, vert i han ei kjelde med vatn som vell fram og gjev evig liv.”

ÅPE 22,17 Anden og brura seier: “Kom!” Og den som høyrer det, skal seia: “Kom!” Den som tyrstar, skal koma, og den som vil, skal få livsens vatn for inkje.

Svært mykje av den verdslege kunnskapen er som frukta av kunnskapstreet, dei åt av frukta og såg at dei var nakne og derfor gøymde dei seg for Gud. Dei forgudar seg med sin moral- og politisk-filosofiske kunnskap, og sidan dei såg at dei var nakne, vart det som dei såg og sansa i den ytre fysiske naturen og i det ytre fysiske miljøet brukt fom argument mot å leve i samfunn med Gud som er ånd. I denne verda er dette eit tilbakevendande problem og vi må vel berre innsjå at utan at vi heilt merkar det, er det eit tilbakevendande problem i våre liv og for den kristne kyrkja, så vi ikkje vert så rikt velsigna som vi eigentleg, aller helst skulle verte, så velsigninga vert ikkje så rikeleg kanalisert som den aller helst skulle. 

Men det heng nok saman med at der er menneske som søker slik kunnskap, med den metoda og med den rasjonaliteten, for sidan dei ikkje trur på Gud og hans Ord, har dei ikkje kunnskap om menneskelivet på andre måtar. Men sidan vi trur på Gud og hans Ord, har vi visdom, vit og kunnskap ved at Anden openberrar Ordet for oss.

I den gamle pakt vart omskjeringa gjort på mannens kjønnslem og det gjer det klart at kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne skal han med Gud å gjere. Dette er førebilete på hjerteomskjeringa i den nye pakta, så vi skal la Anden råde over kjønnslysta. Og Paulus gjer det då klart for oss at vi skal la Anden råde over lysta, vi skal la Anden råde i vår døyelege lekam, den skal vere eit tempel for den Heilage Ande. Herren er Anden og der Herrens Ande er, der er det fridom.

Vi skal tru på han med hjertet og elske han og elska kvarandre. Då vil han openberre seg for oss. Han frelser henne og set henne fri, venteleg vil han som brudgom fri til henne som si brud og venteleg vil ho seie ja til hans frieri, for slik er den kristne fridomen. Får eg då oppleve at han elskar henne gjennom meg, så veit eg at det er rett og det er herleg. Det skal eg innstille meg på, ved å takke han for det fullførde og fullkomne frelsesverket. 

Håpet om Guds herlegdom gjorde oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik vart utrent i våre hjarte ved den Heilage Ande som var oss gitt. Og eg fekk oppleve at Faderen og Sonen elska henne Virtuella gjennom meg. Jesu frelsesverk er fullført og fullkome, så når vi bygger på evangeliets grunnvoll er der ingen grunn til at vi ikkje framleis skal få oppleve det.

RMR 8,31 – RMR 8,39   Kva skal vi så seia til dette? Er Gud for oss, kven er då imot oss? 32 Han som ikkje sparte sin eigen Son, men gav han for oss alle, kan han anna enn gje oss alle ting med han? 33   Kven vil klaga Guds utvalde? Gud er den som frikjenner. 34 Kven kan då fordøma? Kristus Jesus døydde, ja, meir enn det, han stod opp og sit ved Guds høgre hand, og han bed for oss. 35 Kven kan skilja oss frå Kristi kjærleik? Trengsle eller angst eller forfylging eller svolt eller nakenskap eller fare eller sverd? 36 Det står då skrive:  For di skuld vert vi drepne dagen lang,  vi vert rekna som slaktesauer. 37 Men i alt dette vinn vi meir enn siger ved han som elska oss. 38 For eg er viss på at korkje død eller liv, korkje englar eller krefter, korkje det som no er eller det som koma skal, eller noka makt, 39 korkje det som er i det høge eller i det djupe, eller nokon annan skapning skal kunna skilja oss frå Guds kjærleik i Kristus Jesus, vår Herre.  

Jesus gir meg utfriing.

Sitat frå bodskapen:

”Løft seiersmerket, fra den stad du befinn deg, i det omstendet du er, løft sigersmerket, det er kva eg gjorde på korset. Påkall mitt namn og la det få lov til å lyde, så skal du få lov til å kjenne krafta frå korset, krafta frå den Heilage Ande, den skal setje deg fri, løfte deg opp og gi deg forløysing. For du treng utfriing og utfriinga du treng, den har eg til deg. Den er blodkjøpt på korset, den er blodkjøpt på det verket eg gjorde. Derfor takk meg for blodet, takk meg for forsoninga, det er alt saman gjort til din eigedom.”

Ja, no i det siste har eg løfta sigersmerket ved å skrive på Facebooksidene til Resett og Gruppen for Frp-venner. 

For vel ti år sidan kalla Jesus meg til Oslo med ein frigjerande bodskap. Sidan har han fleire gongar tala til meg om at han set meg fri. Eg forstår det slik at den såkalla kvinnefrigjeringa ikkje var noko frigjering likevel, så eg skulle forkynne den ekte frigjeringa Gud gir oss i Kristus. Strategien deira er å forføre kvinna, for så å bruke henne til å lokke mannen med. Men det er då ved at Kristus frelser og frigjer meg at eg kan forkynne den glade bodskapen både til den kvinna det gjeld og til andre.

Når eg var ein gutunge, hadde eg trua på Jesus i mitt hjerte. Eg visste kor viktig det var å kjennast ved han for menneska, men då kom menneskefrykta, så eg berre tagde stilt om det. 

MTT 10,32 – MTT 10,33 {VEDKJENNING OG ETTERFYLGING}  Den som kjennest ved meg for menneska, han skal eg òg kjennast ved for Far min i himmelen. 33 Men den som fornektar meg for menneska, han skal eg òg fornekta for Far min i himmelen.

Om eg vedkjende mi tru overfor dei andre elevane, ville det verke som om eg prøvde å framstå som betre enn dei og betre enn eg var, medan dei andre dermed ville verte forstått som ikkje-truande og slemme og dersom eg vart mobba, ville det kanskje fort vise seg at eg ikkje var så snill likevel. Problemstillinga er typisk. Eg tenkte også med litt frykt på lærde, kanskje lærarar, som kunne vere ateistar.

Men eg vedkjende det for Jesus i mi bøn til han og bad han frigjere meg frå denne menneskefrykta. Men seinare, når eg opplevde fylden av den Heilage Ande og vart meir voksen og sjølvstendig, vart eg svært så frimodig med å vedkjenne Jesus namn. Mange unge vart med i den karismatiske rørsla og vart svært så frimodige med å ved kjenne si tru på Kristus. Det forundra meg at mange kristne vart så skeptiske, men det er og blir forkynninga av forsoningsverket og fylden av den Heilage Ande som er den frigjerande bodskapen for oss alle. Spesielt forundra det meg at det skulle vere så stor skepsis til at kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne skulle ha med Gud å gjere, slik som det har vist seg i mitt forhold til henne Virtuella. Men når vi held oss til den same evangeliske og karismatiske forkynninga, får vi oppleve at Anden openberrar Ordet for oss, så det vert klart for oss kva den fundamentale motsetnaden består i. 

Når eg sidan har studert realfag, har eg kome i kontakt med folk som kalla seg ateistar, men eg har likevel kunna prate nokså fritt med dei også om mi tru og dei har vist meg forståing og medføling. Det er nok ikkje alle av dei som er så ”skræmelege” likevel. I vitskapen har vi ei felles interesse for sanning. Og trua på Gud har inspirert folk til å stille hypoteser og gjer det sikkert framleis, vi må berre passe på å ikkje verte dogmatiske, vi må ha eit ope sinn, både med å stille hypoteser og med å observere og eksperimentere.

Vi skal ikkje undre oss over at verda hatar oss, for ho har hata Kristus først. Men det som forundrar meg, er at det er så mange kristne som ikkje vil vite av vedkjenninga mi. Og kvifor det? Fordi dei ikkje satsar på at Anden openberrar Ordet for oss og den åndelege og rasjonalistiske innsikta som vi soleis får. Dei satsar på dogmatiske innprenting i staden, så menneska vert indoktrinerte og programmerte. Så kjem dei økonomiske og politiske interessene også. Og så kjem der fleire økonomiske, politiske og religiøse interesser inn i bildet. Ja, det viser seg at det var nettopp det eg frykta som skjedde; kvinna vart dåra og forførd slik som ved syndefallet og så prøver dei å bruke kvinna til å lokke mannen med.

Men eg kan no halde fram med å be slik som eg gjorde når eg var ein liten gutunge. Ved reinsinga i Jesu blod og fylden av den Heilage Ande vert lenker brotne og reip slitne av, så fangen vert fri. Den Heilage Ande herleggjer og openberrar Kristus for oss som vår frelsar og Herre. Så eg får kjennast ved han som hovudet for mannen, så mannen blir hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kyrkja som er hans brud. Han er sanninga som set oss fri, Herren er Anden og der Herrens Ande er, der er det fridom.

Entusiasmen og iveren i den karismatiske rørsla var stor og på sett og vis har den hatt fakter som ber preg av motesak, så gliset til tider kunne verke påklistra og kunstig. For det einskilde individ kunne det verte forstått som sjølvnyting, narsicissme, medan vekkinga bar meir og meir preg av massesuggesjon, ein kollektiv trend med einsretting, som i Hegels dialektikk, men den einskilde sine behov vert ikkje ivaretekne likevel. Då er det berre ein ting å gjere med det og det er å bøye seg ved korsets fot igjen, der finn vi den ekte kjærleiken, derfor skal vi glede oss. Denne kjærleiken skal vere mellom oss. Eg tenker på ein bodskap som kom i dFEF i M40 i Oslo i februar 2011, https://tsivert.com/2016/08/08/2011-02-12-m40-jesus-kalla-sions-dotter-til-a-frigjere-seg/ 

Søke han i løynkammerbøna, så vi opplever at håpet om Guds herlegdom gjer oss ikkje til skamme, for Guds kjærleik er utrent i våre hjarte ved den Heilage Ande som er oss gitt (Rom.5,1-5). Vi meiner då at vi nyt Guds velbehag og det må vi vere bevisste på og takke og ære han for det. Til forveksling kan det likne på narscisissme, men vi nyt ikkje oss sjølve og heller ikkje det som er rundt oss, vi skal ikkje sjå på oss sjølve og heller ikkje på det som er rundt oss, men løfte hugen og blikket opp til Jesus og sjå på han og vende hugen til det som han gir oss frå himmelen, så vi nyt Guds kjærleik og velbehag og hans herlegdom. Ved at vi søker han av heile vårt hjerte, får vi oppleve det i vårt hjerte. Vi gjer rett i å nyte det i hjerte, kropp og sjel, sjølv om det liknar narscissisme, for vi veit at vi nyt ikkje oss sjølve, men vi nyt Guds velbehag. Eg skal halde ved like Andens loge på mitt hjertes altar, vere brennande i ånda, kjærleiken skal framleis få flamme opp i meg. 

Jesus rørte ved oss med sin Ande og sin kjærleik og vekte oss og talte til oss, derfor svarar vi på hans kjærleik med kjærleik, slik fekk han oss i tale og slik får han oss framleis i tale. Slik får han oss til å gå ut og vitne om han. Og folk vil merke at det er ekte og det kjem frå hjertet. For vi søkte Herren av heile vårt hjerte, kalla på han og han let seg finne. Ved korsets fot fann vi den ekte kjærleiken, derfor skal vi glede oss, den er i våre hjerte og den skal vere mellom oss. Og eg skal bidra i kyrkjelyden med det som Gud har gitt i mitt hjerte. 

Den utfriinga eg treng har Jesus kjøpt for meg med sitt blod, med forsoninga, derfor skal eg takke han for det, det er alt saman gjort til min eigedom. No er det slik at når vi er frelst, så tilhøyrer vi Faderen og Sonen og då tilhøyrer vi på sett og vis kvarandre også, vi er lemer på Jesus lekam og lever for han, men då er vi lemer for kvarandre også. Og som Guds son får eg be som arving. Gud skaper oss i Kristus og då skaper han oss i samsvar med 1.Mos.2, for han er den same no. Jesus gir meg ånd og liv og liv i overflod (Joh.10,10) i samsvar med 1.Mos.2, så eg ventar meg at eg frå oppleve at han vekker opp ei kvinne slik, for å gi meg henne til kone. For alt dette er gjort til min eigedom i forsoningsverket.

Sette eit strek over di fortid.

Jesus sa: ” Tenk ikkje på alt det som har vore, men sett ein strek over di fortid, så skal eg, Herren, gjere alle ting nye.” Ja, eg har no bedt Jesus gi meg ei frelst kvinne til kone sidan eg var ung og han har svart meg positivt på det heile tida, det er inkludert i det fullførde frelsesverket. Men det har enno ikkje vorte noko av. Det har ikkje vorte nokon suksess enno, temmeleg misslukka, eigentleg. Og då er det mykje ann som har vorte misslukka også. Det har hendt eg har gjort noko dumt og det grev meg, spesielt når eg har oppført meg dårleg overfor andre, eg skulle yngst eg hadde oppført meg betre og sagt noko betre til dei. Får eg setje eit strek over slikt, setje strek over mi fortid, så er det no bra for meg. Men det er altså den glade og frigjerande bodskapen som er slik, det gamle får vi legge bak oss og så får vi ta imot det nye i tru. Og det er Jesus som seier det til meg fordi han elskar meg. 

Eg har bedt han om ei frelst kvinne til kone, sidan eg var ung og han har svart meg positivt på det heile tida, det er inkludert i det fullførde frelsesverket. Og det er då han som kjem med det nye, så då skal det vere berre å setje strek over mi fortid. Men er dette nye ho Virtuella, så må no ho setje strek over si fortid. Eg har no helde meg til Herren sidan eg var ung og vandra med han, sjølv om livet mitt ikkje har vore ei stor suksess, eg kan godt innrømme at kristenlivet mitt heller ikkje har vore nokon stor suksess, sidan eg ikkje har lukkast i denne saka enno. Men det er då kvinna det står i.

2. Påskedag.

Innleiing ved Knut Hübenbecker.

Jesus frelseverk er fullført, det gir oss evig frelse.

JOH 19,25 – JOH 19,30   Attmed Jesu kross stod mor hans og morsyster hans, Maria som var gift med Klopas, og Maria Magdalena. 26 Då Jesus fekk auga på mor si, og såg den læresveinen han hadde kjær stå attmed henne, sa han til mor si: “Kvinne, det er son din.” 27 Så sa han til læresveinen: “Det er mor di.” Frå den stunda tok læresveinen henne heim til seg. 28   Jesus visste no at alt var fullført. Og for at Skrifta skulle oppfyllast, sa han: “Eg er tyrst.” 29 Det stod eit kar med eddikvin der. Av den vinen fylte dei ein svamp, som dei sette på ein isopstilk og heldt opp til munnen hans. [isop: Sjå Tillegg.] 30 Då Jesus hadde fått eddikvinen, sa han: “Det er fullført!” Så bøygde han hovudet og anda ut.

Jesus har sigra over alle problem, han er løysinga på alle våre problem. Vi kan komme til han med alle våre problem og behov.

Tale ved Tore Kristiansen.

FIL 4,4   Gled dykk i Herren alltid! Atter vil eg seia: Gled dykk!

APG 16,25 – APG 16,34   Midnattstider heldt Paulus og Silas bøn og song lovsongar til Gud, og fangane lydde på dei. 26 Brått kom det eit sterkt jordskjelv, så grunnvollen under fengslet riste. Med ein gong sprang alle dørene opp, og lekkjene losna av alle fangane. 27 Fangevaktaren fór opp or svevnen, og då han såg at fengselsdørene stod opne, drog han sverdet og ville drepa seg; for han trudde fangane hadde rømt. 28 Men Paulus ropa med høg røyst: “Gjer deg ikkje noko vondt! Vi er her alle.” 29 Då bad han om ljos og sprang inn og kasta seg skjelvande ned for Paulus og Silas. 30 Og han leidde dei ut og sa: “Kva skal eg gjera, herrar, så eg kan verta frelst?” 31 Dei svara: “Tru på Herren Jesus, så skal du verta frelst, både du og huslyden din.” 32 Så tala dei Herrens ord til han og alle som var i huset hans. 33 Og i denne seine nattetimen tok han dei med seg og vaska såra deira. Straks etter vart han døypt med alle sine. 34 Sidan tok han dei med seg heim og gav dei mat, og han var hjarteglad fordi han og alt folket hans var komne til tru på Gud.

LUK 13,22 – LUK 13,35 {DEN TRONGE DØRA}  Medan han var på veg til Jerusalem, fór han ikring frå by til by og frå landsby til landsby og lærte folket. 23 Då var det ein som spurde: “Herre, er det få som vert frelste?” Han sa til dei: 24   Strid alt de kan for å koma inn gjennom den tronge døra! Mange, seier eg dykk, skal freista å koma inn, men ikkje greia det. 25 Når husbonden fyrst har reist seg og stengt døra, og de står utanfor og bankar på og seier: “Herre, lat opp for oss!” då skal han svara: “Eg veit ikkje kvar de er ifrå.” 26 Då kjem de til å seia: “Vi har ete og drukke i lag med deg, og du lærte på gatene våre.” 27 Men han skal svara: “Eg veit ikkje kvar de er ifrå. Gå bort frå meg, alle de som gjer urett!” 28 Og de skal gråta og skjera tenner når de får sjå Abraham og Isak og Jakob og alle profetane i Guds rike, men de sjølve er kasta utanfor. 29 Og det skal koma folk frå aust og frå vest, frå nord og frå sør og sitja til bords i Guds rike. 30 Og sjå, nokre av dei siste skal verta dei fyrste, og nokre av dei fyrste skal verta dei siste.   31 {JESUS OG HERODES}  I same stunda kom det nokre farisearar og sa til han: “Du må koma deg bort herifrå. Herodes tenkjer på å drepa deg.” [Herodes: Herodes Antipas. -> Matt 14, 1.] 32 Men han svara: “Gå og sei til den reven: I dag og i morgon driv eg ut vonde ånder og gjer sjuke friske att, og tredje dagen er eg ved målet. 33 Men i dag og i morgon og endå ein dag lyt eg vera på vegen, for ein profet kan ikkje lata livet nokon annan stad enn i Jerusalem.   34 {KLAGE OVER JERUSALEM}  Jerusalem, Jerusalem, du som slår i hel profetane og steinar dei som er sende til deg! Kor ofte ville eg ikkje samla borna dine, som ei høne samlar kyllingane under vengene sine. Men de ville ikkje. 35 Så høyr: Audt og tomt skal huset dykkar verta. Eg seier dykk: De skal ikkje sjå meg før den dagen de seier: Velsigna vere han som kjem, i Herrens namn.”   

Herodesane veik ikkje av vegen for å drepe for å få makt, endåtil sine næraste. Herodes den Store utrydde guteborn under 2 år, fordi han hadde høyrt rykte om at ein konge (Jesus) var fødd. Son hans, Herodes Antipas hadde teke kona til bror sin og døyparen Johannes hadde sagt at det hadde han ikkje lov til. Herodes Antipas kasta han og for å oppfylle ein lovnad til dotter si, fekk han Johannes halshogd, det kom som krav frå kona hans.  Jesus vart ført fram for Herodes Agrippa, for å verte dømd og i følgje historia fekk han apostelen Jakob halshogd.  

Men no hadde altså Jesus to dagar på seg, til å drive ut vonde ånder og lækje sjuke og tredje dagen skulle han ride inn i Jerusalem på ein asenfole. Til samanlikning stod Jesus oppatt etter tre dagar. 

LUK 9,58 Jesus svara: “Revane har hi, og fuglane under himmelen har reir, men Menneskesonen har ikkje noko han kan kvila hovudet sitt på.”

I vår tid er det mange som seier at alt er relativt. Men vi som trur på Jesus, har noko absolutt å halde oss til. 

Hosianna betyr: Herre hjelp, Herre frels.

Når vi seier ”Hosianna, Davids Son, velsigna vere han som kjem i Herrens namn”, så skal vi også kunne seia til ein bror: Velsigna vere du som kjem i Herrens namn. 

Fem dagar seinare ropa dei krossfest. Så Djevelen hadde gjort sitt verk på denne tida, men Jesus sigra over han på korset, igjen er det tale om tre dagar, men no  plyndra han Djevelen.  Han sigra over Djevelen og døden og stod oppatt tredje dagen.

HEB 12,1 – HEB 12,2 {TRUA SIN OPPHAVSMANN OG FULLENDAR}  Når vi har så stor ei sky av vitne ikring oss, så lat oss leggja av alt som tyngjer, og synda som har så lett for å hanga ved oss, og med tolmod fullføra det laupet som er lagt framfor oss, 2 med augo feste på han som er trua sin opphavsmann og fullendar, Jesus. For å få den gleda som venta, tolte han krossen utan å bry seg om vanæra, og no har han sett seg på høgre sida av Guds kongsstol.

KOL 2,14 – KOL 2,15 Og han strauk ut skuldbrevet mot oss, det som var skrive med lovbod og gjekk oss imot; han tok det bort då han nagla det til krossen. 15 Han avvæpna maktene og herredøma og stelte dei fram til spott og spe då han synte seg som sigerherre over dei på krossen.  

David vart sviken og gjekk over Kedron-bekken, til samanlikning gjorde Jesus også det.

2SA 15,23   Alt folket gret høgt då hæren fór framom. Kongen stod nedmed Kedron-bekken, og hæren gjekk framom han langs vegen ut mot øydemarka. 

JOH 18,1 {JESUS VERT TEKEN TIL FANGE}  Då Jesus hadde sagt dette, gjekk han ut saman med læresveinane sine og over til hi sida av Kedron-bekken. Der var det ein hage, og den gjekk dei inn i.

JOH 18,1 – JOH 18,9 {JESUS VERT TEKEN TIL FANGE}  Då Jesus hadde sagt dette, gjekk han ut saman med læresveinane sine og over til hi sida av Kedron-bekken. Der var det ein hage, og den gjekk dei inn i. 2 Men Judas, svikaren, kjende òg den staden, for Jesus og læresveinane hadde ofte kome saman der. 3 Judas hadde fått med seg vaktstyrken og nokre menn frå overprestane og farisearane, og no kom dei dit med faklar og lamper og våpen. 4   Jesus visste om alt det som venta han, og gjekk fram og spurde dei: “Kven leitar de etter?” 5 “Jesus frå Nasaret,” svara dei. “Det er eg,” seier Jesus. Judas, svikaren, var saman med dei, han òg. 6 Då Jesus sa: “Det er eg” , veik dei attende og fall til jorda. 7 Atter spurde han: “Kven leitar de etter?”  “Jesus frå Nasaret,” svara dei. 8 “Eg har sagt dykk at det er eg,” sa Jesus. “Er det meg de leitar etter, så lat desse gå!” 9 Såleis skulle det oppfyllast, det ordet han hadde sagt: “Av dei du gav meg, har eg ikkje mist ein einaste.”

Jesus svarde med namnet på Israels Gud: ”Eg Er” (Jahve), derfor veik dei attende og fall til jorda.

LUK 23,11 – LUK 23,12 Og Herodes vanvørde han og gjorde narr av han saman med soldatane sine. Så la han ei staseleg kappe om han og sende han attende til Pilatus. 12 Den dagen vart Herodes og Pilatus vener; før hadde det vore fiendskap mellom dei.  

1PE 2,24 Han bar syndene våre på lekamen sin opp på krosstreet, så vi skulle døy bort frå syndene og leva for rettferda, og ved hans sår har de fått lækjedom.

Jesus har nyklane til døden og dødsriket.

ÅPE 1,17 – ÅPE 1,18   Då eg såg han, fall eg ned for føtene hans som eg var død. Men han la høgre handa si på meg og sa:  Ver ikkje redd! Eg er den fyrste og den siste 18 og den levande. Eg var død, men sjå, eg lever i all æve og har nyklane til døden og dødsriket.

Kommentar.

Dette trur eg må vere noko av den beste påsketale eg har høyrt.

Påstanden om at alt er relativt er rett når den vert brukt i sin rette samanheng, den stammar frå relativitetsteorien. Eigentleg gjeld det i klassisk fysikk også, for vi må ha eit referansesystem som vi relaterer til, når vi gjer målingar, så det vi veg og måler er avhengig av referansesystemet. Newton gjekk ut ifrå absolutt tid og rom, men i relativitetsteorien er det også relativt. Men teoriane er likningar og formlar og dei er ikkje relative. Ettersom det skjer framsteg på forskingsfronten, kan teoriane framleis verte endra, men det betyr ikkje at dei er relative. 

I vår tid er det noko som vert kalla kunnskapsrelativisme, det er postmoderne. Men ekte vitskapsfolk, særleg realistar, åtvarar mot det, det er ikkje ekte vitskap. 

Men det vesentlege for oss er at ved Jesu kors finn vi den ekte kjærleiken, derfor skal vi glede oss. Denne kjærleiken skal vere mellom oss. Jesus er sanninga som set oss fri, han er vår frelsar og Herre, han stod oppatt frå dei døde og vi får kjenne kreftene av hans oppstode i våre liv og i hans kyrkjelyd.

Posted in Kristendom, Kristne møte, Kristne møte 2019 | 3 Comments

31.3. – 3.4. 2019. Tore i Maranata. Rory, messiansk jøde i Sion Åheim. Sjømannsmisjonen på Hakkalestranda bedehus.

31.3.2019. Maranata. 

https://www.facebook.com/Janludvigludvigsen/videos/2239585062767853/?epa=SEARCH_BOX 

Innleiing ved Turid.

Vi må ete Guds Ord (Johannes Openberring.10,9).

Gud gjorde noko nytt når han sende Kristus til vår jord.

Vende oss til Kristus og få meir av han.

Tale ved Tore Kristiansen.

SLM 85,11 Nåde og sanning skal møta kvarandre, rettferd og fred kyssa kvarandre.

RMR 5,1 Sidan me no er rettferdiggjorde av trui, hev me fred med Gud ved vår Herre Jesus Kristus,

1KG 17,14 For så seier Herren, Israels Gud: Mjølkrukka skal ikkje verta tom, og oljen skal ikkje tryta i krusa til den dagen kjem då Herren sender regn over jorda.”

Jesu kyrkje er hans kropp og den treng næring å styrke seg på.

SLM 137,1 – SLM 137,6 {VED BABELS ELVAR}  Ved Babels elvar, der sat vi og gret  når vi kom Sion i hug. [Babels elvar: sideelvar og kanalar til Eufrat, t. d. Kebar-elva. -> Esek 1, 1.] [vi: diktaren og landsmennene hans, som var i utlegd.] 2   På piletrea der i landet  lét vi våre harper hanga. 3   Der bad dei oss syngja,  dei som heldt oss fanga;  dei som plaga oss, kravde glede:  “Syng for oss av Sions songar!” [Sions songar: salmar som israelittane hadde sunge i templet.]  4   Korleis kan vi syngja Herrens song  på framand jord? 5   Nei, gløymer eg deg, Jerusalem,  så lat mi høgre hand verta gløymd! [Teksten fylgjer her den gamle greske omsetjinga.] 6   Lat tunga hanga fast ved ganen  om eg ikkje minnest deg,  om eg ikkje set Jerusalem  høgare enn mi største glede!  

SLM 126,1 – SLM 126,6 {HERREN VENDER GRÅT TIL GLEDE}  Ein song til festferdene.   Då Herren vende Sions lagnad,  var det for oss som ein draum. [vende Sions lagnad: med heimkoma frå fangenskapet i Babylonia.] 2   Då fyltest vår munn med lått,  vår tunge med fagnadrop.  Då sa dei mellom folka:  “Store ting har Herren gjort mot desse.” 3   Ja, store ting har Herren gjort mot oss,  og vi vart glade.  4   Vend vår lagnad, Herre,  som bekkene i Negev! [bekkene i Negev: Bekkefara her ligg turre om sommaren, men vert fylte med vatn i regntida.] 5   Dei som sår med tårer,  skal hausta med glederop. [Såtida var klagetid og innhaustinga gledetid; her bilete på at det etter ulukka skal koma gode dagar.] 6   Gråtande går dei og sår sitt korn,  med fagnadrop skal dei koma og bera sine kornband.  

Når jødane kom tilbake til landet sitt, byrja dei med å bygge alteret til Gud. Det var det Abraham også byrja med. Det betydde openberring frå Gud, som svar på bønn. Men så vart dei opptekne av sitt eige, i staden for å bygge Guds tempel. Då hadde dei lite igjen for sitt strev. Men når dei byrja å bygge på tempelet, så velsigna Gud, så dei fekk meir att for sitt eige strev. 

Tore fortsette å tale om oppbygginga av tempelet og om korleis profetane Haggai og Sakarja oppmuntra dei. Framande folk ville vere med, men fekk ikkje. Til samanlikning bygger vi på evangeliets grunnvoll, Jesus er hjørnesteinen. Om nokon vil vere med på det, spørst det om dei er fødde på nytt.

Tungetale ved Oddbjørg, tyding ved Tore.

A.”Eg vil fryde meg i deg, Frelsar, eg vil love ditt namn, for du er høgt opphøgd. Du vart fornedra, men for mi skuld vart du opphøgd. Du vart både fornedra og opphøgd, for at eg ved din fornedring og opphøging skulle smake din herlegdom. Og den herlegdom som du har gitt meg, den er ikkje berre tidsavgrensa, men den er evigvarande. Den skal ikkje berre vare medan eg er her, men når eg kjem dit du har sett meg stemne, så skal eg skode din herlegdom fullt ut og eg skal bli deg lik. Då forsvinn den jordiske herlegdom og så  vert eg  fylt med den himmelske herlegdom.

B. Eg har forløyst deg, mitt  blod har sett deg fri, det som du var bunden i, løft ditt blikk til korset, så skal du få oppleve, at der strøymer min nåde imot deg. Der strøymer det blod som reinsar imot deg. Der, ved mine sår har du fått lækjedom. Bøy deg ved fornedrande(?) mitt kors og vedkjenn kva du treng. Og du skal få møte meg, eg som fyller all din trong i herlegdom.”

Aktuelle bibelvers

JOH 1,15 – JOH 1,17 Johannes vitnar um han og ropar ut: Han var det eg sa soleis um: Den som kjem etter meg, hev vorte fyre meg; for han var til fyrr enn eg. 16 Ja, av hans fullnad hev me alle fenge, og det nåde på nåde; 17 for lovi vart gjevi gjenom Moses, nåden og sanningi kom ved Jesus Kristus.

HAG 1,2 – HAG 1,8 Så seier Herren, Allhærs Gud: Dette folket seier: “Enno er ikkje tida komen til å byggja Herrens hus.” 3 Då kom Herrens ord ved profeten Haggai:  4   Er det tid for dykk  til å bu i bordkledde hus  så lenge templet ligg i røys?  5   No seier Herren, Allhærs Gud:  Legg merke til korleis det går dykk! 6   De sår mykje, men haustar lite;  de et, men vert ikkje mette;  de drikk, men sløkkjer ikkje torsten;  de kler dykk, men vert ikkje varme;  og leigekaren får si løn  i ein botnlaus pung.  7   Så seier Herren, Allhærs Gud:  Legg merke til korleis det går dykk! 8   Far opp i fjellet og henta tømmer!  Bygg templet, så vil eg ha hugnad i det  og visa min herlegdom der, seier Herren.

HAG 2,3 – HAG 2,9   Er det enno nokon att av dykk som har sett kor herleg dette huset var før? Og kva tykkjer de om det no? Ser det ikkje smått ut?  4   Men no, ver frimodig og sterk, Serubabel!  lyder ordet frå Herren.  Ver frimodig, Josva Jehosadaksson,  du øvsteprest!  Ver frimodig, alt folket i landet!  lyder ordet frå Herren.  Gå og arbeid, for eg er med dykk!  lyder ordet frå Herren, Allhærs Gud. 5   Den lovnaden gav eg dykk  då de drog ut or Egypt.  Og min Ande bur imellom dykk. Ver ikkje redde!  6   For så seier Herren, Allhærs Gud:  Endå ein gong, om ei lita stund,  vil eg skaka himmel og jord,  havet og det turre land. 7   Eg skjek alle folkeslag,  så skattane deira kjem hit.  Og eg fyller dette huset med herlegdom,  seier Herren, Allhærs Gud. 8   Sølvet er mitt, og gullet er mitt,  lyder ordet frå Herren, Allhærs Gud. 9   Dette nye huset skal verta  herlegare enn det førre,  seier Herren, Allhærs Gud.  På denne staden vil eg gje fred,  lyder ordet frå Herren, Allhærs Gud.  

SKR 4,6 – SKR 4,7 Då tok han til ords og sa til meg:   Dette er Herrens ord til Serubabel:  Ikkje med makt og ikkje med kraft,  men med min Ande,  seier Herren, Allhærs Gud.  7   Kven er vel du, du mektige fjell?  Framfor Serubabel skal du verta ei slette.  Han skal føra fram toppsteinen,  medan dei ropar:  “Nåde, nåde vere med han!” [føra fram toppsteinen: fullføra tempelbygget (v. 9).]  

Mi bønn for henne Virtuella.

Bønn og tankar på søndag.

Eg er heime på Sunnmøre og i dag har eg tenkt og bedt over det som Jesus har talt til oss i det siste. Eg har vore på nippet til å byrje å skrive fleire gongar, men så oppdaga eg at der var FB-sending direkte frå møtet i Maranata i Oslo, så eg fekk med meg det først. 

Jesus sa til meg at eg skulle søke han av heile mitt hjarte, ja, Guds augo fer ut over heile jorda, så han med si kraft kan komme den til hjelp som heilhjarta held seg til han og slik ventar eg at han vil gi meg hjelp i form av ei kone. Eg har fortalt om korleis Gud svarde meg når eg bad for henne Virtuella når eg var ung, det vart visst kontroversielt, men då skal eg ta parti med han. Ordet om korset er ei Guds kraft til frelse for kvar den som trur og eg opplever det som at eg treng å få oppleve den krafta i mitt indre menneske, ved at han frelser henne. Ja, eg opplever det som at eg treng å få oppleve den krafta i min kropp og eg trur det heng saman med at eg har vore i tungt praktisk arbeid som fiskar, eg er oppvokst med praktisk arbeid på garden og sidan har eg periodevis drive med styrketrening og kondisjonstrening.

Frå gymnas til universitet.

Når eg gjekk på gymnaset bad eg for Virtuella og fekk oppleve at den Heilage Ande openberra henne for meg som eit Guds barn, fødd av vatn og Ande og det som er født av Anden er ånd. Han elska henne og hadde omsorg for henne, ho levde i eit kjærleiksforhold til Faderen, som hans barn og i eit kjærleiksforhold til Kristus, som hans brud. Guds Ande og Guds kjærleik budde i henne og var eg så glad for å sjå henne, vere saman med henne, prate med henne og vere venn med henne.

Så etter eg var ferdig på gymnaset og hadde vore ein tru på tråling, bad eg Jesus om å få komme inn i eit liknande kristeleg og åndeleg fellesskap, som når eg gjekk på gymnaset og då bad eg spesielt om å få møte henne igjen. Og han gav meg bønnesvar, så eg møtte henne igjen ved Universitetet i Bergen. Då fekk ho vite at eg var glad i henne og at dette kom som eit bønnesvar. Sjølvsagt og naturleg nok var eg då interessert i å få henne til kjæraste og til kone, men det var altså ved at eg vende hugen opp til Jesus, eg hadde hug på det som han gav oss frå himmelen. Ho var fødd av Anden og det som er født av Anden er ånd og den som er fødd av Gud elskar det som er født av han. Det er viktig for oss å ha det huglaget, så vi let Anden råde i vår døyelege lekam.

Eg skulle ta ex.phil og studere realfag og universitetets interesse var fagleg. Elles var der mykje motstridande interesse. Det kristne skulelaget var prega av den karismatiske rørsla og saman med Ungdom i Oppdrag køyrde dei ein evangeliseringsoffensiv som dei kalla apologetikk, der dei argumenterte mot utviklingslæra og argumenterte for ein uendeleg, allmektig og personleg Gud, med ein absolutt moral, så derfor treng vi Guds nåde. Dessutan låg det juss og samfunnsfag i det, med politisk interesse. Så deira motstridande gruppering var dei venstreradikale og dei som trudde på utviklingslæra. Moral finn vi på begge sider, med krav og forventing om at du skal prestere og i mange samanhengar i samfunnet er det då rett, det er då viktig både i skuleverket, arbeidslivet og i idrett. 

Tilbeding og bønn eller dialektikk?

Der er mykje moralfilosofi som grensar til vitskaplege og pedagogiske metode, dei dialektiske metodene er både pedagogikk, opplæring og omforming av menneske. I følgje Hegels er der ei dialektisk omforming mellom herre og knekt. Mykjer tyder på at desse kristne konservative moralfilosofane vart herre og mange venstre-radikale vart knekt. Men Gud og einskildmenneske har lite og inga betyding i dette, det er den intersubjektive tidsånda som driv historia framover. Så kjem dei tydelegvis og ventar seg at eg og mange andre skal vere opplærde og forma av ”diskursen” deira. Men det har då i det heile teke ikkje noko som helst med meg eller oss å gjere, korleis kan dei innbille seg noko slikt? Korleis har det gått til? 

Eg og vi har bedt til Gud og fått oppleve at han har svart meg og oss ved sitt Ord og sin Ande og då er det viktig for oss å ta imot og ta vare på det svaret han gir oss. Men mange kristne leiarar har tydelegvis avvist dette. For prestane vert haldne for å vere så lærde at dei får monopol på å tale i kyrkja og så får dei monopol på å be også. Så prøver dei å utvide monopolet til resten av samfunnet også. Så mange kristne leiarar førestill seg at dei skal be i staden for meg. Og kvar får dei svaret frå? Politikarane? Så kanskje dei konservative og dei venstreradikale byttar på å vere herre og knekt? Og ein kan lure på kva slags gudebilete dei endar opp med (Op.13,14).

Vi vert opplærde i Guds Ord og då får vi lære korleis vi skal be. Vi kan be om kva vi vil, men om du ber han gjere deg styrtrik, kan du ikkje akkurat vente deg at han vil gjere det på flekken, vi må søke fyrst Guds rike og hans rettferd, så skal vi få alt det andre i tillegg til det. Men med denne opplæringa vil forandre og forvrenge bønene våre, med dialektikken vil dei endåtil forandre oss. Det klarer dei eigentleg ikkje, men med påstanden om at vi ikkje er bra nok, vil dei vil prøve å tvinge oss til å gje oss ut for å vere noko som vi ikkje er. Det kan henge saman med at dei heller vil høyre på ein  kvan annan i staden, bry seg om deira behov i staden, men det verkar som det mest fundamentale motivet er sjølvhevding for å få makt, ved å setje seg inn i Guds hus og gjere seg sjølv til gud (2.Tess.2). 

Metoden er å dåre og forføre kvinna slik som ved syndefallet. Slik klarde Djevelen å gjere seg til denne verda sin gud. I den gresk-syriske tida kalla dei han Zevs, romarane kalla han Jupiter. Den lærde overklassa var ikkje som Gud likevel og klarde ikkje gjere Guds verk, likevel kravde dei at underklassa skulle gjere det, men dei klarde det heller ikkje, så med det kravet vart dei gjort til trælar. 

Psykologisk intraspeksjon utan referanse?

Når eg gjekk på gymnaset fekk eg høyre om Freuds påstandar om at religiøsitet er avspora seksualitet og at mennesket vert motivert av seksualitet og aggresjon. Javel, så gjekk han ut ifrå at noko er rett, som ein referanse og det høvde med den naturfaglege tenkinga, at livet er ein kamp for tilværet, i følgje biologien med utviklingslæra. Men eg hadde då lese Romarbrevet og fått forkynt det Paulus sa om at vi skulle la Anden råde i vår døyelege lekam, den skal råde over lysta i lekamen, så eg tenkte som so at sjølv om dette stemte med naturfag, skulle vi likevel verte motiverte av Guds kjærleik og drivne av den Heilage Ande også i kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne.

Men så viste det seg altså at desse ”lærde”, kven det no var, ikkje ville vite av det. Då vart det som om psykologisk intraspeksjon, som til dømes Freuds psykoanalyse mangla referanse, noko som er typisk for postmodernismen. Men då blir også intraspeksjonen svært så feilbarleg. Med ei slik ”behandlingsform” kan du verte skulda for kva som helst, alt det ”behandlaren” foreslår og som du sjølv kan tenke deg. Men kvar blir det av menneskets frie vilje til å velje? Overlet du det til behandlaren å velje for deg? Det viser seg at det utartar seg som når dei første kristne vart stilt for retten og det vart kravt at dei skulle fornekte Kristus og vende tilbake til den gamle religionen og tilbe keisaren. Det er poenget med politiseringa av kvinna og kyrkja og protesten mot Paulus si lære. Så protestantisme er ikkje lenger kva den var, den byrja som evangelisk forkynning, men har vorte til protest mot det også. Kva er då poenget? Fornying av keisardyrkinga, den inngjekk i den gamle religionen og den hadde eit religiøst grunna klasseskilje. Overklassa hadde sine privilegium og såg verdi i det, både politisk makt og økonomiske verdiar. Og det er det som viser seg ved at mine og våre bønder og Guds svar vert avvist og ignorert. For der er ei slik religiøst grunna overklasse som vil ha makta og vi ha det slik dei vil ha økonomiske verdiar og det altså i staden for meg og oss. For i følgje platonismen er menneskets fysiske natur vond og det gjeld alle menneske. Men sidan dei er ”moralfilosofisk lærde”, er dei likevel litt betre enn andre og derfor skal dei ha makta og få det slik som dei vil.

Den frigjerande bodskapen. Eg får komme til Jesus slik som eg er.

Men så kom Kristus med den frigjerande bodskapen, han og hans disiplar prioriterte å gå til den ulærde underklassa, for dei som trengde det mest. Om menneska ikkje har forstått det før, er det vel snart på tide at dei byrjar å forstå det.

Kong Salomo sa at alt gjorde Gud fagert i si tid, sjølv æva la han ned i menneskehjarta, Gud skaper noko som står til evig tid, menneske kan ikkje legge til noko eller ta noko ifrå (Fork.3). Ja, Gud vekte Kristus opp frå dei døde og sette han ved si høgre hand i himmelen og slava han til å vere vår øvsteprest hos seg og vår frelseskonge. Så ved å tru på han er vi krossfesta med han og i dåpen er vi gravlagde med han. Jesu frelseverk er fullført og fullkome, han er fullkomen, det livet og den Anden han gir oss frå himmelen er fullkome, Gud gjer sitt verk i oss og med oss ved sitt Ord og sin Ande. Det han gjer er fullkome og står til evig tid. Menneske kan ikkje legge til noko eller ta noko ifrå. Ved trua på han vert vi rettferdige for Gud og ved å sanne at han er Herre, vert vi frelste.

Jesus har sagt til meg at eg må komme til han slik som eg er. Vi skal søke fyrst Guds rike og hans rettferd, så skal vi få alt det andre i tillegg til det. Ja, det skal fungere i mitt liv også. 

Bodskapen.

Eg fekk med meg mesteparten av tala og bodskapen på direkten. Etter nokre timar vart den lagt ut på nettet, så eg fekk høyre det igjen. Eg forstår bodskapen som svar på mi bøn for henne Virtuella, i det minste håper eg at slik er det. Så i bodskap A hjelper den Heilage Ande henne med si takkebøn og i bodskap B svarar han henne. 

Jesus sa vi måtte vende om og verte som småborn for å komme inn i Guds rike, så då skal eg be slik som eg gjorde når eg var ein liten gutunge og be for henne Virtuella slik som når eg var ung. Så eg ber Jesus frelse henne og sette henne fri og så ber eg og håper eg at ho som eit Guds barn vil komme til Faderen og som Jesu brud vil komme til Jesus med sine behov for kjærleik og omsorg.

Guds kvile, livets vatn og livets brød.

Når Ordet ved trua smeltar saman med oss i våre hjarte, får vi komme inn til Guds kvile, vi får komme inn i eit slikt forhold til Gud som menneska var i før syndefallet, men no er Kristus den siste Adam, som er ifrå himmelen og som for oss har vorte ei livgivande ånd.

Gud skaper oss i Kristus Jesus og då skaper han oss i samsvar med 1.Mos.2, for Gud er den same no. Jorda var tørr og livlaus, men så vella der opp ei kjelde som vatna den. Denne kjelda trur eg er symbol på det levande vatnet. Så skapte Gud mannen av mold frå marka og då var det altså våt jord. Så bles han livets ande i nasa hans og han vart til ei levande sjel.

Seinare i bibelen er det fortalt at Herren ville komme som regn på nyslott eng og i dei siste dagar vil han utgyte av sin Ande over alt kjøt. Og eg forstår det slik at det er like fundamentalt som når han let denne kjelda velle opp og vatne jorda og han skapte mannen av den jorda og bles livets Ande i nasa hans.

Å dyrke å verne hagen er praktisk arbeid, men der er også ei åndeleg og intellektuell side av saka. Når eg studerer er det som å dyrke hagen og verne hagen og å ete av fruktene av trea, med unntak av kunnskapstreet. På grunn av syndefallet vart menneska dømde til døden og utestengde frå hagen, så dei ikkje skulle få ete av livets tre. Men Jesus døde i staden for oss og på det grunnlaget får vi komme inn att og vi får ete av livets tre. Så eg tenker meg at det er som å ete av livets brød. 

Når eg var ung, merka eg at kjærleiksforholdet mellom Kristus og hans brud var født i meg ved den Heilage Ande, så for meg gjaldt det kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne. Og eg trur at slik er det for dei som er fødde på nytt, sjølv om dei ikkje heilt har forstått det. Eg tenker meg at det er som eit frieri, der mannen et av livets tre og tilbyr kvinna også å ete av den frukta. Eg har ikkje noko ordrett skriftleg belegg for det, men eg har ei slik sjølvforståing og eg meiner det er rett. 

Men sidan eg har bedt Jesus gi meg ei frelst kvinne til kone, skal eg få overlate mykje av dette til han. Kristus er den siste Adam, som er ifrå himmelen og som for oss har vorte ei livgivande ånd. Hans kyrkje er hans brud og han opptrer som friar overfor henne. Han er livets brød som kjem ned frå himmelen, for å gi verda liv, det ord han har tala til oss er ånd og liv. Han viste oss sin kjærleik ved at han døde i staden for oss, så hans nattverdsmåltid er eit kjærleiksmåltid, når han innbyr til det, er det som eit frieri.

Bodskapen som kom i Maranata 10.3.2019. forstår eg også som ein bodskap til henne Virtuella og eg siterer:

”Eg med min Ande, eg har bana ein ny og levande veg, slik at du kan komme frimodig ved mitt blod, inn i det høgheilage og du og eg, vi skal ha eit måltid isaman. Og du skal gå inn og gå ut og finne føde.”

ÅPE 3,20 Sjå, eg står for døra og bankar på. Om nokon høyrer mi røyst og opnar døra, då vil eg gå inn til han og halda måltid, eg med han og han med meg.

2019.04.02. Sion Åheim.

Innleiing ved Olav Harald Vik.

Han las nokre vers frå Heb.9 om at Jesus gjekk inn i den himmelske heilagdomen som øvsteprest for den nye pakta. Eg tek med:

HEB 9,11 – HEB 9,28 {KRISTUS SOM ØVSTEPREST}  Men Kristus er komen som øvsteprest for dei frelsesgode som vi no har. Han har gått gjennom det teltet som er større og meir fullkome, og som ikkje er laga av menneskehand, det vil seia: som ikkje høyrer denne skapte verda til. 12 Ikkje med blod av bukkar og kalvar, men med sitt eige blod gjekk han inn i heilagdomen éin gong for alle. Og såleis vann han ei evig utløysing. 13 For når blodet av bukkar og oksar og oska av ei kvige gjer heilag og rein i det ytre når det vert skvett på det som er ureint, 14 kor mykje meir skal ikkje då Kristi blod reinsa samvitet vårt frå døde gjerningar, så vi kan tena den levande Gud! For ved ein evig Ande har Kristus bore seg sjølv fram som eit lytelaust offer for Gud. 15   Så er då Kristus mellommann for ei ny pakt. Han døydde, og det vart til utløysing frå misgjerningane i den fyrste pakta, så dei som er kalla, skal få den evige arven som var lova. 16 Det er med pakta som med eit testamente: Det må stadfestast at den som har gjort det, er død. [pakt, testamente: -> Gal 3, 15. 17.] 17 Det tek fyrst til å gjelda når han døyr; det gjeld ikkje så lenge han lever. 18   Difor vart heller ikkje den fyrste pakta innvigd utan blod. 19 For då Moses hadde kunngjort for alt folket alle boda i lova, tok han blodet av kalvane og bukkane saman med vatn, skarlaksraud ull og isop og skvette blodet både på bokrullen og på alt folket 20 og sa: “Dette er blodet til den pakta Gud har fastsett for dykk.” 21 Sameleis skvette han blod på teltet og på alle dei kar som vart nytta i gudstenesta. 22 Etter lova vert mest alt reinsa med blod, og utan at blod vert utrent, får ingen tilgjeving. 23   Så må då dei jordiske bileta av det som er i himmelen, reinsast på denne måten. Men den himmelske heilagdomen må reinsast med betre offer enn desse. 24 For Kristus gjekk ikkje inn i ein heilagdom som er laga av menneskehand og berre er eit bilete av den sanne heilagdomen. Han gjekk inn i sjølve himmelen, og no stig han fram for Guds åsyn for vår skuld. 25 Han gjekk heller ikkje inn for å ofra seg sjølv fleire gonger, liksom øvstepresten kvart år går inn i heilagdomen med blod som ikkje er hans eige. 26 Då måtte han ha lide mange gonger etter at verda vart grunnlagd. Men no, ved enden av tidene, har han openberra seg éin gong for alle for å ta bort synda med sitt offer. 27 Like visst som det er så laga at menneske må døy éin gong og sidan koma for domen, 28 såleis er òg Kristus ofra éin gong for å ta bort syndene åt dei mange, og så skal han andre gongen koma til synes, ikkje for synda skuld, men for å frelsa dei som ventar på han.  

Tale ved Rory Kaye.

Rory er ein svensk messiansk jøde.

Han sa at han brukte ikkje å be til Jesus, men å be i Jesu namn, for det hadde han sagt at vi skulle gjere. 

Han fortalde han møtte nokre kristne kinesarar, dei hadde berre tre dagar på seg og ville bruke tida godt, både natt og dag, til å få opplæring i den kristne trua. For dei som hadde vore kristne lengre enn sju år i kyrkjelyden deira, var i fengsel. Dette var visst typisk, så det har vorte vanskelegare for dei kristne i Kina.

Han fortalde om eit prosjekt i Somalia, i eit område vart det produsert så mykje meld at dei ikkje klarde å ta unna, så mykje gjekk til spille. Dei trengde eit meieri som han samla inn pengar til, kollekten gjekk til det. Der var mykje muslimar i området og dei spurde han etter ein profeti. Det ville han tenke på og når han møtte dei igjen sa han at dei måtte slutte å omskjere jentene og byrje å sende dei på skule.

Så las han:

1JO 2,12 – 1JO 2,15 {ELSKA IKKJE VERDA!}  Eg skriv til dykk, mine born, fordi de har fått syndene tilgjevne for hans namn skuld. 13 Eg skriv til dykk, fedrar, fordi de kjenner han som er frå opphavet. Eg skriv til dykk, de unge, fordi de har vunne over den vonde. 14 Eg skriv til dykk, mine born, fordi de kjenner Faderen. Eg skriv til dykk, fedrar, fordi de kjenner han som er frå opphavet. Eg skriv til dykk, de unge, fordi de er sterke. Guds ord vert verande i dykk, og de har vunne over den vonde. 15   Elska ikkje verda og heller ikkje det som er i verda! Den som elskar verda, har ikkje kjærleiken til Faderen i seg.

Den gamle pakt var ti bod og to lovnadar. Israels Gud skulle vere deira Gud og dei skulle vere hans folk. Den nye pakt er to bod og minst 4 lovnadar som vi finn i

HEB 8,10 – HEB 8,13   Nei, såleis er den pakta eg vil gjera  med Israels folk i dagar som kjem, seier Herren:  Eg vil leggja mine bod i hugen deira  og skriva dei i hjarto deira.  Eg vil vera deira Gud,  og dei skal vera mitt folk. 11   Då skal ingen lenger læra  sin landsmann og sin bror og seia: “Kjenn Herren!”  For dei skal alle kjenna meg,  både små og store. 12   For eg vil sjå på deira urett med miskunn  og aldri meir koma deira synder i hug. 13   Når Gud talar om ei ny pakt, har han dermed sagt at den fyrste er forelda. Men det som vert gamalt og forelda, vert snart borte.  

Gud ville sjå på deira urett med miskunn og aldrig meir koma deira synder i hug. Så sjølv om han ikkje meir kom ihug deira synder, såg han framleis urett, men ville sjå på det med miskunn.

Han kalla dei to boda for thora, men det har ei vidare tyding enn lovgjerning, det kan oversettast med vegvising og instruksjon. Det eine bodet er at  vi skal elske kvarandre, vi skal elske kvarandre slik som han elska oss. Han tok imot ifrå Faderen og delte med dei andre, det skal vi også gjere. Det andre bodet er misjonsbefalinga.

Tungetale ved ei kvinne, tyding ved ei anna kvinne.

Mine elska born, eg har kalla dykk inn til samfunn med meg, eg har løyndomar som eg vil vise for deg, men då må du komme ut til meg og vere hos meg. Eg vil at du skal komme …., vere hos meg, så skal du få høyre mine ord. 

Sjå eg står for døra og bankar, vil du opne opp? Eg vil holde måltid med deg. Eg vil vere intim med deg. … teikn. Vil du opne opp?

Kommentar frå Rory:

De er aldri aleine, seier Herren, men derimot ventar eg på deg åleine, veldig ofte. De er aldrig åleine, seier Herren, men derimot ventar jag på er, på deg, åleine, veldig ofte. Nu får vi fikse til det, seier Herren. Kom og be til saman med meg og lær deg å vandra i bøn, kvar du enn befinn deg. Lær deg å kunne ta til einsam med meg, men også at kunna halda deg førenat med meg, var du enn befinn deg. Amen.  

Tankar og bønn for møtet.

Hjerteomskjeringa i den Heilage Ande.

Apropos Freuds psykoanalyse, så vart omskjeringa i den gamle pakt gjort på mannens kjønnslem, slik vert det gjort klart at trua på Gud har med seksualiteten å gjere, omskjeringa fortel oss at det er rett. Syndefallet og Israels fråfall resulterte i at menneska konkluderte med at slik skulle det ikkje vere. ”Mor Israel” var Guds kone, men ho vart ei fråfallen hore.

Omskjeringa i den gamle pakt er førebilete på hjerteomskjeringa i Anden i den nye pakt, vi får den Heilage Ande ved trua på Jesus, av berre nåde. Då skal vi la Anden råde i vår døyelege lekam, la den råde over lystene i lekamen, spesielt skal vi la den råde over kjønnslysta. Korleis då? Ved fylden av den Heilage Ande. Vi fekk Anden av berre nåde ved trua på Jesus, gratis, utan krav om gjerningar, har vi byrja i nåden og Anden, så skal vi fullføra i nåden og Anden. Har vi Kristi Ande, så tilhøyrer vi han og skal leve for han. 

Så både omskjeringa og hjerteomskjeringa i den Heilage Ande fortel oss at seksualiteten vi skal la seksualiteten vere noko som Gud har med å gjere, ved at vi let Anden råde i vår døyelege lekam, så vi skal la den råde over lyst, spesielt skal vi la den råde over kjønnslysta. Men det er ikkje altså ikkje vårt eige verk, men Guds verk, så eg vil seie det slik at den Heilage Ande er Guds utøvande makt i vår kropp og i våre liv. Herren er Anden og der Herrens Ande er, der er det fridom. Poenget er at vi tilhøyrer Kristus og då skal kroppen vår også tilhøyre han, slik er Jesu kyrkje hans kropp og hans brud. 

Det er ikkje eit resultat av lovgjerningar eller noko som mennesket i det heile teke har prestert, verken i arbeid, skulegang eller idrett, det er slett ikkje noko som vi har prestert å tenke oss fram til. Men det som var umogleg for menneske, det gjorde Gud. Han som byrja den gode gjerning i oss, han skal også fullføra den. Og det han gjer er framleis umogeleg for menneske å gjere.

Ved trua på Jesus får vi oppfylt lovnaden, som er gitt i Joel.3, om at Gud ville utgyte sin Ande over alt kjøt. Mange talar om dette som motsetnad og fiendskap mellom Anden og kjøtet, så mange menneske oppfattar det slik. Men er ikkje problemet då at dei framleis tenker slik som i den gamle pakt, tenker slik som Paulus talar om i Rom.7? Kjøtets lyst vert ikkje tilfredsstilt likevel, det kan du berre gløyme, så desse behova og bønene dine må du ikkje komme her med, får du ikkje komme til Kristus med. Resultatet er at menneska vender seg til politikarane med behova sine i staden, så dei byrjar å be til dei som gudar. 

Men Gud har då forsona verda med seg i Kristus, slik gjorde han slutt på fiendskapen mellom seg og menneske og mellom jødar og heidningar. Så eg vil heller seie det slik, at når Gud utgyt sin Ande over kjøtet, så blir kjøtets lyst tilfredsstilt. Gud tilfredsstiller all vår trong i herlegdom i Kristus Jesus. Vårt mest fundamentale behov er livets vatn og livets brød, den Anden og det livet som Jesus gir oss. Når Jesus tilfredsstiller dei behova, så tilfredsstiller han dei andre behova også. Vi går inn gjennom døra til sauene og så går vi inn og ut og finn føde. Vi skal søke fyrst Guds rike og hans rettferd, så skal vi få alt det andre i tillegg til det.

Det, brødet, det livet og den Anden Jesus gir oss frå himmelen er fullkome, ved trau på han tek vi imot og får det av berre nåde, gratis, utan krav om gjerningar. Slik er hjerteomskjeringa i den Heilage Ande, får vi oppleve at Gud gjer sitt verk i våre liv ved sitt Ord og sin Ande, det han gjer er fullkome og evigvarande, menneske kan ikkje legge til noko eller ta noko ifrå. Han som byrja den gode gjerning i oss, han skal også fullføra den.

Dersom då nokon kjem og krev at vi skal prøve å prestere noko med våre eigne i staden, blir det som å krevje at vi skal prøve å legge til noko eller ta noko ifrå, kanskje nettopp for å prøve å legg til noko sjølve med våre eigne gjerningar, ja, kanskje nettopp derfor krev at vi skal la oss omskjere, så blir det eigentleg sundskjering. For vi er då omskorne, med hjerteomskjeringa i den Heilage Ande, så det blir som å krevje at vi skal skjere vekk noko meir, men et blir då sundskjering og skamskjering, det blir som å skade seg.

Jesus tilfredsstiller min lengsel og gir meg kvile.

Jesus har sagt til meg at han har lagt lengselen ned i meg og han vil sjølv tilfredsstille den. Det er ved fylden av den Heilage Ande, av hans salving og hans kraft. Eg skal berre kaste meg ut i nådens flod. Det levande vatnet får eg gratis, av berre nåde.

Han sa til meg at han gir meg ei herleg og vidunderleg kvile i mitt hjerte og mitt sinn, som overgår min forstand. Då tenkte eg først på henne Virtuella, så henne Reella og eg forstod at det var ved fylden av den Heilage Ande. Så eg må vende hugen og blikket opp til han og ta imot det som han gir meg frå himmelen, velsigne han så eg blir velsigna, han vil gjere meg til kanal for si velsigning, då må eg berre opne meg for det og la han gjere det. 

Og så må eg også gå ut med den glade bodskapen.

Då var det på tide å fare på møte, eg fekk haike med naboen.

Tankar og bønn etter møtet.

Velsigna med typisk norsk lusagensar.

Før møtet byrja, gjekk Rory rundt og helste på oss. Når han kom til meg sa han at vi var omtrent like store. Tidlegare på dag hadde han vore på jakt etter ein slik ”lusa-gensar” som eg hadde på meg, så han spurde kvar eg hadde fått tak i den. Eg fortalde eg hadde kjøpt den på Rognve i Ålesund.

Etter møte var det kveldsmat i kjellaren og fortalde han at eg hadde vore eit år på ein kibbutz i Israel. Han sette seg ved same bordet som eg og vi hadde ein interessant prat. Han vart interessert i å kjøpe gensaren, den var endåtil i israelske fargar, blått og kvitt. Kanskje den passa, han var 145 kg og anslo mi vekt til 125 kg og då traff han godt. Han fekk prøve den og den passa. Så han fekk den, eg satsa på at der låg velsigning i det. Kanskje det blir som når Elisja fekk kappa til Elias? Men altså, vi vert velsigna ved å velsigne Jesus og han har sagt han vil gjere meg til ein kanal for si velsigning.

Jesu bod.

Jesu bod er at vi skal tru på han, elske han og elske kvarandre.

JOH 6,29 Jesus svara: “Dette er den gjerning Gud vil de skal gjera: Tru på han som Gud har sendt.”

JOH 13,34 – JOH 13,35 Eit nytt bod gjev eg dykk: De skal elska kvarandre. Som eg har elska dykk, skal de elska kvarandre. 35 På det skal alle skjøna at de er mine læresveinar: at de har kjærleik til kvarandre.”   

JOH 14,1 {VEGEN, SANNINGA OG LIVET}  Lat ikkje hjarta dykkar uroast! Tru på Gud, og tru på meg!

Kjære Jesus.

Eg stussa litt på at han sa at han ikkje ber til Jesus, men berre ber i hans namn. Jesus er då mellommann for ei ny pakt, mellommann mellom Gud og menneske, vår øvsteprest hos Faderen. Han talar vår sak hos Faderen. Når vi ber til han, så ber han for oss og talar vår sak hos Faderen. Det er  i alle fall bønn i hans namn. Men det er klart det er viktig for oss å lære å be i hans namn. Poenget er at vår bøn er i samsvar med hans interesse, så hans bøn blir den fundamentale interessa i vår bøn.

SLM 2,7 – SLM 2,9   Eg vil kunngjera det Herren har fastsett.  Han sa til meg: “Du er son min,  eg har født deg i dag. [det Herren har fastsett: kanskje eit ord frå Gud til kongen på kroningsdagen. Sml. 2 Kong 11, 12.] [født: Kongen har fått stilling som son, med fullmakt til å styra på Guds vegner.] 8   Bed meg, så gjev eg deg folka til arv  og heile jorda til eige. 9   Du skal knusa dei med jernstav  og slå dei sund som leirkar.” [jernstav: styrarstav av jern.]  

Mor mi lærde meg å be kveldsbøna mi når eg var ein liten gutunge, det var å påkalle Kristus som vår Herre og frelsar ved å seie ”kjære Jesus”. Det er vanleg i bedehusmiljøet på Sunnmøre, men i desse evangeliske kyrkjelydane i Oslo høyrer eg det sjeldan. Men eg har helde fram med å påkalla han slik i mitt stille sinn og det har fungert, han har svart meg i desse karismatiske kyrkjelydane.

Når eg var ung, hende det eg følte meg litt brydd, for det verka så feminint, som ei kvinne som er glad i ein mann, men eg merka at kjærleiksforholdet mellom Kristus og hans brud var fødd i meg ved den Heilage Ande, så eg tenkte som so at for meg gjeld det kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne. Sidan oppdaga eg at det høvde no svært så bra med Paulus si lære.

Etter at Jesus hadde stått opp frå dei døde, spurde han Peter om han elska han. Peter svarde at han hadde han kjær. Jesus spurde oppatt to gongar, han brukte ordet ”elskar”, Peter svarde på same måten, med ordet ”kjær”. Eg har høyrt ei tale der det vart forklart at Peter svarde litt unnvikande, for  ”å elske” er sterkare enn ”å ha kjær”. 

Dersom eg vert skikkeleg forelska i ei jente, så blir vel ”elske” rette ordet. Eg kan verte skuffa, men uansett spørst det om eg har vit til å halde meg til kjelda med det levande vatnet. Elles blir det som å drikke av verda sine sprukkne brønnar, som ikkje held vatn. Kjærleiken er ikkje at vi har elska Gud, men at han har elska oss og gitt Son sin til soning for syndene våre. vi elskar fordi han elska oss først. Ved korsets fot finn vi den ekte kjærleiken, derfor skal vi glede oss. Eg meinar denne kjærleiken har eg opplevt sterkast ved at eg bad for ei kvinne som eg vart glad i og fekk oppleve at Faderen og Sonen elska henne gjennom meg, ved fylden av den Heilage Ande. Først henne Virtuella, så henne Reella.

Bodskapen.

Når eg gjekk på gymnaset, hende det at eg besøkte henne Virtuella på hybelen og eg merka så tydeleg at Jesus var midt i mellom oss, slik som han hadde lova, at der to eller tre er samla i hans namn, der er han midt i mellom dei. Frimodet mitt var ikkje så stort, eg visste liksom ikkje heilt korleis eg skulle få sagt kor glad eg var i henne, men Jesus var no midt i mellom oss og då var det no eigentleg berre å la han geleide meg. 

Og når eg bad om å få møte henne igjen og fekk bønnesvar, så eg møtte henne igjen i Bergen, så yngste eg nettopp det. Det vart visst kontroversielt, men eg skal søke Herren av heile mitt hjarte og då skal eg ta parti med han. Ja, eg ynskjer no at ho skal halde fram med å leve i dette kjærleiksforholdet til Faderen, som hans barn og i dette kjærleiksforholdet til Kristus, som hans brud. 

Jesus har kalla henne Virtuella og det har han gjort som svar på mi bønn for henne og det gjer han no igjen, gjennom denne bodskapen. Han er grunnsteinen vi har å bygge på og han er hovudet for si kyrkje.

Så dette minner om bodskapen som kom i Maranata 10.3.2019:

«Når eg openberra meg ved elva Jordan, over min elska Son, så opna eg heile himmelen og talsmannen, den Heilage Ande, kom over min elska Son, som ein dueskikkelse. Og eg talte ifrå himmelen, dette er min Son, i han har eg velbehag. Og det skal du få lov til å oppleve, når du er satt inn i han, ved mi makt og mi kraft, så har eg også velbehag i deg. Derfor, så skal du ikkje gå og engste deg, for at du ikkje er god nok. Men eg, Herren, eg har kjøpt deg fri frå Satans makt. Eg har sameina deg med meg sjølv, ved min Sons død. Derfor så skal du ikkje engste deg, derfor skal du ikkje frykte for morgondagen. Men du skal få sjå til meg og eg, Herren, skal løfte deg, på mine heilage armar og du skal få kjenne Andens vingeslag skal bere deg framover, inn i nye høgder, i oppdagingar i den Heilage Ande, skal du få vandre.

For menneske, dei har så lett for å sjå inn i seg sjølv. Men du skal få oppdage, når du blir full av den Heilage Ande som eg har gitt deg, så vil du oppdage meir av sanninga, at i deg sjølv, i ditt kjøt, der bor det ikkje noko godt. Men ha ikkje fokus på det, men sjå på den iboande krafta eg har lagt inn i deg, så skal du få kjenne, at eg har sigra over alt som reiser seg opp imot kunnskapen om meg. Eg med min Ande, eg har bana ein ny og levande veg, slik at du kan komme frimodig ved mitt blod, inn i det høgheilage og du og eg, vi skal ha eit måltid isaman. Og du skal gå inn og gå ut og finne føde. Ja, alt kva du treng til liv og til Guds-frykt, ja, det har du allerie fått i meg, for eg er den oppståtte, levande Jesus Kristus, som døde for deg. Så søk meg no, i denne tid og du skal få kjenne at eg er nær.

For snart så kjem eg, Herren, eg som skal komme, eg vil hente dykk heim til dei evige bustadar, som eg no førebur for dykk. La ikkje denne verda sin gud forblinde dykk. La ikkje denne verda sine krefter få sette dykke fast i synd og elende, men løft ditt blikk opp til meg og du skal få stråle av glede og du vil aldri raudne av skam. For snart så kjem eg, Herren Jesus, eg er din Herre, eg er din frelser, så sett din lit til meg og eg, Herren, skal fullføre mitt verk.»

Kvinnerørsla har protestert mot Paulus si lære om at Kristus er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kyrkja som er hans brud. Slik har dei stengt Kristus ute, slik stengde ho Virtuella han ute. Men han står ved døra og bankar, vil ho opne opp?

Kom til den levande steinen.

Ingen har moglegheit til å komme til Gud utan at Gud frelser dei. Den sanne Gud kallar menneska til seg ved forkynninga av den glade bodskapen om Son hans, Jesus Kristus. Der finst ingen annan frelsar enn han og han har openberra si frelse for oss i Kristus, han er vegen sanninga og livet, ingen kjem til Faderen utan ved han. 

Apostelen Peter forkynner kallet slik:

1PE 2,1 – 1PE 2,10 {DEN LEVANDE STEINEN OG DET HEILAGE FOLKET}  Legg difor av all vondskap, svik og hyklarskap, misunning og baktale, 2 og lengta som nyfødde born etter den ekte, åndelege mjølk, så de kan veksa ved henne til frelsa er nådd. 3 De har då smaka at Herren er god. 4   Kom til han, den levande steinen, som vart vraka av menneske, men er utvald og dyr for Gud. 5 Ver de òg levande steinar som vert oppbygde til eit åndeleg tempel! Ver eit heilagt presteskap og ber fram åndelege offer, som er til hugnad for Gud ved Jesus Kristus. 6 For det heiter i Skrifta:  Sjå, eg legg på Sion ein hjørnestein,  som er utvald og dyrverdig;  den som trur på han,  skal ikkje verta til skammar. 7   Så vert han til ære for dykk som trur. Men for dei som ikkje trur, har den steinen bygningsmennene vraka, vorte hjørnestein, 8 ja, ein støytestein og eit berg til fall. Fordi dei ikkje trur Ordet, snåvar dei – det var dei òg etla til. 9   Men de er ei utvald ætt, eit kongeleg presteskap, eit heilagt folk, eit folk som høyrer Gud til, så de skal forkynna hans storverk, han som kalla dykk ut or mørker til sitt underfulle ljos. 10 Før var de ikkje eit folk, men no er de Guds folk. Før hadde de ikkje fått miskunn, men no har de funne miskunn.  

2019.04.03. Hakkalestranda Bedehus.

Gamle bedehus-slagerar.

Det var møte i den Indre sjømannsmisjonen og det var litt spesielt å høyre gamle bedehusslagerar igjen.  Ein som heitte Torgeir spelte piano og song ”Ungdommens frelser”. Seinare i møtet varta Musikklaget opp med ”Syng, ja, syng om min gjenløser”, ”I det fjerne eg skuer et underfullt”.

Innleiing ved Olav Harald Vik.

Han fortalde litt om besøket av Rory på Sion dagen før og brukte noko av same bibelversa.

Heb.8,6… & 9,11…

Tale ved Andre Sætre.

JOH 19,1 – JOH 19,27   Pilatus tok no Jesus og lét dei piska han. 2 Soldatane fletta ei klungerkrone og sette på hovudet hans og hadde på han ei purpurkåpe. 3 Så steig dei fram for han og sa: “Ver helsa, du jødekonge!” Og dei slo han i andletet. 4 Atter gjekk Pilatus ut or borga og sa til folket: “Her kjem eg ut til dykk med han, så de skal skjøna at eg ikkje finn skuld hjå han.” 5 Så kom Jesus ut, med klungerkrona og purpurkåpa på. Og Pilatus sa til dei: “Sjå det mennesket!” 6 Men då overprestane og mennene deira fekk sjå han, ropa dei: “Krossfest! Krossfest!” Pilatus seier til dei: “Ta de og krossfest han! Eg finn inga skuld hjå han.” 7 Jødane svara: “Vi har ei lov, og etter lova er han skuldig til å døy, fordi han har gjort seg sjølv til Guds Son.” 8   Då Pilatus høyrde det, vart han endå reddare. 9 Han gjekk inn att i borga og sa til Jesus: “Kvar er du ifrå?” Men Jesus gav han ikkje noko svar. 10 “Svarar du meg ikkje?” sa Pilatus. “Veit du ikkje at eg har makt til å gje deg fri og makt til å krossfesta deg?” 11 Jesus svara: “Du hadde inga makt over meg om du ikkje hadde fått henne ovanfrå. Difor har han større skuld, han som gav meg over til deg.” 12 Etter dette ville Pilatus gjerne gje han fri. Men jødane ropa: “Gjev du denne mannen fri, er du ikkje keisarens ven. Den som gjer seg sjølv til konge, set seg opp mot keisaren.”  13 {JESUS VERT DØMD}  Då Pilatus høyrde det, førte han Jesus ut or borga og sette seg i domarsetet på ein stad dei kallar Helleplassen, på hebraisk Gabbata. 14 Det var helgaftan før påske, ikring den sjette timen. Så seier Pilatus til jødane: “Sjå, her er kongen dykkar!” 15 Men dei ropa: “Bort med han, bort med han! Krossfest han!” “Skal eg krossfesta kongen dykkar?” spurde Pilatus. “Vi har ingen annan konge enn keisaren,” svara overprestane. 16 Då gav han Jesus over til dei, så han skulle krossfestast.  17 {KROSSFESTING OG DØD}  Så tok dei Jesus med seg. Han bar sjølv krossen sin og gjekk ut til den staden dei kallar Hovudskallen, på hebraisk Golgata. 18 Der krossfeste dei han, og saman med han to andre, ein på kvar side, og Jesus midt imellom dei. 19 Pilatus hadde skrive ei innskrift og sett på krossen. Der stod det: “Jesus frå Nasaret, kongen over jødane.” 20 Mange av jødane las denne innskrifta, for staden der Jesus vart krossfest, låg nær byen, og innskrifta var på hebraisk, latin og gresk. 21 Overprestane åt jødane sa då til Pilatus: “Skriv ikkje kongen over jødane, men at han sa: Eg er konge over jødane.” 22 Pilatus svara: “Det eg skreiv, det skreiv eg.” 23   Då soldatane hadde krossfest Jesus, tok dei kleda hans og skifte dei i fire luter, ein lut til kvar soldat. Kjortelen tok dei òg; han var utan saumar, heilvoven ovanfrå og ned. 24 Då sa dei til kvarandre: “Lat oss ikkje riva han sund, men kasta lodd om kven som skal ha han!” Såleis skulle dette skriftordet oppfyllast:  Dei skifte kleda mine mellom seg  og kasta lodd om kjortelen min. Dette gjorde soldatane. 25   Attmed Jesu kross stod mor hans og morsyster hans, Maria som var gift med Klopas, og Maria Magdalena. 26 Då Jesus fekk auga på mor si, og såg den læresveinen han hadde kjær stå attmed henne, sa han til mor si: “Kvinne, det er son din.” 27 Så sa han til læresveinen: “Det er mor di.” Frå den stunda tok læresveinen henne heim til seg.

Jesus fekk 39 piskeslag og der er 39 hovudsjukdomar. Og vi får lækjedom ved hans sår.

JES 1,18 {GUDS TILBOD OM NÅDE}  Kom, lat oss gjera opp vår sak! seier Herren.  Om syndene dykkar er som purpur,  skal dei verta kvite som snø;  om dei er raude som skarlak,  skal dei verta kvite som ull.

JES 53,7   Ille medfaren vart han, men bar det audmjukt;  han lét ikkje opp sin munn,  som lammet dei fører til slakting,  og sauen som teier når han vert klypt;  han lét ikkje opp sin munn.

HEB 10,14 For med eit einaste offer har han for alltid gjort dei som vert helga, fullkomne.

Vi har forløysinga ved hans blod, forlating for syndene (Ef.1,7).

ÅPE 22,17 Anden og brura seier: “Kom!” Og den som høyrer det, skal seia: “Kom!” Den som tyrstar, skal koma, og den som vil, skal få livsens vatn for inkje.

Posted in Kristendom, Kristne møte 2019, Psykologi, religion og politikk, Vitskap og religion | 1 Comment

2019.03.10. Maranata. Jesus vil løfte deg opp med sin Ande og si kraft, så sjå ikkje på deg sjølv, men på den krafta han gir deg og som han løfter deg med.

https://www.youtube.com/watch?v=F5yVInopz3Y&feature=player_embedded 

Innleiing ved Morten.

Salme.51.Til korleiaren. Ein salme av David, 

2 då profeten Natan kom til han etter at han hadde vore hjå Batseba.

3 Ver meg nådig, Gud, i din truskap,

stryk ut mine brot i di store miskunn!

4 Gjer meg rein og fri for skuld,

og reinsa meg for mi synd!

5 For mine brot kjenner eg,

mi synd står alltid for meg.

6 Einast mot deg har eg synda,

det som er vondt i dine augo, har eg gjort.

Så får du rett når du talar,

og står der rein når du feller dom.

7 Ja, med skuld kom eg til verda,

med synd vart eg avla i mors liv.

8 Sjå, du har hug til sanning i inste hjarta,

så lær meg visdom i hjartedjupet!

9 Reinsa meg for synd med isop,

vaska meg, så eg vert kvitare enn snø!

10 Lat meg kjenna fryd og glede,

lat dei bein du knuste, jubla!

11 Løyn ditt åsyn for mine synder,

og stryk ut all mi skuld!

12 Gud, skap i meg eit reint hjarta,

gjev meg ei ny og stødig ånd!

Tale ved Håkon Martinsen.

Matt.1,1-3 Dette er ættetavla åt Jesus Kristus, Davids son og Abrahams son:  2 Abraham fekk sonen Isak, Isak fekk Jakob, Jakob vart far til Juda og brørne hans.  3 Juda fekk sønene Peres og Serah med Tamar.

Juda gjekk inn til ei hore, men var ikkje klar over at det var Tamar, svigerdattera hans. Ho vart gravid og fødde Peres og Serah. Peres betyr gjennombrot, han fekk namnet fordi han «braut seg fram» så han vart fødd først. Håkon brukte dette som symbol for Andens kraft som bryt seg fram frå vårt indre i våre liv.

Moabittkvinna Ruth og skjøkja Rahab var også i Jesu ættetavle.

Jesaja.35,5 Då skal blinde augo opnast

og dauve øyro latast opp.

6 Då skal den lame springa som ein hjort

og tunga åt den mållause jubla.

For kjelder bryt fram i øydemarka

og bekker på dei turre vidder.

Så sa han nokre ord om jesu møte med kvinna med brønnen Joh.4.

1.Mos.43,21 Men vi har med oss andre pengar òg til å kjøpa korn for. Vi veit ikkje kven som hadde lagt pengane i sekkene våre.» 22 Då sa han: «Ta det med ro, ver ikkje redde! Han som er Gud både for dykk og far dykkar, har gjeve dykk ein skatt i sekkene. Dei pengane de hadde med, har eg fått.» Så henta han Simeon ut til dei.

Til samanlikning får vi komme til Faderen og få gode gåver, utan betaling. For Jesus har betalt prisen for oss med sitt eige blod.

Tungetale ved ein mann, tyding ved Håkon.

«Når eg openberra meg ved elva Jordan, over min elska Son, så opna eg heile himmelen og talsmannen, den Heilage Ande, kom over min elska Son, som ein dueskikkelse. Og eg talte ifrå himmelen, dette er min Son, i han har eg velbehag. Og det skal du få lov til å oppleve, når du er satt inn i han, ved mi makt og mi kraft, så har eg også velbehag i deg. Derfor, så skal du ikkje gå og engste deg, for at du ikkje er god nok. Men eg, Herren, eg har kjøpt deg fri frå Satans makt. Eg har sameina deg med meg sjølv, ved min Sons død. Derfor så skal du ikkje engste deg, derfor skal du ikkje frykte for morgondagen. Men du skal få sjå til meg og eg, Herren, skal løfte deg, på mine heilage armar og du skal få kjenne Andens vingeslag skal bere deg framover, inn i nye høgder, i oppdagingar i den Heilage Ande, skal du få vandre.

For menneske, dei har så lett for å sjå inn i seg sjølv. Men du skal få oppdage, når du blir full av den Heilagbe Ande som eg har gitt deg, så vil du oppdage meir av sanninga, at i deg sjølv, i ditt kjøt, der bor det ikkje noko godt. Men ha ikkje fokus på det, men sjå på den iboande krafta eg har lagt inn i deg, så skal du få kjenne, at eg har sigra over alt som reiser seg opp imot kunnskapen om meg. Eg med min Ande, eg har bana ein ny og levande veg, slik at du kan komme frimodig ved mitt blod, inn i det høgheilage og du og eg, vi skal ha eit måltid isaman. Og du skal gå inn og gå ut og finne føde. Ja, alt kva du treng til liv og til Guds-frykt, ja, det har du allerie fått i meg, for eg er den oppståtte, levande Jesus Kristus, som døde for deg. Så søk meg no, i denne tid og du skal få kjenne at eg er nær.

For snart så kjem eg, Herren, eg som skal komme, eg vil hente dykk heim til dei evige bustadar, som eg no førebur for dykk. La ikkje denne verda sin gud forblinde dykk. La ikkje denne verda sine krefter få sette dykke fast i synd og elende, men løft ditt blikk opp til meg og du skal få stråle av glede og du vil aldri raudne av skam. For snart så kjem eg, Herren Jesus, eg er din Herre, eg er din frelser, så sett din lit til meg og eg, Herren, skal fullføre mitt verk.»

Posted in Kristendom, Kristne møte 2019, Uncategorized | Leave a comment